Ἀδιόρθωτος ἔμεινεν,

 

Ἰούδας ὁ δοῦλος καί δόλιος.

 

Ἀφοῦ ἔλαβε  τόν ἄρτον τῆς Ζωῆς, ὁ προδότης ἁπλώνει τά βρωμερά του χέρια καί παίρνει χρήματα  ἀπό τούς Φαρισαίους ἀπό τά «γεννήματα ἐχιδνῶν», ὡς τιμήν, γιά τήν προδοσίαν  Ἐκείνου, ποῦ  ἔπλασε μέ τά χέρια Του τόν ἄνθρωπον. Ὁ δόλιος προδίδει τόν Δημιουργόν, τόν Διδάσκαλόν του, τόν Εὐεργέτην τοῦ Σύμπαντος, τόν Ἐλευθερωτήν «ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων». Ὅταν κυριεύθηκε ὁ ἀχρεῖος ἀπό τό βρωμερό Πάθος τῆς φιλαργυρίας, τότε μπῆκε ὁ διάολος μέσα του. Ὁ Καρδιογνώστης, γνώριζε ὅτι αὐτός θά τόν προδώσῃ. Καί ὄχι μόνον τόν δέχθηκε ὡς Μαθητήν Του.ἀλλά καί τόν τίμησε μέ τήν ἄπειρη Ἀγάπη Του καί τήν ἐμπιστοσύνη Του. Παρόλην τήν ἀγάπην, πού τοῦ ἔδωσε ὁ Χριστός, ἀδιόρθωτος ἔμεινε, ὁ Ἰούδας ὀ δοῦλος καί δόλιος.  Στό Μυστικόν Δεῖπνον πρῶτα εἰς αὐτόν ἔδωσε τόν ἄρτον τῆς Ζωῆς, ἐξήντλησεν εἰς αὐτόν ὅλην τήν ἀγάπην Του, καί ὄχι μόνον ἔπλυνε τά πόδια τῶν Μαθητῶν Του, ἀλλά ἔπλυνε ἀκόμη καί τά βρωμερά πόδια τοῦ Ἰούδα. Καί μολονότι τόν περιέβαλε μέ τόσην στοργήν, δέν κατενόησεν ὁ ἄθλιος τήν τιμήν καί ἀδιόρθωτος ἔμεινεν, Ἰούδας ὁ δοῦλος καί δόλιος. Ἔγινε Προδότης τοῦ  ΗΓΑΠΗΜΕΝΟΥ παρά πάντας ἀνθρώπους,  προδότης τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἱησοῦ Χριστοῦ.

Πόσοι ἀπό μᾶς Πιστεύουμε καί λατρεύουμε μέ τήν καρδιά μας τόν Σωτῆρα; Πόσοι ἀπό μᾶς  εὐγνωμονοῦμε τόν Εὐεργέτην, τόν Θεραπευτή. Πόσοι ἀπό μᾶς κάνουμε «Πρᾶξι» στή ζωή μας τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του;

Ἀγανακτοῦμε γιά τήν προδοσία τοῦ Ἰούδα. Καί πολύ σωστά. Μᾶς  εἶναι ἀδιανόητη μιά τέτοια βρωμερή καί ἀπεχθής συμπεριφορά. Ἀναλογισθήκαμε ὅμως, πόσες φορές κυριευόμαστε ἀπό τά βρωμερά μας Πάθη καί μπαίνει ὀ διάολος μέσα μας  καί προδίδουμε τήν Πίστι μας καί τήν ἁγάπη μας στό Χριστό, ὄχι μόνον «ἀντί πινακίου φακῆς», «ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων» ἤ ἀκόμη γιά εὐτελέστερα πράγματα;

Μήπως μᾶς τυφλώνει  ἡ ἀλαζονία τοῦ βίου, ἡ Ὑποκρισία καί τά σκιᾶς ἀσθενέστερα καί ὀνείρων ἀπατηλότερα, καί μένουμε  σάν τόν Ἰούδα, δόλιοι καί ἀδιόρθωτοι; Μήπως ὁ Ἐγωϊσμός,  μᾶς σύρει πίσω ἀπό τόν δόλιον Ἰούδα, καί μένουμε ἀδιόρθωτοι  δοπυλοι καί δόλιοι;

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ὁ Ἀληθινός Μεσσίας, ὁ  Σωτηρ,ὁ  Πάνσοφος   καί Παντέλειος  Καθοδηγητής,  ἔπλυνε τά πόδια   τῶν Μαθητῶν Του, ἀκόμα καί  τά πόδια τοῦ Ἰούδα καί εἶπε:

«ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΔΕΔΩΚΑ ΥΜΙΝ, ἵνα καθώς ἐγώ ἐποίησα ὑμῖν, καί Ὑμεῖς ποιεῖτε »( Ἰωάν.ιγ΄15).

