ΑΝ ΣΥ, ΚΥΡΙΕ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ , ΣΙΓΟΥΡΑ, ΧΑΜΈΝΟΙ.

 

ΚΥΡΙΕ  ΜΟΥ, ΕΡΧΟΥ ΤΑΧΥ, ΜΗ ΧΡΟΝΙΣῌΣ

ΚΑΙ ΜΕΙΝΟΝ ΜΕΘ᾿ ΗΜΩΝ!

 

Μέ βαθειά συναίσθησι τῆς Οὐτιδανότητός μου, τολμῶ,προσέρχομαι καί προσπίπτω εἰς τά ἄχραντα Πόδια Σου, φιλάνθρωπε καί Οἰκτίρμων...

Ὡς Καρδιογνώστης, Σύ, ὁ «ἐρευνῶν νφρούς καί καρδίας»(Ἀποκ.2,23), Σύ, πού γνωρίζεις καλά τά ἐσώτατα βάθη τῆς ψυχῆς μας καί ὅτι ἐπλήθυναν οἱ ἀνομίες μας, καί ὅτι ἀναρίθμητα εἶναι τά πλήθη τῶν ἁμαρτιῶν μας, Σέ ἱκετεύω, Κύριε, μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν Σου ἀπό τοῦ παιδός Σου, ὅτι θλίβομαι. Ἄκουσε, Μακρόθυμε, τούς στεναγμούς τῆς καρδίας μου καί ἐλέησον ἐμέ καί τόν συντετριμμένον Λαόν Σου! Ἐλέησον ἡμᾶς  πρίν εἰς τέλος χαθοῦμε. Θέριευσαν οἱ ἔχθροί μας.Καυχῶνται καί κραυγάζουν ὅτι ἴσχυσαν πρός ἡμᾶς. Μᾶς ἀπειλοῦν, μᾶς καταδιώκουν καί μᾶς ὑποβάλλουν σέ φρικτά μαρτύρια. Προσπαθοῦν μέ δόλια μέσα, νά ξεριζώσουν μέσα ἀπό τήν ψυχή μας καί ἀπό τίς ψυχές τῶν παιδιῶν μας τήν ὀρθόδοξον Πίστιν μας Σέ Σένα, γλύκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου. Ἔρχου, Κύριε ταχύ, μή ἀργοπορῇς. Χωρίς τή δική Σου βοήθεια, θά μᾶς συντρίψουν. Ἄν δέν μείνης μαζί μας   σίγουρα, θά μᾶς καταβροχθίσουν ζωντανούς οἱ ἐχθροί δαίμονες καί δαιμονάνθρωποι. Ἀπαγορεύουν νά διδάσκεται στά Σχολεῖα τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Σου, Κύριε καί διδάσκουν τή διαστροφή καί τήν ἀνωμαλία, ὡς ἰδιαιτερότητα. Διαστρέφουν τήν Ἱστορία καί Κάνουν τελετές καί Θυσίες στό Σατανᾶ. Παντοῦν ἀνάβουν φωτιές καί σωρεύουν συμφορές. Θανατώνουν ἀθώους καί κάνουν θρίαμβον πάνω στά νωπά αἵματα τῶν ἀθώων θυμάτων τους.

Παντοδύναμε καί Φιλάνθρωπε Κύριε, μέχρι πότε ἐπί τέλους θά μακροθυμῇς; Πότε θά ἔλθῃς καί θά ἀποδώσῃς στόν καθένα ἀνάλογα μέ τά ἔργα του;

Πότε θά μᾶς λυτρώσῃς ἀπό αὐτήν ἐδώ τήν Κόλασι; Ἔρχου ταχύ! Μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπό τοῦ παιδός Σου, ὅτι θλίβομαι. Ταχύ ἐπάκουσόν μου... Ἐλθέ καί μεῖνον μεθ᾿ ἡμῶν.

Πρόσχες τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μου. Ἄκουσε τίς ἄναρθρες κραυγές μου...δέξου τά δάκρυά μου, διότι θλίβομαι πολύ γιά τήν κατάντια μας. Πετρῶσαν᾿ οἱ καρδιές... Ἐψύγει ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν, ἐπλήθυναν οἱ ἀνομίες μας;...

Γλυκύτατέ μου Ἱησοῦ, ἄνοιξε τούς καταρράκτες τοῦ Οὐρανοῦ, γιά νά ξεπλύνῃς τίς ντροπές, καθάρισε τούς ρύπους τῆς ψυχῆς μας, πρόσχες τῇ ψυχῇ ἡμῶν καί λύτρωσε ἡμᾶς, πρίν εἰς τέλος χαθοῦμε. Κύριε τῶν Δυνάμεων μεθ᾿ ἡμῶν γενοῦ ! Ἄλλον γάρ ἐκτός Σου βοηθόν ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν καί δέν θέλουμε νά ἔχουμε ἄλλον κανέναν, παρά μόνον Εσένα.

Εὐσπλαγχνίσου μας καί ἐλέησον ἡμᾶς, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά ἕνεκεν τῆς δόξης τοὐ Ὀνόματός Σου, Κύριέ μου ΙΗΣΟΥ. Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς. Σέ παρακαλῶ, Κύριε, ἔλα γρήγορα κοντά  μας καί μεῖνε μαζί μας. Χωρίς Ἐσένα εἴμαστε χαμένοι. Χωρίς Ἐσένα δέν μποροῦμε  νά κάνουμε τίποτε Καλόν.Ἑνωμένοι μαζί Σου ὑπάρχουμε. Εἴμαστε ζωντανοί. Φέρουμε καρπόν πολύν. Ἀξίωσέ μας τῆς ἐκ δεξιῶν Σου παραστάσεως, ὥστε καθε στιγμή τῆς ζωῆς μας, νἆναι στιγμή ζωῆς, στιγμή δοξολογίας τοῦ παναγίου Ὀνόματός Σου, γλύκύτατέ μου Ἰησοῦ. Σύ καί μόνον Σύ εἶσαι ὁ προσωπικός μου Σωτῆρας καί ὁ Λυτρωτής τοῦ Σύμπαντος Κόσμου. Σύ καί μόνον Σύ εἶσαι ἠ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας. ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας ἐλπίδα, Τό Φρούριόν μας, ἡ Σκέπη, ἡ καταφυγή, τό Στερέωμα, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. Ἀξίωσέ μας νά Σέ δοξάζωμεν, ἐν παντί τόπῳ τῆς Δεσποτείας Σου καί νά σέ δοξολογοῦμεν εἰς πάντας τούς αἰώνας. Ὅτι Σοί πρέπει πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις, σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς πάντας τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.

