« ΜΗ ΔΟΤΕ ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΚΥΣΙ...»(Ματθ. ζ΄ 6)

«ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ. ΤΑ ΑΓΙΑ, ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ»

 

Α) «Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω ὕδωρ ζωῆς δωρεάν».

Στή Θεία Λειτουργία, μᾶς καλεῖ ὁ Ἱερεύς σέ περισυλλογή καί αὐτοεξέτασι. Μᾶς καλεῖ, μέ βαθειά συναίσθησι  τῆς ἁμαρτωλότητός μας, νά συγκεντρώσουμε τήν προσοχή μας, προς τόν ΜΟΝΟΝ ΑΓΙΟΝ, τόν Μόνον Κύριον, ΤΟΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ. Εἶναι δε πασίδηλον ὅτι «Εἷς Ἅγιος, εἰς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν». Ὁ Κύριος  γνωρίζει τήν ἀπόλυτη φτώχεια μας, γνωρίζει, δηλαδή, ὅτι δέν ἔχουμε τίποτε νά προσφέρουμε στό Θεό, παρά μόνον τίς ἁμαρτίες μας.  Γι’ αὐτό καί, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, γιά μᾶς, προσφέρει, ἑκουσίως, τον ἑαυτόν Του «προσφοράν καί θυσίαν τῷ  Θεῷ εἰς ὀσμήν εὐωδίας» (Ἐφεσ. ε΄2). Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ἡ Πηγή τοῦ Ζῶντος Ὕδατος, θύεται, ἀντί ἡμῶν καί προσφέρεται, εἰς βρῶσιν καί πόσιν τοῖς Πιστοῖς, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν τήν αἰώνιον. Τό Ζῶν Ὕδωρ, συμβολίζει τίς δωρεές καί τίς Χάριτες  τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τίς ὁποῖες χορηγεῖ  ὁ Χριστός, εἰς τούς κλητούς, ἐκλεκτούς καί πιστούς. Εἰς τούς δεκτικούς τῆς Χάριτος. Τό « Ὕδωρ τό Ζῶν», δέν προσφέρεται εἰς τούς ἀπίστους. Δέν προσφέρεται εἰς τούς ἀκαθάρτους, ἀλλά εἰς τούς καθαρούς τῇ  καρδίᾳ. Δεκτικοί δέ τῆς Χάριτος, καθαροί τῇ καρδίᾳ, εἶναι ὅσοι δέχονται τόν Χριστόν, ὡς τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, τέλειον Θεόν ἐνανθρωπήσαντα και πιστεύουν εἰς τό  Ὅνομα Αὐτοῦ. Σ’ αὐτούς χορηγεῖ τό Ὕδωρ τό Ζῶν. Σ’ αὐτούς δίδει τήν ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι. Αὐτοί, πραγματικά, διψοῦν τό ὕδωρ τό Ζῶν.

Διψῶ, σημαίνει, συναισθάνομαι την ἁμαρτωλότητά μου, την ἀπόλυτη φτώχεια μας, ἀναγνωρίζω τά λάθη μου, τά σφάλματά μου, τίς ἁμαρτίες μου, μετα-νοῶ εἰλικρινά και, εἰλικρινά μετανοιωμένος, ἐπιστρέφω στήν Πηγή τοῦ Ζῶντος Ὕδατος, στό Χριστό, μέ θερμή Πίστι, καί ζητῶ τό ὕδωρ το ζῶν. Αὐτούς, πού πιστεύουν καί ἀγαποῦν τόν Χριστόν καί φλέγονται ἀπό λαχτάρα γιά τό Θεό, καί Τόν δέχονται ὡς Θεόν καί Σωτῆρα τους, αὐτούς πρῶτα ἐπισκέπτεται ὁ Χριστός και τούς λούζει και τούς καθαρίζει μέ τό πανάγιον αἷμα Του ἀπό τίς ἁμαρτίες τους και τούς καθιστᾶ βασιλεῖς καί ἱερεῖς στο Θεό και πατέρα(πρβλ. Ἀποκ. α΄5-6). Σ’ αὐτούς προσφέρει τό ὕδωρ τό ζῶν δωρεάν.

Β) Προϋποθέσεις, γιά νά λάβουμε, ἀλλά καί γιά νά διαφυλάξουμε  τό ὕδωρ τό ζῶν.

 

Ὁ Θεός, ὡς Ἀγαθός και μεταδοτικός τοῦ ἀγαθοῦ, «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» ( Α΄Τιμόθ. β΄4) καλεῖ ὅλους τούς ἀνθρώπους κοντά, ἀλλά δέν ἐξαναγκάζει κανένα. ΚΡΟΥΕΙ ΤΗΝ ΘΥΡΑΝ καί «Ὅστις θέλει…».

 «Ἐάν τις διψᾷ ἐρχέσθω, καί ὁ θέλων λαβέτω ὕδωρ ζωῆς δωρεάν»(Ἀποκ. κβ΄17). Ἀλλά τονίζεται σέ ὅλους ὅτι μόνον οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ λαμβάνουν τό ὕδωρ τό ζῶν. Μόνον «οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ τον Θεόν ὄψονται»(Ματθ. ε΄8).

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος καί ὁ Μέγας Βασίλειος, σέ ὅλους  βροντοφωνάζουν: «Πρόσχωμεν. Τά ἅγια τοῖς ἁγίοις». Και ὁ Κύριος προστάζει: «Μή δότε τό ἅγιον τοῖς κυσί μηδέ βάλητε τούς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτούς ἐν τοῖς ποσίν αὐτῶν καί στραφέντες ρήξωσιν ὑμᾶς» (Ματθ. ζ΄6).

Ὁ Κύριος χορηγεῖ τ ὕδωρ τό Ζῶν, τίς δωρεές καί τίς Χάριτες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τούς καθαρούς τῇ καρδίᾳ πιστούς, ἀλλά καί οἱ ΠΙΣΤΟΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ, νά  διαφυλάσσουν  καθαρή, τήν στολήν τῆς ψυχῆς, πού ὁ Χριστός τήν ἔλουσε καί τήν ἐκαθάρισε με το Αἷμα Του.

ΟΦΕΙΛΟΥΝ νά διαφυλάσσουν τήν Πίστιν τους στό Χριστό, τήν δι’  ἀγάπης ἐνεργουμένην». Δέν ἀρκεῖ, δηλαδή νά  καθαρίζουν τόν ἑαυτόν τους ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός και πνεύματος, ἀπό κάθε ἀκάθαρτη καί ὑλική ἡδονή, ἀλλά εἶναι ἀνάγκη καί «νά ἐπιτελοῦν, συγχρόνως, ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄ Κορινθ. ζ΄1).

Δέν ἀρκεῖ νά ἐπιποθῇ τόν Θεόν, «ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων»(Ψαλμ. 41,2), ἀλλά καί νά προσέχῃ εἰς τον ἑαυτόν του καί, δι’ ἔργων ἀγαθῶν, νά διατηρῇ τήν καρδίαν του καθαράν. Διότι ὁ Χριστός μᾶς δηλώνει ὅτι μόνον οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, οἱ ἄμωμοι, οἱ εἰλικρινά μετανοιωμένοι μποροῦν νά ἔλθουν καί νά λάβουν τό ὕδωρ ζωῆς δωρεάν, να ἔλθουν σέ κοινωνία ,σχέσι και ἕνωσι μέ τόν ΚΑΘΑΡΟΝ ΘΕΟΝ.

Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΣ εἶναι βασική προϋπόθεσις, γιά νά λάβουμε  καί να διατηρήσουμε τό ὕδωρ τό ζων. Καί παραμένουμε παρθένοι καί ἄμωμοι, μόνον «ὅταν ἀκολουθοῦμε τό Ἀρνίον ὅπου ἄν  ὑπάγῃ» (Ἀποκ. ιδ΄4).

«Πρόσχωμεν. Τά ἅγια τοῖς ἁγίοις!» «Λύσατε πάντα σύνδεσμον ἀδικίας…»( Ἡσ. 58,6-7).

«Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε, ἀφέλετε τάς πονηρίας ἀπό τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπό τῶν πονηριῶν ὑμῶν, μάθετε καλόν ποιεῖν και ἐκζητήσατε κρίσιν, ῥύσασθε ἀδικούμενον, κρίνατε ὀρφανῷ καί   δικαιώσατε χήραν· και δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος»( Ἡσ. α΄ 16-18).

Καί, πραγματικά, δέν μπορεῖ νά ὑπάρξῃ καμμιά ἀπολύτως  κοινωνία, συνομιλία, σχέσις καί ἕνωσις τοῦ καθαροῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης, μέ τόν ἀκάθαρτον ἄνθρωπον. « Τίς ἡ κοινωνία φωτί πρός σκότος;…» (Β΄ Κορινθ. στ΄14-16). Ἀπολύτως καμμιά. Γιά νά λάβουμε τό ὕδωρ τό ζῶν καί νά γίνεται μέσα μας πηγή ὕδατος ἀλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον, ὀφείλουμε νά διατηροῦμε καθαρή τήν καρδιά μας. Γι’ αὐτό  ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ κοντά Του, λέγων : «Ἐξέλθετε ὁ λαός μου ἀπό τήν Βαβυλῶνα»(Ἀποκ. ιη΄ 4). «Σεῖς οἱ κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί εἶσθε ναός Θεοῦ Ζῶντος, κἀθώς εἶπεν ὁ Θεός, ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καί  ἐμπεριπατήσω, και ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καί αὐτοί ἔσονταί μοι λαός. Διό  ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε,  λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε, κἀγώ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καί ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καί ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱούς καί θυγατέρας, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ»(Β΄ Κορινθ. στ΄16-18. Ἐξόδ. 29,45.Λευιτ, κστ΄1).

Εἷναι δέ αὐτονόητον ὅτι ἡ ἔξοδος αὐτή δεν εἶναι τοπική μετακίνησις, ἀλλά ἠθική, πνευματική ἀναχώρησις ἀπό τό κακό καί τήν ἁμαρτία καί ἐπιτέλεσις ἁγιωσύνης ἐν φόβῳ Θεοῦ. Γιά νά διαφυλάξουμε τήν Καθαρότητα τῆς καρδίας μας καί νά λαμβάνουμε τό ὕδωρ τό ζῶν, τίς δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὀφείλουμε να ζοῦμε «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», «κἀθώς πρέπει ἁγίοις», νά περιπατοῦμε «ἐν ἀγάπῃ», ὅπως ὁ Χριστός, διότι «ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ»(Α΄ Ἰωάν. δ΄16). Ὁ Πιστός, πού διψᾶ καί ζητεῖ τό ὕδωρ τό ζῶν, «ἁγνίζει ἑαυτόν», «κἀθώς ὁ Χριστός ἁγνός ἐστι» (Α΄ Ἰωάν. γ΄3) καί, ἀκολουθῶν τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ, ἀγωνίζεται νά διαφυλάττῃ τήν Καθαρότητα τῆς καρδίας του. Καί τότε σ’ αὐτόν πού διψᾷ, ὁ Χριστός προφέρει ἄφθονον τό ὕδωρ τό Ζῶν δωρεάν. Διευκρινίζει δέ ὁ Κύριος καί λέγει ὅτι «ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἀθώς εἶπεν ἡ Γραφή, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. Τοῦτο δε εἶπε περί τοῦ Πνεύματος, οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν» ( Ἰωάν.ζ΄38-39). Ἐπαναλαμβάνομεν δε ὅτι διά νά λάβουμε το Ὕδωρ το Ζῶν, βασική προϋπόθεσις εἶναι Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ. Μόνον Καθαρή καρδιά εἶναι δεκτική τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγίου πνεύματος.

Θά πρέπει ὅμως νά συνειδητοποιήσωμεν ὅλοι ὅτι ἡ καθαρότης τῆς καρδίας ἀποκτᾶται καί διατηρτεῖται, μέ ἐπίπονον πνευματικόν ἀγῶνα, ἔχοντας πάντοτε ἐστραμμένους τούς ὀφθαλμούς,  σώματος καί ψυχῆς, εἰς τόν Ἀρχηγόν τῆς Πίστεως καί τελειωτήν Ἰησοῦν. Ὁ Παῦλος λέγει: « Τό λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστίν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετή καί εἴ τις ἔπαινος,  ταῦτα λογίζεσθε·  ἅ καί ἐμάθετε καί παρελάβετε καί ἠκούσατε και εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καί ὁ Θεός τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν»(Φιλιπ. δ΄8-9).

«Ἐάν τις διψᾷ τό ὕδωρ τό ζῶν», ἐάν ἡ ψυχή του φλέγεται ἀπό τή λαχτάρα γιά τό Θεό, ἐάν ζητεῖ τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τή Δικαιοσύνη Του, τότε ὀφείλει νά μελετᾶ μέρα καί νύκτα τό Νόμο τοῦ Θεοῦ καί νά τόν κάνῃ «Πρᾶξι» στήν καθημερινή του ζωή. Τότε αὐτός θά ὁμοιάζῃ μέ τό δένδρον τό καρποφόρον καί ἀειθαλές, θα ἀποδίδῃ τούς καρπούς αὐτοῦ εἰς τόν κατάλληλο καιρό και θά κατευοδοῦνται πάντα τά ἔργα του(πρβλ. Ψαλμ. α΄1ἑξ.). Ἐάν, λοιπόν,  θέλουμε νά λάβουμε τό Ὕδωρ τῆς Ζωῆς, ὀφείλουμε να προσέχουμε πολύ εἰς τόν ἑαυτόν μας.   Ὁ Παῦλος λέγει:

« Ὁρᾶτε μή τις κακόν ἀντί κακοῦ τινι ἀποδῶ, ἀλλά πάντοτε τό ἀγαθόν διώκετε και εἰς ἀλλήλους και εἰς πάντας. Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντί εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γάρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς. Τό Πνεῦμα μή σβέννυτε, προφητείας  μή ἐξουθενεῖτε. Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε· ἀπό παντός εἴδους πονηροῦ ἀπέχεσθε. Αὐτός δέ ὁ Θεός τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι  ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καί ὁλόκληρον ὑμῶν τό πνεῦμα καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη. Πιστός ὁ καλῶν ὑμᾶς, ὅς καί ποιήσει»(Α΄ Θεσσαλ. ε΄15-24). Αὐτῷ δέ «τῷ βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ, τιμή καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ΑΜΗΝ»( Α΄Τιμόθ. α΄17).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

π

 

 

 

«ΑΝΤΛΗΣΑΤΕ ΥΔΩΡ ΜΕΤ' ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ ΕΚ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ»(ἩΣ. ΙΒ΄ 3).

