«ΣΚΛΗΡΟΝ, ΤΟ ΠΡΟΣ ΚΕΝΤΡΑ ΛΑΚΤΙΖΕΙΝ»

                          Ο ΙΗΣΟΥΣ  ΧΡΙΣΤΟΣ  Ν Ι Κ ᾼ

 

Ὁ Καρδιογνώστης, ὁ γλυκύς  Ἰησοῦς εἶναι «ὁ ἐρευνῶν νεφρούς καί καρδίας(Ἀποκ. β΄23). Αὐτός δηλαδή,ἐξετάζει καί γνωρίζει πολύ καλά τά ἐσώτατα βάθη τῆς ψυχῆς μας. Δέν μποροῦμε τίποτε νά κρύψωμε ἀπό Αὐτόν. Ὁ Κύριος, λοιπόν, πρίν καλέσῃ τόν πρώην διώκτην Του, τόν Ἀπόστολον Παῦλον, γνώριζε τόν θεῖον ζῆλον του καί τήν καθαρή του καρδιά,  τήν γεμᾶτη Καλωσύνη καί τόν κάλεσε κοντά Του. Καί ὅπως γνωρίζουμε, ὁ Παυλος δέχθηκε τήν κλῆσιν, ἀκολούθησε τόν Κύριον καί ἀνεδείχθη ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, «ὁ Πρῶτος, μετά τόν Ἕνα».

Κατά τήν Κλῆσιν του, τοῦ εἶπεν ὁ Κύριος: «Σαούλ, Σαούλ τί με διώκεις;» Καί τότε  ἀπεκάλυψε εἰς τόν Σαούλ :, ἀλλά καί σέ κάθε διώκτην καί εἶπε: «ΣΚΛΗΡΟΝ ΣΟΙ ΠΡΟΣ ΚΕΝΤΡΑ  ΛΑΚΤΙΖΕΙΝ». Καί πραγματικά εἶναι σκληρόν τό πρός κέντρα λακτίζειν. Εἶναι σκληρόν νά κλωτσάῃ κανείς ἐπάνω εἰς τά σιδερένια καρφιά τῶν βουκέντρων. Ὅποιος μέχρι σήμερα τόλμησε νά ἀντιστρατευθῇ καί νά Πολεμήσῃ τόν Χριστόν καί τούς Μαθητάς Του, πραγματικά, συνετρίβη, ὅπως ὅλοι οἱ ἀσεβεῖς,  κονιορτοποιήθηκε, ἐξαφανίσθηκε «ὡσεί χνοῦς, ὅν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπό προσώπου τῆς γῆς» (Ψαλμ. α΄4). Εἷναι βεβαιωμένο ἀπό τήν Ἱστορία τῆς ἀνθρωποτητος ὅτι «τεθνήκασι (καί θνήσκουν) οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ Παιδίου»(Ματθ. β΄20). Ὁ Παῖς, ὁ Ἐκλεκτός, εἶναι ὁ αἰώνιος ΝΙΚΗΤΗΣ, Ο ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΗΣ,  καί εἶναι πλέον ἤ βέβαιον ὅτι «ὁ Ἰησοῦς Χριστός νικᾷ», διότι «ἐξῆλθεν νικῶν καί ἵνα νικήσῃ»(Ἀποκ. στ΄2).

Ἡ Ἱστορία ἀναφέρει ὅτι, ὄχι μόνον   ὑπῆρξαν ἄφρονες, ἄμυαλοι ἤ διεστραμμένοι, πού πολέμησαν τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του καί μολονότι κονιορτοποιήθησαν, δυστυχῶς, ὑπάρχουν καί σήμερα τοιοῦτοι, πού Πολεμοῦν τό Ἄκακον Ἀρνίον. Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου ἀναφέρει ὅτι , «Οὗτοι  μετά τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, καί τό Ἀρνίον ν ι κ ή σ ῃ  αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστί  καί Βασιλεύς βασιλέων, ( Θά νικήσουν δέ μαζί Του καί οἱ καταδικοί Του) καί οἱ μετ᾿ αὐτοῦ κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί»(Ἀποκ. ιζ΄ 14). Ὁ Κύριος βεβαιώνει τούς πιστούς, αὐτούς, πού νομίμως ἀθλοῦντες, φθάνουν εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ, αὐτούς πού φθάνουν ἀπό τό· «κατ᾿ εἰκόνα», εἰς τό·«καθ᾿ ὁμοίωσιν» ὅτι ἀγωνιζόμενοι, εἶναι βέβαιον ὅτι θά νικήσουν καί θά βραβευθοῦν, μέ ἔπαθλον τόν οὐρανόν, τήν μακαριότητα.Διότι λέγει: «Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης. Αὐτῶν ἐστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

             «ΑΝΤΙΣΤΗΤΕ Τῼ ΔΙΑΒΟΛῼ ΚΑΙ ΦΕΥΞΕΤΑΙ ΑΦ᾿ ΥΜΩΝ»(Ἰακ. δ΄ 7).

