Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΣΚΟΠΟΣ
Ἀνάγκη νά ἐννοήσωμεν τήν τιμήν τοῦ·
«κατ᾿ εἰκόνα», πού μᾶς χάρισεν ὁ Πανάγαθος
Θεός καί νά ἀκολουθήσωμεν τήν ἀνοδικήν μας Πορείαν ἀπό γῆς πρός Οὐρανόν, ἀπό τό·
«κατ᾿ εἰκόνα», εἰς τό· «καθ᾿ ὁμοίωσιν»,
νά γίνουμε θεοί, κατά χάριν.
Ὁ Στοργικός μας Πατέρας, μᾶς ἔπλασε «δυνάμει
θεούς» καί μᾶς καλεῖ νά γίνουμε καί «ἐνεργείᾳ θεοί». Μᾶς καλεῖ νά ἐννοήσωμε
τήν ἀξίαν τοῦ· «κατ᾿ εἰκόνα», νά ἐννοήσωμεν δηλαδή ὅτι σκοπός τῆς ἐπί γῆς
ζωής μας εἶναι νά ἐνεργοποιήσουμε τίς δυνατότητες, πού μᾶς χάρισεν ὁ Κύριος, δηλαδή
τόν ΝΟΥΝ καί τήν Ἐλευθερίαν, νά διακρίνουμε τό ΚΑΛΟΝ ἀπό τό ΚΑΚΟΝ καί νά ἐκλέξωμε
τό Καλόν.
Νά ἐκλέξωμε «τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ,
τό ἀγαθόν, τό εὐάρεστον καί τέλειον»(Ρωμ. ιβ΄ 2). Θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι νά γίνῃ
ὁ ἄνθρωπος καί ΜΈ τή θέλησί του θεός. Ἀνάγκη νά συνειδητοποιήσῃ ὁ ἄνθρωπος ὅτι μόνος
του ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά τελειωθῇ καί ὀφείλει νά συνεργασθῇ μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἡ Χάρις τοῦ
Θεοῦ εἶναι δεδομένη, διότι ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπον ἐξ ἀπείρου Ἀγάπης
καί εἶναι ἀπαραίτητη ἡ συγκατάθεσις τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε μέ τή Θέλησί του, ἀπό τό κατ᾿ εἰκόνα νά φθάσῃ εἰς τό καθ᾿ ὁμοίωσιν. Συνεπῶς πρός πραγματοποίησιν
τοῦ τελικοῦ σκοποῦ μας ἐπί τῆς γῆς εἶναι ἀναγκαῖοι δύο παράγοντες :
Ἡ Θεία Χάρις καί ἠ Θέλησι τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ συνεργασία τῶν δύο αὐτῶν παραγόντων
εἶναι ἀναγκαία, γιά νά γίνῃ ὁ ἄνθρωπος καί ἐνεργείᾳ Θεός.
Ὁ Εὐγγελιστής τῆς Ἀγάπης λέγει ὅτι «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ»(Α΄Ἰωάν.δ΄16). Ὁ Πάνσοφος Δημιουργός, ἐξ ἀπείρου ἀγάπης ἔπλασε τόν ἄνθρωπος κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσιν αὐτοῦ καί ΘΕΛΕΙ νά ἔχῃ τόν ἄνθρωπον αἰωνίως κοντά Του καί νά συνομιλεῖ μαζί Του , ὅπως συνομιλεῖ ὁ φίλος μέ τόν φίλον του. «Οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό Αὐτεξούσιον. Δημιουργεῖ τόν ἄνθρωπον ἐλεύθερον, μικρόν Θεόν, καί ἐπιθυμεῖ νά μείνῃ κοντά Του, τό πλᾶσμα Του, ὄχι ἀναγκαστικά, ἀλλά μέ τή ΘΕΛΗΣΙ του. Ζητεῖ ἀπό τά πλάσματά Του νά μείνουν ἐν τῇ ἀγάπῃ, μέ τή ΘΕΛΗΣΙ τους. Ἄν θέλουν, νά μείνουν ἐν τῷ Θεῷ. ἌΝ ΘΕΛΟΥΝ νά μείνουν μαζί Του. Καί μέ τόν Ποινικόν Νόμον τῆς Ἀγάπης Του, δίδει Ὕλην εἰς τό Αὐτεξούσιον, γιά νά διαλέξῃ ὀ ἄνθρωπος ἐλεύθερα ὅ,τι Θέλει. Ὁ Θεός ΠΡΟΛΕΓΕΙ καί ὁ ἄνθρωπος ΠΡΟΓΝΩΡΙΖΕΙ ὅτι ἡ ΥΠΑΚΟΗ εἰς τόν Νόμον, εἶναι ΖΩΗ καί ἡ ΠΑΡΑΚΟΗ εἶναι ΘΑΝΑΤΟΣ. Ὁ ἅνθρωπος προγνωρίζει ὅτι διά τῆς ΥΠΑΚΟΗΣ δηλώνει ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεόν καί Θέλει νά μένῃ ἐν τῇ ἀγάπῃ. Ὅπως ἐπίσης προγνωρίζει ὅτι διά τῆς ΠΑΡΑΚΟΗΣ δηλώνει ὅτι δέν ἀγαπᾶ τόν Θεόν, δέν θέλει νά μένῃ ἐν τῇ ἀγάπῃ. Προγνωρίζει ὅτι διά τῆς ΠΑΡΑΚΟΗΣ Χωρίζεται ἀπό τήν Πηγήν τῆς ΖΩΗΣ,μέ τή Θέλησί του, καί ὅτι ἐκλέγει τόν αἰώνιον θάνατον.
Κύριέ μου, Γλυκύτατέ μου Ἱησοῦ, πόσο ἀστόχαστοι εἴμαστε, πόσο ἀπερίσκεπτοι!... Μισοῦμε τό Φῶς καί ἀγαπᾶμε τό σκοτάδι. Πῶς μᾶς ἀνέχεσαι, Μακρόθυμε, πῶς μᾶς ὑπομένεις;... Σταματάει ὁ Νοῦς μου, δέν ξέρω τή νά πῶς γιά τήν τόση ἀναίδεια, γιά τήν τόση ἀναισχυντία... Ἐκλέγουμε χωρίς ἴχνος ντροπῆς τό θάνατο καί καυχώμαστε. Ἀφήνουμε τόν Μόσχον τόν σιτευτόν καί ἐκλέγουμε τά ξυλοκέρατα τῆς Ἀποστασίας. ἐγκαταλείπουμε τήν Πηγήν τοῦ Ζῶντος Ὕδατος καί προσπαθοῦμε νά ξεδιψάσουμε στά «λασπονέρια τῆς ἀπιστίας».
Δόξα στή Μακροθυμία Σου, Κύριε, Δόξα
Σοι! Δόξα τῇ ἀνεκφράστω, Λόγε συγκαταβάσει
Σου!
«Ἁμαρτιῶν μου τά πλήθη καί Κριμάτων
Σου ἀβύσσους, Τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;»
Σπλαγχνίσου μας , Οἰκτίρμων καί σῶσε μας Κύριε, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ!