 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΥΔΑΤΟΣ

 

                      «Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω» ( Ἰωάν. ζ΄37).

 

Ὁ Κύριος ὡς ἄπειρη ἀγάπη, ἔρχεται κοντά μας, γιά νά ἁπαλύνῃ τόν πόνον μας, νά σπογγίσῃ τά δάκρυά μας, νά θεραπεύσῃ τά τραύματά μας καί, μέ τόν ζωοποιόν Του λόγο, πού εἶναι ὄντως τροφή και τρυφή τῆς ψυχῆς, ἵαμα, θεραπεία, μᾶς χαρίζει τήν ψυχική καί τήν σωματικήν μας ὑγείαν. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι πραγματικά  ὁ Πανακής ἰατρός.

Ἔρχεται κοντά μας ἀθόρυβα, ταπεινά, ὡς «αὔρα λεπτή». Προσεγγίζει τόν καθένα μας, χωριστά,  μέ  τρυφερότητα, καί «κρούει την Θύραν…». Πλησιάζει τήν τρεμοσβύνουσαν λυχνίαν καί ρίχνει λάδι καί τῆς δίνει ζωήν. Πλησιάζει τόν συντετριμμένον κάλαμον, τήν συντετριμμένην ψυχήν, πού σάν τό τσακισμένο καλάμι, σείεται ἀπό τον κάθε λογῆς ἄνεμο καί εἶναι ἕτοιμο νά σπάσῃ, καί δεν τό συντρίβει, ἀλλά τό περιδένει καί τό στηρίζει(Ἡσ. μβ΄3). Καί Ποιός ἀπό μᾶς, σέ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία, δέν βρίσκεται, «σάν τήν καλαμιά στόν κάμπο»;  Σέ πλήρη ἐγκατάλειψι;

Ἀπομακρυνθήκαμε ἀπό τόν Θεόν, ἀπό τήν Πηγήν τοῦ Ζῶντος ὕδατος, ἐξ αἰτίας τῆς κακῆς χρήσεως τοῦ Νοῦ καί τῆς Ἐλευθερίας μας. Ἐγκαταλείψαμε καί «ἐγκαταλείπουμε τόν ΧΡΙΣΤΟΝ, Πηγήν ὕδατος Ζωῆς και ὀρύσσουμε λάκκους συντετριμμένους, οἵ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν» ( Ἱερεμ. β΄13). Δύο και πονηρά ἐποίησε ὁ λαός μου, λέγει ὁ Κύριος, α)Ἐγκαταλείπουν Ἐμέ, πού εἶμαι ἡ Πηγή τοῦ ὕδατος τῆς Ζωῆς καί λατρεύουν τά Εἴδωλα καί β)  σκάβουν καί ἀνοίγουν λάκκους συντετριμμένους, στέρνες, δεξαμενές  κατεστραμμένες, τρύπιες, πού δέν μποροῦν νά   συγκρατήσουν τό Νερό. Μέ ἄλλα λόγια, διά τῆς Παρακοῆς τῆς Ἐντολῆς τῆς Ἀγάπης ἐγκαταλείπουμε τόν  Ἕνα καί Μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ὅν ἀπέστειλεν Ἰησοῦν  Χριστόν, τόν Μονογενῆ Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ(Ἰωάν. ιζ΄3), τόν Σωτήρα καί Λυτρωτήν τοῦ Σύμπαντος κόσμου, καί ἔτσι, πραγματικά,    μετουσιώνουμε  τόν Παράδεισον, σέ «Χοιροστάσι».

Εἶναι ἀλήθεια. Ὅταν παραβαίνουμε τάς Ἐντολάς τοῦ Θεοῦ, γινόμαστε «δέσμιοι τῆς γῆς», «δέσμιοι σκότους και αἰχμάλωτοι ἀξημέρωτης νύκτας», αἰχμάλωτοι τῶν χαμηλῶν, τῶν βρωμερῶν μας, Παθῶν, βυθιζόμαστε «εἰς ἰλύν βυθοῦ» καί ἀπό κακή μας θέλησι, παραμένουμε κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου (παρβλ. Θρῆνοι γ΄34. Σοφ. Σολομ. Ιζ΄2. Ματθ. δ΄16). ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ «ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτω καί ἀνύδρῳ» (Ψαλμ. 62,2), εἰς τήν ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου γῆν, μέ ἡμερομηνίαν λήξεως «ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τήν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καί εἰς γῆν ἀπελεύσῃ» (Γενέσ. γ΄ 19). Ὅμως, ὅσον κι’ ἄν πετρῶσαν’ οἱ καρδιές,  δέν  ἔπαυσεν ἡ ψυχή μας, νά φλέγεται ἀπό τόν πόθον, ἀπό τή λαχτάρα, γιά τόν Θεόν, τήν Πηγήν τοῦ Ζῶντος Ὕδατος.

Ποιός ἀπό μᾶς, δέν διψᾷ, γιά τήν  Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν Δικαιοσύνην Αὐτοῦ; Ποιός δέν διψᾷ, γιά γνήσια ἀγάπη, γιά εἰλικρίνεια καί ἐντιμότητα; Ποιός νουνεχής, ποιός  μυαλωμένος ἄνθρωπος, δέν ἀπεχθάνεται τό βέβηλον, τήν ἀσέβεια καί κάθε εἴδους φαυλότητα;

Μπουχτήσαμε ἀπό τίς ψεύτικες τοῦ κόσμου τές ἀγάπες. Βασανισθήκαμε πολύ, ἀπό τήν  Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισία τῶν παλαιῶν καί τῶν συγχρόνων Φαρισαίων. Καιρός νά πετάξουμε τά προσωπεῖα καί νά φανερώσουμε τό ἀληθινό μας πρόσωπο, τόν γνήσιον ἑαυτόν μας.

Ἡ Ψυχή μας λαχταρᾷ γιά  ΚΑΛΩΣΥΝΗ. Διψᾷ, γιά στοργή καί τρυφερότητα, γιά εἰλικρίνεια. Ὅλοι θέλουμε νά βασιλεύσῃ εἰς τόν κόσμο ἡ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ καί ἡ ἀναφαίρετη τοῦ Θεοῦ ΕΙΡΗΝΗ, «ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα» (Φιλιπ. δ΄7). Καί γιά νά γίνῃ συνείδησις σέ ὅλους, ἐπαναλαμβάνω τήν Ἀρχήν, ὅτι ὁ Θεός εἶναι Ἀγαθός καί μεταδοτικός τοῦ Ἀγαθοῦ, ὅτι «Οὐκ ἔστιν αἴτιος τῶν Κακῶν ὁ Θεός, ὅτι ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι ἡ Πηγή τοῦ Ζῶντος Ὕδατος και ὅτι «Ὅλες οἱ συμφορές εἶναι προϊόντα τῆς κακῆς προαιρέσεως τοῦ ἀνθρώπου, γεννήματα τῆς Παρακοῆς, στό Νόμο τῆς τελείας Ἀγάπης».

