Ὥ ΦΩΣ ΤΩΝ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΜΟΥ!

 

 

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ,ΛΑΧΤΑΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ!

 

Γλυκύτατέ  μου  Ἰησου, ὅπως ἔλαμψεν ἡ χάρις τοῦ Πνεύματός Σου καί  ἐλάμπρυνε τάς ψυχάς τῶν Σου Ἀποστόλων Σου, ἔτσι λάμπρυνε καί τήν ταλαίπωρη ψυχή μου καί τίς ψυχές τῶν  ἐντειλαμένων ἐμοί  εὔχεσθαι ὑπέρ αὐτῶν...

«Σύ, Κύριε, εἶσαι Θεός πρῶτος, Σύ καί μετά ταῦτα καί εἰς τούς   αἰῶνας Σύ καί μόνον Σύ εἶσαι ὁ Θεός ἡμῶν». Ἐσένα καί μόνον ἔχομε στή ζωή μας βοηθόν καί δέν θέλομε νά ἔχωμεν ἄλλον ἐκτός ἀπό Σένα. Σέ Σένα, Κύριε, ἁμαρτάνωμεν, ἀλλά καί Ἐσένα μονάχα λατρεύωμεν. Σέ ἱκετεύω, Κύριε, κατέυθυνον τά διαβήματά μας  σέ κάθε ἔργον ἀγαθόν. Φώτιζε τά σκοτάδια μας καί μή μᾶς ἀφήνης μόνους στόν ἀγῶνα μας ἐναντίον τῶν δολερῶν ἐχθρῶν μας. Ὁ Κόσμος ὅλος, Κύριε,  ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται καί ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ελλοχεύει, καραδοκεῖ, παραμονεύει, στήνει Παγίδες, «περιπατεῖ ὡς λέων ὠρυόμενος ζητῶν τίνα καταπίῃ»(Α΄ Πέτρ. ε΄8). Κύριε, φύλαξέ μας ἀπό τίς παγίδες, πού μᾶς στήνει ὁ ἐχθρός, ἀλλά κυρίως ἐνίσχυσέ μας στόν ἀγῶνα μας, μέ τό φοβερώτερο ἐχθρό μας, τόν κακόν μας ἑαυτόν. Γνωρίζεις, Κύριε, τό ὀλισθηρόν, τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί πόσο φοβερόν εἶναι καί τό σαρκικό μας φρόνημα. Χωρίς τή Χάρι σου καί τή βοήθειά Σου, οὐ δυνάμεθα ποιεῖν ΟΥΔΕΝ. Κινδυνεύουμε νά χαθοῦμε καί προσφεύγουμε, Σέ Σένα, Φιλάνθρωπε. Μόνον Σύ Μπορεῖς ὡς Παντοδύναμος καί Θέλεις, ὡς Πανάγαθος, νά μᾶς ἀνασύρῃς ἀπό «τήν ἰλύν βυθοῦ» εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ, μόνον Σύ μπορεῖς νά μᾶς ἐλευθερώσῃς ἀπό αὐτήν ἐδῶ τήν Κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος. Μόνον Σύ, πού Σταυρώθηκες, γιά μᾶς.