Εἶναι καιρός νά μιμηθοῦμε τόν Πάνσοφον Διδάσκαλον τόν Λυτρωτήν καί Θεραπευτήν  τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν. Νά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν Φαρισαϊκήν λέπραν, ἀπό τήν Ὑποκρισίαν καί διώξουμε τόν Ἐγωϊσμόν, Νά σκοτώσουμε τόν Ὄφιν πού φωλιάζει μέσα μας καί μᾶς θανατώνει, νά διώξουμε τόν διάβολον ἀπό τήν ζωήν μας. Νά ἀνοίξουμε τήν Καρδιά μας εἰς τόν ΧΡΙΣΤΟΝ καί νά ἐγκολπωθοῦμε τό εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης Του,  νά τό κάνουμε «Πρᾶξι» στήν καθημερινή μας καί νά δοξάζουμε τόν ΛΥΤΡΩΤΗΝ, γιατί εἰς Αὐτόν ἀνήκει ἡ τιμή. ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεινόν ἡ ἁμαρτία! Μεγάλη ἠ Μετάνοια!

 

                  Οὐδείς ἐπί γῆς ἀναμάρτητος.

 

Κανείς, ἀπολύτως κανείς δέν ὑπάρχει ἐπί γῆς ἀναμάρτητος. Ἕνας Μόνον εἶναι Ἀναμάρτητος, Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Εἷναι σέ ὅλους γνωστόν τό εὐόλισθον, τό ὀλισθηρόν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Κληρονομήσαμε ἀπό τόν Πρωτόπλαστο τήν Ροπήν πρός τό ΚΑΚΟΝ καί τήν ἁμαρτίαν (Concupiscentia). Καί εἶναι φοβερό Κακόν ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀνομία, ἡ Παράβασις τοῦ Νόμου τῆς Ἀγάπης, πού φέρει στήν ψυχή καί τή ζωή μας τόν Θάνατον. «Ὅτι τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας Θάνατος»(Ρωμ.στ΄23). Εἶναι δεινόν, φοβερό Κακόν, διότι δέν εἶναι μόνον χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα, ἀλλά διότι εἶναι χωρισμός ἀπό τήν Πηγήν τῆς  Ζωῆς, ἀπό τόν ΕΝΑ καί Μόνον Ἀληθινόν ΘΕΟΝ.

Γνωρίζει ὁ Κύριος τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί μᾶς εὐσπλαγχνίζεται καί μᾶς δίδει καιρόν Μετανοίας. Ἡ Μετάνοια εἶναι δόσις ἀγαθή καί δώρημα τέλειον τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπον.

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι «Τό ἁμαρτάνειν ἀνθρώπινον, τό ἐ μ μ έ ν ε ι ν ἐ ν  τ ῇ ἁ μ α ρ τ ί ᾳ  σ α τ α ν ι κ ο ν καί τό ἐξομολογεῖσθαι Θεῖον». Ὁ δέ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει ὅτι «Οὐ φοβερόν τό πεσεῖν, ἀλλά τό κεῖσθαι». Τό πιό φοβερό εἶναι ἡ ἀμετανοησία , τό νά μένῃ, δηλαδή κανείς στήν ἁμαρτία.

ΝΤΡΟΠΗ εἶναι  τό νά ἁμαρτάνῃ κανείς. Δέν εἶναι ΝΤΡΟΠΗ νά μετα-νοεῖ κανείς καί νά ἐξομολογεῖται. Εἷναι ΚΑΛΟΝ, λέγει ὁ Γιούγκ, «νά βγάζουμε τή σκιά μας στό Φῶς». Καλόν εἶναι νά ἀποτινάσουμε τή βρωμιά ἀπό τήν ψυχή μας. Ὁ Παῦλος λέγει, «νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό κάθε ὑλική καί ἀκάθαρτη ἡδονή καί νά ἐπιτελοῦμεν ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ»(Β΄Κορινθ. ζ΄1).Νά σταυρώσουμε τήν σάρκα σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις(Γαλάτ.ε΄24).

Ὁ Παντέλειος Νομοθέτης μᾶς παραδίδει τόν Νόμον τῆς ἀγάπης καί καλεῖ τούς παραβάτες τοῦ Νόμου εἰς Μετάνοιαν. Εἶναι Χάρισμα ἡ Μετάνοια. Καί τά πρῶτα λόγια τοῦ Θεανθρώπου εἶναι «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ· ΗΓΓΙΚΕ ΓΑΡ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ. Καί ἠ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ αὐτές τίς ἅγιες ἡμέρες μᾶς καλεῖ εἰς μετάνοιαν.