Συνειδητοποιοῦντες αὐτήν τήν πικρή Ἀλήθεια, εἶναι φυσικόν ἐπόμενον, πραγματικά, σ’ αὐτό τόν ἄνυδρο τόπο, νά λαχταράῃ ἡ ταλαίπωρη ψυχή μας, «τό Σωτήριον Ὕδωρ». Αὐτό τόν πόθο, αὐτή τή λαχτάρα μας, γιά τό Ζῶν ὕδωρ, γιά τόν ΧΡΙΣΤΟΝ, ἐκφράζει ὁ Προφήτης Δαυῒδ, μέ τήν Προσευχή του, ὅταν λέγει: «Θεέ μου, ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός Σέ, ὁ Θεός. Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρός  τόν Θεόν τόν ζῶντα· πότε ἥξω και ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ;» (Ψαλμ.41,2).

Μόνον ὁ Θεός εἶναι Πηγή Ὕδατος Ζωῆς, δροσιστική καί ζωογόνος τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς. Ὁ Χριστός, καί μόνον Αὐτός. εἶναι «ἡ Πηγή τοῦ Ζῶντος Ὕδατος». Καί πρός Αὐτόν στρέφεται  κάθε διψασμένη ψυχή. Καί, μαζί μέ τόν Δαυῒδ, ζητεῖ τό «Σωτήριον Ὕδωρ» καί λέγει: « Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρός Σέ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ Σε ἡ ψυχή μου,( Σέ ποθεῖ ἡ ψυχή μου!) Πόσες φορές καί αὐτές οἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματός μου Σέ πόθησαν σ’  αὐτήν ἐδῶ τή Χώρα, πού εἶναι ἔρημη, δύσβατη καί ἄνυδρη!»(Ψαλμ.62,2). Ὁ Πανάγαθος καί Φιλάνθρωπος Θεός ἀκούει τή φωνή τῶν πεπεδημένων, τῶν αἰχμαλώτων, «τῶν δεσμίων τῆς γῆς», νοιώθει τή λαχτάρα τῆς ψυχῆς μας καί ἔρχεται στή γῆ, Μορφήν δούλου λαμβάνει, ἔρχεται κοντά μας,  μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό «τήν ἰλύν βυθοῦ», εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγεῖ, μᾶς ὁδηγεῖ «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων, ἐξαλείφει  πᾶν δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν»(Ἀποκ. ζ΄17), και μᾶς καλεῖ, ἄν θέλουμε, νά μᾶς χαρίσῃ τό «ὕδωρ τό ζῶν»: «Ἐάν τις διψᾷ», λέγει, «ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω» ( Ἰωάν. ζ΄ 37).

«Ἐγώ τῷ διψῶντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν» (Ἀποκ. κα΄6), «καί ὁ διψῶν ἐρχέσθω, και ὁ θέλων λαβέτω ὕδωρ ζωῆς δωρεάν» (Ἀποκ. κβ΄ 17).

Ὁ Προφήτης  Ἡσαῒας, ὀκτακόσια χρόνια πρίν ἀπό  τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν κόσμον, προεφήτευσε τήν πρόσκλησι τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου καί μᾶς προτρέπει νά  προσέλθουμε κοντά στόν Κύριον καί νά λάβουμε το σωτήριον ὕδωρ, τό ὕδωρ τῆς ὄντως ζωῆς. Καί ἀπό τά βάθη τῶν αἰώνων βροντοφωνάζει  εἰς τήν, ὄντως, «ἡμιθανῆ» ἀνθρωπότητα: «Οἱ διψῶντες πορεύεσθε ἐφ’ ὕδωρ» (Ἡσ.55,1) καί «ἀντλήσατε ὕδωρ μετ’ εὐφροσύνης ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου» ( Ἡσ. ιβ΄ 3).

Πηγή τοῦ σωτηρίου, μοναδική πηγή τῆς Σωτηρίας εἶναι ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ καί ὁ ζωοποιός Του λόγος. Εἶναι ἀπολύτως βέβαιον ὅτι ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἠ μόνη μας ἐλπίδα, τό Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. Καί ὁ λόγος Του ὁ πανάγιος εἶναι ἡ μόνη καθαρή τροφή καί τρυφή τῆς ψυχῆς, ἀπόλαυσις καί χαρά, ὕδωρ ζωῆς, ἴαμα, θεραπεία. Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ προσφέρει, σέ κάθε πιστό, τό σωτήριον ὕδωρ δωρεάν. «Ὅποιος μέσα ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς του πιστεύει εἰς τόν Χριστόν, σύμφωνα μέ τούς λόγους τῆς Γραφῆς, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. Τοῦτο δέ εἶπε περί τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν» ( Ἰωάν. ζ΄38-39).

Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ κοντά Του. Νά ἀφήσουμε τήν Ψευτιά καί  τήν ὑποκρισία. Νά ἀνοίξουμε την καρδιά μας εἰς τόν Χριστόν. Νά  ἐγκολπωθοῦμε τήν ΑΛΗΘΕΙΑ, τόν ζωοποιόν Του λόγον. Νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «Πρᾶξι», στήν καθημερινή μας ζωήν.

Καί τότε εἶναι πλέον ἤ βέβαιον ὅτι θά βροῦμε τή σωστή ἀπάντησι σέ ὅλα τά ἐρωτηματικά μας, τή σωστή λύσι σέ ὅλα τά προβλήματά μας. Τότε θά βροῦμε τήν ψυχική μας γαλήνη καί θά νοιώσουμε ἀπολύτως, ἐν Χριστῷ, ἀσφαλεῖς.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ νά ξεχωρίσουμε τἄχυρα, ἀπό τό σιτάρι. Νά ξεχωρίσουμε τά γήϊνα καί φθαρτά, ἀπό τά ἐπουράνια, τά ἄφθαρτα καί αἰώνια. Εἶναι καιρός νά ξεχωρίσουμε, δηλαδή τό γήϊνο, τό φυσικό νερό, ἀπό τό ἀθάνατο, τό ζωντανό νερό, τό οὐράνιον, τό σωτήριον ὕδωρ.

Τό ὕδωρ τοῦτο τοῦ φρέατος τοῦ Ἰακώβ, λέγει ὁ Κύριος, δέν ξεδιψᾷ  τή δίψα μας. Ὅλα, δηλαδή, τά γήϊνα  πράγματα δεν ἱκανοποιοῦν τίς μεταφυσικές  μας ἀνησυχίες, δεν γεμίζουν τό ὑπαρξιακό κενό. Ὅλα εἶναι μάταια,  «σκιᾶς ἀσθενέστερα καί ὀνείρων ἀπατηλότερα. Μία ροπή καί ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται», λέγει ὁ ἱ. Δαμασκηνός. «Ὀρύσσουμε λάκκους συντετριμμένους, οἵ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν». Ὅλα τά ἐπιτεύγματά μας, χωρίς Θεόν, εἶναι ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ. Μιά τρύπα στο νερό.

