Ὥ ΦΩΣ ΤΩΝ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΜΟΥ!

 

 

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ,ΛΑΧΤΑΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ!

 

Γλυκύτατέ  μου  Ἰησου, ὅπως ἔλαμψεν ἡ χάρις τοῦ Πνεύματός Σου καί  ἐλάμπρυνε τάς ψυχάς τῶν Σου Ἀποστόλων Σου, ἔτσι λάμπρυνε καί τήν ταλαίπωρη ψυχή μου καί τίς ψυχές τῶν  ἐντειλαμένων ἐμοί  εὔχεσθαι ὑπέρ αὐτῶν...

«Σύ, Κύριε, εἶσαι Θεός πρῶτος, Σύ καί μετά ταῦτα καί εἰς τούς   αἰῶνας Σύ καί μόνον Σύ εἶσαι ὁ Θεός ἡμῶν». Ἐσένα καί μόνον ἔχομε στή ζωή μας βοηθόν καί δέν θέλομε νά ἔχωμεν ἄλλον ἐκτός ἀπό Σένα. Σέ Σένα, Κύριε, ἁμαρτάνωμεν, ἀλλά καί Ἐσένα μονάχα λατρεύωμεν. Σέ ἱκετεύω, Κύριε, κατέυθυνον τά διαβήματά μας  σέ κάθε ἔργον ἀγαθόν. Φώτιζε τά σκοτάδια μας καί μή μᾶς ἀφήνης μόνους στόν ἀγῶνα μας ἐναντίον τῶν δολερῶν ἐχθρῶν μας. Ὁ Κόσμος ὅλος, Κύριε,  ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται καί ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ελλοχεύει, καραδοκεῖ, παραμονεύει, στήνει Παγίδες, «περιπατεῖ ὡς λέων ὠρυόμενος ζητῶν τίνα καταπίῃ»(Α΄ Πέτρ. ε΄8). Κύριε, φύλαξέ μας ἀπό τίς παγίδες, πού μᾶς στήνει ὁ ἐχθρός, ἀλλά κυρίως ἐνίσχυσέ μας στόν ἀγῶνα μας, μέ τό φοβερώτερο ἐχθρό μας, τόν κακόν μας ἑαυτόν. Γνωρίζεις, Κύριε, τό ὀλισθηρόν, τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί πόσο φοβερόν εἶναι καί τό σαρκικό μας φρόνημα. Χωρίς τή Χάρι σου καί τή βοήθειά Σου, οὐ δυνάμεθα ποιεῖν ΟΥΔΕΝ. Κινδυνεύουμε νά χαθοῦμε καί προσφεύγουμε, Σέ Σένα, Φιλάνθρωπε. Μόνον Σύ Μπορεῖς ὡς Παντοδύναμος καί Θέλεις, ὡς Πανάγαθος, νά μᾶς ἀνασύρῃς ἀπό «τήν ἰλύν βυθοῦ» εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ, μόνον Σύ μπορεῖς νά μᾶς ἐλευθερώσῃς ἀπό αὐτήν ἐδῶ τήν Κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος. Μόνον Σύ, πού Σταυρώθηκες, γιά μᾶς.

Κύριε, Σύ, καί μόνον Σύ, εἶσαι ὁ Προσωπικός μας Σωτῆρας καί ὀ ΛΥΤΡΩΤΗΣ τοῦ Σύμπαντος Κόσμου! Κύριε, Σύ, ὁ ἁληθινός Μεσσίας, ὁ Πάνσοφος Καθοδηγητής, ὁ Παντέλειος Νομοθέτης, Σύ, πού ἀγαπᾶς  Δικαιοσύνην καί μισεῖς τήν Ἀδικίαν, στερέωσε τή σαλεμένη μας καρδιά ἐπί τήν Πέτραν τῶν Ἐντολῶν Σου, ὅτι Μόνος Ἅγιος ὑπάρχεις καί Κύριος, Βοήθησέ μας νά ἐγκολπωθοῦμε τόν Νόμον τῆς Ἀγάπης  καί νά λατρεύωμεν Σέ τόν Ἀληθινόν Θεόν καί νά ἀγαπᾶμε τόν πλησίον μας, ὅπως τόν ἑαυτόν μας. Βοήθησέ μας νά ἀποφεύγουμε καί νικῶμεν πάντα πειρασμόν.  Σέ  Σένα καταφεύγω, καί Σέ ἱκετεύω, ἄκουσε τίς ἄναρθρες κραυγές μου καί μή ἀπορρίψῃς τήν δέησίν μου καί εἰρήνευσε τήν ζωήν ἡμῶν καί τόν κόσμον Σου. Κύριε Μόνον Σύ ὑπάρχεις, γιά μᾶς. Σύ εἶσαι ἡ ζωή μας καί ἠ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας ἐλπίδα. «Σύ ἡ ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καί τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν». Σύ εἶσαι τό Φρούριόν μας (Misgav  lanu), τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. «Σύ εἶσαι τό ἀπαύγασμα τῆς δόξης τοῦ Πατρός, ὁ τῆς Οὐσίας καί τῆς φύσεως αὐτοῦ ἀπαράλλακτος καί ἀμετακίνητος χαρακτήρ»(Ἑβρ.α΄3),Σύ εἶσαι ἡ Πηγή τῆς Σωτηρίας καί τῆς Χάριτος, Σύ, Κύριε μέ τό Λόγο Σου συνέχεις συγκροτεῖς καί συγκρατεῖς τά Σύμπαντα, στερέωσέ μας στήν ἀγάπη μας γιά Σένα, ὁδήγησε τά βήματα μας εἰς τόν δρόμον τοῦ Εὐαγγελίου Σου. Σύ εἶσαι ἠ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἠ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, τό Φῶς καί ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Χάρισέ μας τό πνεῦμα τῆς σοφίας Σου. Μή μᾶς ἀφήνης μόνους... Εἴμαστε ἄφρονες, δώρησε στήν ἀφροσύνη μας πνεῦμα συνέσεως καί ἐπισκίασον τά ἔργα μας  μέ πνεῦμα φόβου Σου! Γνωρίζεις , Κύριε, πόσο ἐπιρρεπεῖς εἴμαστε πρός τό Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν. Χάρισέ μας ἡγεμονικόν Πνεῦμα, ὥστε, καθημερινά, νά ὁδηγούμαστε ἀπό τό δικό Σου Ἀγαθόν Πνεῦμα πρός τό καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον. Ἀξίωσέ μας, νά τηροῦμε πάντοτε τό πανάγιον Θέλημά Σου, νά τηροῦμε τόν Νόμον τῆς ἀγάπης Σου. Μή ἐγκαταλείπῃς ἡμᾶς, Κύριε!  Σύ, εἶσαι ὁ δικός μας Θεός. Δέν ἔχουμε ἄλλον, ἀλλά καί δέν θέλουμε νά ἔχουμε ἄλλον ἐκτός ἀπό Σένα, Κύριέ μου. Μονάχα Ἐσένα λατρεύουμε, μέ τήν καρδιά μας, «εν πνεύματι καί ἀληθείᾳ». Σύ εἶσαι ὀ δικός μας Θεός καί μεῖς εἴμαστε δοῦλοι Σου, ἀχρεῖοι μέν, ἀλλά δικοί Σου δοῦλοι... Πρίν εἰς τέλος χαθοῦμε, συγχώρησέ μας, ἐλέησέ μας καί σῶσε μας, Κύριε, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά ἕνεκεν τοῦ Ὁνόματός Σου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ !... 

Ὤ γλυκύ μου Ἔαρ , ὤ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου σῶσε μας, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλ᾿ ἕνεκεν τῆς Δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου!

Ὤ γλυκύ μου Ἔαρ , ὤ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου σῶσε μας, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλ᾿ ἕνεκεν τῆς Δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου!