«ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΕΘΝΩΝ».

Ἐπαγγελίες καί Προφητεῖες γιά τήν Ἔλευσι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ

«Τό Πρωτευαγγέλιον».

   Ἐξουθενωμένος ἀπό τήν πτῶσι, χωρισμένος ἀπό τό Θεό, μέ ἀχρειωμένο τό «κατ’ εἰκόνα» καί βεβαρημένος μέ τή ῥοπή πρός τό Κακόν (Concupiscentia), δέχεται ὁ ἄνθρωπος, βάλσαμο παρηγοριᾶς, τήν ὑπόσχεσι τῆς ἄπειρης ἀγάπης.

    Ἀμέσως μετά τήν πτῶσι, προαναγγέλλει ὁ Φιλάνθρωπος Θεός ὅτι ὁ υἱός τῆς γυναικός θά ἔλθῃ καί θά συντρίψῃ ὁλοσχερῶς τό Σατανᾶ, τόν αἰσθητό Ὄφι, νά ἐξαφανίσῃ μέσα ἀπό τήν ψυχή καί τή ζωή μας τό Κακόν καί νά βασιλεύσῃ ἡ Ἀγάπη.

   Θά ἔλθῃ  νά σπογγίσῃ τά δάκρυά μας, νά θεραπεύσῃ τά τραύματά  μας,  νά ἁπαλύνῃ τόν πόνο μας, νά πάρῃ μέσα ἀπό τήν ψυχή μας  τή θλῖψι καί νά μᾶς χαρίσῃ τή λύτρωσι. Ἡ ὑπόσχεσις αὐτή τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀρχαιοτάτη μαρτυρία περί τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Μεσσία καί δίκαια ὠνομάσθηκε «Πρωτευαγγέλιον»:

        «Εἶπε δέ τότε Κύριος ὁ Θεός στόν Ὄφι:... Θά θέσω ἄσβηστη  ἐχθρότητα ἀνάμεσα σέ σένα  καί τή γυναῖκα, ἀνάμεσα στούς ἀπογόνους σου καί στούς ἀπογόνους της· ἕνας ἀπόγονος τῆς γυναικός, ὁ κατεξοχήν ἀπόγονός της, θά σοῦ συντρίψῃ τήν κεφαλήν καί σύ θά τοῦ συντρίψῃς τήν πτέρναν» (Γενέσ. γ΄ 15).

     

Ἀνανέωσις τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ στόν Ἀβραάμ.

    Εἴκοσι περίπου αἰῶνες π. Χ. ὁ Πολυεύσπλαγχνος ἀνανεώνει τήν ὑπόσχεσί Του στόν Ἀβραάμ:

    «Καί ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τά ἔθνη τῆς γῆς, ἀνθ’ ὧν ὑπήκουσας τῆς ἐμῆς φωνῆς» (Γενέσ. κβ΄ 18). Δηλ.: Ἐπειδή τόσο πρόθυμα καί τέλεια  ὑπάκουσες

στήν Ἐντολή μου, σοῦ ὑπόσχομαι ὅτι μέ ἕνα ἀπό τούς ἀπογόνους σου, τόν Χριστόν, θά εὐλογηθοῦν ὅλα τά ἔθνη τῆς γῆς.

     Ὅταν λίγο ἀργότερα ὁ πατριάρχης Ἰακώβ εὐλογεῖ τόν Ἰούδα, προφητεύει ὅτι ἀπό τή φυλή του θά προέλθῃ ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός:

«Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα καί ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως ἄν ἔλθῃ τά ἀποκείμενα αὐτῷ, καί αὐτός προσδοκία ἐθνῶν» (Γενέσ. μθ΄ 10).  Δηλαδή: Δέν θά ἐκλείψῃ ἄρχοντας ἀπό τή φυλή τοῦ Ἰούδα καί ἀρχηγός ἀπό τή γενιά του μέχρις ὅτου ἔλθει Ἐκεῖνος, ὁ ἄρχοντας δηλ. στόν ὁποῖον ἔχει ἐπιφυλαχθῆ τό σκῆπτρο, ἡ ἡγεμονία. Μέχρις ὅτου ἐκπληρωθοῦν τά ἀποτεταμιευμένα δι’ Αὐτόν.  Αὐτός δέ  εἶναι ἡ ἀναμονή, ἡ ἐλπίδα, ἡ λαχτάρα τῶν ἐθνῶν, ὁ Μεσσίας, ὁ λυτρωτής τοῦ κόσμου.

 Σχετικά δέ μέ τήν προσδοκία τῶν ἐθνῶν, ἐνδεικτικά ἀναφέρω ἐδῶ τήν προφητεία τοῦ Σωκράτους. Ὁ ἀνδρῶν ἁπάντων σοφώτατος Σωκράτης  στήν ἀπολογία του λέγει: Ὁ Θεός μέ ἔχει προσκολλήσει στήν Πόλι διά νά σᾶς ἀφυπνίζω ἀπό τήν νάρκην καί νά σας νουθετῶ καί νά σᾶς ἐπιπλήττω ἕνα ἕκαστον ἀδιαλείπτως καθ’ ὅλην τήν ἡμέραν κολλῶν ἐπάνω σας πανταχοῦ. Γι’αὐτό εὔκολα θά μέ καταδικάσετε σέ θάνατο. Εἶτα τόν λοιπόν βίον καθεύδοντες διατελοῖτ’ ἄν, εἰ μή τινα  ἄλλον ὁ Θεός ὑμῖν ἐπιπέμψειε κηδόμενος ὑμῶν». Δηλαδή: ἔπειτα δέ κατά τόν ὑπόλοιπον βίον θά διατελεῖτε ἐν ἡσυχίᾳ κοιμώμενοι, ἐκτός ἐάν ἴσως ὁ Θεός ἔστελνε εἰς σᾶς ἄλλον τινά μετά τόν θάνατόν μου  φροντίζων διά σᾶς  (Πλάτωνος, Ἀπολογία Σωκράτους XVIII, Ε΄ ). Κι’ αὐτός ὁ Θεός δέν ἦταν ἄλλος ἀπό τόν Ἰησοῦν Χριστόν, γιά τόν ὁποῖον ὁ Πλάτων προφήτεψε (Πλάτωνος Πολιτεία Β΄,IV-V 361C-361D). Τό μέρος αὐτό τοῦ διαλόγου του Πλάτωνος, πολύ νωρίς οἱ Ἀπολογητές καί οἱ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας τό χαρακτήρισαν σάν Προφητεία γιά τό Χριστό (Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς, Εὐσέβιος Καισαρείας, Θεοδώρητος Κύρου), παράλληλα μέ ὅσα εἶπαν γι’ Αὐτόν οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὁ Πλάτων ἐπίσης παριστᾶ τόν Σωκράτην νά διαλέγεται μέ τόν Ἀλκιβιάδη περί τοῦ ἐρχομένου  παιδαγωγοῦ

καί λέγει ὅτι «Ἀναγκαῖον οὖν ἐστι περιμένειν, ἕως ἄν τις μάθῃ, ὥς δεῖ πρός θεούς καί ἀνθρώπους διακεῖσθαι». Καί ὁ Ἀλκιβιάδης ἐρωτᾶ: Πότε θά ἔλθῃ ὁ καιρός αὐτός, Σωκράτη, καί ποῖος θά μέ διδάξῃ; Διότι μέ πολλήν εὐχαρίστησιν θά ἔβλεπα αὐτόν τόν ἄνθρωπον ποῖος εἶναι». Καί ὁ Σωκράτης τοῦ λέγει: Εἶναι αὐτός πού φροντίζει γιά σένα. «Θεοῖς δέ πάντα τά νομιζόμενα δώσομεν, ὅταν  ἐκείνην τήν ἡμέραν ἐλθοῦσαν ἴδω. Ἥξει δ’ οὐ διά μακρῶν τούτων θελόντων» Δέν θά ἀργήσῃ ὁ Ἐρχόμενος παιδαγωγός ( παρβλ. Πλάτωνος  Ἀλκιβιάδης Β΄ XIII- XIV).

    Περί τά μέσα τοῦ 15^ου π. Χ. αἰῶνος, κατά τήν ἐπιστροφή τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπό τήν Αἴγυπτο, ὁμιλεῖ ὁ Βαλαάμ, ὁ υἱός τοῦ Βεώρ. Ὁμιλεῖ ὁ ἄνθρωπος, πού πράγματι βλέπει τό μέλλον καί λέγει: «Βλέπω τόν Μεσσίαν καί Τόν ἀναγγέλλω. Δέν θά ἔλθῃ ὅμως τώρα. Τόν μακαρίζω, ἀλλά δέν εἶναι πλησίον. Βραδύτερον θά ἀνατείλῃ ἄστρον ἀπό τούς ἀπογόνους τοῦ Ἰακώβ, θά ἀναδειχθῇ δηλαδή ἄνθρωπος  ἀπό τόν Ἰσραηλιτικόν λαόν, πού θά συντρίψῃ τούς ἀρχηγούς τῶν Μωαβητῶν καί θά λαφυραγωγήσῃ ὅλους τούς ἀπογόνους τοῦ Σήθ» (Ἀριθμ. κδ΄ 17).Ποῖον εἶναι τό ἄστρον; Οἱ Ἑβραῖοι καί οἱ Χριστιανοί ἀπαντοῦν ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας.

   Τήν ἴδια ἐποχή, τά μέσα δηλ. τοῦ 15^ου αἰῶνος πρό Χριστοῦ, ὁ Μωϋσῆς, μιλῶντας στούς Ἰσραηλίτες, προφητεύει τήν ἔλευσι τοῦ Μεσσία καί λέγει:

     «Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν σου ὡς ἐμέ ἀναστήσει σοι Κύριος ὁ Θεός σου, αὐτοῦ ἀκούσεσθε... Καί εἶπε  ὁ Κύριος σέ μένα: Ὀρθά εἶναι ὅλα ὅσα ἐκεῖνοι ζήτησαν ἀπό Σένα. Γι’ αὐτό θά ἀναδείξω σ’ αὐτούς ἕναν προφήτην ἀπό τούς ἀδελφούς τους, ὅμοιον μέ σένα, θά βάλω στό στόμα του τά λόγια μου, κι’ αὐτός θά τούς ἀναγγέλῃ κάθε τί, πού ἐγώ θά τοῦ πῶ. Ὅ,τι λέγει πρός αὐτούς  θἆναι ὅ,τι ἐγώ ἐντέλλομαι. Θἆναι οἱ Ἐντολές, πού ἐγώ τοῦ δίδω» (Δευτερ.  ιη΄ 15, 17-18).

     Ὁ Προφήτης Δαβίδ ἀναγγέλλει τήν κατά σάρκα γέννησι τοῦ προαιωνίου Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, σάν κυριάρχου τῶν Ἐθνῶν καί λέγει:

     «Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου... ἐγώ ὁ Θεός καί Πατέρας λέγει στό Μεσσία· ἐγώ σέ ἐγέννησα ἀπό τούς κόλπους μου καί ἀπό τήν ἴδια τήν οὐσία μου πρό πάντων τῶν αἰώνων,  πρό τοῦ αὐγερινοῦ καί τῶν ἄστρων,  ἐγώ εὐδόκησα νά γεννηθῇς καί ἐκ γαστρός σάν ἄνθρωπος καί ἡ Βουλή μου αὐτή εἶναι προαιώνια, προηγεῖται δηλαδή τῆς δημιουργίας τοῦ Ἡλίου καί τῶν ἄστρων (Ψαλμ. 109,3).

   Καί ἀφοῦ προφητεύει τήν κατά σάρκα γέννησι τοῦ Χριστοῦ ὁ Δαβίδ μιλάει γιά τήν αἰώνια Ἱερωσύνη Του, πού θά εἶναι κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ:

   «Ὁ Κύριος ὡρκίσθηκε, μέ τήν ἔλευσι τοῦ Μεσσία, νά λυτρώσῃ τό ἀνθρώπινο γένος καί δέν πρόκειται νά ἀλλάξῃ γνώμη. Σύ, ὁ Μεσσίας, εἶσαι ἱερεύς εἰς τόν αἰῶνα, αἰώνιος κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ» (Ψαλμ. 109, 4).

    Στόν 71^ο Ψαλμό ὁ Δαβίδ μιλάει γιά τό Μεσσία, πού σάν ἰσχυρός  Βασιλιᾶς θά κρίνῃ δικαίους καί ἀδίκους καί προφητεύει τήν προσκύνησι τοῦ Κυρίου ἀπό τούς Μάγους:

    «Θά κρίνῃ τούς πτωχούς τοῦ Λαοῦ δίκαια καί ἀπροσωπόληπτα, θά σώσῃ ἀπό τήν ἀδικία καί τήν ἀθλιότητα τά παιδιά τῶν καταφρονεμένων καί θά ταπεινώσῃ τούς ψευδολόγους καί τούς συκοφάντες... Καί θά προσκυνήσουν Αὐτόν (τόν Μεσσίαν) ὅλοι οἱ Βασιλεῖς τῆς γῆς καί ὅλα τά ἔθνη θά ὑποδουλωθοῦν σ’Αὐτόν» (Ψαλμ. 71,4, 11).

Προφητικές φωνές.

  Ὀκτακόσια χρόνια πρίν ἀπό τόν Ἐρχομό τοῦ Κυρίου, ὁ

μεγαλύτερος ἀπό τούς Προφήτας, ὁ Εὐαγγελιστής- Προφήτης Ἡσαῒας  προαναγγέλλει τήν Γέννησι τοῦ Μεσσία ἀπό τήν ἁγνή καί ἄσπιλη Παρθένο:

           «Ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξει, καί τέξεται υἱόν,       

             και    καλέσεις ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ».

Δηλαδή: «Ἰδού ἡ Παρθένος θά συλλάβῃ μέ ὑπερφυσικό τρόπο καί θά γεννήσῃ υἱόν καί θά καλέσῃς τό ὄνομά Του Ἐμμανουήλ, πού σημαίνει ὁ Θεός εἶναι μαζί μας» (Ἡσ. ζ΄  14).

      Τόν Μεσσία, πού θά γεννηθῇ μέ αὐτόν τόν θαυμαστόν, τόν ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν, τρόπον, τόν περιμένει ὀ προφήτης ἀπό τό Δαυϊτικό γένος:

   «Ἀπό τή ρίζα τοῦ Ἰεσσαί θά φυτρώσῃ κλωνάρι, καί ἄνθος ἀπό τή ρίζα αὐτή θά ἀναβλαστήσῃ. Στόν εὐλογημένον αυτόν ἀπόγονο τοῦ Ἰεσσαί θά ἀναπαυθῇ τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πού θά εἶναι πνεῦμα σοφίας καί συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς (θελήσεως) καί ἰσχύος (δυνάμεως), πνεῦμα γνώσεως καί εὐσεβείας·  ἐμπλήσει αὐτόν πνεῦμα φόβου Θεοῦ (Ἡσ. ια΄ 1-3). Θά τόν γεμίσῃ ὁ Θεός πνεῦμα φόβου Θεοῦ. Ὁ φόβος Θεοῦ εἶναι ἡ βάσις ὅλων τῶν θείων χαρισμάτων.

    Ὁ Ἡσαΐας περιγράφει τά χαρίσματα τοῦ Μεσσία καί τόν ἀποκαλεῖ: «Φῶς μέγα» (Ἡσ. θ΄ 2), «μεγάλης Βουλῆς ἄγγελον, Θεόν ἰσχυρόν, ἐξουσιαστήν, ἄρχοντα εἰρήνης, πατέρα τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» (Ἡσ. θ΄ 6). Στή συνέχεια ὁ προφήτης διαγράφει τό ἔργο, πού πρόκειται νά ἐπιτελέσῃ ὁ Μεσσίας, πού ἀλλάζει τή ῥοή τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας καί χαρίζει τήν εἰρήνη καί  τήν συνδιαλλαγή σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο καί ἡ εἰρήνη Του δέν θά ἔχῃ τέλος:

   «Σύ ὁ λαός πού βρίσκεσαι στό πνευματικό σκοτάδι, θά δῆτε τό μέγα Φῶς, τό Μεσσία. Καί σεῖς ,πού κατοικεῖτε στή Χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου, θά λάμψῃ σέ  σᾶς μέγα φῶς...». Γιά τόν Προφήτη εἶναι γεγονός τετελεσμένον ἡ Γέννησις τοῦ Μεσσία. Γι’ αὐτό καί λέγει: «ὅτι Παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχή ἐγενήθη ἐπί τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καί καλεῖται τό ὄνομα αὐτοῦ...» (Ἡσ. θ΄ 2-7).

  Ὁ Δανιήλ καθορίζει τό χρόνο τῆς Γεννήσεως τοῦ Μεσσία καί λέγει: «Πρόσεξε στά λόγια μου, γιά νά νοιώσῃς μέ σύνεσι αὐτά πού εἶδες καί ἄκουσες στήν ὀπτασία. Σέ ἑβδομήντα ἑβδομάδες ἐτῶν περιωρίσθηκαν οἱ συμφορές κι’ οἱ θλίψεις τοῦ λαοῦ σου καί τῆς ἁγίας σου πόλεως Ἱερουσαλήμ, γιά τό τέλος τῶν ἁμαρτιῶν σας, τή σφράγισι δηλ. τήν ἐξάλειψι κάθε ἁμαρτίας καί γιά τόν ἐξιλασμό τῆς ἀνθρωπίνης ἀδικίας καί τήν ἀποκατάστασι τῆς  αἰωνίου δικαιοσύνης. Τότε θά σφραγισθῇ κάθε χριστολογική προφητεία καί κάθε χριστολογικός προφήτης, γιατί θά χρισθῇ ὁ ἁγιώτατος ὅλων Προφήτης...» (Δανιήλ θ΄ 24 ἑξ.).

     Ὁ Προφήτης Μιχαίας προσδιορίζει τόν τόπον Γεννήσεως τοῦ Μεσσία:

    «Καί σύ, Βηθλεέμ, ἡ παλιά πόλις τοῦ Ἐφραθᾶ εἶσαι ποσοτικά πολύ μικρή, δέν ἔχεις οὔτε χίλιες οἰκογένειες στόν ἰουδαϊκό λαό. Καί ὅμως ποιοτικά εἶσαι μεγάλη, γιατί ἀπό σένα θά ἐξέλθῃ ἄνδρας γιά τή δόξα σου, πού θά γίνῃ Ἄρχων τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, καί αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ’ ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος. (Ἡ ἔκφρασις αὐτή ἀναφέρεται εἰς τήν  προαιώνιον γέννησιν του Μεσσίου ὡς Θεοῦ)» (Μιχ. ε΄1).

   Ὁ Βαρούχ (γ΄ 38) προφητεύει κι’ αὐτός τή σάρκωσι τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀναστροφή Του  ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους καί λέγει: «Ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη».

    «Τό χρόνοις σεσιγημένον μυστήριον (Ρωμ.ιδ΄24) «τό μυστήριον τό ἀποκεκρυμμένον ἀπό τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ» (Ἐφεσ. γ΄ 9) ἀποκαλύπτεται. Ὁ Πανάγαθος Θεός πραγματοποιεῖ τήν προαιώνια Βουλή Του, γιά τή σωτηρία μας. Ὑποσχέθηκε καί πραγματοποιεῖ τίς ὑποσχέσεις Του, «πιστός γάρ ὁ ἐπαγγειλάμενος» (Ἑβρ. ι΄ 23 ι΄  11). Οἱ Προφητεῖες γίνονται Ἱστορία. Ὁ Μεσσίας γεννᾶται ἐν Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας. Ὅλα μᾶς ὁδηγοῦν στή Βηθλεέμ, στήν ἀστείρευτη Πηγή τῆς Ἀγάπης. Ἐκεῖ, στή Βηθλεέμ, ἀντάλλαξε ἀσπασμό ἡ Ἀγάπη μέ τήν Ταπεινωσύνη

Καί  ὅποιος πράγματι ἔχει νοῦ καί γνῶσι
τήν  ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ στήν καρδιά του
θά νοιώσῃ.
Ποῦ μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Κακία;
Στή διαφθορά, τή φθορά, τήν ἀδικία,

στήν ἄβυσσο, στή αἰώνια Ὀδύνη.

Καιρός νά λυτρωθοῦμ’ ἀπ’ τή φθορά

στή Βηθλεέμ νά στρέψουμε τό βλέμμα

καί σταθερά νά φέρουμε πρός τά ἐκεῖ

τό βῆμα κι’ ὁλόψυχα νά προσκυνήσουμε

τόν Σαρκωθέντα καί Λυτρωτήν,

τόν Κύριον τῆς Δόξης.

  

  

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟΝ. ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΥΝ ΒΑΝΑΥΣΑ ΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ.

Οἱ Τοῦρκοι φίλοι δέν γίνονται.

«Ὦ πιστοί, πολεμῆστε τούς ἄπιστους γείτονές σας. Νά βροῦν ἀλύγιστους ἐχθρούς στό πρόσωπό σας» (Ἐντολή τοῦ Κορανίου κεφ. Θ΄ἐδάφ.124).

   Οἱ Τοῦρκοι μεγαλώνουν καί ἀνατρέφονται μέ τό μῖσος ἐναντίον τῶν γειτόνων τους, ὅλων ὅσων δέν δέχονται τό Κοράνιον καί δέν ἀσπάζονται τόν Ἰσλαμισμό, κυρίως δέ μέ τό μῖσος ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων.

   Ἀντίθετα ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί πιστεύουμε στόν Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν καί στόν Μονάκριβο Γιό Του, τόν Κύριό μας, τόν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν ὁποῖον ἔστειλε στόν κόσμο, γιά νά γράψῃ στήν καρδιά μας τό Εὐαγγέλιον τῆς τέλειας, τῆς γνήσιας ἀγάπης Του.

   Καλοπροαίρετα προσπαθοῦμε νά προσεγγίσουμε τούς γείτονές μας, τούς Τούρκους, μέ ἀγάπη καί προσπαθοῦμε, χρόνια τώρα, νά τούς διδάξουμε, μέ πράξεις, τήν ἀγάπη.  Ἀλλά, δυστυχῶς, οἱ Τοῦρκοι δέν ἀλλάζουν.

   Σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ τους Βιβλίου, τοῦ Κορανίου, οἱ Χριστιανοί, πού δέν δέχονται τόν Ἰσλαμισμό, εἶναι ἐχθροί.

Οἱ Χριστιανοί καί οἱ Ἑβραῖοι, χαρακτηρίζονται ἀπό τό Κοράνιο ὡς «ἄπιστοι εἰδωλολάτρες» (Παρβλ. Κοράνιο Κεφ. Β΄ ἐφάφ. 99, Μετάφρασις Μίνας Ζωγράφου-Μεραναίου, ἐκδόσεις Δαρεμᾶ σελ. 18).

   Ὅσοι δέν πιστεύουν στό Κοράνιο «ἀνήκουν στούς καταραμένους» (Μωάμεθ, Κοράνιο, ἐδ. 115).

    Οἱ Τοῦρκοι διδάσκονται ἀπό μικρά παιδιά νά μισοῦν καί νά πολεμοῦν, μέ λυσσώδη μανία, τούς  Χριστιανούς Ἕλληνες. «Ὁ Θεός», λέει τό Κοράνιο, «θά σοῦ δώσῃ τή δύναμη, γιά νά τούς καταπολεμήσης, γιατί ἀκούει καί καταλαβαίνει τά πάντα» (Κοράνιο, κεφ. Β΄ ἐδ. 131, σελ.22).

   Οἱ Ἐντολές τοῦ Κορανίου εἶναι σαφέστατες, ρητές καί καλλιεργοῦν τό φανατισμό, τήν ἀδιαλλαξία καί τό μῖσος πρός τούς ἀλλοθρήσκους.

Καλλιεργοῦν τή μισαλλοδοξία:

    «Σκοτῶστε τούς ἐχθρούς σας παντοῦ ὅπου τούς βρίσκετε· διῶξτε τους ἀπό τό φῶς  ἀπ’ ὅπου σᾶς ἔδιωξαν. Ὁ κίνδυνος ν’ ἀλλάξετε θρησκεία εἶναι χειρότερος ἀπ’ τό φόνο. Μή τούς πολεμᾶτε καθόλου κοντά στό τέμενος Χαράμ, ἐκτός ἄν σᾶς προκαλέσουν. Ἄν σᾶς ἐπιτεθοῦν, κολυμπῆστε μέσ’ στό αἷμα τους. Αὐτή εἶναι ἡ ἀνταμοιβή πού χρωστιέται στούς ἄπιστους» (Κοράνι κεφ. Β΄ 187, σελ. 28).

    Ὁ Μωάμεθ φανατίζει τούς Μουσουλμάνους καί τούς στρέφει ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν. «Ὅσοι λένε πώς ὁ Χριστός, ὁ γιός τῆς Μαρίας, εἶναι Θεός, εἶναι ἄπιστοι» (Κοράνι κεφ. Ε΄ ἐδ. 19  σελ. 80.καί ἐδ.  76 σελ. 86). Ὁ Μωάμεθ εἶναι ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ.

    «Νά μή σᾶς σταματάη ἡ εἰκόνα τῶν βασάνων ὅταν κυνηγᾶτε τούς ἄπιστους» (Κοράνι κεφ. Δ΄ ἐδ. 105, σελ. 71 ).

   «Ὦ πιστοί! Πολεμῆστε τούς ἄπιστους γείτονές σας. Νά βροῦν ἀλύγιστους ἐχθρούς στό πρόσωπό σας. Νά θυμᾶστε πώς ὁ Ὕψιστος εἶναι μαζί μ’ ἐκείνους πού τόν φοβοῦνται» (Κοράνι κεφ. Θ΄ ἐδ.124, σελ. 144).

  «Ἄν  συναντήσετε τούς ἄπιστους, χτυπῆστε τους ὥς τό σημεῖο πού νά κάνετε μεγάλες σφαγές· ἁλυσσοδέστε τούς αἰχμαλώτους» (Κοράνι κεφ. μζ΄(47) ἐδ. 4 σελ.377) Ὁ Μωάμεθ ὑπόσχεται πλούσιες ἀμοιβές σέ κείνους, πού πεθαίνουν ἐξολοθρεύοντας τούς ἄπιστους, τούς Χριστιανούς καί τούς εἰδωλολάτρες, ὅσους δέν δέχονται τό Κοράνιον. Ὅποιος δέν ἀσπάζεται τόν Ἰσλαμισμό εἶναι ἄπιστος, εἶναι ἐχθρός. «...Ποτέ δέν θά χαθῆ ἡ ἀνταμοιβή ἐκείνων πού θά πεθάνουν μαχόμενοι γιά τήν πίστι. Ὁ Θεός θά τούς ὁδηγῆ. Θά διορθώση τήν πρόθεσή τους. Θά τούς μπάση στόν κῆπο τῶν ἡδονῶν πού τούς ἔχει περιγράψει» (Παρβλ. Κοράνι, κεφ. μζ΄(47), ἐδ. 5-7 σελ.377. κεφ. κβ΄ ἐδ. 57, σελ.242. καί κεφ. κβ΄ ἐδ. 77, σελ. 244).

  Οἱ Τοῦρκοι ἔκαναν πράξεις αὐτές τίς Ἐντολές τοῦ Κορανίου. Ἡ Ἱστορία τῆς Τουρκίας γέμει από σφαγές καί λεηλασίες, βιασμούς καί γενοκτονίες. Εἶναι γεμᾶτη ἀπό φρικτά καί ἀποτρόπαια, ἀνατριχιαστικά  ἐγκλήματα.

Πότε οἱ Τοῦρκοι σεβάσθηκαν τό Διεθνές Δίκαιον;

Πότε τήρησαν τίς Διεθνεῖς Συνθῆκες;

Καθημερινά καί σήμερα ἀκόμη, μέ τήν προστασία τῶν ἄσπονδων φίλων μας, παρατηροῦμε  πολλές παραβιάσεις, πού προσβάλλουν ὁλοφάνερα τήν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα. Οἱ Τοῦρκοι φίλοι δέν γίνονται. Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουν τά Ἡνωμένα Ἔθνη καί ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωσις  τήν ἀλήθεια ὅτι ἡ Τουρκία ποτέ δέν σεβάσθηκε τό Διεθνές Δίκαιον καί ὅτι ποτέ δέν τήρησε τίς Διεθνεῖς Συνθῆκες.

    Σχετικά μέ τήν ἀσέβεια τῆς Τουρκίας πρός τό Διεθνές Δίκαιον καί τίς συνεχεῖς παραβιάσεις τῶν Διεθνῶν συνθηκῶν, ὀρθῶς ἀπήντησεν στόν Ταγίπ Ἐρντογάν, προσφάτως, ὁ Ἐξοχώτατος Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος:

«Κάνουν λάθος ὅσοι νομίζουν ὅτι τό Διεθνές Δίκαιον εἶναι τό δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ. Δέν θά τό ἀνεχθοῦμε».

Ἀναφορικά μέ τή Συνθήκη τῆς Λωζάνης, ὡς πρό τίς σχέσεις Ἑλλάδος-Τουρκίας, εἶπε ὅτι εἶναι ἕνα καθαρά Εὐρωπαϊκό ζήτημα, ὅτι« ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάνης εἶναι ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου» καί διαβεβαίωσε ὅτι «στά ἐθνικά θέματα πού εἶναι καί εὐρωπαϊκά, δέν ὑπάρχουν φαιδρότητες»... «Ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάνης εἶναι ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, δέν ὑπάρχει καμία δυνατότητα ὑφ’ οἱανδήποτε ἐκδοχή νά τεθῇ ἐν ἀμφιβόλῳ ἡ ἐφαρμογή της καί νά ὑπάρξῃ  ζήτημα ἀναθεώρησής της. Αὐτή ἡ Συνθήκη θά καθορίζει τά σύνορα τῆς Ἑλλάδος καί τά σύνορα τῆς ΕΕ. Οἱαδήποτε ἀμφισβήτησή της, καί πολύ περισσότερο παραβίασή της, συνιστᾶ ἀμφισβήτησι καί παραβίαση τῶν συνόρων τῆς Ἑλλάδος καί τῶν συνόρων τῆς ΕΕ...». Κάθε παράβασις τῶν κανόνων τοῦ Δ.Δ. καί τῶν Διεθνῶν συνθηκῶν τιμωρεῖται αὐστηρά.

   Εἶναι καιρός νά καταλάβουν «τά λαμόγια», οἱ Πήλιο-Γούσηδες, οἱ Ρεπούσηδες, οἱ Φίληδες καί

τό παχύδερμο, τό ὁποῖον τόλμησε νά ἀποκαλέσῃ τή Γαλανόλευκη καί αἱματοβαμμένη Σημαία τῶν Ἰμίων,

«κουρελόπανο», ὅτι οἱ Τοῦρκοι φίλοι δέν γίνονται, καί νά παύσουν νά ἀποπροσανατολίζουν τή νέα Γενιά, με τά ἀνιστόρητα καί  ἀνθελληνικά τους  συνθήματα. Καί αὐτή τήν ἀλήθεια δέν πρέπει κανείς γνήσιος Ἕλληνας νά τήν ξεχνάῃ. Πολύ δέ περισσότερο οἱ πολιτικοί μας ἄρχοντες ὀφείλουν νά τή θυμοῦνται καί νά προσέχουν τίς «λυκοφιλίες».

    Ὑπάρχει κανείς γνήσιος Ἕλληνας, πού νά λησμονῇ τά φρικτά Πάθη καί τή γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων, τούς  βιασμούς, τά μαρτύρια, τίς θανατώσεις, στά 400 χρόνια τῆς δουλείας;

      Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσῃ τίς σφαγές τῶν Ἑλλήνων στή  Μ. Ἀσία,  τά μαρτύρια τῶν Ἑλλήνων, στή Σμύρνη, τίς σφαγές στήν Κωνσταντινούπολι καί τελευταία τόν Ἀττίλα στήν Κύπρο;

       Ποιός μπορεῖ νά λησμονήσῃ τά μαρτύρια τῶν Κληρικῶν μας  καί τῶν συγχρόνων Ἱερομαρτύρων Ἁγίων Χρυσοστόμου Σμύρνης, Χρυσάνθου Τραπεζοῦντος  καί τόσων ἄλλων.

Ἤ ποιός ἄνθρωπος μέ ὑγιῇ συνείδησι μπορεῖ
νά ξεχάσῃ τή γενοκτονία τῶν Ποντίων καί τήν ἐπίσης

ἀποτρόπαιη γενοκτονία τῶν Ἀρμενίων;

   Ὁ χυδαῖος καί ἄξεστος τουρκικός ὄχλος, «οἱ γκρίζοι λύκοι» καί ἡ ἡγεσία τους ἔχουν ἕνα καί μοναδικό σκοπό· τόν ἀφανισμό τῶν Ἑλλήνων, τήν ἐξόντωσι καί τήν ἐξολόθρευσι κάθε ἑλληνικοῦ στοιχείου. Αὐτή τήν ἀρρωστημένη συμπεριφορά τούς τήν ἐμπνέει τό Κοράνιο. Εἶναι οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Ἀλλάχ, μέ σκοπό ζωῆς,
τήν ἐξολόθρευσι τῶν ἀντιφρονούντων.

   Εἶναι ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου, μπράβοι καί ἐκτελεστές τῶν σχεδίων καί τῶν συμφερόντων τῶν σκοτεινῶν Δυνάμεων. Πληρωμένοι τρομοκράτες-δολοφόνοι.

     Ἡ αἱματοβαμμένη ἑλληνική Ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Τοῦρκοι μπορεῖ νά ἄλλαξαν τό φέσι μέ ἀμερικάνικη ρεπούμπλικα, ψυχή ὅμως καί τρόπο ζωῆς δέν ἄλλαξαν. Μέσα τους παραμένουν οἱ ἴδιοι.

«Ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες», «λύκοι βαρεῖς» (Ματθ. ζ΄ 15.Πράξ. κ΄ 29). Αὐτή εἶναι ἡ τραγική ἀλήθεια.

     Οἱ Τοῦρκοι δέν ἀλλάζουν. Φίλοι δέν γίνονται. Κι’ αὐτό δέν πρέπει νά τό ξεχνάει κανείς. Πολύ δέ περισσότερο οἱ πολιτικοί μας ἄρχοντες, ὥστε νά προσέχουν, σάν γνήσιοι Ἕλληνες, καί νά ἀφήσουν τά φληναφήματα. Νά προσέχουν καί νά μή διαστρέφουν τήν ἔνδοξη Ἱστορία μας καί σέ κάθε διαπραγμάτευσι νά ὑπερασπίζωνται τήν ἀσφάλεια καί τήν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα καί νά μήν ὑποχωροῦν κάτω ἀπό τήν πίεσι κανενός. Νά διδάσκουν σέ ὅλους σεβασμό στό Διεθνές Δίκαιον καί στίς Διεθνεῖς Συμβάσεις.

Εἶναι καιρός νά καταλάβουν οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ὅτι οἱ Τοῦρκοι δέν σέβονται τίποτε καί νά παύσουν νά εἶναι ἀπαθεῖς καί ἁπλοί θεατές. Καί ἄς μή ξεχνοῦν οἱ φίλοι μας Ἐγγλέζοι καί Ἀμερικανοί ὅτι, ἄν σήμερα εἶναι ἐλεύθεροι, ὅπως οἱ ἴδιοι ὁμολογοῦν, τήν ἐλευθερία τους, ἐν πολλοῖς, τήν ὀφείλουν στίς Θυσίες τῶν Ἑλλήνων, πού στόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στάθηκαν ἀντιμέτωποι μέ τίς Στρατιές τῶν Ἰταλῶν καί τῶν Γερμανῶν, τήν ἴδια ἐποχή, πού οἱ Τοῦρκοι συμμάχησαν μέ τό Χίτλερ.

                Τί εἶχες  Γιάννη, τί εἶχα πάντα.

     Ἄς μή ξεχνοῦν ἐπίσης οἱ Ἀντίχριστοι, ὅτι ὁπλίζοντας καί ὑπερασπιζόμενοι ἀσυλόγιστα καί μέ κάθε τρόπο τήν Τουρκία, ἐνισχύουν καί καλλιεργοῦν τό πανάρχαιο ὅραμα τῶν Τούρκων, γιά παγκόσμια κυριαρχία τοῦ Ἰσλάμ. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ Μουσουλμανικοῦ τόξου. Latet anguis in herba. Εἶναι «ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν» (Ματθ. κγ΄ 33). Ἐλλοχεύουν σάν τήν Ὀχιά.

   Εἶναι καιρός νά καταλάβουν οἱ ἄσπονδοι σύμμαχοί μας, ὅτι μέ τόν τρόπο τους, ἐνισχύοντας τά τουρκικά σχέδια, τρέφουν τρομοκράτες, σάν τόν Ὀσάμα Μπίν Λάντεν καί σάν τούς σημερινούς Τζιχαντιστές, πού ἤδη στρέφονται ἐναντίον τους καί ἐναντίον τῆς πολιτισμένης(;) ἀνθρωπότητος, ἐναντίον τῆς ζωῆς καί τῆς ἐλευθερίας μας.

   Εἶναι καιρός, ὅλος ὁ πολιτισμένος κόσμος καί περισσότερο ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες καί κυρίως αὐτοί πού

Κυβερνοῦν αὐτόν τόν Τόπον, νά εἴμαστε ἄγρυπνοι καί προσεκτικοί καί ἕτοιμοι νά προστατεύσουμε τά δίκαιά μας. Νά προφυλασσόμεθα ἀπό τή δολιότητα τῶν γειτόνων μας, οἱ ὁποῖοι πάντοτε ἐνεργοῦν «κατ’ ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ». Λαχτάρα τους εἶναι νά ἐνταχθοῦν, «νά πατήσουν πόδι», στήν Εὐρώπη, μέ ἀπώτερο σκοπό τήν πραγματοποίησι τοῦ ὁράματός τους, νά ὑποτάξουν τόν κόσμο κάτω ἀπό τή Σημαία τοῦ Ἰσλάμ.

   Οἱ Ἑταῖροι μας στήν ΕΕ. εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουν ὅτι οἱ Τοῦρκοι εἶναι ἀναξιόπιστοι, πιστοί στό Κοράνιον τοῦ Μίσους. Εἶναι στυγνοί ἐγκληματίες, ὑποκριτές, δόλιοι σέ κάθε τους σχέσι. Εἶναι ἐξολοθρευτές κάθε ἀνθρώπινης ἀξίας.

  Εἶναι καιρός ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη καί τά Ἡνωμένα Ἔθνη, νά ἐπέμβουν ἐνεργῶς καί νά ὑποχρεώσουν τήν Τουρκία νά σέβεται τό Διεθνές Δίκαιον καί νά τηρῇ τίς Διεθνεῖς Συμβάσεις.

          Καί κάτι ἄλλο θέλω νά διαμηνύσω ἀπό τή θέσι αὐτή στόν ἐξοχώτατο κ. Ταγίπ Ἐρντογάν. Θέλω νά συνειδητοποιήσῃ ὅτι τό ἄδικον δέν εὐλογεῖται. Καί ὅτι «Κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται» (Ἰακ. δ΄ 6. Α΄ Πέτρ. ε΄ 5).

Ὁ Προφήτης Δαβίδ λέγει ὅτι ὁ ἄνομος «λάκκον ὤρυξεν καί ἀνέσκαψεν αὐτόν καί ἐμπεσεῖται εἰς βόθρον ὅν εἰργάσατο» (Ψαλμ. ζ΄ 16). Εἶναι ἀδήριτος Νόμος τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος ἀνοίγει τό λάκκο καί τόν σκάβει βαθιά γιά τούς ἄλλους, θά πέσῃ ὁ ἴδιος μέσ’ στό Λάκκο πού ἄνοιξε. Ὁ Ἐρντογάν προσπαθεῖ νά ἀποδείξῃ ὅτι εἶναι περισσότερο Τοῦρκος ἀπό τούς ἄλλους. Κυριεύεται ἀπό τόν Ἑωσφορισμό καί τό παίζει νέος Σουλτᾶνος. Μιμεῖται τόν Βαβυλώνιον Μονάρχην, τόν Ναβουχοδονόσορα, καί ὁδηγεῖ τή Χώρα του, ὅπως ἐκεῖνος, στόν ἀφανισμό. Καλόν εἶναι νά μήν ξεχνᾶ ὁ Ἐρντογάν τήν πρόρρησι τοῦ Ἡσαῒου:

 «Πῶς ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος ὁ πρωῒ ἀνατέλλων; Συνετρίβει εἰς τήν γῆν ὁ ἀποστέλλων πρός πάντα τά ἔθνη. Σύ δέ εἶπας ἐν τῇ διανοίᾳ σου·  εἰς τόν οὐρανόν ἀναβήσομαι, ἐπάνω τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ θήσω τόν θρόνον μου, ...ἀναβήσομαι ἐπάνω τῶν νεφῶν, ἔσομαι ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ. Νῦν δέ εἰς ᾏδην καταβήσῃ καί εἰς τά θεμέλια τῆς γῆς» (Ἡσ. ιδ΄ 12-15).

 Παρβλ. Καί Λουκ. ι΄  18 ὅπου ὁ Κύριος βλέπει τόν συντριμμό  Τοῦ Σατανᾶ, τόν συντριμμό τοῦ Ἐγωϊσμοῦ: «Ἐθεώρουν τόν Σατανᾶν ὡς ἀστραπήν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα».

   Ὁ Ἀντίχριστος καί κάθε ἄνομος ἐργάτης τῆς ἀδικίας μέχρι σήμερα δέν ἐπέζησε, συνετρίβη, ὅπως ἡ παλαιά Βαβυλών. Τό ἴδιο θά συμβῇ καί στήν Τουρκία. Ἔφθασε τό τέλος της. Καί αὐτό δέν τό λέω ἐγώ, ἀλλά τό Πνεῦμα μέσα μου. Διότι τά ἔργα τῶν ἀσεβῶν δέν εὐωδοῦνται. Ἐξαφανίζονται οἱ ἀσεβεῖς καί τά ἔργα τους «ὡσεί χνοῦς ὅν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπό προσώπου τῆς γῆς» (Ψαλμ. α΄ 4 ).

   Ἐξ ἄλλου «Ὁ Ἐρχόμενος ἥξει καί οὐ χρονιεῖ» (Ἑβρ. ι΄ 37). «Ὁ γάρ καιρός ἐγγύς» (Ἀποκ. α΄ 3. κβ΄ 10). Μᾶς βεβαιώνει καί ὑπόσχεται ὅτι ἔρχεται ταχύ καί λέγει:

«Ἰδού ἔρχομαι ταχύ, καί ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τό ἔργον ἔσται αὐτοῦ» (Ἀποκ. κβ΄ 12). Καί ὅταν ἔλθῃ σίγουρα θά συντρίψῃ τόν Ἀντίχριστο καί τούς ἀντίχριστους. Ὁ Κύριος τηρεῖ πάντοτε τίς ὑποσχέσεις Του (Ἑβρ. ι΄ 23). Θά ἔλθῃ  ὁ Κύριος καί «ἀναλώσει (τόν ἄνομον) τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ και καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ» (Β΄ Θεσσαλ.  β΄ 8).

 

                          

                                                  

                                         

                   

   

 

                          

                                                  

                                         

                   

ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΑΔΑ

Κακοποίησις φρικτή καί ἀναίσχυντη

    Στήν ἐποχή μας, δυστυχῶς, χωρίς ντροπή καί μέ τρόπο φρικτό τά πάντα κακοποιοῦται τόσον, ὥστε καί αὐτές οἱ λέξεις νά χάνουν τό πραγματικό τους νόημα. Καί αὐτό ἀκόμη τό πιό ἱερό Ἀγαθόν, πού μᾶς χάρισεν ὁ Θεός, ἡ ἐλευθερία μας, βάναυσα κακοποιεῖται.

    Σωματικά, ψυχικά, ἠθικά, πνευματικά ἡ ἐλευθερία μας κακοποιεῖται καί μάλιστα ἀπό ἐκείνους, πού, μέ κηρύγματα φιγούρας,  ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι ὑπέρμαχοι τῆς ἐλευθερίας καί, χωρίς ντροπή, οἱ ἀνεγκέφαλοι, αὐτοαποκαλοῦνται «φωτιστές».

     Ἄνθρωποι χωρίς ὑπόληψι (Homines sine existimatione), μέ τό πρόσχημα ὅτι εἶναι ἐλεύθεροι νά σκέπτονται, νά ὁμιλοῦν, νά γράφουν, νά στοχάζονται, ἐκφράζουν, χωρίς ντροπή, τούς αἰσχρούς καί ἀνέντιμους σταχασμούς τους καί, χωρίς νά σέβωνται τήν ἐλευθερίαν τῶν ἄλλων, ἀσκοῦν κάθε εἴδους πίεσι, κάθε ἐξαναγκασμό σωματικό, ψυχικό, ἠθικό, πνευματικό στούς συνανθρώπους τους, κουρελιάζοντας τήν προσωπικότητά τους, καταπατῶντας τήν ἐλευθερίαν τους.

    Εἶναι, δυστυχῶς, ἀρκετοί ἐκεῖνοι, πού μέ λόγους καί συγγραφές- ῥυπαρογραφήματα προσπαθοῦν βάναυσα νά ἀποπροσανατολίσουν τούς ἀνθρώπους καί μάλιστα τούς Νέους, γιά νά τούς κάνουν ἄβουλα ὄργανά τους. Προσπαθοῦν, οἱ ἀχρεῖοι, νά συντρίψουν μέσα στίς ψυχές τῶν Νέων μας τήν ἔννοια τοῦ Κύρους, τά Ἰδανικά τῆς ῥωμιοσύνης, τίς Ἀξίες τῆς ζωῆς. Προσπαθοῦν νά ξεριζώσουν μέσα ἀπό τά ἐσώτατα βάθη τῆς ψυχῆς τους τήν Πίστι στό Θεό καί τήν Ἀγάπη τους γιά τήν Πατρίδα, τή δοξασμένη πατρίδα τῶν πατρίδων, τήν Ἑλλάδα μας, χωρίς νά λογαριάζουν ὅτι, μέ τόν τρόπο τους αὐτό, προσβάλλουν τό πιό πολύτιμό τους Ἀγαθόν, τήν ἐλευθερία τους.

    Δράττομαι τῆς εὐκαιρίας ἐδῶ νά διακηρύξω καί  νά τονίσω ὅτι τά παιδιά μας, δόξα τῷ Θεῷ, σέ σύγκρισι μέ τίς Νεολαῖες ὅλου τοῦ κόσμου, διαφέρουν. Διακρίνονται γιά τίς ἀρετές τους. Ξεχωρίζουν ἀπό ὅλους γιά τήν λεβεντιά, γιά τή λεπτότητα καί τήν εὐγένειά τους. Εἶναι ἐπίσης Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι καί ἀγαποῦν τήν Ἑλλάδα. Ἀνάμεσα στούς Νέους καί τίς Νέες μας  μπορεῖ νά ὑπάρχουν καί μερικοί ἀδύνατοι χαρακτῆρες, πού παρασύρονται ἀπό τά λαμόγια, ἀπό τούς ἀνεγκέφαλους ψευτοκουλτουριάρηδες καί τούς σκοταδιστές, καί, χωρίς νά τό καταλαβαίνουν, γίνονται ὑποχείρια τῶν ἐχθρῶν τῆς Πατρίδος. Στήν πλειοψηφία τους ὅμως οἱ Νέοι καί οἱ Νέες μας εἶναι πιστοί στίς Ἀρχές καί τά Ἰδανικά τῆς φυλῆς. Ζητοῦν ἀπό μᾶς: Ἀλήθεια, Ἐντιμότητα, Εἰλικρίνεια. Ἀπεχθάνονται τήν Ψευτιά καί τήν ὑποκρισία. Ἀναζητοῦν πρότυπα ἁγίας ζωῆς καί δέν παρασύρονται ἀπό τούς Ἐφιάλτες, τούς Πήλιο-Γούσηδες,  τούς Ἰοῦδες, τούς προδότες τῆς Πατρίδος μας, καί δέν πέφτουν στίς παγίδες  αὐτῶν τῶν ἀθλίων.

Εἶναι καιρός τό Κράτος νά ἀναλάβῃ τίς εὐθύνες του. Καί τό τονίζω αὐτό, κρούω τόν Κώδωνα, γιατί τά τελευταῖα χρόνια, ὅλες οἱ Κυβερνήσεις, μέ τήν κακοδιοίκησι καί τά ἄνομα Νομοθετήματά τους ὄχι μόνον δέν ὑπερασπίζονται, ἀλλά πρσβάλλουν τήν ἐλευθερία καί τήν Δημοκρατία καί προσπαθοῦν νά προσηλυτίζουν τά παιδιά μας στήν ἀθεῒα καί τήν ἀνηθικότητα, ἐκμεταλλευόμενοι τήν ἀθωότητά τους.

   Ἐπιτρέπεται ὁ δυνατός νά ἐκμεταλλεύεται τόν ἀδύνατο, μέ τόν ἰσχυρισμό ὅτι  εἶναι ἐλεύθερος καί ὡς ἐλεύθερος μπορεῖ νά κάνῃ ὅ,τι θέλει; Ἐπιτρέπεται νά ποδοπατῇ καί νά ὑποδουλώνῃ ὁ προϊστάμενος τόν ὑφιστάμενο, ὁ ἐργοδότης τόν ἐργάτη, ὁ ἐγγράμματος τόν ἀγράμματο, ὁ πλούσιος τόν πτωχό, ὁ ἡλικιωμένος τόν ἀνήλικο, μέ τόν ἰσχυρισμό ὅτι εἶναι ἐλεύθερος καί μπορεῖ νά κάνῃ ὅ,τι θέλει; Ἐπιτρέπεται ὁ ἕνας νά μή σέβεται τήν τιμή καί τήν ὑπόληψι τοῦ ἄλλου καί τήν οἰκογενειακή του γαλήνη; Ἐπιτρέπεται νά ἐμπαίζῃ, νά χλευάζῃ, νά εἰρωνεύεται, νά ὑβρίζῃ καί μέ ἕνα λόγο νά προσβάλῃ τήν Πίστι τῶν συνανθρώπων του; Ἐπιτρέπεται   σέ μιά σωστή, ὑγιῆ Δημοκρατία νά ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀναιδεῖς,  ἄνθρωποι, πού  προσβάλουν  τήν αἰδώ, τήν ἠθική, τήν Τάξι, καί νά μένουν ἀτιμώρητοι μέ τόν ἰσχυρισμό ὅτι εἶναι ἐλεύθεροι;  

   Ὁ ἄνθρωπος εἶναι γεννημένος ἐλεύθερος. Ὁ Πανάγαθος μᾶς ἐδημιούργησε «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν Αὐτοῦ».  Δηλαδή «μέ νοῦν καί ἐλευθερίαν». Καί ὁ καθένας μας καλεῖται νά κάνῃ καλή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας του. Νά διακρίνῃ τό Καλόν ἀπό τό Κακόν καί νά ἐκλέγῃ ἐλεύθερα καί ἀβίαστα τό Καλόν.
Δέν ἐπιτρέπεται νά θανατώνῃ, σωματικά, ἠθικά, πνευματικά, ὁ ἕνας τόν ἄλλον, μέ τόν ἰσχυρισμό ὅτι εἶναι ἐλεύθερος νά κάνῃ ὅ,τι θέλει.

     Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι σχετική, ἔχει ὅρια, τά ὁποῖα κανείς, ἀπολύτως κανείς,  δέν ἐπιτρέπεται νά τά ὑπερβαίνῃ.  

     Κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος νά κάνῃ τό κάθε τί, πού δέν βλάπτει τόν ἄλλον. Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἑνός δηλαδή ἔχει ὅρια τήν ἐλευθερίαν τοῦ ἄλλου.

      Ἡ ὑπέρβασις τῶν ὁρίων τῆς ἐλευθερίας ἀπό ὁποιονδήποτε κοινωνό εἶναι ἐγκληματική ἐνέργεια κατά τῆς Ἀρχῆς τῆς ἐλευθερίας. Ἀνατρέπει αὐτήν καθ' ἑαυτήν τήν ἐλευθερίαν καί προκαλεῖ κοινωνικήν ἀναταραχήν, σύγχυσιν καί δυσαρμονίαν.

       Ἡ ὑπέρβασις τῶν ὁρίων τῆς ἐλευθερίας εἶναι ἀσυδοσία. Εἶναι ὑποκατάστασις τοῦ ἀγαθοῦ τῆς ἐλευθερίας μέ τό χειρότερο κακόν. Διότι   ὅπου  ἡ ἀσυδοσία, ἐκεῖ ἡ αὐθαιρεσία καί πᾶν φαῦλον πρᾶγμα.

        Ἡ Οἰκουμενική Διακήρυξις τῶν δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου καί τοῦ Πολίτου (10-12-1948) τονίζει ὅτι:

        «Τό ἄτομον ὑπόκειται σέ περιορισμούς κατά τάς ἀπαιτήσεις τῆς Ἠθικῆς, τῆς Δημοσίας Τάξεως καί γενικῶς τῆς εὐημερίας μιᾶς δημοκρατικῆς Κοινωνίας».
          Τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος κατοχυρώνει τήν ἐλευθερία τοῦ Τύπου, ἀλλά τονίζει ὅτι «Ἐπιτρέπεται κατ' ἐξαίρεσιν ἡ κατάσχεσις Ἐντύπων μετά τήν δημοσίευσιν α)Ἕνεκα προσβολῆς τῆς Χριστιανικῆς καί πάσης ἄλλης γνωστῆς Θρησκείας». Ὁμοίως ἐπιτρέπεται ἡ κατάσχεσις  δ) Ἕνεκα ἀσέμνων δημοσιευμάτων προσβαλλόντων καταφανῶς τήν δημοσίαν αἰδώ, κατά τάς ὑπό τοῦ νόμου ὁριζομένας περιπτώσεις» κλπ. Παλαιότερη Διάταξις ὥριζεν ὅτι «Ἐπιτρέπεται νά ληφθῶσι διά νόμου  ἰδιαίτερα κατασταλτικά  μέτρα πρός καταπολέμησιν τῆς ἐπικινδύνου εἰς τό ἦθος τῆς νεότητος φιλολογίας».
     Ἐπίσης τό ἰσχύον Σύνταγμα(Ἄρθρον 16 παρ. 2) ὁρίζει ὅτι «Ἡ  παιδεία ἀποτελεῖ βασική ἀποστολή τοῦ Κράτους καί ἔχει σκοπό  τήν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματική καί φυσική ἀγωγή τῶν Ἑλλήνων, τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης καί τή διάπλασή τους σέ ἐλεύθερους καί ὑπεύθυνους πολίτες».
    Καί ἐρωτῶ· Τά κατά παράβασιν τοῦ θείου καί τοῦ  ἀνθρωπίνου Δικαίου Νομοθετήματα, ὅπως π.χ.

      

    Ἡ νομιμοποίησις τῶν ἐξωγαμικῶν σχέσεων,
Ἡ νομιμοποίησις τῶν ἀμβλώσεων, ὁ σφαγιασμός τῆς ἀθωότητος,
Τό Αὐτόματο Διαζύγιον,
Ὁ Πολιτικός Γάμος καί
Τό «Σύμφωνον Συμβίωσης τῶν Ὁμοφυλοφίλων» κ.ἄ. εἶναι προϊόντα τῆς καλῶς ἐννοουμένης ἐλευθερίας  καί ἐπιτυγχάνει δι' αὐτῶν τό Κράτος τήν ἀνάπτυξιν τῆς Ἐθνικῆς καί Θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλληνοπαίδων καί τήν διάπλασίν τους σέ ἐλευθέρους καί ὑπευθύνους πολίτες;
Τί θέλουν; Νά μετουσιώσουν τόν Παράδεισο τῆς Ἑλλάδος σέ χοιροστάσι; Θέλουν νά μετατρέψουν τήν Πατρίδα μας σέ Σόδομα καί Γόμορα;

     Δέν καταλαβαίνουν οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί Θρησκευμάτων ὅτι, μέ τίς προσπάθειες  Καταργήσεως τῆς Προσευχῆς καί τῶν ὀρθοδόξων χριστιανικῶν Μαθημάτων στά Ἑλληνικά Σχολεῖα, παραβαίνουν θεμελειώδεις Διατάξεις τοῦ Συντάγματος, ἐξοργίζουν τά παιδιά μας καί τά στεροῦν ἀπό  «τά Φρένα τῆς Ζωῆς»;
    Δέν θἄπρεπε, ἀντί νά ἀσχολοῦνται μέ τίς «ἄκαρπες συκιές» καί μέ τή νομιμοποίησι τῆς διαστροφῆς τους, νά φροντίσουν, πρίν νά εἶναι ἀργά, νά λύσουν τό ὀξύ Δημογραφικό πρόβλημα τῆς Πατρίδος μας; Ἐπίσημες στατιστικές διαπιστώνουν ὅτι καθημερινά μειώνεται ὁ πληθυσμός τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι περισσότεροι οἱ θάνατοι ἀπό τίς γεννήσεις. Καί ἐνῶ θἄπρεπε νά ἐνισχύονται οἱ πολύτεκνες Οἰκογένειες καί νά μή ὑποφέρουν ἀπό τή βάναυση φορολογία, τό Κράτος, μέ τό πρόσχημα τῆς ἐλευθερίας, ἀσχολεῖται μέ τήν προστασία τῶν παρασιτικῶς διαβιούντων ἀνάμεσά μας  ὁμοφυλοφίλων καί μέ τή διαστροφή τους. Αὐτοί θά ἐπανδρώσουν τό Στρατό μας σέ μιά δύσκολη ὥρα;

      Τί ἐπιδιώκουν, οἱ ἐραστές τῆς κακῶς ἐννοουμένης ἐλευθερίας, νά καταντήσουν τήν Πατρίδα μας ἕνα μεγάλο Γηροκομεῖο ἤ ἕναν τόπο μέ ἄκαρπες συκιές;  
    

              Ἡ συκή ξηραίνεται διά τήν ἀκαρπίαν καί συμβολίζει τούς ἀνθρώπους,
                      πού δέν φέρουν  καρπούς.

         Εἶναι καιρός  νά παύσουμε νά κακοποιοῦμε τήν ἐλευθερία. Εἶναι καιρός νά προσέξουμε μήπως ἐκλάβουμε τήν ἐλευθερία, πού μᾶς χάρισε ὁ Θεός, γιά νά ζοῦμε σύμφωνα μέ τίς ἐπιθυμίες τῆς σαρκός. Νά προσέξουμε  νά ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, νά  σεβώμαστε ὁ ἕνας τήν ἐλευθερίαν τοῦ ἄλλου καί νά ὑπηρετοῦμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον μέ τή γνήσια χριστιανική ἀγάπη(πρβλ. Γαλάτ. ε΄13).
       Εἶναι καιρός νά προβάλουμε πρότυπα ἁγίας ζωῆς, στούς Νέους  καί στίς Νέες μας καί νά δημιουργήσουμε τίς  κατάλληλες προϋποθέσεις στόν τόπο μας, ὥστε νά μή μεταναστεύουν τά παιδιά μας στό Ἐξωτερικό καί νά ρημάζῃ ὁ τόπος. Ἡ Νεολαία μας, μέ τή λεβεντιά της καί τήν ἀγάπη της  γιά τήν Ἀλήθεια εἶναι τό Μέλλον τῆς Ἑλλάδος.
       Πρέπει νά καταλάβουν οἱ  Ἁρμόδιοι, ὅτι μέ τό ἄδικο καί ἀνήθικο Δίκαιο, μέ «τά Σύμφωνα Συμβίωσης», μέ τήν ἀσυδοσία καί τή φαυλότητα, δέν πάει μπροστά ἡ Χώρα. Οἱ Νέοι καί οἱ Νέες μας, τά παιδιά μας, δέν τρέφονται μέ τήν Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισία. Ἔχουν στήν καρδιά τους τόν ΧΡΙΣΤΟ, πού εἶναι 

  «τό ὑπέρτατον Ἀγαθόν», τό Bene  supremo. Αὐτόν πού, ἀναμφισβήτητα, εἶναι «ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή , τό Φῶς καί ἡ Εἰρήνη τοῦ κόσμου». Αὐτόν πού εἶναι τό μοναδικό καταφύγιον ὅλων μας, εἶναι πάντοτε κοντά μας καί δέν μᾶς ἔχει ἀπογοητεύσει ποτέ. Τά παιδιά μας δέν δέχονται πιά τά κηρύγματα «φιγούρας». Δέν παρασύρονται  πιά ἀπό  «τά λαμόγια» καί   τούς ψευτοκουλτουριάρηδες οὔτε καί ἀπό τά κηρύγματα ἀθεῒας.
      Εἶναι καιρός νά παύσῃ στήν Πατρίδα μας, τή δοξασμένη Ἑλλάδα, ἡ τόσο φρικτή Κακοποίησις τῆς Ἐλευθερίας καί νά τιμωρῆται «ἡ ὕβρις».
        Εἶναι καιρός νά καθαρίσῃ ἡ Ἑλλάδα ἀπό «τήν κόπρο τοῦ Αὐγείου», ἀπό τή σαπίλα καί τή λάσπη καί ἀπό τήν ἀναισχυντία, τήν ξετσιπωσιά, ὑπό τό πρόσχημα τῆς ἐλευθερίας.
       «Ἔξω», ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα,«ἔξω οἱ κύνες καί οἱ φαρμακοί καί οἱ πόρνοι καί οἱ φονεῖς καί οἱ εἰδωλολάτραι καί πᾶς ὁ φιλῶν καί ποιῶν ψεύδος» (Ἀποκ. κβ΄15). Αὐτή εἶναι καί ἡ λαχτάρα  τῶν παιδιῶν μας, πού διψοῦν γιά Ἀλήθεια,Ἐντιμότητα, Γνησιότητα καί Εἰλικρίνεια.
Νά κατανοήσουμε ὅλοι τό βαθύ νόημα τῆς ἐλευθερίας καί, ὡς  ὄντως ἐλεύθεροι,  νά λυτρωθοῦμε ἀπό τά Πάθη καί τίς Κακίες μας, νά ἐγκολπωθοῦμε τό Χριστό καί νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια Του.

.