Στό διάλογό Του, μέ τή Σαμαρείτιδα, ὁ Κύριος, τονίζει αὐτή τήν ἀλήθεια, τήν ματαιότητα τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων καί λέγει: «Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν·», (Ὅποιος πίνει ἀπό το νερό αὐτό τοῦ φρέατος τοῦ Ἰακώβ, ξαναδιψάει )·«ὅς δ’ ἄν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσει εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ ὅ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἀλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον» ( Ἰωάν. δ΄ 13-14).

Τό ὕδωρ το ζῶν, εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι οἱ δωρεές τοῦ παναγίου Πνεύματος. Εἷναι ὀ ζωοποιός λόγος τοῦ Χριστοῦ, πού καί νεκρούς ἀνασταίνει.

Ὅποιος, πράγματι, θέλει νά βρῇ ἀνάπαυσι και γαλήνη στήν ψυχή, ὅποιος διψᾷ, ἀφήνει τούς συντετριμμένους λάκκους, ἀπομακρύνεται ἀπό τό Κακό καί τήν ἁμαρτία, δέχεται τήν Πρόσκλησι τοῦ Χριστοῦ καί, εἰλικρινά μετανοιωμένος, ἐπιστρέφει στό Χριστό, τήν Πηγήν τοῦ Ζῶντος Ὕδατος. Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, «χθές και σήμερον ὁ αὐτός και εἰς τούς αἰῶνας»( Ἑβρ.ιγ΄8), ἔρχεται κοντά μας καί διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν, κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ» ( Ματθ. δ΄23).

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ νά  ἀκούσουμε τή Φωνή τῆς ἀγάπης Του καί νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του. Νά ἀποδεχθοῦμε τήν πρόσκλησί Του, μέ τήν καρδιά μας καί να ἀντλήσουμε ὕδωρ μετ’ εὐφροσύνης ἐκ τῶν Πηγῶν τοῦ Σωτηρίου. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι ἡ Πηγή τῆς Σωτηρίας. Καί ὁ Κύριος συνεχῶς ἵσταται ἐπί τήν Θύραν καί κρούει… Μᾶς καλεῖ νά μᾶς χαρίσῃ τό Ὕδωρ το Ζῶν: «Ἐάν τις διψᾷ ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω ὕδωρ ζωῆς δωρεάν». Μᾶς  καλεῖ ὅλους κοντά Του:

«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τον ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷος εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. ια΄ 28-30). Εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ Κύριος, ὡς ἀγαθός καί μεταδοτικός τοῦ ἀγαθοῦ, προσφέρει τό ὕδωρ τό ζῶν σέ ὅλους τούς πιστούς ΔΩΡΕΑΝ. Ἡ προαιώνιος Βουλή τοῦ Θεοῦ, τό Θέλημά Του εἶναι ἡ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

«Και εἶπε μοι· ΓΕΓΟΝΕΝ. Ἐγώ τό Α καί τό Ω, ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος. Ἐγώ τό διψῶντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς ΔΩΡΕΑΝ» (Ἀποκ. κα΄6).  Ὁ Ποταμός ὕδατος ζωῆς ἐκπορεύεται «ἐκ τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Ἀρνίου» (Ἀποκ. κβ΄1).«Και ὁ διψῶν ἐρχέσθω, καί ὁ  θέλων λαβέτω ὕδωρ ζωῆς ΔΩΡΕΑΝ» (Ἀποκ. κβ΄ 17).

 

 

 

 

 

 

«Αὕτη ἐστιν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ Πίστις ἡμῶν» (Α΄ Ἰωάν. ε΄4).

 

                      Η ΠΙΣΤΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΝΙΚΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ

 

«Αὕτη ἐστιν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τον κόσμον,

ἡ πίστις ἡμῶν» (Ἰωάν. ε΄4).

 

Α) Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ.

 

Τώρα δέν εἴμαστε πιά μόνοι.  Ἡ Ζωή καί ἡ εἰρήνη ἡμῶν (Κολοσ. γ΄3-4.Ἐφεσ.β΄14),ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, ὁ Ἐμμανουήλ (Imannu Ell), εἶναι μαζί μας(Ματθ.α΄23). Ὁ Υἱός και Λόγος τοῦ Θεοῦ, τέλειος Θεός, γίνεται ταπεινός ἄνθρωπος, «μορφήν δούλου λαμβάνει» ( Ἰωάν. α΄14.Φιλιπ. β΄5-11), ἔρχεται κοντά μας ἀθόρυβα, ταπεινά, «ὡς αὔρα λεπτή», «ὁ πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ», μᾶς ζωοποιεῖ καί μᾶς βεβαιώνει ὅτι θά εἶναι παντοτεινά μαζί μας. «Καί ἰδού ἐγώ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν» (Ματθ. κη΄ 20). Καί «οὗ γάρ εἰσι δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς το ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν»(Ματθ.ιη΄20). Καί πραγματικά, ὁ Πάντων Ἐπέκεινα εἶναι καί Πανταχοῦ Παρών. Καί, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι μαζί μας, «ἐν αὐτῷ γάρ ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν, τοῦ γάρ καί γένος ἐσμέν» (Πράξ.ιζ΄28). Ὁ ἱερός Χρυσόστομος καί ὁ Μ. Βασίλειος, στή θεία λειτουργία  μᾶς βεβαιώνουν, γιά τήν ζωντανή Παρουσία τοῦ Κυρίου καί ἀναφωνοῦν λέγοντες ὅτι «ὁ ἄνω τῷ Πατρί συγκαθήμενος καί ὧδε ἡμῖν ἀοράτως συνών». Εἷναι παντοτινά μαζί μας. Δέν μᾶς ἐγκαταλείπει ποτέ ὁ Ἐμμανουήλ. «Γνῶτε Ἔθνη καί ἡττᾶσθε, ἐπακούσατε ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, ἰσχυκότες ἡττᾶσθε· ἐάν γάρ πάλιν ἰσχύσητε, πάλιν ἡττηθήσεσθε. Καί ἥν ἄν βουλεύσησθε  βουλήν, διασκεδάσει  Κύριος, καί λόγον ὅν ἄν εἴπητε, οὐ μή  ἐμμείνῃ ἐν ὑμῖν, ὅτι ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ»( Ἡσ. 8, 9-10).