 

 

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΩΝ

 

 

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ  ΕΧΘΡΟΣ, Ο ΚΑΚΟΣ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟΣ

 

Οἱ ἐνάρετοι, οἱ Πιστοί εἰς τόν Χριστόν διώκονται, γιά τήν ἀρετή τους, γιά τίν πίστιν τους, γιά τήν ἀφοσίωσίν τους εἰς τόν Θεόν. Διώκονται Ἕνεκεν δικαιοσύνης, ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ καί μακαρίζονται, βραβεύονται, στεφανώνονται ἀπό τόν Κύριον τῆς Δόξης. Ἔπαθλον εἶναι ὁ Οὐρανός.

Πράγματι «ὁ ἀντιδικος ἡμῶν διάβολος, ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ»(Α΄ Πέτρ, ε΄8).

Λυσσωδῶς,  ἀπό φθόνο, μᾶς πολεμεῖ, εἶναι δόλιος ἐχθρός, στήνει παγίδες,παραμονεύει. Εἶναι ἕτοιμος, νά μᾶς καταβροχθίσῃ.  Φοβερός ἐπίσης ἐχθρός εἶναι ὁ κόσμος, πού «ὅλος ἐν τῶ πονηρῷ κεῖται»(Α΄Ἰωάν. ε΄19). Ὁ Κόσμος μισεῖ τό Φῶς, μισεῖ τήν Ἄρετή, τή δικαιοσύνη, μισεὶ τόν Χριστόν. Ὁ Ἰωάννης λέγει: «Πᾶς ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τό φῶς καί οὐκ ἔρχεται πρός τό φῶς, ἴνα μή ἐλεγχθῇ τά ἔργα αὐτοῦ» (Ἰωάν.γ΄20). Καί ὄχι μόνον οἱ φαῦλοι δέν ἔρχονται πρός τό φῶς, ἀλλά μισοῦν τό Φῶς καί λυσσωδῶς πολεμοῦν τούς υἱούς τοῦ φωτός, γιά νά μή φανερωθῇ  ἡ ἄσχήμια καί ἡ φαυλότης τῶν ἔργων τους. Οἱ φαῦλοι εἶναι φανατικοί διῶκτες τῶν πιστῶν ἕνεκεν δικαιοσύνης καί ἕνεκεν τῆς πίστεως των εἰς τόν Χριστόν, διότι εἶναι Φῶς, ὑπό τό ὁποῖον φαίνεται ἡ φαυλότητα καί ἀποδοκιμάζονται καί ἐλέγχονται οἱ Φαῦλοι.

ΑΛΛΑ ὁ Μεγαλύτερος ἔχθρός μας εἶναι ὁ ΚΑΚΟΣ μας ΕΑΥΤΟΣ. Αὐτός εἶναι ὁ Φοβερός ἐχθρός μας. Εἶναι ΛΑΘΟΣ νά μεταβιβάζωμεν τίς προσωπικές μας εὐθύνες εἰς τόν ΠΕΙΡΑΣΜΟΝ ἥ εἰς τόν ΚΟΣΜΟΝ.

Ὁ Πάνσοφος Δημιουργός ἔπλασε τόν ἄνθρωπον «κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ». Δηλαδή ἔπλασε τόν ἄνθρωπον «δυνάμει θεόν» καί μᾶς καλεῖ νά γίνουμε καί «ἐνεργείᾳ θεοί». Μᾶς Χάρισε ΝΟΥΝ καί ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ. ΝΟΥΝ, γιά νά διακρίνουμε τόν Καλόν ἀπό τό Κακόν, καί ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ, γιά μποροῦμε νά ἐκλέγουμε αὐτό, πού θέλουμε. Δηλαδή ἔχουμε δικαίωμα ἐκλογῆς, δικαίωμα νά ἐκλέγουμε τό ΚΑΛΟΝ ἤ τό ΚΑΚΟΝ καί νά εἴμασθε ὑπεύθυνοι τῆς ἐκλογῆς μας.

Ἡ ἄπειρη ἀγάπη καί Εὐσπλαγχνία Του μᾶς χάρισε καί τήν Ἑντολήν τῆς Ἀγάπης Του, ὡς Ὕλην εἰς τό Αὐτεξούσιον. Ἡ ΕΝΤΟΛΗ μᾶς δίδει τό Ερέθισμα, νά διαλέξουμε τήν ΥΠΑΚΟΗΝ Ἤ τήν ΠΑΡΑΚΟΗΝ, τό ΚΑΛΟΝ Ἤ τό ΚΑΚΟΝ. Προγνωρίζουμε ὅτι ἡ Παρακοή εἰς τόν Νόμον τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ εἶναι ΘΑΝΑΤΟΣ, Χωρισμός ἀπό τόν Θεόν, ἐνῷ ἡ ΥΠΑΚΟΗ εἶναι ΖΩΗ, ἕνωσις μέ τόν Θεόν.Γνωρίζωμεν δέ ὅτι «ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῳ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ»(Α ΄ Ἰωάν.δ΄16). Ὁ ΘΕΟΣ θέλει νά εἴμαστε ἑνωμένοι μαζί Του, ΘΕΛΕΙ νά περιπατοῦμε ἐν τῇ ἀγάπῇ καί νά μένωμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ, περιπατοῦντες ἀπό τό· «κατ᾿ εἰκόνα», εἰς τό· «καθ᾿ ὁμοίωσιν», νά μείνωμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ, νά γίνουμε καί «ἐνεργείᾳ θεοί». Εἰς τήν ἀνοδικήν μας Πορείᾳ ἀπό γῆς προς Οὐρανόν ἀντιμετωπίζουμε  τρεῖς φοβερούς ἐχθρούς, τόν διάβολον, τόν Κόσμον καί τρίτον τόν Κακόν μας ἑαυτόν.

Οἱ πρωτόπλαστοι, πρό τῆς Ἐντολῆς: «ΟΥ ΦΑΓΕΣΘΕ ΑΠ᾿  ΑΥΤΟΥ·»  «ᾗ δ᾿ ἄν φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γενέσ.β΄17) ἔκαμαν κακή ἐκλογή. Ἠθέτησαν τήν Ἐντολήν. Ἔκαμαν κακή ἐκλογή. Διάλεξαν τήν ΠΑΡΑΚΟΗΝ, τόν ΘΑΝΑΤΟΝ, τόν αἰώνιον χωρισμόν ἀπό τόν Θεόν. Καί ὄχι μόνον δέν μετενόησαν, ἀλλά μετεβίβασαν τήν προσωπικήν τους ἐνοχήν ἐμμέσως εἰς τόν Θεόν. «Ὁ Ἁδάμ εἶπεν· ἡ γυνή, ἥν ἔδωκας μετ᾿ ἐμοῦ, αὕτη μοι ἔδωκεν ἀπό τοῦ ξύλου καί ἔφαγον»(Γενέσ. γ΄12).Ἡ Εὔα εἶπε: «Ὁ Ὄφις  ἠπάτησέν με, καί ἔφαγον»(Γενέσ. γ΄13). Μεταβιβάζουν τήν προσωπικήν τους εὐθύνην εἰς τόν Θεόν. Δέν  συναισθάνονται ὅτι ἔκαμαν κακήν χρῆσιν τοῦ ΝΟΥ καί τῆς  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ τους καί ὅτι συνεπῶς ἦσαν ὑπεύθυνοι τῆς ἐκλογῆς τους καί δέν μετανοοῦν. Καί αὐτή ἡ συμπεριφορά εἶναι Λάθος. Οἱ Πρωτόπλαστοι φέρουν ἀκεραίαν τήν εὐθύνην τῆς ἐκλογῆς τους. Εἰς τήν ἀνοδικήν μας πορείαν ἀπό γῆς πρός οὐρανόν, εἰς τόν ἀγῶνα μας, γιά τήν πνευματικήν μας τελείωσιν, ἀντιμετωπίζωμεν ἐχθρούς. Μεγαλύτερος ὅμως  ἐχθρός καί διώκτης μας εἶναι ὁ Κακός μας  Ἑαυτός. Μᾶς πειράζει ὁ διάβολος καί μᾶς δελεάζει ὁ Κόσμος. ΑΛΛΑ ὁ μεγαλύτερός μας ἐχθρός εἶναι ὁ κακός μας ἑαυτός.

Εἶναι ὁλοφάνερον ὅτι κάθε ἄνθρωπος καί μάλιστα ὁ πιστός δέχεται ἕνα συνεχῆ διωγμό ἀπό τόν ἴδιο τόν ἐαυτό του. Παρακινεῖται νά προδώσῃ τίς ἀρχές του, νά παραβῇ τό καθῆκον του, νά ἐθετήσῃ τίς Ἐντολές τοῦ Θεοῦ, νά πάψῃ νά εἶναι ἐνάρετος, νά ἀφεθῇ ἀχαλίνωτος εἰς τήν ἱκανοποίησιν τῶν βρωμερῶν του παθῶν. Ὁ Παῦλος λέγει ὅτι «ἡ σάρξ ἐπιθυμεῖ κατά τοῦ πνεύματος, τό Πνεῦμα κατά τῆς σαρκός· ταῦτα δέ ἀντίκειται ἀλλήλοις, ἵνα μή ἅ ἄν θέλητε ταῦτα ποιεῖτε... Φανερά δέ ἐστι τά ἔργα τῆς σαρκός, ἄτινά ἐστι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρεία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, ἐριθεῖαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, μέθαι, κῶμοι καί τά τούτοις ὅμοια» (Γαλάτ.5,17-21). Οἱ ἐσωτερικοί αὐτοί διωγμοί εἶναι ἰσχυροί καί ἐπώδυνοι, ἀλλά ὁ πιστός τούς ὑπομένει. Καί νομίμως ἀθλῶν, νικᾷ καί νομίμως στεφανοῦται.

Ἀγωνίζεται καί μέ τή χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος νικᾷ τίς ἐπιθυμίες τῆς σαρκός. Μέ χαρά μάχεται ἑναντίον τοῦ κακοῦ του ἑαυτοῦ. Μέ ἀγαλλίασι ἀντιμετωπίζει τούς ἐσωτερικούς αὐτούς διωγμούς. Δέν καυχιέται γιά τίς ἀρετές του καί τή νίκη του κατά τίς ἁμαρτίας. ἀποδίδει τά πάντα στόν δωρεοδότη Θεόν. Κάνει καλή χρῆσι τοῦ ΝΟΥ καί τῆς ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ του καί  ἐκλέγει τό ΚΑΛΟΝ. Ἀναγνωρίζει ὅτι«Οὐκ ἐξ ἡμῶν, Θεοῦ τό δῶρον, οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται»(Ἐφεσ.β΄8-9).Προσεύχεται ἀδιαλείπτως  καί
προσέχει νά μή πέσῃ.  Εἰς τήν περίπτωσιν, πού ὑποκύπτει εἰς πειρασμόν καί νικηθῇ δέν μεταβιβάζει τήν προσωπικήν του ἐνοχήν εἰς ἄλλον, ἀλλά ἀποδέχεται τήν προσωπικήν του ἐνοχήν  καί μετανοεῖ εἰλικρινά.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, πού γνωρίζει καλά τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, γνωρίζει καλά  τίς δυσκολίες καί τούς διωγμούς πού δέχονται οἱ πιστοί ἀπό τόν κακόν τους ἑαυτόν καί ἀπό τό φρόνημα τῆς σαρκός, συμβουλεύει τούς ἀγωνιζομένους τόν καλόν ἀγῶνα καί λέγει: « Ὁ δοκῶν ἐστάναι βλεπέτω μή πέσῃ» (Α΄Κορινθ. ι΄ 12). Καί πραγματικά ὑπάρχει κίνδυνος, ἀφοῦ φθάσει εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ, εἰς τό ὕψος τῆς εἰρηνοποιῒας, νά πέσῃ, ἄν δέν ὑπομείνῃ καί δέν νικήσῃ τούς διωγμούς ἕνεκεν δικαιοσύνης καί τούς διωγμούς ἐνεκεν τοῦ Χριστοῦ, ἄν δέν νικήσῃ τόν ΚΑΚΟΝ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΝ. Δέν πρέπει ποτέ νά λησμονοῦμεν ποτέ ὅτι δέν νικήσουμε στόν πνευματικόν μας ἀγῶνα , ἐάν δέν κάνουμε καλή χρῆσι τοῦ καί τῆς ἐλευθερίας μας κινδυνεύουμε νά καταντήσουμε εἰς τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας Ὀδύνης. Διότι εἶναι βέβαιον ὅτι«ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ( τοῦ Κριτοῦ) καί ἐκπορεὐσονται οἱ τά ἀγαθά ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δέ τά φαῦλα πράξαντες εἰς Ἀνάστασιν Κρίσεως»(Ἰωάν.ε΄28-29).