 

ΟΙ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ

       ΟΙ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ ΕΝΕΚΕΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ.

«Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν

 δικαιοσύνης,  ὅτι αὐτῶν ἐστιν  ἡ

Βασιλεία τῶν οὐρανῶν»(Ματθ.ε΄10).

 

Πράγματι οἱ πιστοί Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ διώκονται, ἕνεκεν δικαιοσύνης, γιά τίς ἀρετές τους, γιά τήν πίστι τους στό Χριστό καί στό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ἀπό κακή τους προαίρεσι, κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου, μακράν τοῦ Θεοῦ χωρίς ἀγάπη, ὄχι μόνον δέν μετανοοῦν, ἀλλά συνεχίζουν τά ἔργα τῶν χειρῶν τους,   νά λατρεύουν τά εἴδωλα, ἀρνοῦνται τόν ἀληθινόν Θεόν καί πολεμοῦν τόν Χριστόν καί τούς πιστούς Μαθητάς Του. Μάχονται καί λυσσωδῶς διώκουν τούς ζῶντας εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ, διώκουν τούς ἐναρέτους συνθρώπους τους, ἕνεκεν δικαιοσύνης καί ἕνεκεν τῆς πίστεώς τους εἰς τόν Χριστόν. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος προλέγει σέ ὅλους καί λέγει ὅτι «πάντες  οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ  διωχθήσονται (Β΄Τιμόθ.γ΄12. Τιτ.β΄12). Καί οἱ πιστοί προγνωρίζουν ὅτι, ἄν θέλουν νά ζήσουν εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ Ἱησοῦ, θά  διωχθοῦν ἕνεκεν δικαιοσύνης, καί ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πιστοί προγνωρίζουν ὅτι ἡ Χριστιανική ζωή εἶναι ἕνας ἀδιάκοπος ἀγῶνας, γιά τήν πνευματική τους τελείωσι. Ἕνας ἀκατάπαυστος ἀγῶνας, πού σταματᾶ στόν Τάφο. Καί ἐν γνώσει τους συντάσσονται, ὁλόψυχα, τῷ Χριστῷ, μέ πνεῦμα αὐταπαρνήσεως καί αὐτοθυσίας. Προγνωρίζουμε ὅτι ἡ χριστιανική ζωή εἶναι μιά συνεχής πάλη μέ τό Κακό, καί τήν Ἁμαρτίαν. Προγνωρίζουμε ὅτι ἡ ζωή μας εἶναι σκληρή, αἱματηρή Πάλη, μέ τόν Κακόν μας ἑαυτόν, πού εἶναι καί ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός μας, καί ὄχι μόνον, ἀλλά εἶναι Πάλη καί μέ τόν ἀντίδικον ἡμῶν Διάβολον καί, μέ τόν κόσμον, πού «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κειται»(Α΄ Ἰωάν. ε΄19). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικῶς λέγει ὅτι « Οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας, ἐν τοῖς ἐπουρανίοις»(Ἐφεσ.στ΄12).Μέ ἔπαθλον, τόν Οὐρανόν.

Ὁ Κύριος τονίζει ὅτι εἶναι μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτόν ἐστιν, ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

Ὅσοι θέλουν πραγματικά νά ζήσουν τήν πνευματική, τήν ἐν Χριστῷ ζωήν εἶναι ἕτοιμοι καί νά ὑπομείνουν ὅλα τά εἴδη τῶν διωγμῶν, χωρίς νά λιποψυχήσουν. Εἶναι δόκιμοι ἀθληταί, οἱ νομίμως ἀθλήσαντες εἰς τό στάδιον τῶν Ἀρετῶν, οἱ νομίμως στεφανωθέντες. Εἷναι οἱ νικῶντες, οἱ φθάσαντες, ἀπό τό· «κατ᾿ εἰκόνα» εἰς τό· « καθ᾿ ὁμοίωσιν», οἱ φθάσαντες εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ, οἱ υἱοί Θεοῦ, οἱ εἰρηνοποιοί. Αὐτοί εἶναι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης καί συνεπῶς ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλά οἱ υἱοί τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης, εἶναι δοκιμασμένοι εἰς τόν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Κακοῦ καί τῆς Ἁμαρτίας καί εἶναι ἕτοιμοι νά παλέψουν, μέ ὅλων τῶν εἰδῶν τά ἄγρια θηρία, μέ δαίμονες καί μέ δαιμονανθρώπους. Τά παιδιά τοῦ Θεοῦ δέν ὑποστέλλουν τή σημαία τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἀπορρίπτουν τά ὅπλα. Μάχονται ἄχρι θανάτου, μέχρι τήν τελευταία τους πνοή, γιά νά ἐξαφανίσουν τό ΚΑΚΟΝ, ὑπομένουν κάθε διωγμό, ἕνεκεν δικαιοσύνης, γιά τήν Ἀρετή, γιά τόν ΧΡΙΣΤΟ.