 Κύριε, Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, ἐξομολογοῦμαι δημοσίᾳ: «Ἁμαρτιῶν μου τά πλήθη καί κριμάτων Σου καί κριμάτων Σου ἀβύσσους, τίς ἐξιχνιάσει ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;»

Καί μαζί μέ τόν ὑμνῳδό προστρέχω στή Χάρι Σου, Κύριε, καί κράζω:

«Ὑπέρ τήν πόρνην, πολύ περισσότερο ἀπό αὐτήν, Ἀγαθέ, ἀνομήσας, δέν σοῦ πρόσφερα κατ᾿ οὐδένα τρόπον, κατακλυσμό, πλημμύρα δακρύων, ἀλλά σιωπηλά, σιγά σιγά, πίπτω στά πόδια  σου, Πανάγαθε, ταπεινά δεόμενος, καί Σέ ἱκετεύω. Μέ πόθο, μέ λαχτάρα ἀσπάζομαι τά ἄχραντα πόδια Σου καί Σέ παρακαλῶ νά μέ συγχωρήσῃς.  Δός μου, ὡς Δεσπότης τήν ἄφεσιν τῶν παραπτωμάτων μου, Σωτῆρα μου. Ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ρῦσαι με. Λύτρωσέ με, Κύριε, ἀπό τή λάσπη,  καθάρισέ με ἀπό τή βρωμιά, ἀπό τό βόρβορο τῶν ἔργων μου!                         

                                                                   (Κοντ. Μεγ. Τετάρτ.)

 

«Μή μείνωμεν ἔξω τοῦ Νυμφῶνος Χριστοῦ».

 

                       Διά τοῦτο γρηγορεῖτε

 

«Τήν ὥραν, ψυχή, τοῦ τέλους ἐννοήσασα καί τήν ἐκκοπήν τῆς συκῆς δειλιάσασα, τό δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως ἔργασαι, ταλαίπωρε, γρηγοροῦσα καί κράζουσα. Μή μείνωμεν ἔξω τοῦ Νυμφῶνος Χριστοῦ»            

                                           (Τροπάριον Μεγ.Τρίτης). 

 

Δυστυχῶς, πολλοί ἄνθρωποι ξεχνᾶμε «τό βραχύ τῆς ζωῆς» καί τήν ματαιότητα τῶν  ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων. Κυριευόμαστε ἀπό τήν  ἀγχώδη βιοτική μέριμνα, γιά τήν ἀπόκτησι περισσοτέρων ὑλικῶν ἀγαθῶν, γιά τόν ἑαυτόν μας εἰς τήν γῆν καί δέν προσέχουμε, ἀλλἀ ἀμελοῦμε, δέν φροντίζουμε, γιά τήν ἐπιμέλειαν καί τήν τελείωσιν τῆς ἀθάνατης ψυχῆς μας. Αἰχμαλωτίζεται ἡ ψυχή μας εἰς τόν Ἐγωϊσμόν, τήν Ὑπεροψίαν, τήν ἀλαζονίαν τοῦ βίου, στήν Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισίαν. Ζοῦμε χωρίς ἴχνος ἀγάπης καί εὐσπλαγχνίας πρός τόν πλησίον, χωρίς Θεόν, χωρίς σκοπόν, χωρίς περιεχόμενον, ὡς παράφρονες. Μᾶς ἀφυπνίζει ὁ Φιλάνθρωπος Θεός καί καί μᾶς θυμίζει ὅτι, εἰς αὐτήν ἐδῶ τήν παροικία εἴμαστε προσωρινοί, διαβάτες, παροικοι καί παρεπιδημοι. Μᾶς ἐπισημαίνει ὁ Κύριος ὅτι ἄδικα βασανιζόμαστε καί κατατυραννοῦμε καί τούς ἄλλους γύρω μας. Ἐλεεινολογεῖ τήν ἀφροσύνη μας καί ἐλέγχει τήν τρέλλα   μας καί λέγει:«Ἄφρον ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ (οἱ δαίμονες, τούς ὁποίους ἐξυπηρέτησες)· ἅ δέ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; Ὅλα αὐτά πού ἑτοίμασες σέ ποιούς κληρονόμους θά περιέλθουν;

«Λοιπόν, ψυχή μου, τώρα πού κατεννόησες τήν ὥραν τοῦ τέλους καί ἐδειλίασες, γιά τήν ἐκκοπήν τῆς ἀκάρπου συκῆς, ξύπνα,ἀγάπησε τήν ἔντιμον ἐργασία, ταλαίπωρη ψυχή μου, πολλαπλασίασε τό τάλαντον πού σοῦ δόθηκε ἀπό τόν Θεόν, μεῖνε ἄγρυπνη, προσεκτική καί κραζε εἰς τόν ἑαυτόν σου καί εἰς τούς ἄλλους καί λέγε:Μή μείνωμεν ἔξω τοῦ Νυμφῶνος Χριστοῦ».