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«ΣΚΛΗΡΟΝ, ΤΟ ΠΡΟΣ ΚΕΝΤΡΑ ΛΑΚΤΙΖΕΙΝ»

                          Ο ΙΗΣΟΥΣ  ΧΡΙΣΤΟΣ  Ν Ι Κ ᾼ

 

Ὁ Καρδιογνώστης, ὁ γλυκύς  Ἰησοῦς εἶναι «ὁ ἐρευνῶν νεφρούς καί καρδίας(Ἀποκ. β΄23). Αὐτός δηλαδή,ἐξετάζει καί γνωρίζει πολύ καλά τά ἐσώτατα βάθη τῆς ψυχῆς μας. Δέν μποροῦμε τίποτε νά κρύψωμε ἀπό Αὐτόν. Ὁ Κύριος, λοιπόν, πρίν καλέσῃ τόν πρώην διώκτην Του, τόν Ἀπόστολον Παῦλον, γνώριζε τόν θεῖον ζῆλον του καί τήν καθαρή του καρδιά,  τήν γεμᾶτη Καλωσύνη καί τόν κάλεσε κοντά Του. Καί ὅπως γνωρίζουμε, ὁ Παυλος δέχθηκε τήν κλῆσιν, ἀκολούθησε τόν Κύριον καί ἀνεδείχθη ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, «ὁ Πρῶτος, μετά τόν Ἕνα».

Κατά τήν Κλῆσιν του, τοῦ εἶπεν ὁ Κύριος: «Σαούλ, Σαούλ τί με διώκεις;» Καί τότε  ἀπεκάλυψε εἰς τόν Σαούλ :, ἀλλά καί σέ κάθε διώκτην καί εἶπε: «ΣΚΛΗΡΟΝ ΣΟΙ ΠΡΟΣ ΚΕΝΤΡΑ  ΛΑΚΤΙΖΕΙΝ». Καί πραγματικά εἶναι σκληρόν τό πρός κέντρα λακτίζειν. Εἶναι σκληρόν νά κλωτσάῃ κανείς ἐπάνω εἰς τά σιδερένια καρφιά τῶν βουκέντρων. Ὅποιος μέχρι σήμερα τόλμησε νά ἀντιστρατευθῇ καί νά Πολεμήσῃ τόν Χριστόν καί τούς Μαθητάς Του, πραγματικά, συνετρίβη, ὅπως ὅλοι οἱ ἀσεβεῖς,  κονιορτοποιήθηκε, ἐξαφανίσθηκε «ὡσεί χνοῦς, ὅν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπό προσώπου τῆς γῆς» (Ψαλμ. α΄4). Εἷναι βεβαιωμένο ἀπό τήν Ἱστορία τῆς ἀνθρωποτητος ὅτι «τεθνήκασι (καί θνήσκουν) οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ Παιδίου»(Ματθ. β΄20). Ὁ Παῖς, ὁ Ἐκλεκτός, εἶναι ὁ αἰώνιος ΝΙΚΗΤΗΣ, Ο ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΗΣ,  καί εἶναι πλέον ἤ βέβαιον ὅτι «ὁ Ἰησοῦς Χριστός νικᾷ», διότι «ἐξῆλθεν νικῶν καί ἵνα νικήσῃ»(Ἀποκ. στ΄2).

Ἡ Ἱστορία ἀναφέρει ὅτι, ὄχι μόνον   ὑπῆρξαν ἄφρονες, ἄμυαλοι ἤ διεστραμμένοι, πού πολέμησαν τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του καί μολονότι κονιορτοποιήθησαν, δυστυχῶς, ὑπάρχουν καί σήμερα τοιοῦτοι, πού Πολεμοῦν τό Ἄκακον Ἀρνίον. Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου ἀναφέρει ὅτι , «Οὗτοι  μετά τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, καί τό Ἀρνίον ν ι κ ή σ ῃ  αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστί  καί Βασιλεύς βασιλέων, ( Θά νικήσουν δέ μαζί Του καί οἱ καταδικοί Του) καί οἱ μετ᾿ αὐτοῦ κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί»(Ἀποκ. ιζ΄ 14). Ὁ Κύριος βεβαιώνει τούς πιστούς, αὐτούς, πού νομίμως ἀθλοῦντες, φθάνουν εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ, αὐτούς πού φθάνουν ἀπό τό· «κατ᾿ εἰκόνα», εἰς τό·«καθ᾿ ὁμοίωσιν» ὅτι ἀγωνιζόμενοι, εἶναι βέβαιον ὅτι θά νικήσουν καί θά βραβευθοῦν, μέ ἔπαθλον τόν οὐρανόν, τήν μακαριότητα.Διότι λέγει: «Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης. Αὐτῶν ἐστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

             «ΑΝΤΙΣΤΗΤΕ Τῼ ΔΙΑΒΟΛῼ ΚΑΙ ΦΕΥΞΕΤΑΙ ΑΦ᾿ ΥΜΩΝ»(Ἰακ. δ΄ 7).