Καί ὑπομένουν κάθε διωγμό , μέ Χαρά, διότι εἶναι ἀπόλυτα πεπεισμένοι ὅτι δέν εἶναι ἄξια τά παθήματα, οἱ διωγμοί, οἱ θλίψεις καί ὅλα, ὅσα πάσχομεν τόν τωρινόν καιρόν, ἐν συγκρίσει, πρός τήν δόξαν, πού πρόκειται νά ἀποκαλυφθῇ καί νά δοθῇ εἰς ἡμᾶς (Ρωμ. η΄18). Ὅλων τῶν εἰδῶν τά παθήματα εἶναι ἀνάξια, δέν συγκρίνονται, μέ τήν αἰώνια μακαριότητα, μέ τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, ἡ ὁποία χαρίζεται εἰς τούς δεδιωγμένους. «Δεδιωγμένοι» εἶναι οἱ πιστοί, πού ἀπό «δυνάμει» θεοί, ἔγιναν καί «ἐνεργείᾳ» υἱοί Θεοῦ. Εἷναι οἱ Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ, πού μέ Προσοχή καί ἀδιάλειπτη Προσευχή, ἀδιάκοπη μελέτη τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ καί μέ συνεχῆ ψυχοσωματική ἄσκησι καί ἐπώδυνον ἀγῶνα τελειοποιοῦνται εἰς τάς ἀρετάς καί φθάνουν εἰς τήν κορυφήν τῆς Κλίμακος τῶν ἀρετῶν καί ἀναδεικνύονται ὠς «τό Φῶς τοῦ Κόσμου» καί «τό Ἅλας τῆς γῆς» . Ὅλοι , ὅσοι ἐργάζονται, ἀγωνίζονται καί νικοῦν «ἕως ἡμέρα ἐστιν», γνωρίζοντας ὅτι «ἔρχεται νύξ ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι»(Ἰωάν. θ΄ 4).  ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ εἶναι οἱ πιστοί, πού ἄρχισαν τόν πνευματικό τους ἀγῶνα, μέ θερμή πίστι εἰς τόν Χριστόν, ἀπό τήν μακαριστή πτωχεία τοῦ πνεύματος καί ἔφθασαν εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ «νικῶντες». Αὐτοί διώκονται καί αὐτοί, οἱ εἰρηνοποιοί , μακαρίζονται.

Ἐπαλαμβάνω ὅτι διώκονται οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι ὄντες συγχρόνως καί πενθοῦντες, καί πραεῖς, πεινῶντες καί διψῶντες τήν δικαιοσύνην, Ἐλεήμονες, καθαροί τῇ καρδίᾳ καί εἰρηνοποιοί.

Διώκονται διότι ἔχουν εἰρήνην μέ τόν Θεόν, μέ τόν ἑαυτόν τους καί μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους καί συνεχῶς ἀγωνίζονται νά  συμφιλιώνουν τούς ἀνθρώπους μέ τόν Θεόν καί μεταξύ τους ἀκολουθοῦντες τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ.

Δ Ι Ω Κ Τ Ε Σ  τῶν πιστῶν εἶναι οἱ δεδηλωμένοι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ, οἱ στερεωμένοι εἰς τό ΚΑΚΟΝ καί τήν ΑΜΑΡΤΙΑΝ. ΔΙΩΚΤΕΣ εἶναι α) ὁ κακός μας ἑαυτός, β) «ὁ  ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου»(Ἰωάν. ιβ΄31), ὁ Διάβολος καί γ)  οἱ ὑπηρέτες του, ἄνθρωποι καί δαίμονες. Πρῶτος, λοιπόν διώκτης μας εἶναι ὁ κακός μας ἑαυτός, πού εἶναι καί ὁ  μεγαλύτερος ἐχθρός μας. Ὁ διωγμός πού προέρχεται ἀπό τόν κακόν μας ἑαυτόν, εἶναι ἐσωτερικός καί πολύ ἐπικίνδυνος. Κάθε πιστός εἰς τήν ἀνοδικήν του Πορεία ἔχει συνεχῆ ἀγῶνα μέ τόν ἑαυτόν του. Στήν προσπάθειά μας νά διαφυλάξωμεν τήν ψυχή μας καθαρή «ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος», μέ τή λαχτάρα νά ἐπιτελοῦμεν «ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄Κορινθ.ζ΄1), καί νά συνεχίσουμε τό εἰρηνοποιόν μας ἔργον, εἶναι ἀνάγκη νά ἀγωνιζώμαστε σκληρά, μέ τά πάθη καί τίς κακίες μας, μέ τό σαρκικό φρόνημα, πού εἶναι ἔχθρα εἰς Θεόν καί φέρει στήν ψυχή καί τῆ ζωή μας τόν θάνατον (Ρωμ. η΄ 6-7). Κινδυνεύουμε, ἀπό στιγμή σέ στιγμή, νά κυριευθοῦμε ἀπό τίς σαρκικές ἐπιθυμίες καί ἡδονές, καί γενικά ἀπό τά ἔργα τῆς σαρκός. Εἶναι πραγματικά μακάριος ἐκεῖνος, πού θά κατορθώσῃ, μέ ἀνδρεία νά ὑπομείνῃ τούς ἐσωτερικούς αὐτούς διωγμούς καί  βγῆ νικητής  στόν ἐξοντωτικόν  αὐτόν ἀγῶνα, ἀνάμεσα στή σάρκα καί τό πνεῦμα. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικά , μέ τόν ἐσωτερικόν αὐτόν πόλεμον, λέγει: «Οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὅ οὐ θέλω κακόν τοῦτο πράσσω...βλέπω δέ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καί αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου. Ταλαίπωρος ἐγώ ἄνθρωπος!  Τίς με ρύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;» (Ρωμ. ζ΄ 19-24). Δέν πράττω τό ἀγαθόν, πού τό λαχταράει ἡ ψυχή μου, ἀλλά πράττω τό κακόν, αὐτό πού δέν θέλω. Ἐάν δέ ἐγώ πράττω τόν κακόν, πού δέ τό θέλω  καί τό ἀπεχθάνομαι, δέν εἶμαι πλέον κύριος τοῦ ἑαυτοῦ μου καί δέν πράττω τό κακόν ἐγώ, ἀλλά ἡ ἁμαρτία, πού κατοικεῖ μέσα μου καί μέ κρατεῖ αἰχμάλωτόν της. διότι ξέρω ὅτι δέν κατοικεῖ τίποτε καλόν μέσα μου, δηλαδή εἰς τήν σάρκα μου. Ἡ θέλησις νά πράττω τό καλόν ὑπάρχει μέσα μου, ἀλλά δέν ἔχω τή δύναμιν νά τό κάνω, διότι δέν κάνω τό καλόν, πού θέλω, ἀλλά τό κακόν, πού δέν θέλω, αὐτό κάνω. Καί ἐάν λοιπόν κάνω ἐκεῖνο πού δέν θέλω, τότε δέν ἐνεργῶ πλέον ἐγώ, ἀλλά ἡ ἁμαρτία, πού κατοικεῖ μέσα μου. Καί ἔτσι βρίσκω τοῦτον τόν νόμον, ὅτι δηλαδή ἐνῷ ἐγώ  θέλω νά κάνω τό καλόν, μέσα μου ὑπάρχει πρόχειρον τό κακόν. Αἰσθάνομαι μεγάλην εὐχαρίστησιν εἰς τόν νόμον τοῦ Θεοῦ κατά τόν ἐσωτερικόν μου ἄνθρωπον, ἀλλά βλέπω ἄλλον νόμον εἰς τά μέλη μου, ὁ ὁποῖος ἀντιστρατεύεται εἰς τόν νόμον τοῦ λογικοῦ μου καί μέ αἰχμαλωτίζει διά τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας,   πού ὑπάρχει εἰς τά μέλη μου. Ταλαίπωρος ἐγώ ἄνθρωπος! Ποιός  θά μέ ἐλευθερώσῃ ἀπό τό σῶμα τοῦτο τό καταδικασμένον εἰς θάνατον;( Ρωμ.ζ΄19-24).Ποιός θά μέ λυτρώσῃ; Μόνον ὁ Χριστός, Αὐτός, πού σταυρώθηκε γιά μένα.

Ὁ Κλήμης ὁ Αλεξανδρεύς λέγει σχετικά ὅτι «Διωγμός δέ ὅ μέν τις ἔξωθεν περιγίνεται τῶν ἀνθρώπων ἤ δι᾿ ἔχθραν ἤ διά φθόνον ἤ διά φιλοκέρδειαν ἤ κατ᾿ ἐνέργειαν διαβολικήν τούς πιστούς ἐλαυνόντων· ὁ δέ χαλεπώτατος ἔνδοθέν ἐστι διωγμός, ἐξ αὐτῆς ἑκάστῳ τῆς ψυχῆς προπεμπόμενος λυμαινομένης ὑπό ἐπιθυμιῶν ἀθέων καί  ἡδονῶν ποικίλων καί φαύλων ἐλπίδων καί φθαρτῶν ὀνειροπολημάτων, ὄταν, ἀεί τῶν πλειόνων ὀρεγομένη καί λυσσῶσα ὑπό  ἀγρίων ἐρώτων καί φλεγομένη, καθάπερ κέντροις ἤ μύωψι τοῖς προκειμένοις αὐτῇ πάθεσιν ἐξαιμάσσηται πρός σπουδάς μανιώδεις καί ζωῆς ἀπόγνωσιν καί Θεοῦ καταφρόνησιν. Οὖτος ὁ διωγμός  βαρύτερος καί χαλεπώτερος, ἔνδοθεν ὁρμώμενος, ἀεί συνών, ὄν οὐδέ ἐκφυγεῖν ὁ διωκόμενος δύναται· τόν γάρ ἐχθρόν ἐν ἑαυτῷ περιάγει πανταχοῦ»(Τίς ὁ σῳζόμενος  πλούσιος,ΒΕΠΕΣ, 8,363,28-39).

BEPES ΒΕΠΕΣ 

Ο Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ

 

EΙΝΑΙ  ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, «ἡ προσδοκίαν τῶν Ἐθνῶν», «Οὖτος » ὁ ἀληθινός Μεσσίας «κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον»(Λουκ. β΄ 34).

Πράγματι, ὁ δίκαιος καί εὐλαβής Συμεών, ὁ ἄνθρωπος ὁ πιστός, πού, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς του τηροῦσε τάς Ἐντολάς τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, καί μέ λαχτάρα περίμενε τόν Ἐρχόμενον Λυτρωτήν τοῦ Σύμπαντος Κόσμου, εὐχαριστεῖ τόν Θεόν, πού τόν ἀξίωσε νά δεχθῆ στήν ἀγκαλιά τόν Σωτῆρα καί γνωστοποιεῖ σέ ὅλους μας τήν ἀποκάλυψιν τοῦ χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένου Μυστηρίου, τό Μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖον, ἐξ ἀπείρου ἀγάπης, ἔ δ ω κ ε ν εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον»(Ἰωάν.γ΄15,16).

Ὁ δίκαιος αὐτός καί θεοσεβής ἄνθρωπος κρατῶν στήν ἀγκαλιά του, Τόν «δι᾿ οὗ τά πάντα ἐγένετο» εὐλογεῖ τόν Ἰωσήφ καί Τήν Μαρίαν,  τήν κεχαριτωμένην Μητέρα τοῦ Κυρίου, καί διακηρύττει ὅτι « ΟΥΤΟΣ», ὁ Γλυκύς Ἰησοῦς, «κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Ὁ Συμεών τονίζει ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος καταδέχεται καί συγκαταβαίνει δι᾿ ἄπειρον Ἔλεος, καί ἔρχεται κοντά μας καί δέν ἐντρέπεται νά μᾶς ἀποκαλεῖ ἀδελφούς Του, ἐνῷ ὡς Καρδιογνώστης, γνωρίζει τήν Πώρωσι καί τήν ἀμετανοησία τῶν μακράν τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπων. Μᾶς εὐσπλαγχνίζεται καί μᾶς καλεῖ κοντά Του.

Τό γεγονός τῆς Ἐνανθρωπήσεως εἶναι ξένον καί παράδοξον Μυστήριον, ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν, ὑπερβαίνει τήν νοητική μας ἱκανότητα, εἶναι ὑπέρλογο. «Οὐ φέρει τό μέγα τοῦτο Μυστήριον ἔρευναν, π ί σ τ ε ι   μ ό ν ῃ  τοῦτο πάντες δοξάζομεν». Καί εἶναι ἀλήθεια,  «Μυστήρια Θεοῦ ἐρευνῶντες» παραπληκτήσωμεν», λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ,θά τρελλαθοῦμε. Τά Μυστήρια τοῦ Θεοῦ, πράγματι, προσεγγίζονται μέ τόν πυρῆνα τῆς ψυχῆς, μέ τήν ὀρθόδοξον πίστιν. Ὁ Ἱησοῦς Χριστός εἶναι Θεός καί ἄνθρωπος εἰς ἕνα Πρόσωπον. Δύο φύσεις, ἀλλά μία ὑπόστασις. Εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ἔχει δύο ὄψεις. Εἶναι ξεχωριστός, μοναδικός, ἀκατάληπτος, ἀπρόσιτος, ἀόρατος καί συγχρόνως προσιτός, ὁρατός, ὁ ἀναφής ψηλαφᾶται, εἶναι προσηνής, γλυκύς, πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καταδεκτικός καί θεραπευτής. Εἷναι ὁ Πανακής ἰατρός.

 «Ἔρχεται εἰς τά ἴδια καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον». Οἰ δικοί Του δέν τόν δέχθηκαν (Ἰωάν. α΄11). Ὅσοι ὅμως Τόν δέχθηκαν καί πίστεψαν εἰς τό Ὄνομά Του, εἰς αὐτούς ἔ δ ω κ ε ν  ἐ ξ ο υ σ ί α ν  τ έ κ ν α Θ ε ο ῦ  γ ε ν έ σ θ α ι»(Ἰωάν. α΄12)

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ὅπως λέγει ὁ Συμεών, κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον.

Χωρίσθηκαν οἱ ἄνθρωποι σέ δυό κατηγορίες εἰς τούς ἀπίστους καί εἰς τούς πιστούς. Οἱ ἄπιστοι, οἱ κακῆς προαιρέσεως ἄνθρωποι, δέν δέχονται τόν Λυτρωτήν, δέν πιστεύουν εἰς τό ὄνομά Του. δέν συντασσονται μέ τόν Χριστόν καί μέ τή θέλησί τους, θά ΧΑΘΟΥΝ.

Οἱ Πιστοί, οἱ καλοπροαίρετοι, πού ἀνοίγουν τήν καρδιά τους εἰς τόν Χριστόν, πού  πιστεύουν εἰς τό πανάγιον Ὄνομά Του, θά  ἀναστηθοῦν καί θά ἐλευθερωθοῦν ἀπό τίς ἁμαρτίες τους καί θά σωθοῦν καί θά λάβουν τήν ἐξουσίαν νά γίνουν παιδιά τοῦ Θεοῦ, κληρονόμοι τῆς αἰωνίου Βασιλείας Του.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι τό Μέγα Θαῦμα. Στό Πρόσωπόν Του θά ἐμφανίζεται ἡ ἕνωσις τῶν δύο φύσεων τῆς θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης. Ἀλλά τό Θαῦμα τοῦτο θά ἀντιλέγεται ἀπό τούς ἀπίστους. Καί ἠ ἀντιλογία αὐτή θά ὁδηγῇ τούς καλοπροαιρέτους ἀνθρώπους εἰς τήν Πίστιν καί θά σώζονται. Θά ἀξιώνονται νά γίνονται Παιδιά τοῦ Θεοῦ, Παιδιά εἰρήνης, ὁμοτράπεζοι τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν αἰώνιαν Βασιλείαν Του. ἘΝῼ οἱ ἄπιστοι, οἱ ἀνειλικρινεῖς, οἱ Ἐγωϊστές, θά ἀντιλέγουν, θά ἀπιστοῦν, ἐμμένοντες εἰς τό ΚΑΚΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑΝ, θά συνεχίζουν τά ἔργα τῶν χειρῶν τους καί, ἀδικοπραγοῦντες, θά κατακρίνωνται.

Θά ὑπάρχῃ ἀντιλογία, λέγει ὁ Συμεών, γιά νά φανερωθοῦν οἱ σκέψεις πολλῶν καρδιῶν. Ἡ Θεϊκή συγκατάβασις τοῦ Κυρίου, ὅπως ἔχουμε πεῖ, εἶναι ἀνέκφραστο Μυστήριον, ἀλλά ἡ Ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἄπειρη.

Κύριε καί Θεέ μου, γλυκύτατέ μου, Ἱησοῦ Χριστέ, μέγα Σου τό Ἔλεος, δόξα Σοι! «Ἁμαρτιῶν μου τά πλήθη καί κριμάτων Σου ἀβύσσους, τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου ;» Σύ, Κύριε εἶσαι ἡ Αὐτοαλήθεια, ἡ Αὐτοζωή, ἡ ΕΝΣΑΡΚΩΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.  Σύ, Κύριε, ἔρχεσαι κοντά μας καί καταδέχεσαι νά Σταυρωθῆς, γιά μᾶς, Ἀναμάρτητε, καί μέ τό πανάγιον Αἷμα Σου νά μας συμφιλιώσῃς , μέ τόν Πατέρα καί μεταξύ μας!  Μᾶς χαρίζῃς τή γαλήνη καί τή δική σου εἰρήνη τήν παντα νοῦν ὐπερέχουσαν! Πῶς νά ὑμνήσω τήν Θεϊκή Σου συγκατάβασι; Ἀξίωσέ με, Κύριε, τόν ἀνάξιον δοῦλον Σου  νά Σέ δοξολογῶ καί νά Σέ ὑμνῶ, ἐπάξια, ἕως ὑπάρχω! Σέ ἀγαπῶ, Χριστέ μου, καί προσπαθῶ, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μου, νά στέκομαι, νοερά, στά ἄχραντα πόδια Σου καί νά πλέκω ὕμνους δοξολογίας τοῦ παναγίου Ὀνόματός Σου καί τρέμω καί δακρύζω, γιατί φοβοῦμαι πώς δέν βρίσκω λόγια ἐπάξια νά Σέ ὑμνῶ.

Κύριε δέξου τόν ταπεινόν μου στεναγμόν καί τά δάκρυά μου, πολυεύσπλαγχνε Κύριε, δέξου τά ψελλίσματά μου καί μή με ἀποδοκιμάσῃς, φιλάνθρωπε.  Λυπήσου με καί ἀξίωσέ με νά Σέ δοξάζω καί νά Σέ ὑμνῶ, μέ ὅλη τήν καρδιά μου, Κύριε, ἕως ὑπάρχω!...

 

 ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΠΟΔΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ,

 λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου!

 

Κύριέ μου, ἡ ταλαίπωρη ψυχή μου,

δέν μπορεῖ οὔτε ἕνα δευτερόλεπτο

νά ζήσῃ μακρυά Σου! Ὤ γλυκειά μου

Ἄνοιξις, τερπνόν, γλυκύτατόν  μου

 Ἔαρ!  Χωρίς Ἐσένα ἡ ζωή μου εἶναι,

χωρίς ὑπερβολή, Θάνατος, ὀδυνηρός!

Χωρίς Ἐσένα, χωρίς Ἀγάπη, τίποτε

δέν ἔχει νόημα, δέν ἔχει περιεχόμενο,

δέν ἔχει σκοπό, τά πάντα βυθίζονται,

σέ πυκνό βαθύ σκοτάδι, σέ ζοφερό, σέ

γνόφο ἀγνωσίας. Μακρυά ἀπό  Σένα,

γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, μόνο πίκρα, καί

πόνος, λύπη καί στεναγμός. Ἔρημος ἡ

γῆ, ἄβατος καί χωρίς νερό, ἄνυδρος.

Χωρίς Ἐσένα,  Ἥλιε τῆς  Δικαιοσύνης,

χωρίς τήν Χάριν Σου, χωρίς τήν Δύναμίν

Σου «οὐ δυνάμεθα ποιεῖν ουδέν», τίποτε

μά τίποτε τό καλόν. Χωρίς Ἐσένα, μόνον

συμφορές σωρεύουμε στό κάθε μας βῆμα.

Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς

μου, καί σήμερα  Θεέ μου δέξου, πανάγαθε,

τίς ἄναρθρες κραυγές  μου, καί λυπήσου με.

«Ὅπως ἀκριβῶς τό διψασμένο ἐλάφι τρέχει

στίς Πηγές τῶν ὑδάτων νά χορτάσῃ τή δίψα

του, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ ψυχή μου Σέ ποθεῖ,

Θεέ μου, καί μέ ἀχόρτατη δίψα ἐπιζητῶ νά

ἐπικοινωνήσω μαζί Σου καί νά ἀπολαύσω τή

χαρά τῆς  Παρουσίας  Σου, νά βρῆ γαλήνη  καί

ἀνάπαυσι ἡ ψυχή μου καί νά νοιώσω  ἀσφαλής.

Ἐδίψησεν καί ἐπόθησεν ἡ ψυχή μου μόνο Ἐσένα,

Ἰησοῦ μου, τόν Θεόν τόν Ἰσχυρόν, τόν ζῶντα· Πότε

θά ἀξιωθῶ, πότε θά φύγω ἀπό αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια Παροικία, πότε θά φύγω ἀπό τή Βαβυλῶνα, ἀπό ἀπό αὐτόν ἐδῶ τόπον τῆς Ἐξορίας; Πότε θά

ἀξιωθῶ νά ἐπιστρέψω στήν Ἱερουσαλήμ, νά ἔλθω

εἰς τόν Ναόν σου καί νά παρουσιασθῶ ἐνώπιόν ΣΟΥ, Ἰησοῦ μου, νά χαρῶ, τήν ἀδιατάρακτον διά

θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου καί ἀρρήτου Κάλλους τοῦ Προσώπου Σου;...»(Ψαλμ. 41,2-3).

«Καλόν μοι ἀποθανεῖν εἰς Χριστόν Ἰησοῦν ἤ βασιλεύειν τῶν περάτων τῆς γῆς. Ἐσένα ζητῶ, τόν

ὑπέρ ἡμῶν ἀποθανοντα·  Ἐσένα θέλω, τόν δι᾿ ἡμᾶς

ἀναστάντα»(Ρωμαίοις Ἰγνάτιος VI, BEΠEΣ, 2,275, 38-39).

Κύριε, ὁμολογῶ καί ἀθλιος ἐγώ, τή λαχτάρα πού φλογίζει τήν ψυχή μου, νά βρίσκομαι διαρκῶς κοντά Σου. Σύ, Κύριέ μου Ἰησοῦ, ὡς Καρδιογνώστης , γνωρίζεις, ὅτι «διάλεξα νά βρίσκωμαι σάν παραπεταμένο σκουπίδι στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον παρά νά κατοικῶ εἰς τά  πολυτελῆ σκηνώματα τῶν ἁμαρτωλῶν»(πρβλ. Ψαλμ. 83,11).

Δέξου, Κύριε, τή λαχτάρα μου, καί ἀξίωσέ με νά βρίσκωμαι ν ο ε ρ ά, ἀπό τώρα καθισμένος κοντά στά ἄχραντα πόδια Σου, σάν τήν Μαρίαν, τήν ἀδελφή τοῦ Λαζάρου, νά ἀκούω τόν πανάγιον καί ζωοποιόν Σου λόγον, νά εὐφραίνεται ἡ ψυχή μου καί ἀκατάπαυστα νά Σέ δοξάζω καί νά Σέ ὑμνῶ,

ἕως ὑπάρχω.ΑΜΗΝ.

ἕως ὑπάρχω! Αμήν.

ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΠΟΔΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

 

                   Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου!

 

Κύριέ μου, ἡ ταλαίπωρη ψυχή μου,

δέν μπορεῖ οὔτε ἕνα δευτερόλεπτο

νά ζήσῃ μακρυά Σου! Ὤ γλυκειά μου

Ἄνοιξις, τερπνόν, γλυκύτατόν  μου

 Ἔαρ!  Χωρίς Ἐσένα ἡ ζωή μου εἶναι,

χωρίς ὑπερβολή, Θάνατος, ὀδυνηρός!

Χωρίς Ἐσένα, χωρίς Ἀγάπη, τίποτε

δέν ἔχει νόημα, δέν ἔχει περιεχόμενο,

δέν ἔχει σκοπό, τά πάντα βυθίζονται,

σέ πυκνό βαθύ σκοτάδι, σέ ζοφερό, σέ

γνόφο ἀγνωσίας. Μακρυά ἀπό  Σένα,

γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, μόνο πίκρα, καί

πόνος, λύπη καί στεναγμός. Ἔρημος ἡ

γῆ, ἄβατος καί χωρίς νερό, ἄνυδρος.

Χωρίς Ἐσένα,  Ἥλιε τῆς  Δικαιοσύνης,

χωρίς τήν Χάριν Σου, χωρίς τήν Δύναμίν

Σου «οὐ δυνάμεθα ποιεῖν ουδέν», τίποτε

μά τίποτε τό καλόν. Χωρίς Ἐσένα, μόνον

συμφορές σωρεύουμε στό κάθε μας βῆμα.

Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς

μου, καί σήμερα  Θεέ μου δέξου, πανάγαθε,

τίς ἄναρθρες κραυγές  μου, καί λυπήσου με.

«Ὅπως ἀκριβῶς τό διψασμένο ἐλάφι τρέχει

στίς Πηγές τῶν ὑδάτων νά χορτάσῃ τή δίψα

του, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ ψυχή μου Σέ ποθεῖ,

Θεέ μου, καί μέ ἀχόρτατη δίψα ἐπιζητῶ νά

ἐπικοινωνήσω μαζί Σου καί νά ἀπολαύσω τή

χαρά τῆς  Παρουσίας  Σου, νά βρῆ γαλήνη  καί

ἀνάπαυσι ἡ ψυχή μου καί νά νοιώσω  ἀσφαλής.

Ἐδίψησεν καί ἐπόθησεν ἡ ψυχή μου μόνο Ἐσένα,

Ἰησοῦ μου, τόν Θεόν τόν Ἰσχυρόν, τόν ζῶντα·

Πότε θά ἀξιωθῶ, πότε θά φύγω ἀπό αὐτήν ἐδῶ 

τήν ἄθλια Παροικία, πότε θά φύγω ἀπό τή Βαβυλῶνα, 

ἀπό αὐτόν ἐδῶ τόν τόπον τῆς Ἐξορίας; Πότε θά ἀξιωθῶ 

νά ἐπιστρέψω στήν Ἱερουσαλήμ, νά ἔλθω εἰς τόν Ναόν

Σου καί νά παρουσιασθῶ ἐνώπιόν ΣΟΥ, Ἰησοῦ μου, 

νά χαρῶ, τήν ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου

καί ἀρρήτου Κάλλους τοῦ Προσώπου Σου;...»(Ψαλμ. 41,2-3).

«Καλόν μοι ἀποθανεῖν εἰς Χριστόν Ἰησοῦν ἤ βασιλεύειν τῶν

περάτων τῆς γῆς. Ἐσένα ζητῶ, τόν ὑπέρ ἡμῶν ἀποθανοντα·  

Ἐσένα θέλω, τόν δι᾿ ἡμᾶς ἀναστάντα»(Ρωμαίοις Ἰγνάτιος VI, 

BEΠEΣ, 2,275, 38-39).Κύριε, ὁμολογῶ καί ὁ ἀθλιος ἐγώ, τή 

λαχτάρα πού φλογίζει τήν ψυχή μου, νά βρίσκομαι διαρκῶς

κοντά Σου. Σύ, Κύριέ μου Ἰησοῦ, ὡς Καρδιογνώστης, 

γνωρίζεις, ὅτι «διάλεξα νά βρίσκωμαι σάν παραπεταμένο 

σκουπίδι στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον παρά νά 

κατοικῶ εἰς τά  πολυτελῆ σκηνώματα τῶν 

ἁμαρτωλῶν»(πρβλ. Ψαλμ. 83,11). Δέξου, Κύριε, τή λαχτάρα μου, 

καί ἀξίωσέ με νά βρίσκωμαι ν ο ε ρ ά, ἀπό τώρα καθισμένος

κοντά στά ἄχραντα πόδια Σου, σάν τήν Μαρίαν, τήν 

ἀδελφή τοῦ Λαζάρου, νά ἀκούω τόν πανάγιον καί ζωοποιόν Σου

 λόγον, νά εὐφραίνεται ἡ ψυχή μου καί ἀκατάπαυστα νά Σέ

 δοξάζω καί νά Σέ ὑμνῶ, ἕως ὑπάρχω! ΑΜΗΝ.

 

ήν.