 Θυμήσου, ψυχή μου, «Πῶς καί γιατί παραχρῆμα ἐξηράνθη ἡ συκή;» Προσπάθησε,ψυχή μου, νά παρουσιάσῃς καρπούς ἀξίους τῆς Μετανοίας, τούς καρπούς τοῦ Πνεύματος, πού εἶναι «χαρά εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια»(Γαλάτ.ε΄22-23). Ο Νυμφίος τῆς Ψυχῆς μας, ζητεῖ Ταπείνωσι, καθαρή καρδιά γεμᾶτη Καλωσύνη. ΖΗΤΕΙ ἔλεος, εὐσπλαγχνίαν πρός τόν πλησίον. Θά εἶναι δέ ἀνελέητη ἡ κρίσις εἰς αὐτούς πού  δέν  δείχνουν ἔλεος, εὐσπλαγχνίαν, συμπάθειαν εἰς τούς συνανθρώπους τους. «Ἡ γάρ κρίσις ἀνέλεος τῷ μή ποιήσαντι ἔλεος»(Ἰακ. β΄13). Κατακαυχᾶται ἔλεος κρίσεως. Δηλαδή: Ἡ Εὐσπλαγχνία ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ ἔναντι τῆς Κρίσεως, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος. Οἱ πέντε μωρές Παρθένες ἔμειναν ἔξω τοῦ Νυμφῶνος Χριστοῦ, διότι δέν εἶχαν λάδι στά λιχνάρια τους. Δέν εἶχαν δείξει ἔλεος, εὔσπλαγχνίαν, εἰς τούς συνανθρώπους τους. Ἐνῷ «οἱ φρόνιμες Παρθένες εἶχαν δείξει Ἔλεος καί Εὐσπλαγχνίαν εἰς τούς συνθρώπους τους καί ἤσαν ἕτοιμες καί εἰσῆλθον μετά τοῦ Νυμφίου εἰς τόν Νυμφωνα καί ἐκλείσθη ἡ θύρα»(Ματθ. κε΄1-13).

ΛΟΙΠΟΝ :

«Τί ραθυμεῖς, γιατί τεμπελιάζεις, ἀθλία ψυχή μου; Γιατί πλάθεις μέ τήν φαντασία σου, ἄκαιρα, ἀπλοϊκές μέριμνες; γιατί ἀσχολεῖσαι μέ τά ἀνάξια λόγου πράγματα;  Σέ λίγο φθάνει ἡ  ἐσχάτη, ἡ τελευταία ὥρα, κατά τήν ὁποίαν πρόκειται νά χωρισθοῦμε ἀπό τῶν ἐνταῦθα, ἀπό αὐτόν ἐδῶ τά μάταιο κόσμο. Ὅσο ἀκόμη ἔχεις λίγο καιρό, ξεμέθησε, ξαναβρές τήν νηφαλιότητα καί τή σωστή πίστι, ξαναβρές τόν καλόν ἑαυτόν σου καί μετανόησε  καί φώναξε δυνατά: Σωτῆρα μου, ἔχω ἁμαρτήσει σέ Σένα, συγχώρησέ με Θεέ μου, μή  με κόψῃς, ὅπως ἀκριβῶς τήν ἄκαρπον συκήν, ἀλλά ὡς Εὔσπλαγχνος, Χριστέ, δές μέ πολλήν συμπάθειαν τό πάθημά μου, λυπήσου με, καί ἄκουσε τήν ταλαίπωρη ψυχή μου, πού μέ φόβο κράζει: Μή μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ»( Μετάφρασις Οἴκου Μεγ.Τρίτης).

 μου, πού μέ φόβο κράζει: Μή μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ»( Μετάφρασις Οἴκου Μεγ.Τρίτης).

«Ὅς ἐάν θέλῃ ἐν ὑμῖν μεγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος» Ματθ. κ΄26).

 

 

«Ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω πάντων δοῦλος»(Ματθ. κ΄27).

«Κύριε, τά τελεώτατα φρονεῖν, τούς οἰκείους παιδεύων μαθητάς, μή ὁμοιοῦσθαι τοῖς ἔθνεσιν ἔλεγες, εἰς τό  κατάρχειν τῶν ἐλαχιστοτέρων· οὐχ οὕτω γάρ ἔσται ὑμῖν, τοῖς ἐμοῖς μαθηταῖς, ὅτι πτωχός θέλων ὑπάρχω·  ὁ πρῶτος οὖν ὑμῶν, ἔστω πάντων διάκονος, ὁ δέ ἄρχων, ὡς ὁ ἀρχόμενος, ὁ προκριθείς(αὐτός πού ἐξελέγει πρῶτος) δέ ὡς ὁ ἔσχατος· καί γάρ ἀληλυθα αὐτός, τῷ πτωχεύσαντι Ἀδάμ διακονῆσαι, καί λύτρον δοῦναι ἀντί πολλῶν, τήν ψυχήν τῶν βοώντων μοι, δόξα σοι»( Τροπ. Μ.Δευτ.).

 

Κύριε, ἔρχεσαι καί μᾶς καλεῖς κοντά Σου καί γίνεσαι  σέ μᾶς τούς Μαθητάς Σου, τύπος καί ὐπογραμμός σέ ὅλα,μᾶς ἐκπαιδεύεις στή μακαριστή πτωχεία τοῦ πνεύματος. Μᾶς διδάσκεις τήν ἄκρα Ταπείνωσι καί τήν ἄπειρη ἀγάπη. Μᾶς ζητεῖ νά εἴμαστε ταπεινοί καί νά ἔχουμε καθαρή καρδιά γεμᾶτη Καλωσύνη καί νά φρονοῦμε τά τελεώτατα. Μᾶς προτρέπεις νά ἐπιδιώκουμε τήν ἀρετή, καί μή ὁμοιάζουμε μέ τούς ἐθνικούς, πού θελουν νά ἐξουσιάζουν καί νά κατατυραννοῦν τούς ἐλαχιστοτέρους ἀδελφούς. Μᾶς ἀποτρέπεις, Ἀγαθέ, ἀπό τήν ἀρχομανίαν. Μᾶς προτρέπεις, γλυκύτατέ μου Ἱησοῦ, νά ἀπκτήσουμε τή μακαριστή πτωχεία τοῦ πνεύματος, ὥστε νά διαφέρῃ ἡ ζωή μας ἀπό τήν ζωήν τῶν ἐθνικῶν, οἱ ὁποῖοι κατέχονται ἀπό τήν ἀρχομανία καί κατεξουσιάζουν καί κατατυραννοῦν τούς συνανθρώπους τους. Δέν θέλεις ,Πανάγαθε  στή δική μας πνευματική Οἰκογένεια, στήν Κοινωνίαν τῶν ἁγίων, στήν Βασιλεία Σου,  νά συμβαίνουν αὐτά, πού συμβαίνουν εἰς τούς εἰδωλολάτρες, «Οὐχ Οὕτως δέ ἔσται ἐν ὑμῖν». Δέν θέλεις νά συμβαίνουν αὐτά σέ μᾶς. Θέλεις νά εἴμαστε πιστοί μιμητές τῆς ἁγίας Σου ζωῆς. Πράγματι, μέ τή θέλησί σου ἐπτώχευσες, ἔγινες ταπεινός ἄνθρωπος, μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ καί ὑπηρέτης ὅλων μας. Θέλεις ὁ Πρῶτος, λοιπόν, ἀπό μᾶς νά εἶναι ὑπηρέτης ὅλων,πάντων δοῦλος, πάντων διάκονος. Ὁ Ἅρχων ὡς ὁ ἀρχόμενος, ὁ προκριθείς, αὐτός πού ἐξελέγει πρῶτος, νά εἶναι ὡς ὁ ἔσχατος. Διότι, καί Σύ ,Κύριέ μου ἔγινες δοῦλος ὅλων μας, ἐκένωσες τόν ἑαυτόν Σου, ἕως θανάτου, νά ὑπητρετήσῃς τόν πτωχεύσαντα Ἀδάμ καί τούς ἐξ Ἀδάμ καί πρόσφερες ὡς λύτρον τήν ψυχήν Σου, γιά νά σώσῃς κάθε ψυχή πού πιστεύει σέ Σένα καί Σέ δοξάζει.

ΔΟΞΑ Τῌ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤῼ,ΛΟΓΕ, ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΕΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ,ΔΟΞΑ ΣΟΙ!

«Ὁ  δέ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος τούς Μαθητάς αὐτοῦ εἶπεν· οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καί οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. οὐχ  οὕτως  ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὅς ἐάν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος (ὑπηρέτης), καί ὅς ἐάν ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος.

Ὥσπερ Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι(Δέν ἦλθε γιά νά ὑπηρετηθῇ), ἀλλά διακονῆσαι καί δοῦναι τήν ψυχήν αὐτοῦ λύτρον ἀντί πολλῶν»( ἔδωσε τήν ζωήν Του λύτρον, γιά νά ἐξαγορασθοῦν καί νά ἐλευθερωθοῦν ἀπό τήν ἁμαρτίαν καί τόν Θάνατον πολλοί).

             (Ματθ. κ΄25-28. Λουκ. κβ΄24-28).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ὥ ΦΩΣ ΤΩΝ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΜΟΥ!

 

 

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ,ΛΑΧΤΑΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ!

 

Γλυκύτατέ  μου  Ἰησου, ὅπως ἔλαμψεν ἡ χάρις τοῦ Πνεύματός Σου καί  ἐλάμπρυνε τάς ψυχάς τῶν Σου Ἀποστόλων Σου, ἔτσι λάμπρυνε καί τήν ταλαίπωρη ψυχή μου καί τίς ψυχές τῶν  ἐντειλαμένων ἐμοί  εὔχεσθαι ὑπέρ αὐτῶν...