 

ΟΙ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ

       ΟΙ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ ΕΝΕΚΕΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ.

«Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν

 δικαιοσύνης,  ὅτι αὐτῶν ἐστιν  ἡ

Βασιλεία τῶν οὐρανῶν»(Ματθ.ε΄10).

 

Πράγματι οἱ πιστοί Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ διώκονται, ἕνεκεν δικαιοσύνης, γιά τίς ἀρετές τους, γιά τήν πίστι τους στό Χριστό καί στό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ἀπό κακή τους προαίρεσι, κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου, μακράν τοῦ Θεοῦ χωρίς ἀγάπη, ὄχι μόνον δέν μετανοοῦν, ἀλλά συνεχίζουν τά ἔργα τῶν χειρῶν τους,   νά λατρεύουν τά εἴδωλα, ἀρνοῦνται τόν ἀληθινόν Θεόν καί πολεμοῦν τόν Χριστόν καί τούς πιστούς Μαθητάς Του. Μάχονται καί λυσσωδῶς διώκουν τούς ζῶντας εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ, διώκουν τούς ἐναρέτους συνθρώπους τους, ἕνεκεν δικαιοσύνης καί ἕνεκεν τῆς πίστεώς τους εἰς τόν Χριστόν. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος προλέγει σέ ὅλους καί λέγει ὅτι «πάντες  οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ  διωχθήσονται (Β΄Τιμόθ.γ΄12. Τιτ.β΄12). Καί οἱ πιστοί προγνωρίζουν ὅτι, ἄν θέλουν νά ζήσουν εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ Ἱησοῦ, θά  διωχθοῦν ἕνεκεν δικαιοσύνης, καί ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πιστοί προγνωρίζουν ὅτι ἡ Χριστιανική ζωή εἶναι ἕνας ἀδιάκοπος ἀγῶνας, γιά τήν πνευματική τους τελείωσι. Ἕνας ἀκατάπαυστος ἀγῶνας, πού σταματᾶ στόν Τάφο. Καί ἐν γνώσει τους συντάσσονται, ὁλόψυχα, τῷ Χριστῷ, μέ πνεῦμα αὐταπαρνήσεως καί αὐτοθυσίας. Προγνωρίζουμε ὅτι ἡ χριστιανική ζωή εἶναι μιά συνεχής πάλη μέ τό Κακό, καί τήν Ἁμαρτίαν. Προγνωρίζουμε ὅτι ἡ ζωή μας εἶναι σκληρή, αἱματηρή Πάλη, μέ τόν Κακόν μας ἑαυτόν, πού εἶναι καί ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός μας, καί ὄχι μόνον, ἀλλά εἶναι Πάλη καί μέ τόν ἀντίδικον ἡμῶν Διάβολον καί, μέ τόν κόσμον, πού «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κειται»(Α΄ Ἰωάν. ε΄19). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικῶς λέγει ὅτι « Οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας, ἐν τοῖς ἐπουρανίοις»(Ἐφεσ.στ΄12).Μέ ἔπαθλον, τόν Οὐρανόν.

Ὁ Κύριος τονίζει ὅτι εἶναι μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτόν ἐστιν, ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

Ὅσοι θέλουν πραγματικά νά ζήσουν τήν πνευματική, τήν ἐν Χριστῷ ζωήν εἶναι ἕτοιμοι καί νά ὑπομείνουν ὅλα τά εἴδη τῶν διωγμῶν, χωρίς νά λιποψυχήσουν. Εἶναι δόκιμοι ἀθληταί, οἱ νομίμως ἀθλήσαντες εἰς τό στάδιον τῶν Ἀρετῶν, οἱ νομίμως στεφανωθέντες. Εἷναι οἱ νικῶντες, οἱ φθάσαντες, ἀπό τό· «κατ᾿ εἰκόνα» εἰς τό· « καθ᾿ ὁμοίωσιν», οἱ φθάσαντες εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ, οἱ υἱοί Θεοῦ, οἱ εἰρηνοποιοί. Αὐτοί εἶναι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης καί συνεπῶς ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλά οἱ υἱοί τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης, εἶναι δοκιμασμένοι εἰς τόν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Κακοῦ καί τῆς Ἁμαρτίας καί εἶναι ἕτοιμοι νά παλέψουν, μέ ὅλων τῶν εἰδῶν τά ἄγρια θηρία, μέ δαίμονες καί μέ δαιμονανθρώπους. Τά παιδιά τοῦ Θεοῦ δέν ὑποστέλλουν τή σημαία τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἀπορρίπτουν τά ὅπλα. Μάχονται ἄχρι θανάτου, μέχρι τήν τελευταία τους πνοή, γιά νά ἐξαφανίσουν τό ΚΑΚΟΝ, ὑπομένουν κάθε διωγμό, ἕνεκεν δικαιοσύνης, γιά τήν Ἀρετή, γιά τόν ΧΡΙΣΤΟ.

Καί ὑπομένουν κάθε διωγμό , μέ Χαρά, διότι εἶναι ἀπόλυτα πεπεισμένοι ὅτι δέν εἶναι ἄξια τά παθήματα, οἱ διωγμοί, οἱ θλίψεις καί ὅλα, ὅσα πάσχομεν τόν τωρινόν καιρόν, ἐν συγκρίσει, πρός τήν δόξαν, πού πρόκειται νά ἀποκαλυφθῇ καί νά δοθῇ εἰς ἡμᾶς (Ρωμ. η΄18). Ὅλων τῶν εἰδῶν τά παθήματα εἶναι ἀνάξια, δέν συγκρίνονται, μέ τήν αἰώνια μακαριότητα, μέ τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, ἡ ὁποία χαρίζεται εἰς τούς δεδιωγμένους. «Δεδιωγμένοι» εἶναι οἱ πιστοί, πού ἀπό «δυνάμει» θεοί, ἔγιναν καί «ἐνεργείᾳ» υἱοί Θεοῦ. Εἷναι οἱ Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ, πού μέ Προσοχή καί ἀδιάλειπτη Προσευχή, ἀδιάκοπη μελέτη τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ καί μέ συνεχῆ ψυχοσωματική ἄσκησι καί ἐπώδυνον ἀγῶνα τελειοποιοῦνται εἰς τάς ἀρετάς καί φθάνουν εἰς τήν κορυφήν τῆς Κλίμακος τῶν ἀρετῶν καί ἀναδεικνύονται ὠς «τό Φῶς τοῦ Κόσμου» καί «τό Ἅλας τῆς γῆς» . Ὅλοι , ὅσοι ἐργάζονται, ἀγωνίζονται καί νικοῦν «ἕως ἡμέρα ἐστιν», γνωρίζοντας ὅτι «ἔρχεται νύξ ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι»(Ἰωάν. θ΄ 4).  ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ εἶναι οἱ πιστοί, πού ἄρχισαν τόν πνευματικό τους ἀγῶνα, μέ θερμή πίστι εἰς τόν Χριστόν, ἀπό τήν μακαριστή πτωχεία τοῦ πνεύματος καί ἔφθασαν εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ «νικῶντες». Αὐτοί διώκονται καί αὐτοί, οἱ εἰρηνοποιοί , μακαρίζονται.

Ἐπαλαμβάνω ὅτι διώκονται οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι ὄντες συγχρόνως καί πενθοῦντες, καί πραεῖς, πεινῶντες καί διψῶντες τήν δικαιοσύνην, Ἐλεήμονες, καθαροί τῇ καρδίᾳ καί εἰρηνοποιοί.

Διώκονται διότι ἔχουν εἰρήνην μέ τόν Θεόν, μέ τόν ἑαυτόν τους καί μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους καί συνεχῶς ἀγωνίζονται νά  συμφιλιώνουν τούς ἀνθρώπους μέ τόν Θεόν καί μεταξύ τους ἀκολουθοῦντες τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ.

Δ Ι Ω Κ Τ Ε Σ  τῶν πιστῶν εἶναι οἱ δεδηλωμένοι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ, οἱ στερεωμένοι εἰς τό ΚΑΚΟΝ καί τήν ΑΜΑΡΤΙΑΝ. ΔΙΩΚΤΕΣ εἶναι α) ὁ κακός μας ἑαυτός, β) «ὁ  ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου»(Ἰωάν. ιβ΄31), ὁ Διάβολος καί γ)  οἱ ὑπηρέτες του, ἄνθρωποι καί δαίμονες. Πρῶτος, λοιπόν διώκτης μας εἶναι ὁ κακός μας ἑαυτός, πού εἶναι καί ὁ  μεγαλύτερος ἐχθρός μας. Ὁ διωγμός πού προέρχεται ἀπό τόν κακόν μας ἑαυτόν, εἶναι ἐσωτερικός καί πολύ ἐπικίνδυνος. Κάθε πιστός εἰς τήν ἀνοδικήν του Πορεία ἔχει συνεχῆ ἀγῶνα μέ τόν ἑαυτόν του. Στήν προσπάθειά μας νά διαφυλάξωμεν τήν ψυχή μας καθαρή «ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος», μέ τή λαχτάρα νά ἐπιτελοῦμεν «ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄Κορινθ.ζ΄1), καί νά συνεχίσουμε τό εἰρηνοποιόν μας ἔργον, εἶναι ἀνάγκη νά ἀγωνιζώμαστε σκληρά, μέ τά πάθη καί τίς κακίες μας, μέ τό σαρκικό φρόνημα, πού εἶναι ἔχθρα εἰς Θεόν καί φέρει στήν ψυχή καί τῆ ζωή μας τόν θάνατον (Ρωμ. η΄ 6-7). Κινδυνεύουμε, ἀπό στιγμή σέ στιγμή, νά κυριευθοῦμε ἀπό τίς σαρκικές ἐπιθυμίες καί ἡδονές, καί γενικά ἀπό τά ἔργα τῆς σαρκός. Εἶναι πραγματικά μακάριος ἐκεῖνος, πού θά κατορθώσῃ, μέ ἀνδρεία νά ὑπομείνῃ τούς ἐσωτερικούς αὐτούς διωγμούς καί  βγῆ νικητής  στόν ἐξοντωτικόν  αὐτόν ἀγῶνα, ἀνάμεσα στή σάρκα καί τό πνεῦμα. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικά , μέ τόν ἐσωτερικόν αὐτόν πόλεμον, λέγει: «Οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὅ οὐ θέλω κακόν τοῦτο πράσσω...βλέπω δέ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καί αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου. Ταλαίπωρος ἐγώ ἄνθρωπος!  Τίς με ρύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;» (Ρωμ. ζ΄ 19-24). Δέν πράττω τό ἀγαθόν, πού τό λαχταράει ἡ ψυχή μου, ἀλλά πράττω τό κακόν, αὐτό πού δέν θέλω. Ἐάν δέ ἐγώ πράττω τόν κακόν, πού δέ τό θέλω  καί τό ἀπεχθάνομαι, δέν εἶμαι πλέον κύριος τοῦ ἑαυτοῦ μου καί δέν πράττω τό κακόν ἐγώ, ἀλλά ἡ ἁμαρτία, πού κατοικεῖ μέσα μου καί μέ κρατεῖ αἰχμάλωτόν της. διότι ξέρω ὅτι δέν κατοικεῖ τίποτε καλόν μέσα μου, δηλαδή εἰς τήν σάρκα μου. Ἡ θέλησις νά πράττω τό καλόν ὑπάρχει μέσα μου, ἀλλά δέν ἔχω τή δύναμιν νά τό κάνω, διότι δέν κάνω τό καλόν, πού θέλω, ἀλλά τό κακόν, πού δέν θέλω, αὐτό κάνω. Καί ἐάν λοιπόν κάνω ἐκεῖνο πού δέν θέλω, τότε δέν ἐνεργῶ πλέον ἐγώ, ἀλλά ἡ ἁμαρτία, πού κατοικεῖ μέσα μου. Καί ἔτσι βρίσκω τοῦτον τόν νόμον, ὅτι δηλαδή ἐνῷ ἐγώ  θέλω νά κάνω τό καλόν, μέσα μου ὑπάρχει πρόχειρον τό κακόν. Αἰσθάνομαι μεγάλην εὐχαρίστησιν εἰς τόν νόμον τοῦ Θεοῦ κατά τόν ἐσωτερικόν μου ἄνθρωπον, ἀλλά βλέπω ἄλλον νόμον εἰς τά μέλη μου, ὁ ὁποῖος ἀντιστρατεύεται εἰς τόν νόμον τοῦ λογικοῦ μου καί μέ αἰχμαλωτίζει διά τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας,   πού ὑπάρχει εἰς τά μέλη μου. Ταλαίπωρος ἐγώ ἄνθρωπος! Ποιός  θά μέ ἐλευθερώσῃ ἀπό τό σῶμα τοῦτο τό καταδικασμένον εἰς θάνατον;( Ρωμ.ζ΄19-24).Ποιός θά μέ λυτρώσῃ; Μόνον ὁ Χριστός, Αὐτός, πού σταυρώθηκε γιά μένα.