Κύριε, Σύ, καί μόνον Σύ, εἶσαι ὁ Προσωπικός μας Σωτῆρας καί ὀ ΛΥΤΡΩΤΗΣ τοῦ Σύμπαντος Κόσμου! Κύριε, Σύ, ὁ ἁληθινός Μεσσίας, ὁ Πάνσοφος Καθοδηγητής, ὁ Παντέλειος Νομοθέτης, Σύ, πού ἀγαπᾶς  Δικαιοσύνην καί μισεῖς τήν Ἀδικίαν, στερέωσε τή σαλεμένη μας καρδιά ἐπί τήν Πέτραν τῶν Ἐντολῶν Σου, ὅτι Μόνος Ἅγιος ὑπάρχεις καί Κύριος, Βοήθησέ μας νά ἐγκολπωθοῦμε τόν Νόμον τῆς Ἀγάπης  καί νά λατρεύωμεν Σέ τόν Ἀληθινόν Θεόν καί νά ἀγαπᾶμε τόν πλησίον μας, ὅπως τόν ἑαυτόν μας. Βοήθησέ μας νά ἀποφεύγουμε καί νικῶμεν πάντα πειρασμόν.  Σέ  Σένα καταφεύγω, καί Σέ ἱκετεύω, ἄκουσε τίς ἄναρθρες κραυγές μου καί μή ἀπορρίψῃς τήν δέησίν μου καί εἰρήνευσε τήν ζωήν ἡμῶν καί τόν κόσμον Σου. Κύριε Μόνον Σύ ὑπάρχεις, γιά μᾶς. Σύ εἶσαι ἡ ζωή μας καί ἠ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας ἐλπίδα. «Σύ ἡ ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καί τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν». Σύ εἶσαι τό Φρούριόν μας (Misgav  lanu), τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. «Σύ εἶσαι τό ἀπαύγασμα τῆς δόξης τοῦ Πατρός, ὁ τῆς Οὐσίας καί τῆς φύσεως αὐτοῦ ἀπαράλλακτος καί ἀμετακίνητος χαρακτήρ»(Ἑβρ.α΄3),Σύ εἶσαι ἡ Πηγή τῆς Σωτηρίας καί τῆς Χάριτος, Σύ, Κύριε μέ τό Λόγο Σου συνέχεις συγκροτεῖς καί συγκρατεῖς τά Σύμπαντα, στερέωσέ μας στήν ἀγάπη μας γιά Σένα, ὁδήγησε τά βήματα μας εἰς τόν δρόμον τοῦ Εὐαγγελίου Σου. Σύ εἶσαι ἠ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἠ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, τό Φῶς καί ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Χάρισέ μας τό πνεῦμα τῆς σοφίας Σου. Μή μᾶς ἀφήνης μόνους... Εἴμαστε ἄφρονες, δώρησε στήν ἀφροσύνη μας πνεῦμα συνέσεως καί ἐπισκίασον τά ἔργα μας  μέ πνεῦμα φόβου Σου! Γνωρίζεις , Κύριε, πόσο ἐπιρρεπεῖς εἴμαστε πρός τό Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν. Χάρισέ μας ἡγεμονικόν Πνεῦμα, ὥστε, καθημερινά, νά ὁδηγούμαστε ἀπό τό δικό Σου Ἀγαθόν Πνεῦμα πρός τό καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον. Ἀξίωσέ μας, νά τηροῦμε πάντοτε τό πανάγιον Θέλημά Σου, νά τηροῦμε τόν Νόμον τῆς ἀγάπης Σου. Μή ἐγκαταλείπῃς ἡμᾶς, Κύριε!  Σύ, εἶσαι ὁ δικός μας Θεός. Δέν ἔχουμε ἄλλον, ἀλλά καί δέν θέλουμε νά ἔχουμε ἄλλον ἐκτός ἀπό Σένα, Κύριέ μου. Μονάχα Ἐσένα λατρεύουμε, μέ τήν καρδιά μας, «εν πνεύματι καί ἀληθείᾳ». Σύ εἶσαι ὀ δικός μας Θεός καί μεῖς εἴμαστε δοῦλοι Σου, ἀχρεῖοι μέν, ἀλλά δικοί Σου δοῦλοι... Πρίν εἰς τέλος χαθοῦμε, συγχώρησέ μας, ἐλέησέ μας καί σῶσε μας, Κύριε, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά ἕνεκεν τοῦ Ὁνόματός Σου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ !... 

Ὤ γλυκύ μου Ἔαρ , ὤ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου σῶσε μας, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλ᾿ ἕνεκεν τῆς Δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου!