Ὁ Προφήτης Δαβίδ ἔχει  βαθειά συναίσθησι τῆς ζωντανῆς καί ἀδιαλείπτου, εὐεργετικῆς  καί προστατευτικῆς πανταχοῦ Παρουσίας τοῦ Κυρίου και λέγει: «Ποῦ πορευθῶ ἀπό τοῦ πνεύματός σου και ἀπό τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω;…»(Ψαλμ. 138, 7-10).  Καί μᾶς βεβαιώνει ὅτι Κύριος εἶναι παντοτινά μαζί μας. Μᾶς  κυνηγάει, «μᾶς καταδιώκει μέ τό ἔλεός  Του πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας, μᾶς σώζει καί μᾶς κρατάει κοντά Του, εἰς τόν οἶκον Του εἰς μακρότητα ἡμερῶν»(Ψαλμ.22, 6). Μᾶς βεβαιώνει δε ὅτι «ὁ Θεός ἡμῶν (εἶναι) καταφυγή καί δύναμις, βοηθός ἐν θλίψεσι ταῖς εὑρούσαις ἡμᾶς σφόδρα. Διά τοῦτο οὐ φοβηθησόμεθα ἐν τῷ ταράσσεσθαι τήν γῆν καί μετατίθεσθαι ὄρη ἐν καρδίαις θαλασσῶν. Καί ὅταν συνταράσσεται, ἐκ  θεμελίων, τό σύμπαν, ὅταν βογγοῦν τά κύματα καί σείεται ἡ γῆ καί μετακινοῦνται τά ὄρη ἐν μέσῳ τῶν θαλασσῶν καί συγκλονίζονται τά σύμπαντα, και τότε ἐμεῖς δέν θά φοβηθοῦμε, διότι ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων εἶναι μαζί μας,  Φρούριόν μας, ὁ Θεός τῶν Πατέρων μας.   «Lo nira, Chi Jodea Tsebaoth immanu, misgav lanu eloche jaakob»(Ψαλμ. 45,1ἑξ. ). Καί ὅταν ὁ Χριστός εἶναι μαζί μας, ποιός θά τολμήσῃ νά σταθῇ ἐναντίον μας;

Β) ΑΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ…

 Ἄν ὁ Χριστός δεν ἦταν μαζί μας, δεν θα εἴχαμε λόγον ὑπάρξεως. Αὐτός και μόνον Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας και ἡ εἰρήνη μας, τό Φρούριόν μας (Misgav lanu). Ἄν ὁ Χριστός δέν ἦταν μαζί μας, ἡ ζωή μας θα ἦταν «κενή», ἄδεια, ἀνούσια, χωρίς ἀγάπη, χωρίς νόημα, χωρίς περιεχόμενον, χωρίς σκοπό. Ἡ ζωή μας χωρίς τον Χριστόν εἶναι ΚΟΛΑΣΙΣ.

«Ἄν δεν ἦταν μαζί μας ὁ Χριστός… ἄς τό ὁμολογήσῃ ὁ πιστός  λαός τοῦ Θεοῦ, ἄν  ὁ Κύριος δέν ἦταν μαζί μας, προστάτης και ὑπερασπιστής μας, θα μᾶς εἶχαν καταβρωχθήσῃ, θα μᾶς κατάπιναν ζωντανούς οἱ ἐχθροί μας, δαίμονες και δαιμονάνθρωποι. Χείμαρρον διῆλθε και διέρχεται ἡ ψυχή μας. Ὁρμητικός Χείμαρρος, κατακλεισμός μίσους, παραφορᾶς καί παραφροσύνης, θά μᾶς κατεπόντιζε καί θά μᾶς ἀπέπνιγε, ἄν ὁ Κύριος δεν ἦταν μαζί μας (Ψαλμ.123,1-8).

Ἀλλά ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι μαζί μας. Παραμένει μαζί μας, σκέπη, καταφυγή και στερέωμα. Νοηματίζει τή ζωή μας καί μᾶς λυτρώνει ἀπό τίς παγίδες τοῦ ἐχθροῦ. «Ἡ βοήθεια ἡμῶν ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ ποιήσαντος τον οὐρανόν και την γῆν»(Ψαλμ. 123,8). Ὁ Κύριος ἐγγύς. Καί «ἔτι ἡ Χείρ ὑψηλή» ( Ἡσ. 9, 12).

 

Γ) ΗΜΕΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΙΣ ΗΜΩΝ  ΝΙΚᾼ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ.

Πιστεύομεν εἰς τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν Μονογενῆ, τον ἐκ τοῦ πατρός γεννηθέντα πρό πάντων τῶν αἰώνων. Πιστεύομεν ὅτι, εὐδοκίᾳ τοῦ πατρός και συνεργίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ Υἱός και λόγος τοῦ Θεοῦ, Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τέλειος Θεός, «σάρξ ἐγένετο και ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς  παρά πατρός, πλήρης χάριτος και ἀληθείας» (Ἰωάν.α΄14).

Πιστεύομεν εἰς τό Μυστήριον τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ, για τη λύτρωσι τοῦ Γένους τῶν ἀνθρώπων καί ὁμολογοῦμεν την Πίστιν μας εἰς τόν Ἰησοῦ Χριστόν «ἐν σαρκί ἐληλυθότα» (Α΄ Ἰωάν. δ΄2). Πιστεύομεν ὅτι, ὁμολογουμένως μέγα ἐστί τό τῆς εὐσεβείας Μυστήριον. Δηλαδή ὅτι: «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ» (Α΄ Τιμόθ. γ΄16). Πιστεύομεν, ὅτι ὁ Χριστός ἔρχεται καί παραμένει κοντά μας και σώζει τούς ἁμαρτωλούς, ἐκ τῶν ὁποίων πρῶτος εἶμαι ἐγώ.

Πιστεύομεν ὅτι σαρκώνεται ἡ Ἀγάπη καί ἔρχεται κοντά μας, ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ καί ταπεινώνει τόν ἑαυτόν Του, γενόμενος ὑπήκοος εἰς τον Πατέρα, μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ, ἑκουσίως καταδέχεται καί ὑψοῦται στό Σταυρό Αὐτός ἀντί ἡμῶν, «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. γ΄15,16). Πάσχει δι’ ἡμᾶς «ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς  Ἴχνεσιν Αὐτοῦ»  (Α΄ Πέτρ. β΄21). Ὁ ἱερός Δαμασκηνός λέγει ὅτι ἔρχεται κοντά μᾶς «ἵνα τήν ἑαυτοῦ  ἀναπλάσσῃ εἰκόνα φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσιν».

Πιστεύομεν ὅτι ἔρχεται ὡς Καλός Ποιμήν, εἰς ἀναζήτησιν καί ἐπαναφοράν, στήν ποίμνην αὐτοῦ  τῶν πλανηθέντων  προβάτων. Ἕρχεται και μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό τήν «ἰλύν βυθοῦ» εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ. Καθαρίζει τή λάσπη ἀπό τήν καρδιά μας. Λαμπρύνει, μέ τό Αἷμα Του τήν στολήν τῆς ψυχῆς μας. Μᾶς δίδει ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων και σκορπίων και ἐπί πᾶσαν την δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καί οὐδέν ἡμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ» (Λουκ. ι΄19). Μᾶς ἀποστέλλει εἰς τόν κόσμον νά κηρύξουμε τήν Ἀλήθεια, γιά τό  Θεό καί γιά τόν ἄνθρωπο. Μᾶς ἀποστέλλει εἰς τόν κόσμον ἅπαντα να κηρύξουμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Νά πολεμήσουμε τό σκοταδισμό, νά πολεμήσουμε τήν Κακία καί νά νικήσουμε τήν ἁμαρτία, διά τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως εἰς Αὐτόν, μέ τή διαβεβαίωσιν ὅτι θά εἶναι παντοτινά  μαζύ μας, σύμμαχος καί συμπολεμιστής. Ὁ Κύριος γνωρίζει ὅτι ὑπάρχουν πολλοί ἀντίχριστοι ἀνάμεσά μας καί «οὗτοι μετά τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, και το Ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστί και Βασιλεύς βασιλέων,(νικήσουσι δέ) καί οἱ μετ’ αὐτοῦ κλητοί ἐκλεκτοί καί πιστοί» (Ἀποκ. ιζ΄ 14).