Ὁ Κλήμης ὁ Αλεξανδρεύς λέγει σχετικά ὅτι «Διωγμός δέ ὅ μέν τις ἔξωθεν περιγίνεται τῶν ἀνθρώπων ἤ δι᾿ ἔχθραν ἤ διά φθόνον ἤ διά φιλοκέρδειαν ἤ κατ᾿ ἐνέργειαν διαβολικήν τούς πιστούς ἐλαυνόντων· ὁ δέ χαλεπώτατος ἔνδοθέν ἐστι διωγμός, ἐξ αὐτῆς ἑκάστῳ τῆς ψυχῆς προπεμπόμενος λυμαινομένης ὑπό ἐπιθυμιῶν ἀθέων καί  ἡδονῶν ποικίλων καί φαύλων ἐλπίδων καί φθαρτῶν ὀνειροπολημάτων, ὄταν, ἀεί τῶν πλειόνων ὀρεγομένη καί λυσσῶσα ὑπό  ἀγρίων ἐρώτων καί φλεγομένη, καθάπερ κέντροις ἤ μύωψι τοῖς προκειμένοις αὐτῇ πάθεσιν ἐξαιμάσσηται πρός σπουδάς μανιώδεις καί ζωῆς ἀπόγνωσιν καί Θεοῦ καταφρόνησιν. Οὖτος ὁ διωγμός  βαρύτερος καί χαλεπώτερος, ἔνδοθεν ὁρμώμενος, ἀεί συνών, ὄν οὐδέ ἐκφυγεῖν ὁ διωκόμενος δύναται· τόν γάρ ἐχθρόν ἐν ἑαυτῷ περιάγει πανταχοῦ»(Τίς ὁ σῳζόμενος  πλούσιος,ΒΕΠΕΣ, 8,363,28-39).

BEPES ΒΕΠΕΣ 

Ο Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ

 

EΙΝΑΙ  ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, «ἡ προσδοκίαν τῶν Ἐθνῶν», «Οὖτος » ὁ ἀληθινός Μεσσίας «κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον»(Λουκ. β΄ 34).

Πράγματι, ὁ δίκαιος καί εὐλαβής Συμεών, ὁ ἄνθρωπος ὁ πιστός, πού, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς του τηροῦσε τάς Ἐντολάς τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, καί μέ λαχτάρα περίμενε τόν Ἐρχόμενον Λυτρωτήν τοῦ Σύμπαντος Κόσμου, εὐχαριστεῖ τόν Θεόν, πού τόν ἀξίωσε νά δεχθῆ στήν ἀγκαλιά τόν Σωτῆρα καί γνωστοποιεῖ σέ ὅλους μας τήν ἀποκάλυψιν τοῦ χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένου Μυστηρίου, τό Μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖον, ἐξ ἀπείρου ἀγάπης, ἔ δ ω κ ε ν εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον»(Ἰωάν.γ΄15,16).

Ὁ δίκαιος αὐτός καί θεοσεβής ἄνθρωπος κρατῶν στήν ἀγκαλιά του, Τόν «δι᾿ οὗ τά πάντα ἐγένετο» εὐλογεῖ τόν Ἰωσήφ καί Τήν Μαρίαν,  τήν κεχαριτωμένην Μητέρα τοῦ Κυρίου, καί διακηρύττει ὅτι « ΟΥΤΟΣ», ὁ Γλυκύς Ἰησοῦς, «κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Ὁ Συμεών τονίζει ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος καταδέχεται καί συγκαταβαίνει δι᾿ ἄπειρον Ἔλεος, καί ἔρχεται κοντά μας καί δέν ἐντρέπεται νά μᾶς ἀποκαλεῖ ἀδελφούς Του, ἐνῷ ὡς Καρδιογνώστης, γνωρίζει τήν Πώρωσι καί τήν ἀμετανοησία τῶν μακράν τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπων. Μᾶς εὐσπλαγχνίζεται καί μᾶς καλεῖ κοντά Του.

Τό γεγονός τῆς Ἐνανθρωπήσεως εἶναι ξένον καί παράδοξον Μυστήριον, ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν, ὑπερβαίνει τήν νοητική μας ἱκανότητα, εἶναι ὑπέρλογο. «Οὐ φέρει τό μέγα τοῦτο Μυστήριον ἔρευναν, π ί σ τ ε ι   μ ό ν ῃ  τοῦτο πάντες δοξάζομεν». Καί εἶναι ἀλήθεια,  «Μυστήρια Θεοῦ ἐρευνῶντες» παραπληκτήσωμεν», λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ,θά τρελλαθοῦμε. Τά Μυστήρια τοῦ Θεοῦ, πράγματι, προσεγγίζονται μέ τόν πυρῆνα τῆς ψυχῆς, μέ τήν ὀρθόδοξον πίστιν. Ὁ Ἱησοῦς Χριστός εἶναι Θεός καί ἄνθρωπος εἰς ἕνα Πρόσωπον. Δύο φύσεις, ἀλλά μία ὑπόστασις. Εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ἔχει δύο ὄψεις. Εἶναι ξεχωριστός, μοναδικός, ἀκατάληπτος, ἀπρόσιτος, ἀόρατος καί συγχρόνως προσιτός, ὁρατός, ὁ ἀναφής ψηλαφᾶται, εἶναι προσηνής, γλυκύς, πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καταδεκτικός καί θεραπευτής. Εἷναι ὁ Πανακής ἰατρός.

 «Ἔρχεται εἰς τά ἴδια καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον». Οἰ δικοί Του δέν τόν δέχθηκαν (Ἰωάν. α΄11). Ὅσοι ὅμως Τόν δέχθηκαν καί πίστεψαν εἰς τό Ὄνομά Του, εἰς αὐτούς ἔ δ ω κ ε ν  ἐ ξ ο υ σ ί α ν  τ έ κ ν α Θ ε ο ῦ  γ ε ν έ σ θ α ι»(Ἰωάν. α΄12)

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ὅπως λέγει ὁ Συμεών, κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον.

Χωρίσθηκαν οἱ ἄνθρωποι σέ δυό κατηγορίες εἰς τούς ἀπίστους καί εἰς τούς πιστούς. Οἱ ἄπιστοι, οἱ κακῆς προαιρέσεως ἄνθρωποι, δέν δέχονται τόν Λυτρωτήν, δέν πιστεύουν εἰς τό ὄνομά Του. δέν συντασσονται μέ τόν Χριστόν καί μέ τή θέλησί τους, θά ΧΑΘΟΥΝ.

Οἱ Πιστοί, οἱ καλοπροαίρετοι, πού ἀνοίγουν τήν καρδιά τους εἰς τόν Χριστόν, πού  πιστεύουν εἰς τό πανάγιον Ὄνομά Του, θά  ἀναστηθοῦν καί θά ἐλευθερωθοῦν ἀπό τίς ἁμαρτίες τους καί θά σωθοῦν καί θά λάβουν τήν ἐξουσίαν νά γίνουν παιδιά τοῦ Θεοῦ, κληρονόμοι τῆς αἰωνίου Βασιλείας Του.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι τό Μέγα Θαῦμα. Στό Πρόσωπόν Του θά ἐμφανίζεται ἡ ἕνωσις τῶν δύο φύσεων τῆς θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης. Ἀλλά τό Θαῦμα τοῦτο θά ἀντιλέγεται ἀπό τούς ἀπίστους. Καί ἠ ἀντιλογία αὐτή θά ὁδηγῇ τούς καλοπροαιρέτους ἀνθρώπους εἰς τήν Πίστιν καί θά σώζονται. Θά ἀξιώνονται νά γίνονται Παιδιά τοῦ Θεοῦ, Παιδιά εἰρήνης, ὁμοτράπεζοι τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν αἰώνιαν Βασιλείαν Του. ἘΝῼ οἱ ἄπιστοι, οἱ ἀνειλικρινεῖς, οἱ Ἐγωϊστές, θά ἀντιλέγουν, θά ἀπιστοῦν, ἐμμένοντες εἰς τό ΚΑΚΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑΝ, θά συνεχίζουν τά ἔργα τῶν χειρῶν τους καί, ἀδικοπραγοῦντες, θά κατακρίνωνται.

Θά ὑπάρχῃ ἀντιλογία, λέγει ὁ Συμεών, γιά νά φανερωθοῦν οἱ σκέψεις πολλῶν καρδιῶν. Ἡ Θεϊκή συγκατάβασις τοῦ Κυρίου, ὅπως ἔχουμε πεῖ, εἶναι ἀνέκφραστο Μυστήριον, ἀλλά ἡ Ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἄπειρη.

Κύριε καί Θεέ μου, γλυκύτατέ μου, Ἱησοῦ Χριστέ, μέγα Σου τό Ἔλεος, δόξα Σοι! «Ἁμαρτιῶν μου τά πλήθη καί κριμάτων Σου ἀβύσσους, τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου ;» Σύ, Κύριε εἶσαι ἡ Αὐτοαλήθεια, ἡ Αὐτοζωή, ἡ ΕΝΣΑΡΚΩΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.  Σύ, Κύριε, ἔρχεσαι κοντά μας καί καταδέχεσαι νά Σταυρωθῆς, γιά μᾶς, Ἀναμάρτητε, καί μέ τό πανάγιον Αἷμα Σου νά μας συμφιλιώσῃς , μέ τόν Πατέρα καί μεταξύ μας!  Μᾶς χαρίζῃς τή γαλήνη καί τή δική σου εἰρήνη τήν παντα νοῦν ὐπερέχουσαν! Πῶς νά ὑμνήσω τήν Θεϊκή Σου συγκατάβασι; Ἀξίωσέ με, Κύριε, τόν ἀνάξιον δοῦλον Σου  νά Σέ δοξολογῶ καί νά Σέ ὑμνῶ, ἐπάξια, ἕως ὑπάρχω! Σέ ἀγαπῶ, Χριστέ μου, καί προσπαθῶ, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μου, νά στέκομαι, νοερά, στά ἄχραντα πόδια Σου καί νά πλέκω ὕμνους δοξολογίας τοῦ παναγίου Ὀνόματός Σου καί τρέμω καί δακρύζω, γιατί φοβοῦμαι πώς δέν βρίσκω λόγια ἐπάξια νά Σέ ὑμνῶ.

Κύριε δέξου τόν ταπεινόν μου στεναγμόν καί τά δάκρυά μου, πολυεύσπλαγχνε Κύριε, δέξου τά ψελλίσματά μου καί μή με ἀποδοκιμάσῃς, φιλάνθρωπε.  Λυπήσου με καί ἀξίωσέ με νά Σέ δοξάζω καί νά Σέ ὑμνῶ, μέ ὅλη τήν καρδιά μου, Κύριε, ἕως ὑπάρχω!...