Ὤ γλυκύ μου Ἔαρ , ὤ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου σῶσε μας, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλ᾿ ἕνεκεν τῆς Δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕΝ

 

«ΠΥΡ ΗΛΘΟΝ ΒΑΛΕΙΝ ΕΠΙ ΤΗΝ ΓΗΝ»

(Λουκ. ιβ΄49).

Ὁ Κύριος ἦλθε καί ἔβαλε φωτιά στή γῆ. Κήρυξε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Καί οἱ ἄνθρωποι, μέ τήν δική τους Θέλησι, χωρίσθηκαν πράγματι  σέ δυό Κατηγορίες: α) Σέ Κείνους πού Τόν δέχθηκαν καί πίστεψαν ὁλόψυχα στό Ἅγιον Ὄνομά Του, καί, μέ Χαρά,  Τοῦ ἄνοιξαν τήν πονεμένη τους  καρδιά καί  πρόθυμα, συνειδητά, ἀθόρυβα καί ταπεινά τηροῦν τάς Ἐντολάς Του. Εἷναι Ἐκεῖνοι, πού πίστεψαν εἰς τόν Ἀληθινόν ΜΕΣΣΙΑΝ καί εἰς τούς ὁποίους « ἔδωκεν ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι»(Ἰωάν. α΄11-12).

Εἷναι ὅλοι, ὅσοι πίστεψαν εἰς Αὐτόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ ἐνανθρωπήσαντα,  καί Τόν λατρεύουν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ», μέ ὅλην τήν καρδιά τους.

Εἷναι ἄνθρωποι ἁπλοϊκοί, ἔχουν ἄκρα Ταπείνωσι καί ἄδολη Ἀγάπη, ἔχουν  καθαροί καρδιά γεμᾶτη Καλωσύνη. Ὁλόψυχα ἐγκολπώθηκαν, «ὡς δώρημα τέλειον» τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί τό κάνουν «Πρᾶξι» στήν καθημερινή τους Ζωή καί ἀκολουθοῦν Πιστά τά Ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ, πορευόμενοι ἀπό γῆς πρός Οὐρανόν. Ἔχουν γλυκό λόγο, καί  τρέφουν καί ποτίζουν τόν Χριστόν, στό πρόσωπον τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν Του καί εἰσέχονται καί κληρονομοῦν τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τήν ἡτοιμασμένην δι᾿ αὐτούς ἀπό καταβολῆς κόσμου(Ματθ. κε΄34-40).

β) Ἡ δεύτερη Κατηγορία εἶναι ἐκεῖνοι, πού δέν Τόν δέχθηκαν, δέν πίστεψαν εἰς τό Ὄνομά του, εἶναι ὅλοι Ἐκεῖνοι, οἱ Ἄπιστοι, πού  ἀρνήθηκαν τόν ἀληθινόν ΜΕΣΣΙΑΝ καί, ὄχι μόνον Τόν ἀρνοῦνται, ἀλλά καί Τόν πολεμοῦν, μέ λυσσώδη μανίαν. Δέν δέχονται τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί,  δέν ἔχουν ἴχνος εὐσπλαγχνίας πρός τόν συνάνθρωπόν τους. Δέν φροντίζουν τόν Χριστόν, εἰς τό πρόσωπον τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν Του καί ἀπό  τήν κακή τους Θέλησι, πορεύονται ὁλοταχῶς εἰς τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας  Ὀδύνης, «εἰς τό Πῦρ τό αἰώνιον τῷ ἡτοιμασμένον τῷ Διαβόλῳ καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ»(Ματθ. κε΄41) καί ὁ Κύριος αἰτιολογεῖ τήν ἐκλογή τους καί λέγει: «Ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, οὐδέ ἐμοί ἐποιήσατε»(Ματθ. κε΄41-46). Οἱ ἄπιστοι καί βαπτισθέντες δέν τίμησαν τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος. Ὁ Χριστός μᾶς βαπτίζει ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καί Πυρί. Τό Πῦρ εἶναι Φῶς πού θερμαίνει καί φωτίζει τούς δικαίους, τούς Πιστούς, ἀλλά καί Φωτιά, πού κατακαίει, ὡς τό ἄχυρον τούς ἀδίκους καί Ἀπίστους. Οἱ Ἄπιστοι φλογίζονται καί κατακαίονται ἀπό δική τους κακή προαίρεσι. Εἶναι ἄκαρπα δένδρα. Αὐτοίς συμβολίζει καί ἡ ἄκαρπος ξηρανθεῖσα συκή.

Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, «ἰδού κεῖται εἰς πτῶσιν καί Ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον»(Λουκ. β΄34. πρβλ. καί Λουκ. ιβ΄49). ΟΥΤΟΣ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος, θά γίνῃ αἰτία   ΠΤΩΣΕΩΣ  καί ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ. Ὅσοι δέν Τόν δέχονται καί δέν πιστεύουν εἰς τό Ὅνομά Του, ἀπό δική τους κακή προαίρεσι ὁδηγοῦνται εἰς ΠΤΩΣΙΝ καί θά ἀπολεσθοῦν, θά χαθοῦν ἐξ αίτίας τῆς ἀποστασίας τους. Ὅσοι ὅμως Τόν δέχονται καί πιστεύουν εἰς τό Ὄνομά Του ὁδηγοῦνται εἰς  Ἀνάστασιν, θά ἀναστηθοῦν, θά ἀπελευθερωθοῦν,  ἀπό τίς ἁμαρτίες τους καί θά σωθοῦν. Διότι εἰς αὐτούς ΔΙΔΕΙ ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι. Εἶναι ἀποτέλεσμα ἐκλογῆς ἐνώπιον τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος.  Εἰς τό Μέγα θαῦμα τῆς Ἐναθρωπήσεως ἀποκαλύπτεται εἰς τό Πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ ἡ Ἕνωσις τῶν δύο φύσεων τῆς Θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης. Τό Θαῦμα αὐτῆς τῆς ἐνώσεως ὑπερβαίνει τή νοητική μας ἰκανότητα καί ἀντιλέγεται ἀπό τούς ἀπίστους, ἐνῷ οἱ καλοπροαίρετοι, οἱ ἁπλοϊκοί καί ταπεινοί, γεμᾶτι Καλωσύνη, ὁδηγοῦνται διά τοῦ Θαύματος αὐτοῦ εἰς τήν Πίστιν καί εἰς τήν Ἁγίαν ζωήν καί σώζονται. Οἱ ἀνειλικρινεῖς καί Ἐγωϊστές ἀπιστοῦν,   κατακρίνονται καί χάνονται. Η ΠΑΡΑΚΟΗ εἰς τόν Νόμον τῆς Ἀγαπης εἶναι θάνατος. Μόνοι τους οἱ παραβάτες τῆς Ἐντολής τῆς Ἀγάπης καταδικάζουν τόν ἑαυτόν τους εἰς τόν αἰώνιον χωρισμόν ἀπό τήν Πηγήν τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν  Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν.

ΕΙΘΕ ὁ Μακρόθυμος, νά μᾶς ἀξιώσῃ τῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ παρατάξεως, νά μᾶς ἀξιώσῃ νά δεχθοῦμε στήν καρδιά μας τόν ΧΡΙΣΤΟΝ καί νά Τόν ΛΑΤΡΕΥΩΜΕΝ. Δίοτι Αὐτός καί μόνον Αὐτός «ΕΣΤΑΥΡΩΘΗ ΔΙ᾿  ΗΜΑΣ  ΚΑΙ ΕΚΩΝ  ΕΤΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ, Τ ΟΥ ΣΩΣΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ. ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΜΕΝ!

 

Δόξα τῷ Θεῷ ,κυκλοφόρησε τό καινούργιο μoυ βιβλίον