«Σύ, Κύριε, εἶσαι Θεός πρῶτος, Σύ καί μετά ταῦτα καί εἰς τούς   αἰῶνας Σύ καί μόνον Σύ εἶσαι ὁ Θεός ἡμῶν». Ἐσένα καί μόνον ἔχομε στή ζωή μας βοηθόν καί δέν θέλομε νά ἔχωμεν ἄλλον ἐκτός ἀπό Σένα. Σέ Σένα, Κύριε, ἁμαρτάνωμεν, ἀλλά καί Ἐσένα μονάχα λατρεύωμεν. Σέ ἱκετεύω, Κύριε, κατέυθυνον τά διαβήματά μας  σέ κάθε ἔργον ἀγαθόν. Φώτιζε τά σκοτάδια μας καί μή μᾶς ἀφήνης μόνους στόν ἀγῶνα μας ἐναντίον τῶν δολερῶν ἐχθρῶν μας. Ὁ Κόσμος ὅλος, Κύριε,  ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται καί ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ελλοχεύει, καραδοκεῖ, παραμονεύει, στήνει Παγίδες, «περιπατεῖ ὡς λέων ὠρυόμενος ζητῶν τίνα καταπίῃ»(Α΄ Πέτρ. ε΄8). Κύριε, φύλαξέ μας ἀπό τίς παγίδες, πού μᾶς στήνει ὁ ἐχθρός, ἀλλά κυρίως ἐνίσχυσέ μας στόν ἀγῶνα μας, μέ τό φοβερώτερο ἐχθρό μας, τόν κακόν μας ἑαυτόν. Γνωρίζεις, Κύριε, τό ὀλισθηρόν, τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί πόσο φοβερόν εἶναι καί τό σαρκικό μας φρόνημα. Χωρίς τή Χάρι σου καί τή βοήθειά Σου, οὐ δυνάμεθα ποιεῖν ΟΥΔΕΝ. Κινδυνεύουμε νά χαθοῦμε καί προσφεύγουμε, Σέ Σένα, Φιλάνθρωπε. Μόνον Σύ Μπορεῖς ὡς Παντοδύναμος καί Θέλεις, ὡς Πανάγαθος, νά μᾶς ἀνασύρῃς ἀπό «τήν ἰλύν βυθοῦ» εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ, μόνον Σύ μπορεῖς νά μᾶς ἐλευθερώσῃς ἀπό αὐτήν ἐδῶ τήν Κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος. Μόνον Σύ, πού Σταυρώθηκες, γιά μᾶς.

Κύριε, Σύ, καί μόνον Σύ, εἶσαι ὁ Προσωπικός μας Σωτῆρας καί ὀ ΛΥΤΡΩΤΗΣ τοῦ Σύμπαντος Κόσμου! Κύριε, Σύ, ὁ ἁληθινός Μεσσίας, ὁ Πάνσοφος Καθοδηγητής, ὁ Παντέλειος Νομοθέτης, Σύ, πού ἀγαπᾶς  Δικαιοσύνην καί μισεῖς τήν Ἀδικίαν, στερέωσε τή σαλεμένη μας καρδιά ἐπί τήν Πέτραν τῶν Ἐντολῶν Σου, ὅτι Μόνος Ἅγιος ὑπάρχεις καί Κύριος, Βοήθησέ μας νά ἐγκολπωθοῦμε τόν Νόμον τῆς Ἀγάπης  καί νά λατρεύωμεν Σέ τόν Ἀληθινόν Θεόν καί νά ἀγαπᾶμε τόν πλησίον μας, ὅπως τόν ἑαυτόν μας. Βοήθησέ μας νά ἀποφεύγουμε καί νικῶμεν πάντα πειρασμόν.  Σέ  Σένα καταφεύγω, καί Σέ ἱκετεύω, ἄκουσε τίς ἄναρθρες κραυγές μου καί μή ἀπορρίψῃς τήν δέησίν μου καί εἰρήνευσε τήν ζωήν ἡμῶν καί τόν κόσμον Σου. Κύριε Μόνον Σύ ὑπάρχεις, γιά μᾶς. Σύ εἶσαι ἡ ζωή μας καί ἠ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας ἐλπίδα. «Σύ ἡ ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καί τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν». Σύ εἶσαι τό Φρούριόν μας (Misgav  lanu), τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. «Σύ εἶσαι τό ἀπαύγασμα τῆς δόξης τοῦ Πατρός, ὁ τῆς Οὐσίας καί τῆς φύσεως αὐτοῦ ἀπαράλλακτος καί ἀμετακίνητος χαρακτήρ»(Ἑβρ.α΄3),Σύ εἶσαι ἡ Πηγή τῆς Σωτηρίας καί τῆς Χάριτος, Σύ, Κύριε μέ τό Λόγο Σου συνέχεις συγκροτεῖς καί συγκρατεῖς τά Σύμπαντα, στερέωσέ μας στήν ἀγάπη μας γιά Σένα, ὁδήγησε τά βήματα μας εἰς τόν δρόμον τοῦ Εὐαγγελίου Σου. Σύ εἶσαι ἠ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἠ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, τό Φῶς καί ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Χάρισέ μας τό πνεῦμα τῆς σοφίας Σου. Μή μᾶς ἀφήνης μόνους... Εἴμαστε ἄφρονες, δώρησε στήν ἀφροσύνη μας πνεῦμα συνέσεως καί ἐπισκίασον τά ἔργα μας  μέ πνεῦμα φόβου Σου! Γνωρίζεις , Κύριε, πόσο ἐπιρρεπεῖς εἴμαστε πρός τό Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν. Χάρισέ μας ἡγεμονικόν Πνεῦμα, ὥστε, καθημερινά, νά ὁδηγούμαστε ἀπό τό δικό Σου Ἀγαθόν Πνεῦμα πρός τό καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον. Ἀξίωσέ μας, νά τηροῦμε πάντοτε τό πανάγιον Θέλημά Σου, νά τηροῦμε τόν Νόμον τῆς ἀγάπης Σου. Μή ἐγκαταλείπῃς ἡμᾶς, Κύριε!  Σύ, εἶσαι ὁ δικός μας Θεός. Δέν ἔχουμε ἄλλον, ἀλλά καί δέν θέλουμε νά ἔχουμε ἄλλον ἐκτός ἀπό Σένα, Κύριέ μου. Μονάχα Ἐσένα λατρεύουμε, μέ τήν καρδιά μας, «εν πνεύματι καί ἀληθείᾳ». Σύ εἶσαι ὀ δικός μας Θεός καί μεῖς εἴμαστε δοῦλοι Σου, ἀχρεῖοι μέν, ἀλλά δικοί Σου δοῦλοι... Πρίν εἰς τέλος χαθοῦμε, συγχώρησέ μας, ἐλέησέ μας καί σῶσε μας, Κύριε, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά ἕνεκεν τοῦ Ὁνόματός Σου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ !... 

Ὤ γλυκύ μου Ἔαρ , ὤ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου σῶσε μας, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλ᾿ ἕνεκεν τῆς Δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου!

Ὤ γλυκύ μου Ἔαρ , ὤ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου σῶσε μας, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλ᾿ ἕνεκεν τῆς Δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕΝ

 

«ΠΥΡ ΗΛΘΟΝ ΒΑΛΕΙΝ ΕΠΙ ΤΗΝ ΓΗΝ»

(Λουκ. ιβ΄49).

Ὁ Κύριος ἦλθε καί ἔβαλε φωτιά στή γῆ. Κήρυξε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Καί οἱ ἄνθρωποι, μέ τήν δική τους Θέλησι, χωρίσθηκαν πράγματι  σέ δυό Κατηγορίες: α) Σέ Κείνους πού Τόν δέχθηκαν καί πίστεψαν ὁλόψυχα στό Ἅγιον Ὄνομά Του, καί, μέ Χαρά,  Τοῦ ἄνοιξαν τήν πονεμένη τους  καρδιά καί  πρόθυμα, συνειδητά, ἀθόρυβα καί ταπεινά τηροῦν τάς Ἐντολάς Του. Εἷναι Ἐκεῖνοι, πού πίστεψαν εἰς τόν Ἀληθινόν ΜΕΣΣΙΑΝ καί εἰς τούς ὁποίους « ἔδωκεν ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι»(Ἰωάν. α΄11-12).

Εἷναι ὅλοι, ὅσοι πίστεψαν εἰς Αὐτόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ ἐνανθρωπήσαντα,  καί Τόν λατρεύουν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ», μέ ὅλην τήν καρδιά τους.

Εἷναι ἄνθρωποι ἁπλοϊκοί, ἔχουν ἄκρα Ταπείνωσι καί ἄδολη Ἀγάπη, ἔχουν  καθαροί καρδιά γεμᾶτη Καλωσύνη. Ὁλόψυχα ἐγκολπώθηκαν, «ὡς δώρημα τέλειον» τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί τό κάνουν «Πρᾶξι» στήν καθημερινή τους Ζωή καί ἀκολουθοῦν Πιστά τά Ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ, πορευόμενοι ἀπό γῆς πρός Οὐρανόν. Ἔχουν γλυκό λόγο, καί  τρέφουν καί ποτίζουν τόν Χριστόν, στό πρόσωπον τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν Του καί εἰσέχονται καί κληρονομοῦν τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τήν ἡτοιμασμένην δι᾿ αὐτούς ἀπό καταβολῆς κόσμου(Ματθ. κε΄34-40).

β) Ἡ δεύτερη Κατηγορία εἶναι ἐκεῖνοι, πού δέν Τόν δέχθηκαν, δέν πίστεψαν εἰς τό Ὄνομά του, εἶναι ὅλοι Ἐκεῖνοι, οἱ Ἄπιστοι, πού  ἀρνήθηκαν τόν ἀληθινόν ΜΕΣΣΙΑΝ καί, ὄχι μόνον Τόν ἀρνοῦνται, ἀλλά καί Τόν πολεμοῦν, μέ λυσσώδη μανίαν. Δέν δέχονται τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί,  δέν ἔχουν ἴχνος εὐσπλαγχνίας πρός τόν συνάνθρωπόν τους. Δέν φροντίζουν τόν Χριστόν, εἰς τό πρόσωπον τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν Του καί ἀπό  τήν κακή τους Θέλησι, πορεύονται ὁλοταχῶς εἰς τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας  Ὀδύνης, «εἰς τό Πῦρ τό αἰώνιον τῷ ἡτοιμασμένον τῷ Διαβόλῳ καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ»(Ματθ. κε΄41) καί ὁ Κύριος αἰτιολογεῖ τήν ἐκλογή τους καί λέγει: «Ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, οὐδέ ἐμοί ἐποιήσατε»(Ματθ. κε΄41-46). Οἱ ἄπιστοι καί βαπτισθέντες δέν τίμησαν τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος. Ὁ Χριστός μᾶς βαπτίζει ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καί Πυρί. Τό Πῦρ εἶναι Φῶς πού θερμαίνει καί φωτίζει τούς δικαίους, τούς Πιστούς, ἀλλά καί Φωτιά, πού κατακαίει, ὡς τό ἄχυρον τούς ἀδίκους καί Ἀπίστους. Οἱ Ἄπιστοι φλογίζονται καί κατακαίονται ἀπό δική τους κακή προαίρεσι. Εἶναι ἄκαρπα δένδρα. Αὐτοίς συμβολίζει καί ἡ ἄκαρπος ξηρανθεῖσα συκή.

Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, «ἰδού κεῖται εἰς πτῶσιν καί Ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον»(Λουκ. β΄34. πρβλ. καί Λουκ. ιβ΄49). ΟΥΤΟΣ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος, θά γίνῃ αἰτία   ΠΤΩΣΕΩΣ  καί ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ. Ὅσοι δέν Τόν δέχονται καί δέν πιστεύουν εἰς τό Ὅνομά Του, ἀπό δική τους κακή προαίρεσι ὁδηγοῦνται εἰς ΠΤΩΣΙΝ καί θά ἀπολεσθοῦν, θά χαθοῦν ἐξ αίτίας τῆς ἀποστασίας τους. Ὅσοι ὅμως Τόν δέχονται καί πιστεύουν εἰς τό Ὄνομά Του ὁδηγοῦνται εἰς  Ἀνάστασιν, θά ἀναστηθοῦν, θά ἀπελευθερωθοῦν,  ἀπό τίς ἁμαρτίες τους καί θά σωθοῦν. Διότι εἰς αὐτούς ΔΙΔΕΙ ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι. Εἶναι ἀποτέλεσμα ἐκλογῆς ἐνώπιον τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος.  Εἰς τό Μέγα θαῦμα τῆς Ἐναθρωπήσεως ἀποκαλύπτεται εἰς τό Πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ ἡ Ἕνωσις τῶν δύο φύσεων τῆς Θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης. Τό Θαῦμα αὐτῆς τῆς ἐνώσεως ὑπερβαίνει τή νοητική μας ἰκανότητα καί ἀντιλέγεται ἀπό τούς ἀπίστους, ἐνῷ οἱ καλοπροαίρετοι, οἱ ἁπλοϊκοί καί ταπεινοί, γεμᾶτι Καλωσύνη, ὁδηγοῦνται διά τοῦ Θαύματος αὐτοῦ εἰς τήν Πίστιν καί εἰς τήν Ἁγίαν ζωήν καί σώζονται. Οἱ ἀνειλικρινεῖς καί Ἐγωϊστές ἀπιστοῦν,   κατακρίνονται καί χάνονται. Η ΠΑΡΑΚΟΗ εἰς τόν Νόμον τῆς Ἀγαπης εἶναι θάνατος. Μόνοι τους οἱ παραβάτες τῆς Ἐντολής τῆς Ἀγάπης καταδικάζουν τόν ἑαυτόν τους εἰς τόν αἰώνιον χωρισμόν ἀπό τήν Πηγήν τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν  Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν.

ΕΙΘΕ ὁ Μακρόθυμος, νά μᾶς ἀξιώσῃ τῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ παρατάξεως, νά μᾶς ἀξιώσῃ νά δεχθοῦμε στήν καρδιά μας τόν ΧΡΙΣΤΟΝ καί νά Τόν ΛΑΤΡΕΥΩΜΕΝ. Δίοτι Αὐτός καί μόνον Αὐτός «ΕΣΤΑΥΡΩΘΗ ΔΙ᾿  ΗΜΑΣ  ΚΑΙ ΕΚΩΝ  ΕΤΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ, Τ ΟΥ ΣΩΣΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ. ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΜΕΝ!

 

Δόξα τῷ Θεῷ ,κυκλοφόρησε τό καινούργιο μoυ βιβλίον