Πιατεύομεν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ προσωπικός μας Σωτῆρας καί ὁ Λυτρωτής τοῦ Σύμπαντος κόσμου. Αὐτός σώζει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν (Ματθ. α΄21). Ὁ Χριστός, και μόνον Αὐτός σώζει. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία· οὐδέ γάρ  ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. δ΄12). «Και ἔσται ὅς ἄν ἐπικαλέσηται τό ὄνομα Κυρίου σωθήσεται»(Ἰωήλ γ΄ 5. Πράξ. β΄21. Ρωμ. ι΄13). Διότι «ὁ Χριστός μᾶς ἀγαπᾷ καί παραδίδει ἑαυτόν ὑπέρ ἡμῶν προσφοράν καί θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμήν εὐωδίας» (πρβλ. Ἐφεσ. ε΄2). Αὐτός «Μορφήν δούλου λαμβάνει». «Γίνεται ὑπήκοος εἰς τόν Πατέρα, μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ, δίδει τόν ἑαυτόν Του τύπον καί ὑπογραμμόν, πᾶσι πρός σωτηρίαν»( Φιλιπ. β΄8). «Διό και ὁ Θεός-Πατήρ, τόν Υἱόν αὐτοῦ καί ὡς ἄνθρωπον αὐτόν ὑπερύψωσε καί ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν Ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων και ἐπιγείων και καταχθονίων, και πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός» (Φιλιπ. β΄5-11). Ὁ Χριστός γίνεται Τύπος, Ὑπόδειγμα τοῦ τελείου ἀνθρώπου. Μᾶς ὑποδεικνύει την Ὁδόν ἐπαναφορᾶς εἰς τήν Πατρικήν Ἑστίαν. Μᾶς ὑποδεικνύει τόν τρόπον νά νικήσωμεν τόν κόσμον, τό Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν , διά τῆς Πίστεως εἰς τον Χριστόν, τῆς Πίστεως τῆς δι’  ἀγάπης ἐνεργουμένης (Γαλάτ. ε΄6), καί ἔτσι νά ἑνωθοῦμε μεταξύ μας καί  μέ τόν Θεόν. «Αὕτη δε ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τον κόσμον, ἡ Πίστις ἡμῶν» (Α΄ Ἰωάν. ε΄4).Διότι ἡ Πίστις μας εἶναι Φῶς, πού διαλύει τά σκοτάδια καί τήν πλάνην τοῦ κόσμου, πού ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται. Ἡ Πίστις μας εἶναι δύναμις πνευματικῆς καί ἁγίας ζωῆς, πού νικᾷ τή φαυλότητα τοῦ κόσμου, τήν Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισία. Πιστεύομεν ὅτι ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΑΣ ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Καί μόνον ἐκεῖνοι πού, πραγματικά, πιστεύουν εἰς τον Υἱόν τοῦ Θεοῦ, μάχονται ὑπέρ τῆς ΑΛΗΘΕΙΑΣ μέχρι θανάτου καί νικοῦν εἰς τόν κατά τῆς ἀληθείας πόλεμον τοῦ κόσμου.

Πιστεύομεν εἰς τόν Χριστόν, ἐν σαρκί ἐληλυθότα, καί μέ γνησίαν ἀγάπην πληροφοροῦμε πάντα ἐχθρόν καί  πολέμιον τοῦ  Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του ὅτι εἶναι «σκληρόν τό πρός κέντρα λακτίζειν» (Πράξ. κστ΄14). Τούς πληροφοροῦμεν ὅτι, ὄχι μόνον «τεθνήκασιν», ἀλλά καί «θνήσκουν οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ Παιδίου»(Ματθ. β΄2).

Οἱ ἐχθροί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως κονιορτοποιοῦνται. Ἐξαφανίζονται «ὡσεί χνοῦς ὅν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπό προσώπου τῆς γῆς»( Ψαλμ. α΄4). Διότι «γινώσκει Κύριος ὁδόν δικαίων και ὁδός ἀσεβῶν ἀπολεῖται». «Chi jodea jehovah derech tsadikim vederech Ressaim tobeth» (Ψαλμ. α΄6). Ὁ Χριστός «βδελύσεται» τήν ἀνομίαν, τήν ἀδικίαν, τήν Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισίαν. Καί «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. στ΄2). Αὐτός και μόνον Αὐτός εἶναι ὁ αἰώνιος Νικητής, ὁ αἰώνιος Θριαμβευτής, πάνω στό Κακό καί τήν ἁμαρτίαν. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ και μόνον Αὐτός, το Ἄκακον Ἀρνίον, «ὁ Ἀμνός τοῦ  Θεοῦ ὁ αἴρων την ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου»( Ἰωάν. α΄29), «Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄8), μάχεται, πολεμεῖ καί νικᾷ τό Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν. Με ἕνα μόνον φύσημα τοῦ στόματός Του, θά ἐξαφανίσῃ τόν ἄνομον, τόν υἱόν τῆς ἀπωλείας, θά ἐκμηδενίσῃ τον Διάβολον, τόν Ἀντίχριστον και ὅλους  τούς ἀντιχρίστους, πού πολεμοῦν τήν Ἐκκλησίαν Του (πρβλ. Β΄ Θεσσαλ. β΄ 8). Ἄς  κατανοήσουν, ἐπί τέλους, οἱ ἄφρονες, ὅτι ὁ αἰώνιος ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΗΣ, εἶναι ὁ Χριστός, και μόνον Αὐτός,  ὁ ἰσχυρός Θεός, ὁ Ἐξουσιαστής, ὁ  Ἄρχων τῆς εἰρήνης( Ἡσ. θ΄6). Τον πολεμοῦν οἱ παράφρονες, ἀλλά τό Ἀρνίον νικήσει αὐτούς, (νικήσουσι δε) και οἱ μετ’ αὐτοῦ κλητοί, ἐκλεκτοί και πιστοί» (Ἀποκ. ιζ΄14).

Πιστεύομεν ὅτι ὁ Χριστός ἔρχεται καί εἶναι παντοτινά μαζί μας καί ὅτι Αὐτός  εἶναι ἡ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ καί ἡ ΖΩΗ, τό ΦΩΣ και ἡ ΕΙΡΗΝΗ τοῦ κόσμου. Ἔρχεται κοντά μας, καί συγκαταβαίνει καί, ἑκουσίως, ὑψοῦται εἰς τον Σταυρόν, ἀντί ἡμῶν «Θανάτῳ δέ θάνατον πατήσας», διότι «οὐκ ἦν δυνατόν κρατεῖσθαι ὑπό τῆς φθορᾶς τόν Ἀρχηγόν τῆς Ζωῆς», «ΚΑΤΑΡΓΕΙ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστι τον Διάβολον καί μᾶς ἀπαλάσσει καί μᾶς ἐλευθερώνει, ἀπό το φόβο τοῦ θανάτου, εἰς τόν ὁποῖον εἴμαστε ὑποδουλωμένοι, σέ ὅλη μας τη ζωή διά την ἐξιλέωσιν και συγχώρησιν τοῦ λαοῦ» (Ἑβρ. β΄14-17 ). Τώρα πιά, γιά τούς πιστούς στό Χριστό, δέν ὑπάρχει θάνατος, ἀλλά ζωή. Δέν ὑπάρχουν νεκροί, ἀλλά κεκοιμημένοι. Δέν ὑπάρχουν νεκροταφεῖα, ἀλλά κοιμητήρια. Εἷναι κοντά μας ὁ Χριστός, τό Ἀρνίον. Μᾶς ἀνασύρει ἀπό την «ἰλύν βυθοῦ» εἰς την ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ και μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τόπον ἀναψυχῆς, «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων, καί ἐξαλείφει πᾶν δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν» (Ἀποκ. ζ΄17). Ὁ Χριστός, «ὁ ἄρτος τοῦ Θεοῦ ὁ καταβαίνων ἐκ τοῦ οὐρανοῦ και ζωήν διδούς τῷ κόσμῳ» (Ἰωάν. στ΄33). «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς·», λέγει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «ὁ ἐρχόμενος   πρός με οὐ μή πεινάσῃ, καί ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή διψήσῃ πώποτε» ( Ἰωάν. στ΄35).

Μᾶς εὐσπλαγχνίζεται. Μᾶς πλησιάζει ἀθόρυβα. Ἔρχεται καί παραμένει κοντά μας, ὅπου κι’ ἄν βρισκώμαστε, ὅποιοι κι’ ἄν εἴμαστε, ὅ,τι  κι’ ἄν κάνουμε και μᾶς ζωοποιεῖ. Ἀρκεῖ να Τον δεχθοῦμε, να πιστέψουμε στο Ὄνομά Του και να Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας, γιά νά βασιλεύσῃ ἐντός μας καί νά γίνῃ ἡ ψυχή καί ἡ ζωή μας Παράδεισος.

Ἡμεῖς πιστεύομεν καί ὁμολογοῦμεν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Υἱός και Λόγος τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ προσωπικός μας Σωτῆρας καί Λυτρωτής τοῦ  Σύμπαντος κόσμου. Καί διακηρύττομεν ὅτι «Οὔτε τόν Χριστόν ποτε καταλιπεῖν δυνησόμεθα, τόν ὑπέρ  τῆς τοῦ  παντός  κόσμου τῶν σωζομένων σωτηρίας παθόντα ἄμωμον ὑπέρ ἁμαρτωλῶν,  οὔτε ἕτερόν τινα σέβεσθαι. Τοῦτον μέν γάρ υἱόν ὄντα τοῦ Θεοῦ προσκυνοῦμεν, τούς δε μάρτυρας, ὡς Μαθητάς καί Μιμητάς τοῦ Κυρίου ἀγαπῶμεν ἀξίως ἕνεκα εὐνοίας ἀνυπερβλήτου τῆς εἰς τον ἴδιον Βασιλέα και Διδάσκαλον· ὧν γένοιτο και ἡμᾶς κοινωνούς τε καί συμμαθητάς γενέσθαι» (Μαρτύριον Πολυκάρπου XVII, 2-3. ΒΕΠΕΣ 3,26).

ΕΙΝΑΙ ΔΕ ΚΑΙΡΟΣ νά κατανοήσουμε ὅλοι ὅτι μόνον διά τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως  εἰς τόν ΧΡΙΣΤΟΝ, τόν Ἄρχοντα τῆς εἰρήνης, θά εἰρηνεύσῃ ὁ κόσμος.

Διά τοῦτο διακηρύττομεν ὅτι:

«Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν, ἡ Χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ Ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, το Ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ὡς ἐβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν, ΧΡΙΣΤΟΝ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΕΟΝ ΗΜΩΝ και τούς  αὐτοῦ Ἁγίους  ἐν λόγοις τιμῶντες, ἐν συγγραφαῖς, ἐν νοήμασιν, ἐν θυσίαις, ἐν ναοῖς, ἐν εἰκονίσμασι, τόν μέν ὡς Θεόν καί Δεσπότην προσκυνοῦντες και σέβοντες, τούς δε διά τον κοινόν Δεσπότην ὡς αὐτοῦ γνησίους θεράποντας τιμῶντες και την κατά σχέσιν προσκύνησιν ἀπονέμοντες. Αὕτη ἡ Πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ Πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ Πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ Πίστις την Οἰκουμένην ἐστήριξεν» ( Περικοπή ἀπό τό Συνοδικόν τῆς Ζ΄ Οἰκ. Συνόδου, ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας).

ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΜΕ  σέ ὅλους ὅτι ὀ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τοῦ Θείου Οἰκοδομήματος, τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ὁ λίθος ὁ ἐκλεκτός, ὁ ἔντιμος, καί εἶναι πλέον ἤ βέβαιον ὅτι ὅποιος πιστεύει εἰς Αὐτόν δέν θα ἐντροπιασθῇ (Α΄ Πέτρ. β΄6). ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ὅποιος θά πέσῃ, μέ ἐχθρική διάθεσι, πάνω σ’ αὐτόν, τόν ἀκρογωνιαῖον λίθον, θά τσακισθῇ. Ἐκεῖνον δε, πού ἐπάνω του θά πέσῃ ὁ βαρύς αὐτός λίθος, θά τόν θρυμματίσῃ, θα τόν σκορπίσῃ σάν σκόνην. Μᾶς προειδοποιεῖ ὁ Εὔσπλαγχνος καί λέγει: « Ὁ πεσών  ἐπί τόν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται·  ἐφ’ ὅν δ’ ἄν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν» (Ματθ. κα΄ 44). Μᾶς προλέγει ὅτι ὄλεθρος και ἀφανισμός ἐπιφυλάσσεται σέ κεῖνον, πού θά πολεμήσῃ τόν Χριστόν, θά  ὑποστοῦν τά προϊόντα τῆς Κακίας των.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ νά πιστέψουμε στόν Χριστόν καί,  εἰλικρινά μετανοιωμένοι, νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας εἰς τόν ΧΡΙΣΤΟΝ. Να ἐγκολπωθοῦμε το Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «Πρᾶξι», εἰς τήν καθημερινή μας ζωή. Καί, μέ καθαρή καρδιά νά προσφέρουμε εἰς τόν Λυτρωτήν, τόν Κύριον τῆς Δόξης, δάκρυα εὐγνωμοσύνης και ὕμνους Εὐχαριστίας. Διότι Σ’Αὐτόν, σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, ΑΝΗΚΕΙ Βασιλεία και ἡ τιμή, ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ.

«Τῷ ἀγαπῶντι ἡμᾶς καί λούσαντι ἡμᾶς ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ, καί ἐποίησεν ἡμᾶς βασιλείαν, ἱερεῖς τῷ Θεῷ καί Πατρί  αὐτοῦ (Ἀποκ. α΄5-6), αὐτῷ, τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ, τιμή καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ.