Ἡ Ἔμψυχος Κιβωτός

 

Ἡ  Ἔμψυχος Κιβωτός

 

« Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ Κιβωτῷ,

ψαυέτω μηδαμῶς χείρ ἀμυήτῳ.

Χείλη δέ πιστῶν τῇ Θεοτόκῳ 

ἀσιγήτως, φωνήν τοῦ ἀγγέλου

ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει

 βοάτω: Χαῖρε Κεχαριτωμένη

 ὁ Κύριος μετά σοῦ».

 

Ὁ Φιλάνθρωπος Θεός ἐπραγματοποίησε τήν προαιώνια Βουλή Του, γιά τή λύτρωσι τοῦ Γένους τῶν ἀνθρώπων. «Ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν» (Γαλάτ. δ΄4).Ἐπραγματοποίησε τό«Πρωτευαγγέλιον», «ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου», ὅταν εὑρέθη «ἡ

μόνη ἐν γυναιξίν εὐλογημένη καί καλή, ἡ ἀξία νά δεχθῇ στήν καθαρή καρδιά της τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ἡ Κεχαριτωμένη καί νά προσφέρει στό Θεό τήν ἀνθρωπίνη σάρκα. «Δούλη Κυρίου, ἀφοσιωμένη στό Θεό, ἡ πιστή, ἡ ταπεινή, Παρθένος τῆς Ναζαρέτ, ἁγνή,  σκεῦος, ἐκλεκτό, ἄσπιλον, καθαρόν ἄξιον καί ἱκανόν νά δεχθῇ τίς δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος βρέθηκε ἡ μόνη ἱκανή νά γεννήσῃ τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Χάρις στίς ἀρετές της ἀξιώθηκε νά συνδέσῃ αἰώνια τόν ἑαυτόν της,   μέ τόν Θεόν καί τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Ἡ Κεχαριτωμένη ἐκπροσωπεῖ ἄξια τό ἀνθρώπινον Γένος. Προσφέρει στόν Λόγον τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Πνεύματος καθαρή καί πάναγνη τήν ἀνθρωπίνην σάρκα. Ἔγινε τό καθαρόν σκήνωμα τοῦ Λόγου, ἡ ἔμψυχος Κιβωτός,  «Φωτός κατοικητήριον», ὁ πανάμωμος Ναός τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ.

Ὁ Ἱερός ὑμνωδός ἀπευθύνεται σέ κάθε ἄνθρωπο καί ζητεῖ τόν ἀπόλυτο σεβασμό καί τήν εὐλάβεια πρός τήν Θεοτόκον :

«Αὐτή εἶναι ἡ ἔμψυχος Κιβωτός τοῦ Θεοῦ. Ἄς προσέξει κάθε ἄνθρωπος νά προσεγγίζῃ μέ ἀπόλυτο σεβασμό καί εὐλάβεια τήν Πάναγνη Μητέρα τοῦ Κυρίου, ἄς προσέξει ἀνθρώπινο χέρι, πού δέν ἔχει μυηθεῖ στό μέγα Μυστήριον τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ  νά μή προσεγγίσῃ καί νά μήν ἀγγίξῃ τήν ἔμψυχον Κιβωτόν. Τά δέ χείλη τῶν πιστῶν, ἄς προσεγγίσουν τό Μυστήριον τοῦτο, μέ τόν πυρῆνα τῆς ψυχῆς, μέ τήν ὀρθόδοξον Πίστιν καί ἄς ψάλλουν ἀκατάπαυστα  ὕμνους Εὐχαριστίας πρός τήν Θεοτόκον, μέ τήν φωνήν τοῦ Ἀρχαγγέλου δέ, καί μέ ἀγαλλίασι ἄς φωνάζουν, μέ ὅλη τήν δύναμιν τῆς ψυχῆς τους : ΧΑΙΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ Ο  ΚΥΡΙΟΣ ΜΕΤΑ ΣΟΥ».

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς προτρέπει νά σταθοῦμε μέ εὐλάβεια, εἰς τόν Οἶκο τοῦ Θεοῦ, καί νά ψάλλουμε ὕμνους Εὐχαριστίας στήν Μητέρα τοῦ Κυρίου καί Μητέρα ὅλων μας,  διότι εἶναι, χωρίς ὑπερβολή,   ἡ μόνη, πού μᾶς παραστέκει στό κάθε μας βῆμα καί πολλές φορές, ἐξ αἰτίας τῆς κακῆς μας συμπεριφορᾶς, «δακρύζουν ἀκόμη καί οἱ εἰκόνες της»: Λοιπόν ἀδελφοί:

«Στῶμεν εὐλαβῶς ἐν οἴκῳ Θεοῦ ἡμῶν καί ἐκβοήσωμεν: Χαῖρε κόσμου Δέσποινα, Χαῖρε Μαρία, κυρία πάντων ἡμῶν, Χαῖρε ἡ μόνη ἄμωμος ἐν γυναιξί καί καλή, Χαῖρε σκεῦος, μύρον τό ἀκένωτον ἐπί Σέ κενωθέν εἰσδεξάμενον».

Ἡ ταπεινή Κόρη τῆς Ναζαρέτ, χάρις εἰς τήν ἀφιέρωσίν της εἰς τόν Θεόν, χάρις εἰς τήν θερμήν της Πίστιν, εἰς τήν γνησίαν Ἀγάπην της καί γενικά χάρις εἰς τάς ἀρετάς της καταξιώθηκε καί ἔγινε Μητέρα τοῦ Κυρίου καί Μητέρα ὅλων μας. Ἀνεδείχθη «ὑψηλοτέρα τῶν Οὐρανῶν καί καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τῶν φιλοθέων φιλοθεωτέρα καί τῶν Ἁγίων ἁγιωτέρα. ΠΑΝΑΓΙΑ. Μπροστά της στέκονται εὐλαβικά οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ὁμολογητές τῆς Πίστεως, οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, οἱ Ἄγγελοι, οἱ Ἀρχάγγελοι καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ἄ φ ω ν ο ι, θαυμάζοντες τό Κάλλος τῶν ἀρετῶν της. Κάθε εὐσεβής ψυχή αἰσθάνεται ἀδύναμη νά τήν ἐγκωμιάσῃ ἐπάξια.  Ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος ἀναφωνεῖ  χαρακτηριστικά : «Καί τίς ἱκανός τοιοῦτον φρᾶσαι μυστήριον; Ποῖον δέ φθέγξασαι στόμα ἤ ποία γλώσσα λαλῆσαι  π ε ρ ί τ ῆ ς   μ ε γ α λ ω ν ύ μ ο υ ΘΕΟΤΟΚΟΥ  ΜΑΡΙΑΣ, τῆς Μητρός τοῦ Κυρίου... Αὕτη γάρ καί τάς τῶν Οὐρανῶν Δυνάμεις  ἐξένισεν».

Τό μόνο, πού ἀπομένει σέ ὅλους ἐμᾶς, εἶναι νά φυλάξουμε στήν ψυχή μας τήν παναγίαν της Μορφήν, νά μιμηθοῦμε τόν πανάρετον βίον της, καί σάν ἐγκώμιον εὐλαβικά νά τῆς προσφέρουμε  τήν προκοπή μας εἰς τήν ἐν Χριστῷ ζωήν. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ, πού μποροῦμε, μέ τή Χάρι της, νά τό κατορθώσουμε.

Ἡ Παναγία Μητέρα μας προπορεύεται καί μᾶς καθοδηγεῖ. Εἶναι «πύρινος στῦλος ὁδηγῶν τούς ἐν σκότει, σκέπη τοῦ κόσμου πλατυτέρα Νεφέλης». Μᾶς ὁδηγεῖ σέ μιά συνεχῆ, καθημερινή πρᾶξι θυσιαστικῆς Ἀγάπης. Ἡ πνευματική μας τελείωσις ἀποτελεῖ τόν μελωδικώτερον καί τελειότερο ὕμνον εἰς τόν Υἱόν της, τόν Κύριόν μας ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ καί τήν μεγαλύτερη χαράν, πού μποροῦμε καί ἐπιθυμεῖ νά τῆς προσφέρουμε.

Παναγιά μου, Μεγαλόχαρι,  δέξου τήν πενιχράν μου δέησι καί μή μᾶς ἐγκαταλείπης! Συγχώρησε τά λάθη μας καί φώτιζε τά βήματά  μας, ὥστε, μέ τή Χάρι Σου, νά προκόψουμε στήν ἐν Χριστῷ ζωή μας  καί νά Σέ δοξάζωμεν τήν ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗΝ.

 

 

ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ

 

                      Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΣΚΟΠΟΣ

 

Ἀνάγκη νά ἐννοήσωμεν τήν τιμήν τοῦ· «κατ᾿  εἰκόνα», πού μᾶς χάρισεν ὁ Πανάγαθος Θεός καί νά ἀκολουθήσωμεν τήν ἀνοδικήν μας Πορείαν ἀπό γῆς πρός Οὐρανόν, ἀπό τό· «κατ᾿ εἰκόνα», εἰς τό· «καθ᾿  ὁμοίωσιν», νά γίνουμε θεοί, κατά χάριν.

Ὁ Στοργικός μας Πατέρας, μᾶς ἔπλασε «δυνάμει θεούς» καί μᾶς καλεῖ νά γίνουμε καί «ἐνεργείᾳ θεοί». Μᾶς καλεῖ νά ἐννοήσωμε τήν ἀξίαν τοῦ· «κατ᾿ εἰκόνα», νά ἐννοήσωμεν δηλαδή ὅτι σκοπός τῆς ἐπί γῆς ζωής μας εἶναι νά ἐνεργοποιήσουμε τίς δυνατότητες, πού μᾶς χάρισεν ὁ Κύριος, δηλαδή τόν ΝΟΥΝ καί τήν Ἐλευθερίαν, νά διακρίνουμε τό ΚΑΛΟΝ ἀπό τό ΚΑΚΟΝ καί νά ἐκλέξωμε τό Καλόν.

Νά ἐκλέξωμε «τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό ἀγαθόν, τό εὐάρεστον καί τέλειον»(Ρωμ. ιβ΄ 2). Θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι νά γίνῃ ὁ ἄνθρωπος καί ΜΈ τή θέλησί του θεός. Ἀνάγκη νά συνειδητοποιήσῃ ὁ ἄνθρωπος ὅτι μόνος του ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά τελειωθῇ καί ὀφείλει νά  συνεργασθῇ μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι δεδομένη, διότι ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπον ἐξ ἀπείρου Ἀγάπης καί εἶναι ἀπαραίτητη ἡ συγκατάθεσις τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε μέ τή Θέλησί του, ἀπό τό κατ᾿ εἰκόνα νά φθάσῃ εἰς τό καθ᾿ ὁμοίωσιν. Συνεπῶς πρός πραγματοποίησιν τοῦ τελικοῦ σκοποῦ μας ἐπί τῆς γῆς εἶναι ἀναγκαῖοι δύο παράγοντες :

Ἡ Θεία Χάρις καί ἠ Θέλησι τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ συνεργασία τῶν δύο αὐτῶν παραγόντων εἶναι ἀναγκαία, γιά νά γίνῃ ὁ ἄνθρωπος καί ἐνεργείᾳ Θεός.

Ὁ Εὐγγελιστής τῆς Ἀγάπης λέγει ὅτι «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ»(Α΄Ἰωάν.δ΄16). Ὁ Πάνσοφος Δημιουργός, ἐξ ἀπείρου ἀγάπης ἔπλασε τόν ἄνθρωπος κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσιν αὐτοῦ καί ΘΕΛΕΙ νά ἔχῃ τόν ἄνθρωπον αἰωνίως κοντά Του καί νά συνομιλεῖ μαζί Του , ὅπως συνομιλεῖ ὁ φίλος μέ τόν φίλον του. «Οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό Αὐτεξούσιον. Δημιουργεῖ τόν ἄνθρωπον ἐλεύθερον, μικρόν Θεόν, καί ἐπιθυμεῖ νά μείνῃ κοντά Του, τό πλᾶσμα Του, ὄχι ἀναγκαστικά, ἀλλά μέ τή ΘΕΛΗΣΙ του. Ζητεῖ ἀπό τά πλάσματά Του νά μείνουν ἐν τῇ ἀγάπῃ, μέ τή ΘΕΛΗΣΙ τους. Ἄν θέλουν, νά μείνουν ἐν τῷ Θεῷ. ἌΝ ΘΕΛΟΥΝ νά μείνουν μαζί Του. Καί μέ τόν Ποινικόν Νόμον τῆς Ἀγάπης Του, δίδει  Ὕλην εἰς τό Αὐτεξούσιον, γιά νά διαλέξῃ ὀ ἄνθρωπος ἐλεύθερα ὅ,τι Θέλει. Ὁ Θεός ΠΡΟΛΕΓΕΙ καί ὁ ἄνθρωπος ΠΡΟΓΝΩΡΙΖΕΙ ὅτι ἡ ΥΠΑΚΟΗ εἰς τόν Νόμον, εἶναι ΖΩΗ καί ἡ ΠΑΡΑΚΟΗ εἶναι ΘΑΝΑΤΟΣ. Ὁ ἅνθρωπος προγνωρίζει ὅτι διά τῆς ΥΠΑΚΟΗΣ δηλώνει ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεόν καί Θέλει νά μένῃ ἐν τῇ ἀγάπῃ. Ὅπως ἐπίσης προγνωρίζει ὅτι διά τῆς ΠΑΡΑΚΟΗΣ δηλώνει ὅτι δέν ἀγαπᾶ τόν Θεόν, δέν θέλει νά μένῃ ἐν τῇ ἀγάπῃ. Προγνωρίζει ὅτι διά τῆς ΠΑΡΑΚΟΗΣ Χωρίζεται ἀπό τήν Πηγήν τῆς ΖΩΗΣ,μέ τή Θέλησί του, καί ὅτι ἐκλέγει τόν αἰώνιον θάνατον.    

Κύριέ μου, Γλυκύτατέ μου Ἱησοῦ, πόσο ἀστόχαστοι εἴμαστε, πόσο ἀπερίσκεπτοι!... Μισοῦμε τό Φῶς καί ἀγαπᾶμε τό σκοτάδι. Πῶς μᾶς ἀνέχεσαι, Μακρόθυμε, πῶς μᾶς ὑπομένεις;... Σταματάει ὁ Νοῦς μου, δέν ξέρω τή νά πῶς γιά τήν τόση ἀναίδεια, γιά τήν τόση ἀναισχυντία... Ἐκλέγουμε χωρίς ἴχνος ντροπῆς τό θάνατο καί καυχώμαστε. Ἀφήνουμε τόν Μόσχον τόν σιτευτόν καί ἐκλέγουμε τά ξυλοκέρατα τῆς Ἀποστασίας. ἐγκαταλείπουμε τήν Πηγήν τοῦ Ζῶντος  Ὕδατος καί προσπαθοῦμε νά ξεδιψάσουμε στά «λασπονέρια τῆς ἀπιστίας».

Δόξα στή Μακροθυμία Σου, Κύριε, Δόξα Σοι!  Δόξα τῇ ἀνεκφράστω, Λόγε συγκαταβάσει Σου!

«Ἁμαρτιῶν μου τά πλήθη καί Κριμάτων Σου ἀβύσσους, Τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;»

Σπλαγχνίσου μας , Οἰκτίρμων καί σῶσε μας Κύριε, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ  Ὀνόματός Σου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ!

 

 

 

 

 

«ΚΑΙ ΑΛΛΟΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΝ...» (Ἰωάν. ιδ΄16, ιε΄26).

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ, ΤΟ

ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

( Ἰωάν. ιδ΄ 17, 26. ιστ΄ 13).

 «Οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς· ἔρχομαι πρός ὑμᾶς» (Ἰωάν. ιδ΄18). «Ἐάν ἀγαπᾶτέ με, τάς ἐντολάς τάς ἐμᾶς τηρήσατε, καί ἐγώ ἐρωτήσω (θά παρακαλέσω) τόν Πατέρα καί ἄλλον Παράκλητον δώσει ὑμῖν, ἵνα μένῃ μεθ’ ὑμῶν εἰς τόν αἰῶνα, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὅ  ὁ κόσμος οὐ δύναται λαβεῖν, ὅτι οὐ θεωρεῖ αὐτό οὐδέ γινώσκει αὐτό, ὅτι παρ’ ὑμῖν μένει καί ἐν ὑμῖν ἔσται» ( Ἰωάν. ιδ΄ 15-17).

 

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Πρῶτος Πλησίον μας καί ὁ Πρῶτος Παράκλητος, ὁ Πρῶτος Παρηγορητής. Ἀφήνει τό Θεϊκό Του Θρόνο καί ἔρχεται κοντά μας, μᾶς πλησιάζει μέ τρυφερότητα καί στοργή καί μᾶς παρηγορεῖ. Εἶναι ὁ πρῶτος πλησίον καί ὁ μόνος, πού θεραπεύει πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. Μᾶς τρέφει, μέ τόν ζωοποιόν Του λόγον, μᾶς φωτίζει, μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό «τήν ἰλύν βυθοῦ», εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ καί μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τόπον ἀναψυχῆς, «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων». Γίνεται, γιά χάρι μας, «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ». Τύπος καί ὑπογραμμός ὑπακοῆς εἰς τόν Πατέρα, ζωντανό Παράδειγμα, «Ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς Ἴχνεσιν Αὐτοῦ» καί «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον». Γίνεται «ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή», πού ὁδηγεῖ πρός τόν Πατέρα. Καί πράγματι κανείς δέν μπορεῖ νά ἔλθῃ πρός τόν Πατέρα, παρά μονάχα διά τοῦ Ἰησοῦ. Μᾶς συμφιλιώνει μέ τό Αἷμα Του, μεταξύ μας καί μέ τόν Πατέρα. Φέρει σέ τέλειον πέρας τό ἔργον πού Τοῦ ἀνέθεσε ὁ Οὐράνιος πατέρας μας.

Μᾶς λύτρωσε ἀπό τή φθορά καί τό Θάνατο καί ἄνοιξε τίς Πύλες τοῦ Οὐρανοῦ σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὥστε ὅποιος θέλει νά μπορεῖ νά ἐπιστρέψῃ στήν Πατρικήν Ἑστίαν.

Προσέλαβε τήν πεπτωκυῖαν καί ἀμαυρωθεῖσαν  φύσι ἡμῶν καί τήν ἐξαγίασεν τήν ἀφθαρτοποίησεν, τήν ἀνέστησεν, τήν ὕψωσε καί τήν δόξασε καί τήν ἀνέλαβε μαζί Του καί τήν ἕστησεν εἰς τά δεξιά τοῦ Θεοῦ καί Πατρός. Ἐπραγματοποίησεν τήν εἰς Οὐρανούς ἀποκατάστασιν πάντων τῶν κλητῶν, ἐκλεκτῶν καί πιστῶν Μαθητῶν,τῶν καταδικῶν Του. Πρός πραγματοποίησιν τῆς ἐπαναφορᾶς τῶν Μαθητῶν εἰς τούς Οὐρανούς, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ ὁ Ἱησοῦς  καί ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καί Πατρός ὡς ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ, πῆρε δηλαδή μαζί καί τά ἐξαγιασθεῖσαν ἀνθρωπίνην φύσιν, ἀνέπλασεν δηλαδή τήν ἑαυτοῦ εἰκόνα, φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσιν. Οὕτως ἐλύτρωσε τόν κόσμον ὁ Χριστός, ὡς Παντοδύναμος.

Οἱ Μαθηταί βλέπουν τόν Κύριον νά ἀναλαμβάνεται εν δόξῃ εἰς τούς οὐρανούς καί θρηνοῦν, γιά τόν προσωρινόν ἀποχωρισμόν τους ἀπό τόν ΗΓΑΠΗΜΕΝΟΝ καί παρακαλοῦν τόν Κύριον, μετά δακρύων λέγοντες: «Κύριε μή μᾶς ἀφήσῃς ὀρφανούς!... Μεῖνε κοντά μας, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου!

Ὁ Κύριος ὅμως βεβαιώνει τούς Μαθητάς Του καί ὅλους ἐμᾶς καί λέγει: Ὄχι. Δέν θά σᾶς ἀφήσω ὀρφανούς. Θά ἔλθω, διά τοῦ ἄλλου Παρακλήτου, πού θά κατοικήσῃ μέσα σας καί θά σᾶς ἑνώσῃ μαζί μου ὡς μέλη δικά μου. Ἑάν μέ ἀγαπᾶτε καί τηρήσετε τάς Ἐντολάς μου, θά παρακαλέσω τόν Πατέρα καί ἄλλον Παράκλητον, καί ἄλλον βοηθόν καί ὁδηγόν καί Παρηγορητήν θά σᾶς δώσῃ, γιά νά μένῃ μαζί σας αἰωνίως. Θά σᾶς δώσῃ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Πνεῦμα δηλαδή τῆς ἀληθείας, τό ὁποῖον ὁ κόσμος δέν μπορεῖ νά τό λάβῃ, διότι δέν τό βλέπει οὔτε τό ξέρει. Σεῖς ὅμως τό ξέρετε, διότι μένει κοντά σας καί θά εἶναι μέσα σας. Δέν θά σᾶς ἀφήσω, λοιπόν, ὀρφανούς. Θά ἔλθω κοντά σας. Διότι ὅπου εἶναι τό Ἅγιον Πνεῦμα, ὁ ἄλλος Παράκλητος, ἐκεῖ εἶναι καί  ὁ Πατέρας καί ὁ Υἱός, ἡ ὁμοούσιος καί ἀχώριστος Ἁγία Τριάς. «Ὁ Παράκλητος δέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὅ πέμψει ὁ Πατήρ ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καί ὑμνήσει ὑμᾶς  πάντα ἅ εἶπον ὑμῖν»( Ἰωάν. ιδ΄26).

Πράγματι δέ ὁ ἄλλος Παράκλητος, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, τό ὁποῖον θά στείλῃ ὁ Πατέρας στό ὄνομά μου, Ἐκεῖνος, σέ ὅλους ἐσᾶς, πού μέ ἀγαπᾶτε καί τηρεῖτε τούς λόγους μου, θά διδάξῃ ὅλα καί θά σᾶς ὑπενθυμίσῃ ὅλα, ὅσα σᾶς εἶπα.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ « ὅταν δέ ἔλθῃ ὁ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ, ὅν ἐγώ πέμψω ὑμῖν  παρά τοῦ Πατρός, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὅ παρά τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται, Ἐκεῖνος μαρτυρήσει περί ἐμοῦ· καί ὑμεῖς δέ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε»( Ἰωάν. ιε΄26-27).

Ὅταν ἔλθῃ ὁ Παράκλητος, τόν ὁποῖον ἐγώ θά σᾶς στείλω ἀπό τόν Πατέρα, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, τό ὁποῖον ἐκπορεύεται ἀπό  τούς κόλπους τοῦ Πατρός, ὅπως ὁ ποταμός ἀναπηδᾶ ἀπό τήν φυσικήν Του Πηγήν, Ἐκεῖνος θά μαρτυρήσῃ περί ἐμοῦ. Ἀλλά καί σεῖς θά μαρτυρῆτε περί ἐμοῦ, διότι ἀπό τήν ἀρχήν τῆς δημοσίας δράσεώς μου, εἶσθε μαζί μου, ἄμεσοι, αὐτόπτες μάρτυρες τῆς διδασκαλίας καί τῶν ἔργων μου, φωτιζόμενοι δέ καί ἀπό τόν Παράκλητον θά δίδετε μαρτυρίαν ὀρθόδοξον, σύμφωνη μέ τήν μαρτυρίαν τοῦ Πνεύματος τῆς Ἀληθείας.

Τό ἐρώτημα εἶναι: Ποιός καί Πῶς μπορεῖ νά δεχθῆ ὁ ἄνθρωπος τόν φωτισμόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

Εἶναι αὐτονόητον ὅτι μόνον ὁ καθαρός τῇ καρδίᾳ εἶναι δεκτικός τῆς Χάριτός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει: «Ταύτας οὖν ἔχοντες τάς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτούς ἀπό παντός  μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ»(Β΄Κορινθ. ζ΄1). Ὄχι μόνον νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό κάθε ὑλική καί ἀκάθαρτη ἡδονή, ἀλλά καί νά ἐπιτελοῦμε Ἁγιωσύνην, νά γινώμαστε τέλειοι εἰς τήν ἁγιότητα, μέ φόβο Θεοῦ. «Πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ  δεῖ προσκυνεῖν» ( Ἰωάν. δ΄24). Ὁ Θεός εἶναι Πνεῦμα καί εἶναι Πανταχοῦ Παρών καί πληροῖ τά Σύμπαντα. Ἐκεῖνοι, πού Τόν λατρεύουν, πρέπει νά Τόν προσκυνοῦν  καί νά Τόν λατρεύουν, μέ τήν καρδιά τους, μέ ὁλόκληρη τήν ψυχή τους καί μέ ἀληθῆ ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ καί τῆς λατρείας , πού ἁρμόζει εἰς τόν Ἕνα καί Μόνον ἀληθινόν, τόν Τριαδικόν, Θεόν. Ὅπως μαρτυρεῖ τόν πανάγιον Πνεῦμα, Ὁ Θεός εἶναι Πνεῦμα καί ὀφείλομεν νά ἀπονέμωμεν εἰς Αὐτόν πνευματικήν λατρείαν. Εἶναι ὅμως καί ἀγάπη, ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστής τῆς Ἀγάπης: «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ἰωάν. δ΄16). Μένωμεν δέ ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, μένωμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ, καί  γνωρίζωμεν ὅτι ἀγαπῶμεν τά τέκνα τοῦ Θεοῦ, τούς ἀδελφούς μας ὅταν ἀγαπᾶμε τόν  Θεόν, μέ τήν καρδιά μας, καί τηροῦμε τίς πανάγιες Ἐντολές Του (πρβλ. Α΄ Ἰωάν. ε΄2-3). Γιά νά δεχοῦμε μέσα στήν ψυχή καί στή ζωή τή Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὀφείλουμε νά νεκρώσουμε τήν σάρκα σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις. Νά ἀκολουθοῦμε τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ. Νά περιπατοῦμε ἐν ἀγάπῃ. Ὅπως «ὁ Χριστός μᾶς ἀγάπησε καί ἔδωκε τόν ἑαυτόν Του προσφοράν καί θυσίαν στό Θεό εἰς ὀσμήν εὐωδίας»(Ἐφεσ. ε΄2), ἔτσι καί μεῖς ὀφείλουμε νά ζοῦμε. Ἡ Μίμησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ θά μᾶς ἀξιώσῃ νά λάβουμε τή Χάρι καί τίς δωρεές τοῦ Αγίου Πνεύματος, τό Ὁποῖον «τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα  ἀναπληροῖ» καί θά μᾶς ὁδηγεῖ εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν. ΕΙΘΕ !  ΕΙΘΕ! ΕΙΘΕ!.

«Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξεν, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν, ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας.  Ὁμοούσιε καί ὁμόθρονε, τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ, Παράκλητε,δόξα σοι».

 

«Καί παράγων ὁ Ἰησοῦς...»

 

                     «Εἶδεν ἄνθρωπον  τυφλόν ἐκ γενετῆς».

 

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ἀληθινός Μεσσίας, «ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν», ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἔρχεται κοντά μας ὡς ταπεινός ἄνθρωπος, καί δέν ἐντρέπεται νά μᾶς ἀποκαλεῖ ἀδελφούς Του, ὁ Εὔσπλαγχνος, καί μέ ἄπειρη Ἀγάπη, «Χθές καί σήμερον ὁ Αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας», «διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν, διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καί κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ καί ἰώμενος πάντας τούς καταδυναστευομένους ὑπό τοῦ διαβόλου, ὅτι ὁ Θεός(Πατήρ) ἦν μετ᾿ αὐτοῦ» (Ματθ. δ΄23. Πραξ. ι΄38).

Γίνεται σέ ὅλους μας Ὑπόδειγμα ἁγίας ζωῆς, ὑπόδειγμα εὐσπλαγχνίας πρός τούς πάσχοντας. Μετά τή διαβεβαίωσι, πού ἔκαμε διά τόν ἑαυτόν Του εἰς τό ἱερόν καί εἶπεν εἰς τούς  Ἰουδαίους ὁ Ἰησοῦς: «Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, πρίν Ἀβραάμ γενέσθαι ἐγώ εἰμι», ἐξῆλθεν ἀπό τό Ἱερόν καί διέφυγε τόν κίνδυνον λιθοβολισμοῦ ἀπό τούς ἀνοήτους αὐτούς. Καί ἐνῷ διέβαινε ἀπό τό μέσον τῆς Πόλεως, εἶδεν ὁ Πανακής ἰατρός, ὁ γλυκύς καί πρᾷος Ἰησοῦς, ἄνθρωπον τυφλόν πού εἶχε γεννηθῆ τυφλός. Οἱ Μαθηταί Του, πού δέν εἶχαν ἀκόμη λάβει τήν Χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἠρώτησαν τόν Κύριον καί εἶπαν· Διδάσκαλε, ποιός ἡμάρτησε, διά νά γεννηθῆ ὁ ἄνθρωπος αὐτός τυφλός; Αὐτός ἤ οἱ γονεῖς αὐτοῦ καί τιμωρεῖται αὐτός, διά τάς ἁμαρτίας αὐτῶν; Ὁ Κύριος ἀπεκρίθη καί εἶπε· οὔτε αὐτός ἡμάρτησεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ.

Ἐδῶ ὁ Κύριος μᾶς διδάσκει πῶς ὀφείλουμε νά ἀντιμετωπίζουν, τήν ἀσθένεια καί τήν κάθε ἀδυναμία τῶν συνανθρώπων μας, χωρίς ἀνακρίσεις. Δέν χρειάζεται νά μάθουμε Ποιός ἔφταιξε, γιά νά γεννηθῆ τυφλός ἤ ἄν ἀξίζει ἤ δέν ἀξίζει νά θεραπεύσουμε τήν ἀνημπόρια τοῦ Πλησίον. Ἁλλά τονίζει ὅτι ΧΡΕΟΣ μας εἶναι νά θεραπεύσουμε τήν ἀνάγκην του, μέ ἀγάπη. Γι᾿ αὐτό ἀναφέρει τό γεγονός καί λέγει ὅτι αὐτός ἐγεννήθη τυφλός. Χρέος δικό μας εἶναι νά  θεραπεύσουμε τήν τύφλωσί του, γιά νά φανερωθοῦν τά ἔργα, ἡ δύναμις καί ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. Καί σᾱς τονίζω Ἐγώ πρέπει νά ἐργάζομαι τά, πρός σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἔργα τοῦ Θεοῦ, πού μέ  ἔστειλε στόν κόσμον, ἐφ᾿ ὅσον ζῶ εἰς τήν παροῦσαν ζωήν καί νά δίδω σέ σας τό καλό παράδειγμα. Νά δείχνουμε τήν ἀγάπη μας ὅσο ζοῦμε, διότι ἔρχεται νύχτα, δηλαδή ὁ μέλλων βίος καί τότε κανείς δέν μπορεῖ νά ἐργάζεται πρός ἐκπλήρωσιν τῆς ἀποστολῆς του. Δέν πρέπει λοιπόν νά χάνω οὔτε στιγμή. ἐφ᾿ ὅσον εἶμαι εἰς τόν κόσμον, μέ τήν διδασκαλίαν μου καί μέ τά θαύματά μου εἶμαι τό φῶς τοῦ κόσμου. Καί σεῖς οἱ Μαθηταί μου ὀφείλετε νά ἀκολουθῆτε τό παράδειγμά μου. Ὅταν δέ εἶπεν αὐτά, ἔπτυσε χάμω καί ἔκαμε πηλόν καί ἔχρισε μέ αὐτόν τά μάτια τοῦ τυφλοῦ. Καί τώρα ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, «ὁ δι᾿ οὗ τά πάντα ἐγένετο», φανερώνει εἰς τόν κόσμον τῆ Θεότητά Του, μέ τήν χρῆσι τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ τυφλοῦ, μᾶς μεταφέρει νοερά εἰς τόν παράδεισον, ἐκεῖ ὅπου μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιον Πνεῦμα «Χοῦν λαβών ἀπό τῆς γῆς»  ὁ τριαδικός Θεός ἐποίησε τόν ἄνθρωπον. Ἐδῶ τώρα ὁ συνδημιουργός, δοκιμάζων τήν πίστιν τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, χρίει πηλόν τούς ὀφθαλμούς του καί τοῦ λέγει: Πήγαινε, νίψου εἰς τήν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ,(πού στήν ἑλληνικήν σημαίνει ἀπεσταλμένος). Καί ἀμέσως ὁ τυφλός ὑπήκουσε, ἐπῆγε ἐκεῖ καί ἐνίφθη καί ἐπέστρεψε βλέπων, ἀπόλυτα ὑγιής. Ὁ Πανακής ἱατρός ἐθεράπευσε τόν τυφλόν καί δέν περίμενε εὐχαριστίες. Μᾶς διδάσκει νά θεραπεύουμε τίς ἀνάγκες τῶν συναθρώπων μας, χωρίς νά περιμένουμε ἀνταπόδοσιν. Ἡ Ἁγάπη οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς.

Πόση χαρά, ἀλήθεια, νοιώθουμε μέσα στήν ψυχή μας, ὅταν μέ τήν Χάριν Σου, Κύριε, καί μέ τήν δύναμίν Σου, θεραπεύουμε τίς ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων μας, μέ ἀνυπόκριτη, ἀνιδιοτελῆ, θυσιαστικήν ἀγάπην, μέ λαχτάρα τῆς ψυχῆς μόνον νά δοξάζεται τό πανάγιον Ὄνομά Σου, Πολυεύσπλαγνε καί Οἰκτίρμων!

Ὥ γλυκύ μου Ἔαρ! Ὥ Φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, ἀξίωσέ με, νά ἀκολουθῶ τά ματωμένα Χνάρια Σου καί ἐγώ ὁ πανάθλιος δοῦλος Σου, νά ἐπιτελῶ μέ τή Χάρι Σου τήν ἀποστολήν μου στή γῆ ὅσο ζῶ καί νά θεραπεύω, μέ τη δική Σου δύναμι, πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ καί νά δοξάζεται τό ὑπερύμνητον καί Πανάγιον Ὄνομά Σου, Ὕψιστε Θεέ! Λυπήσου με, Πανάγιε, καί ἀξίωσέ με νά ἀκολουθῶ τά Ἴχνη Σου, Ἐσένα τό ἄκακον Ἀρνίον, ὅπου ἄν ὑπάγῃς καί μετά τῶν ἁγίων καί τῶν Ἀγγέλων νά ὑμνῶ, ἔργῳ καί λόγῳ  καί ἐν  ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ὠδαῖς πνευματικαῖς, ἄδοντες καί ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν Σέ Σένα τόν Κύριον τῆς Δόξης καί Λυτρωτήν τοῦ Σύμπαντος Κόσμου. ΑΜΗΝ. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«Δός μοι ποιεῖν»(Ἰωάν.δ΄ 7).

                                «Δ ι ψ ῶ»( Ἰωάν.ιθ΄28)

Ἔρχεται ὁ γλυκύς καί πρᾷος Ἰησοῦς. Ἔπισκέπτεται καί τούς Σαμαρεῖτες. Θέλει νά τούς καλέσῃ κοντά Του καί νά  τούς ἐλευθερώσῃ ἀπό τά δεσμά τῆς  πλάνης καί τῆς ἁμαρτίας. Σταμάτησε ἔξω ἀπό τήν Πόλιν τῆς Σαμαρείας, ἡ ὁποία ἐλέγετο  Συχάρ, κοντά στό μέρος, πού ἔδωκε ὁ Ἰακώβ, στόν υἱόν του Ἰωσήφ. Κατάκοπος καί καταϊδρωμένος ἀπό τήν πεζοπορίαν ὁ Θεάνθρωπος, κάθισε κοντά εἰς τό πηγάδι τοῦ Ἰακώβ, τό καταμεσήμερον. Οἱ μαθηταί πῆγαν νά ἀγοράσουν τροφές. Ὁ Καρδιογνώστης περίμενε...

Σέ λίγο ἦλθε ἐκεῖ μιά γυναίκα, πού κατήγετο ἀπό τή Σαμάρια, γιά νά βγάλη ἀπό τό πηγάδι νερό καί  ὁ Ἰησοῦς τῆς ζήτησε νά Τοῦ δώσῃ νερό νά πιῇ: «Δός μοι ποιεῖν». Παρεξενεύτηκε ἡ Σαμαρείτις, ὅταν ἕνας ἄγνωστος Ἰουδαῖος τῆς μίλησε καί μάλιστα τῆς ζήτησε νά τοῦ δώσῃ νά πιῇ νερό, καί τοῦ εἶπε: Πῶς σύ, Ἰουδαῖος, ζητεῖς ἀπό μένα, μιά Σαμαρίτιδα, ζητεῖς νά σοῦ δώσω νά πιῇς νερό. Οἱ Ἰουδαῖοι μισοῦν τούς Σαμαρεῖτες καί δέν ἔρχονται σέ σχέσεις μέ αὐτούς.

Τότε ὁ Λυτρωτής, μέ πολύ τρυφερότητα καί ἀγάπη ἀποκρίθηκε στήν ταλαιπωρημένη αὐτήν ψυχή καί τῆς εἶπε: «Ἐάν ἐγνώριζες τήν δωρεάν τοῦ Θεοῦ καί Ποιός εἶναι αὐτός πού σοῦ λεγει, δός μου νά πιῶ, σύ θά Τοῦ ζητοῦσες καί θά σοῦ ἔδιδε ζωντανό,τρεχούμενο νερό, πού δέν στερεύει ποτέ. Θά σοῦ ἔδιδε τή Χάρι τοῦ Ἁγίου  Πνεύματος, ἡ ὁποία σάν ἄλλο πνευματικό νερό καθαρίζει καί δροσίζει,παρηγορεῖ καί ζωοποιεῖ τίς ψυχές, πού τό δέχονται, χωρίς νά στερεύει ποτέ». Καταδέχεται ὁ Μακρόθυμος καί διαλέγεται μαζύ της. Τότε ἡ γυνή, μέ ἀπορία καί ἄκρα ταπείνωσι, τολμᾶ καί λέγει: «Κύριε, ἀσφαλῶς, αὐτό τό ζωντανό νερό δέν εἶναι ἀπό αὐτό ἐδῶ τό πηγάδι τοῦ Ἰακώβ, διότι οὔτε ἄντλημα ἔχεις καί τό πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπό ποῦ, λοιπόν, ἔχεις τό τρεχούμενον καί ἀστείρευτον αὐτό νερόν; Μήπως εἶσαι ἀνώτερος ἀπό τόν πατέρα μας τόν Ἰακώβ;...»

Τότε ὁ Φιλάνθρωπος στήν ἀγωνιώδη ἀπορία τῆς Σαμαρείτιδος εἶπε: «Ἀσφαλῶς δέν ἐννοῶ αὐτό ἐδῶ τό φυσικό νερό. Βεβαίως ὅποιος πίνει ἀπό τό φυσικό αὐτό νερό, θά διψάσῃ πάλιν. Ὅλα τά πράγματα τοῦ κόσμου εἶναι σκιᾶς ἀσθενέστρα καί ὀνείρων ἀπατηλότερα, δέν ἱκανοποιοῦν τίς μεταφυσικές ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων, ἀντίθετα διευρύνουν τό ΚΕΝΟΝ τῆς ψυχῆς τους, ὅπως αὐτό ἐδῶ τό φυσικό νερό. Ἐκεῖνος ὅμως πού θά πιῆ ἀπό τό ζωντανόν νερόν, τό ὀποῖον θά του δώσω Ἐγώ, δέν θά διψάσῃ ποτε εἰς τόν αἰῶνα. Ἀλλά τό ζῶν ὕδωρ, πού θά τοῦ δώσω ἐγώ θά γίνῃ μέσα του πηγή ὕδατος, πού δέν θά στερεύει, ἀλλά θά ἀναβλύζῃ, θά πηδᾶ, θά τρέχει πάντοτε καί θά παρέχῃ ζωήν αἰώνιον».

Ἡ ἁμαρτωλή Σαμαρείτιδα διψοῦσε τή σωτηρία της καί μέ λαχτάρα ζητεῖ ἀπό τόν Κύριον τό ζωντανό Νερό. Ὁ Κύριος πού διψᾷ τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς αὐτῆς τήν φέρει σέ συναίσθησι, τῆς ἀποκαλύπτει «τά κρυπτα» τῆς καρδίας της , καί τῆς λύει τίς ἀπωρίες της καί τῆς ἐμφανίζει τόν Ἑαυτόν του, τῆς ἀποκαλύπτει τήν Θεότητά Του. Ὅταν ἡ Σαμαρείτις τοῦ εἶπε περιμένουμε τόν Μεσσίαν, ὅταν ἔλθῃ Ἐκεῖνος ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. Τότε λέγει  εἰς αὐτήν ὁ Ἱησοῦς: «ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΛΑΛΩΝ ΣΟΙ». Τότε ἀμέσως ἄφησε τήν Ὑδρία της στό Πηγάδι καί ἔτρεξε στήν Πόλιν, καί κήρυξε εἰς τούς ἀνθρώπους τόν Ἐρχομό τοῦ Μεσσία: «Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον, ὅς εἶπε μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ;» Δικαίως ἡ πρώην ἁμαρτωλός  ἐκήρυξε τόν Χριστόν καί ἀνεδείχθη ἁγία. Εἶναι ἡ Ισαπόστολος Φωτεινή ἡ Σαμαρείτις. Πολλοί ἄκουσαν τήν ὁμολογία της καί ἐπίστεψαν στόν Χριστόν.

Οἱ Μαθηταί ὅταν ἐπέστρεψαν καί τόν εἶδαν νά συνομιλῇ μέ τή Σαμαρείτιδα, θαύμασαν, κανείς ὅμως δέ τοῦ εἶπε, γιατί μιλᾶς μαζί της. Ὅταν ἔφυγε ἡ γυναίκα, τοῦ πρόσφεραν τροφή καί τοῦ εἶπαν: «Ραββί, φάγε».

Ἐκεῖνος τότε τούς εἶπε: «Ἑγώ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν,  ἥν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε» καί στό λογισμό τους ἀπήντησε: «Ἐμόν βρῶμά  ἐστιν ἵνα ποιῶ τό Θέλημα τοῦ πέμψαντός με καί τελειώσω αὐτοῦ τό ἔργον» Δική μου τροφή, πού μέ χορταίνει καί μέ τρέφει εἶναι νά πράττω πάντοτε τό Θέλημα, τοῦ Οὐρανίου Πατρός μου, Ἐκείνου, πού με ἀπέστειλε εἰς τόν κόσμον καί νά φέρω σέ τέλειον πέρας τό ἔργον πού μοῦ ἀνέθεσε. Δηλαδή: «Πεῖνα καί δίψα μου, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου εἶναι ἡ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»(Ἰωάν. δ΄32,34). Διψῶ τή σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί τῶν ἁμαρτωλῶν.

Κύριέ μου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου, ἄφωνος μένω, ὅταν σέ βλέπω νά ἵστασαι ἔξω ἀπό κάθε ψυχή καί νά κρούῃς τήν Θύρα. Πῶς μᾶς ἀνέχεσαι, Μακρόθυμε Κύριε;

Σέ θεωρῶ νά στέκεσαι ἔξω ἀπό τή θύρα, τῆς βρωμερῆς ψυχῆς μας νά κρούης, καί νά μᾶς βεβαιώνεις, πώς ἄν ἀκούσουμε τή φωνή σου καί ἀνοίξουμε τή θύρα θά εἰσέλθῃς καί θά κατοικήσῃς ἐντός μας, Σύ ὁ Μόνος Ἀληθινός Θεός, ὁ προσωπικός μας Σωτῆρας καί ὁ Λυτρωτής τοῦ Σύμπαντος Κόσμου, κι᾿ ἐμεῖς...

Κωφεύουμε. Σέ ἀφήνουμε νά περιμένῃς... Τί ντροπή; Πῶς νά περιγράψω τήν πώρωσι καί τήν ἀμετανοησία καί τήν κατάντια μας;... Καί Πῶς νά περιγράψω, τήν εὐσπλαγχνίαν Σου, τήν ἄφατον, Θεέ μου, Μακροθυμίαν σου; ...

Ἀκούω τήν γλυκειά Σου φωνή: «Υἱέ, δός μοι σήν καρδίαν». Σέ θεωρῶ καρτερικά νά περιμένῃς καί νά κράζεις: Δός μοι ποιεῖν(Ἰωάν.δ΄7), ΔΙΨΩ (Ἰωάν.ιθ΄28). Κι᾿ ἐμεῖς...ὄχι μόνον δέν Σοῦ ἀνοίγουμε τήν ψυχή μας, ἀλλά σέ ὁδηγοῦμε στό Γολγοθᾶ καί Σέ ὑψώνουμε στό Σταυρό καί Σύ Κύριε συνεχίζεις νά διψᾶς τή σωτηρία ὅλων τῶν Σταυρωτῶν Σου... Καί πάνω ἀπό τό Σταυρό  κράζεις καί ζητᾶς νά Σοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας καί μεῖς Σοῦ προσφέρουμε «ὄξος» ξύδι μεμιγμένον μετά χολῆς»(Ματθ.κζ΄34). Συγχώρησέ μας Θεέ μου... Ἁμαρτιῶν μου τά πλήθη καί κριμάτων Σου ἀβύσσους τίς ἐξιχνιάσῃ, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου; ΔΟΞΑ Τῌ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤῼ , ΛΟΓΕ, ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΕΙ ΣΟΥ!

Ἄνθρωποι συνοδοιπόροι, ἄμυαλοι καί δυστυχεῖς, Τί ἄλλο θέλουμε νά κάμῃ ὀ Θεός γιά μᾶς; Εἶναι καιρός νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό. Νά δώσουμε λίγη ἀγάπη, λίγη Καλωσύνη, ἕνα ποτῆρι νερό στό διψασμένο ἐλάχιστον ἀδελφό τοῦ Χριστοῦ. «Ἐφόσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ἐμοί ἐποιήσατε».λέγει ὁ Κύριος.        Πάνω ἀπό τό Σταυρό Του κράζει ὀ Χριστός δός μοι πιεῖν. Καί, μέ τήν τελευταίαν Του πνοήν  Κράζει ΔΙΨΩ, ζητώντας τήν καρδιά μας. Καί ξεψυχώντας μᾶς διαβεβαιώνει καί λέγει:  «ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ»(Ἰωάν.ιθ΄30).Δηλαδή:«ΓΕΓΟΝΕΝ»(Ἀποκ.16,17). Συνετελέσθη ἠ Προαιώνιος Βουλή τοῦ Θεοῦ γιά τή ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ. Ἦλθεν ὁ Χριστός καί ἐκονιορτοποίησε καί ἐξαφάνισε τόν Ἀντίχριστον. Καί ἄνοιξε σέ ὅλους μας τίς ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ. Στό χέρι μας καί τώρα ἀκόμη. εἶναι  νά ἀνοίξουμε τήν Καρδιά μας στόν Χριστόν νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «Πρᾶξι» στήν καθημερινή μας ζωή  καί  νά ἐπανεισέλθωμεν εἰς τόν Παράδεισον καί νά ΧΑΡΟΥΜΕ «τήν ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου καί ἀρρήτου Κάλλους τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν, αἰωνίως.

 καί ἀρρήτου Κάλλους τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, εἰς μακρότητα ἡμερῶν, αἰωνίως. ΕΙΘΕ ! ΕΙΘΕ! ΕΙΘΕ!

« Τοῦτον ἰδών ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον

 

                     Ἡ Θεραπεία τοῦ παραλύτου της Βηθεσδά

 

« Τοῦτον ἰδών ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καί γνοῦς ὅτι πολύν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· ΘΕΛΕΙΣ ΥΓΙΗΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ;»(Ἰωαν.ε΄6).

 

Τριάκοντα καί ὀκτώ(38) ἔτη κατάκειται, εἶναι ξαπλωμένος στή προβατική Κολυμβήθρα τῆς βηθεσδᾶ. Εἶναι παράλυτος, πού καρτερικά περιμένει τό Θαῦμα, τή θεραπεία του ἀπό τήν παράλυσι, ἀπό τήν ὁποίαν ἔπασχε, ὑπέφερε, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του. Γι᾿ αὐτό καί, μετά τή θεραπεία του, θά τόν συναντήσῃ ὁ Θεραπευτής εἰς τόν Ναόν καί θά τοῦ πῇ: «ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται» (Ἰωάν.ε΄14).

38 Χρόνια δέν βρέθηκε ἄνθρωπος νά τόν βοηθήσῃ, νά μπῆ πρῶτος στήν Κολυμβήθρα, μετά τήν ταραχή τοῦ ὕδατος καί νά θεραπευθῇ. Αὐτός καρτερικά περίμενε τό Θαῦμα. Εἷχε συνειδητοποιήσῃ ὅτι ὑπέφερε ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν Του. Δέν φύλαξε τίς Ὁδηγίες Ὑγείας πού δίδει ὁ Θεός στά πλάσματά Του. Καί δίκαια περιῆλθε εἰς τήν ἀθλίαν αὐτήν κατάστασιν. Τό Γεγονός ὅτι περίμενε ἐκεῖ 38 χρόνια. δείχνει ὅτι΄εἶχε συνειδητοποιήσῃ τήν προσωπικήν του ἐνοχήν, τό φταίξιμό του. Προφανῶς μετενόησε εἰλικρινά, ἀναγνώρισε ὅτι δέν φύλαξε τήν Ὑγείαν, πού τοῦ εἶχε χαρίσει ὁ Θεός, δηλαδή παρεδέχθη,  ὅτι δέν τηροῦσε τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ, τόν Νόμον τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Θά πρέπει νά τονίσουμε ἐδῶ ὅτι ὅλες οἱ Ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἶναι Ἑντολές Ὑγείας. Ὁ Στοργικός Πατέρας, μᾶς χαρίζει τήν ζωή καί τήν ὑγεία καί μᾶς ὁδηγεῖ, μέ τίς Ἐντολές τῆς Ἀγάπης Του, πῶς νά διαφυλάξουμε τό ὑπέρτατο αὐτό Ἀγαθόν τῆς Ψυχικῆς καί τῆς σωματικῆς μας Ὑγείας.  Ἡ Ὑπακοή εἰς τόν Νόμον τῆς Ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί πρός τόν Πλησίον, μᾶς προστατεύει ἀπό κάθε τί, πού μπορεῖ νά βλάψῃ ἀνεπανόρθωτα τῆν Ψυχοσωματικήν μας Ὑγεία. «Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, καί ὀ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ»(Α΄ Ἰωάν. δ΄16). Ἡ Ἁγάπη μᾶς προστατεύει ἀπό ὅλες τίς ἀρρώστιες. Ὅταν μέσα στήν ταλαίπωρη ψυχή μας θεριεύουν τά βρωμερά μας Πάθη καί προσπαθοῦν μᾶς καταβάλλουν νά παραβοῦμε τίς Ἐντολές Ὑγείας, πού μᾶς δίνει ὁ Οὐράνιος Πατέρας μας, ἄν δέν προσέξουμε, ἐάν ὑποπέσουμε στή μέθη, στήν κρεπάλη, στήν ἀσωτία, στόν πλεονεξία, στόν  Ἐγωϊσμό, σέ κάθε μορφή ΚΑΚΙΑΣ, ἀν παραβοῦμε τόν Νόμον τῆς ΑΓΑΠΗΣ, τότε σίγουρα θά βλάψουμε τό πολυτιμώτατον Ἀγαθόν,  τήν ψυχική καί τή σωματική μας Ὑγεία, ΤΟΤΕ διατρέχουμε τόν Κίνδυνον νά περιέλθουμε  στήν χειρότερη μορφή ψυχοσωματικῆς Παραλύσεως.

Γιά νά ἀποφύγουμε τόν κίνδυνον νά βλαψουμε τήν Ὑγείαν πού μᾶς χαρίζει ὁ Θεός εἶναι ἀνάγκη νά ἀνοίξουμε τήν Καρδιά μας στόν ΧΡΙΣΤΟΝ,τόν Ἀληθινόν Μεσσίαν. Νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «Πρᾶξι» στήν καιθημερινή μας ζωή καί νά ἀποκριθοῦμε εἰλικρινά στό Ἐρώτημά Του: ΘΕΛΕΙΣ ΥΓΙΗΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ; Πρέπει δηλαδή νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι, γιά νά διατηρήσουμε τήν ΥΓΕΙΑ μας  ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ νά θελήσουμε νά τηρήσουμε τόν ΝΟΜΟΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, νά θελήσουμε νά τηρήσουμε τίς ὉΔΗΓΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ, Τίς Ἐντολές τοῦ Θεοῦ. 

Τό Ἐρώτημα μᾶς καλεῖ νά ἀποκριθοῦμε στόν Λυτρωτήν:

ΝΑΙ, Κύριε θέλω νά θεραπευθῶ, Θέλω νά γίνω καλά, Θέλω νά συμμορφωθῶ μέ τούς Κανόνες Ὑγείας, νά ζῶ σύμφωνα μέ τίς Ἐντολές τῆς Ἀγάπης Σου. ΜΕΤΑΝΟΩ. 38 χρόνια ζώ μέ περισυλλογή καί αὐτοεξέτασι. 38 χρόνια περιμένω τή Χάρι Σου, Κύριέ μου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου!

Από δίπλα μου περνᾶνε ἀρχιερεῖς καί Ἰερεῖς καί Λευίτες, Γαμματεῖς καί Φαρισαῖοι καί κανείς στά 38 χρόνια, δέν ἔδειξε συμπόνια καί κατανόησι. Κανείς δέν προσπάθησε νά μέ βοηθήσῃ. Κανείς δέν μέ εἶδε, σάν ἄνθρωπο πού ὑποφέρει, πού πονᾶ. Ὅλοι μέ δρασκέλισαν μέ ἀδιαφορία καί ἀσπλαγχνία. Καί πολλοί ἐπολλαπλασίαζαν τόν πόνο μου μέ τή συμπεριφορά τους κρίνοντας καί κατακρίνοντάς με. Ναί, Κύριε.  Ἔφταιξα καί παρέλυσα . Καί κατέφυγα Σέ Σένα. Σέ περίμενα μέ λαχτάρα καί ἦλθες κοντά μου καί μέ εἶδες. Εἷσαι ὁ μόνος, πού μέ εἶδες καί μέ λυπήθηκες καί ἀθόρυβα σπόγγισες τά δάκρυά μου, ἁπάλυνε τόν πόνον μου, θεράπευσες τήν παραλυσία μου καί μοῦ ἔδωσες τήν δύναμι νά συνεχίσω νά ζω σωστά.ΝΑΙ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΥΓΙΗΣ. Βοήθησέ με, Λυτρωτά, νά μήν ξαναγυρίσω ἐπί τό ἴδιον ἐξέραμα. Βοήθησέ με, νά τηρῶ τόν Νόμον τῆς Ἀγάπης Σου, στή ὑπόλοιπη ζωή μου καί νά Σέ ΔΟΞΑΖΩ. Μόνον Σύ ὑπάρχεις γιά μένα. Σύ ἔγινες γιά χάρι μου ἄνθρωπος. Σταυρώθηκες ἀπό Ἀγάπη γιά μένα. Σύ εἶσαι ἡ Ζωή μου καί ἡ εἰρήνη μου,  ἡ μόνη μου παρηγοριά, ἡ μόνη μου ἐλπίδα, τό Φρούριόν μου, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. Ναί θέλω νά ζῶ ὑγιής κοντά Σου, ἀξίωσέ με, Κύριε, νά Σέ δοξάζω. Γιατί μονάχα Σέ Σένα ἀνήκει ἡ τιμή, ἡ δόξα καί τό Κράτος, σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.

 νά Σέ δοξάζω. Γιατί μονάχα Σέ Σένα ἀνήκει ἡ τιμή, ἡ δόξα καί τό Κράτος, σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.

ΜΙΚΡΟΝ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΝ ΤΟΝ Α΄.

        

           Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

                   ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ Ο Α΄, Ο ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ.

Ἑκατόν τεσσαράκοντα ἔτη ἔχουν περάσει ἀπό τή Γέννησι τοῦ Μεγάλου  Ἡγέτη τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Μακαριστοῦ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ τοῦ Α ΄.

Υπῆρξε πράγματι Μεγάλη, Ἁγία Μορφή, «δόσις ἀγαθή καί δώρημα τέλειον, τοῦ Παναγάθου Θεοῦ πρός τήν Ὀρθοδοξία, σέ μιά πολύ  δύσκολη Ἐποχή.

Γεννήθηκε 6 Ἀπριλίου τοῦ 1886, στό Βασιλικό Ἰωαννίνων καί ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ καί ἀνεπαύθη ἐκ τῶν κόπων αὐτοῦ,  ὁ πράγματι Μέγας ἐν Πατριάρχαις, στίς 7 Ἰουλίου 1972 στήν Κωνσταντινούπολι. Ἀνετράφη ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου. Ἀπό τήν τρυφερή του ἡλικία ἀφιερώθηκε εἰς τόν Θεόν. Πίστεψε εἰς τόν Χριστόν καί ἀφιερώθηκε ψυχῇ τε καί σώματι εἰς τήν Ἐκκλησίαν.

Τόν Δεκέμβριον τοῦ 1922 ἐξελέγη Μητροπολίτης Κερκύρας καί  ἐποίμανε τήν Ἐκκλησίαν κατά τρόπον ὑποδειγματικόν καί ἔμεινε εἰς τάς καρδίας τῶν Κερκυραίων ὡς «ὁ Καλός Ποιμήν» καί ὡς «Ἐλεήμων». Θά ἀναφέρω ἐδῶ δύο ἐνδεικτικά παραδείγματα, πού μοῦ διηγήθηκε ὁ ἀδελφικός του φίλος, ὁ ἀείμνηστος δικηγόρος Ἀνδρέας Καρύδης: Μιά φορά κάλεσε ὁ Δεσπότης, σέ γεῦμα τόν Καρύδη, ἀφοῦ τόν ρώτησε τί θέλει νά τοῦ παραθέσῃ στό γεῦμα. Ὁ Καρύδης τοῦ ζήτησε νά τοῦ φτιάξῃ «Παστιτσάδα», δηλαδή Μοσχαρι κοκκινιστό μέ χονδρό μακαρόνι. Πῆγε στό γεῦμα ὁ Ἀνδρέας ὁ Καρύδης καί ἀφοῦ κάθησε στό Τραπέζι εἶδε στά πιάτα τους μερικές ἐλιές καί ἕνα ξερό κομμάτι ψωμί. Τότε ὁ Ἀνδρέας εἶπε στό Δεσπότη: Δεσπότη μου τί ἀστεῖο εἶναι αὐτό; Δέν μοῦ εἶπες...Καί ὁ Ἀθηναγόρας τότε τοῦ εἶπε. Ἀνδρέα μου, συγχώρεσέ με, Αὐτό ἔχω γιά γεῦμα σήμερα.  Τί εἶχε συμβῆ; Λίγο πρίν, ἦλθε ἕνας πονεμένος Πατέρας, ἕνας πτωχός, πού δέν εἶχε νά πάρει στά παιδιά οὔτε ἕνα κομμάτι ψωμί, οὐτε λίγο γάλα  καί ὀ Δεσπότης τοῦ ἔδωκε τό φαγητό μέ τήν κατσαρόλα, τό ψωμί καί ὅ,τι ἄλλο εἶχε. Καί αὐτό, ὅπως μοῦ εἶπε ὁ Καρύδης, τό ἔκανε πολλές φορές.

Μιά ἄλλη φορά εἶχαν οἱ δύο φίλοι συμφωνήσει νά πάνε τό ἀπόγευμα ἕνα περίπατο στό «Λιστόν». Πῆγε ὁ Καρύδης τήν ὥρα πού εἶχαν συμφωνήσει καί ὁ Δεσπότης καθόταν ξυπόλυτος στό Γραφεῖο του καί δέν σηκωνόταν. Ὅταν τόν ρώτησε · Τί συμβαίνει; Θά βγοῦμε; Ὁ Ἁθηναγόρας τόν παρεκάλεσε νά περιμένει λίγο. Περίμενε ὁ Ἀνδρέας καί σέ λίγο ἦλθε ἕνας μπαλωματής τσαγκάρης καί ἔφερε τά παλιά, μπαλωμένα παπούτσια τοῦ Δεσπότη, ὁ ὁποῖος εἶχε δώσει τά παπούτσια του σέ ἕνα φτωχό. Δέν κρατοῦσε τίποτε γιά τόν ἑαυτόν του ὁ Ἀθηναγόρας, ἔδινε καί τήν καρδιά του στούς ἄλλους. Ἦταν γνήσιος μιμητής τοῦ Χριστοῦ, ἀγαθός καί μεταδοτικός τοῦ ἀγαθοῦ. Ὅλοι οἱ Κερκυραῖοι ξέρουμε τόν Ἁθηναγόρα ὡς τόν Ἐλεήμονα, τόν Καλόν Ποιμένα. 

Τόν Αὔγουστο τοῦ 1930, ἔχασε τό Θησαυρό της ἡ Κέρκυρα, ἀλλά χάρηκε, διότι ὁ Καλός Ποιμήν ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος Βορείου καί Νοτίου Ἀμερικῆς. Καί στήν Ἀμερική ἔκανε θαυμάσια ἔργα  Ὁ Μέγας Ἀθηναγόρας. Ὀργάνωσε, κατά θαυμαστόν τρόπον,  ὅλες τίς  Ἑλληνικές Κοινότητες τῆς Ἀμερικῆς. Τά ὄντως  Θαυμάσια ἔργα του δέν περιγράφονται, σέ αὐτό τό μικρό ἀφιέρωμα, ἀλλά στήν Ἱστορία τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀμερικῆς, στήν ὁποίαν  ἐργάσθηκε καί διέπρεψε 18 ὁλόκληρα χρόνια. Τήν 1ην Νοεμβρίου 1948 ἐξελέγη παμψηφεί  Οἰκουμενικός Πατριάρχης ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ὁ Α΄.

Ἡ Σεπτή Κορυφή τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ὁ Α΄ ὐπῆρξε πράγματι Μέγας  Ἡγέτης,  Ἀσκητής, καί ρηξικέλευθος. Κάθε του Βῆμα ἦταν Θεόπνευστον. Κατώρθωσε καί ἕνωσε σέ μιά Ψυχή τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Συνεκάλεσε τήν Πανορθόδοξον Διάσκεψιν, τό Πανορθόδοξον θαυμάσιον Συνέδριον εἰς τήν Ρόδον, πού, ὀρθῶς, ἐχαρακτηρίσθη ὡς ΘΑΥΜΑ, ὡς  τό  Ἕνα ἐκ τῶν  σημαντικοτέρων γεγονότων τῆς Ἐποχῆς μας. Διότι, ὡς ὑπό τῶν ξένων παρατηρητῶν ἐτονίσθη, «Μετά 10 ὁλοκλήρους αἰῶνας συνῆλθεν ἐπί τό αὐτό  ἡ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ εἰς κοινήν Τράπεζαν». Καί αὐτό χάρις τόν Μέγαν Ὀραματιστήν Ἀθηναγόραν τόν Α΄. Ὅπως ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως,μέ  τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος  εἶχε προείπει «ὁ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ὁ Α΄ ἀνεδείχθη  ἐξαιρετική Ἐκκλησιαστική φυσιογνωμία, διαδραματίσασα  πράγματι σπουδαιότατον ρόλον εἰς τήν Ἐκκλησίαν». Εἶχε  Ὄραμα καί εἶχε ἀφιερώσῃ τή ζωή του  εἰς τόν Χριστόν.  Εἶχε διακαῆ Πόθον τήν Ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί τήν δόξαν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐβίωσε τό Εὐαγγέλιον τοῦ Κυρίου Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τόσον, ὥστε, μετά παρρησίας ἠδύνατο νά εἴπει τό τοῦ Παύλου:

«Ἐν οὐδενί αἰσχυνθήσομαι, ἀλλ᾿ ἐν πάσῃ παρρησίᾳ ὡς πάντοτε καί νῦν μεγαλυνθήσεται Χριστός ἐν τῷ σώματί μου εἴτε διά ζωῆς εἴτε διά θανάτου. Ἐμοί γάρ τό ζῆν Χριστός καί τό ἀποθανεῖν κέρδος» (Φιλιπ.1,20-21). Ὁ Μεγαλοπράγμων αὐτός ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐβάδιζε πάντοτε ἐμπρός. Ἠγωνίζετο «τόν καλόν ἀγῶνα τῆς Πίστεως(Α΄ Τιμ. 6, 12) τῆς Ὀρθοδόξου καί, πρό οὐδενός καμπτόμενος, ἐμάχετο ὑπέρ τῶν ἀναλλοιώτων ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Εἰρήνης, συνεπής εἰς τόν λόγον τοῦ Παύλου: «Εἰ ζῶμεν Πνεύματι, Πνεύματι καί στοιχῶμεν»(Γαλάτ.5,25).

«Πιστός ἄχρι θανάτου»(Ἀποκ.2,10) ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ὁ Α΄, ἐβάδιζεν, ὡς Μέγας τῆς Οἰκουμένης Ἡγέτης καί Διδάσκαλος, εἰς πραγματοποίησιν τοῦ πόθου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, «Ἵνα οἱ πάντες ΕΝ ὦσιν»(Ἰωάν. 17,21). Ἐμάχετο δέ πάντοτε ὑπέρ τῆς ΑΛΗΘΕΙΑΣ  ΑΧΡΙ  ΘΑΝΑΤΟΥ.

Δικαίως ἐχαρακτηρίσθη ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ καί «Μέγας Πρωταγωνιστής τῆς συνδιαλλαγῆς ὅλων τῶν Χριστιανῶν γενικῶς».

Εὑρέθησαν δέ τινες, ἰδιῶτες τῷ λόγῳ καί τῇ γνώμῃ, ἐξ αὐτῶν δέ καί τινες θεολόγοι, μικρόνοες καί μικρολόγοι, οἵτινες ἀδυνατοῦντες νά  ἐννοήσουν  καί νά παρακολουθήσουν τόν Ἄρχοντα, τόν Μεγάλον Ἡγέτην, ἠθέλησαν νά ἀνακόψουν τήν μεγάλην Πορείαν του, νά σκιάσουν τό Ἔργον του καί νά τόν πολεμήσουν. Αὐτό εἶναι χαρακτηριστικόν  γνώρισμα ὅλων τῶν μεγάλων πνευματικῶν Ἐργατῶν, νά διώκωνται, εἰς  ἐκπλήρωσιν τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου εἰπόντος· «Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν, καί ὑμᾶς διώξουσιν» (Ἰωάν.15,20). Ἀλλά οὗτος ὁ Μέγας, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, εἶχε βιώσει τήν Ἐσταυρωμένην Ἀγάπην καί ἐβάδιζεν πάντοτε ἐμπρός ἀγαπῶν τούς πάντας καί αὐτά ἀκόμη τά ἄγρια θηρία.

Ἐζήτει εἰς τήν ζωήν του πρῶτον τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν Δικαιοσύνην Αὐτοῦ, διά τοῦτο καί ἀπέλαβε δικαίως «τόν ἀμαράντινον τῆς δόξης στέφανον» (Α΄Πέτρ.5,4). Ὁ ἀείμνηστος ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ὑπῆρξε πρότυπον ἐν πᾶσιν, ἄξιον πρό μίμησιν. Εἶμαι εὐτυχής, πού Τόν γνώρισα. Καί πραγματικά ὅσοι τόν γνωρίσαμε ἀπό κοντά καί γευτήκαμε τή Χάρι Του, ὁμολογοῦμεν ὅτι  ἐκοιμήθη, ἀλλά ζῆ μέσα στήν καρδιά μας καί μᾶς ἐμπνέει.

«Ἐκοιμήθη, ἀλλά ζῇ  ἐν Κυρίῳ, ὅτι δίκαιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι»(Σοφ. Σολ. 5,16).

                                         π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΣ