OI ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΣΗΛΙΟΥ ΘΕΟΤΗΤΟΣ

 

ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

 

 

«Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας, τῆς τρισηλίου Θεότητος, τούς την οἰκουμένην ἀκτῖσι, δογμάτων θείων πυρσεύσαντας·  τούς μελλιῤῥύτους ποταμούς τῆς σοφίας, τούς τήν κτίσιν πᾶσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας· Βασίλειον τόν μέγαν, καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον, σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννῃ, τῷ τήν γλῶτταν  χρυσοῤῥήμονι· πάντες οἱ τῶν λόγων  αὐτῶν ἐρασταί, συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν· αὐτοί γάρ τῇ Τριάδι, ὑπέρ ἡμῶν ἀεί πρεσβεύουσιν».

Ἡ Ἁγία μας ἐκκλησία πανηγυρίζει εἰς την μνήμην τῶν ἁγίων καί καλεῖ τούς πιστούς  νά μελετήσουν τη ζωή τῶν Ἁγίων καί νά μιμηθοῦν τάς ἀρετάς των. Βασικός σκοπός τῆς Ἑορτῆς εἶναι ἡ μίμησις τῶν Ἁγίων.

 Προς τον σκοπόν αὐτόν, ἰδιαιτέρως καθιέρωσε και κοινήν Ἑορτήν, γιά τούς, πραγματικά, τρισμεγίστους φωστῆρας τῆς  τρισηλίου Θεότητος, τόν Βασίλειον τόν μέγαν καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον καί τον περίφημον, τόν ξακουστόν Ἰωάννην, πού ὄντως ὁ λόγος του εἶναι χρυσός, σοφός, γι’ αὐτό και ὀνομάζεται Χρυσόστομος. Καί οἱ τρεῖς πίστεψαν, με ὅλη τη δύναμι τῆς ψυχῆς του εἰς τόν Χριστόν. Τόν λάτρεψαν «ἐν πνεύματι και ἀληθείᾳ» καί ἀφιερώθηκαν εἰς τόν Χριστόν καί εἰς τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀφιέρωσαν τά πάντα στό Χριστό καί, ἐκ τῶν πραγμάτων, ὰνεδείχθηκαν πραγματικά, μέγιστοι Φωστῆρες τῆς τρισηλίου Θεότητος, ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΓΙΑΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ ΖΩΗΣ. Ὁ Χαριτωμένος καί ἅλατι ἡρτημένος λόγος τους, συνοδεύεται πάντοτε ἀπό τά ἔργα Τους, ἔργα ἀγάπης και Καλωσύνης. Ὑποδειγματική εἶναι ἡ Πίστις και ἡ Ἀγάπη τους στό Χριστό, ἡ ὐπομονή τους καί γενικά οἱ ἀρετές τους καί ἡ θυσιαστικότητά τους. Ἐκ τῶν πραγμάτων ἀνεδείχθησαν Ὑπογραμμός και Τύπος τῶν πιστῶν ἐν πᾶσιν. Ἀπερίγραπτον εἶναι τό  Κάλλος τῶν ἀρετῶν τους και ἡ σοφία τῶν θεοπνεύστων λόγων τους. Διό καί καθιερώθηκαν ὡς προστάτες τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Παιδείας. Μέ τίς ἀκτίνες τῶν θείων δογμάτων ἐφώτισαν ὁλόκληρη τήν Οἰκουμένην καί μέ τούς μελλιρρύτους ποταμούς τῆς σοφίας τους κατήρδευσαν, καταπότισαν ὁλόκληρη τήν κτίσιν μέ τῆς Θεογνωσίας τά νάματα. Κάθε συνετός ἄνθρωπος, πού μελετᾶ τά θεόπνευστα συγράμματά τους, θέλγεται και ἀγαπᾶ καί ἐρωτεύεται τά θεϊκά τους λόγια, και τιμᾶ με ὕμνους τούς τρισμέγιστους αὐτούς φωστῆρες τῆς τρισηλίου Θεότητος. Καί εἶναι καιρός  να ἐπιστρέψουμε στην μελέτη τῆς Ἁγίας ζωῆς τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας καί  νά ἀνατρέφουμε τά παιδιά μας «ἐν παιδείᾳ και νουθεσίᾳ Κυρίου» , με τά νάματα τῆς Θείας Διδασκαλίας τῶν Μεγάλων ὄντως Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου και Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, για να χαροῦμε καλλίτερες Μέρες. Καιρός να προστατέψουμε τά τά Παιδιά μας, ἀπό τίς βρωμερότητες καί τό σκοταδισμό καί ἀπό τήν κοπριά τού κόσμου τούτου, τού ὁποίου ἡ κατάντια και ἠ ἀθλιότητα δέν περιγράφεται. Με Ὁδηγούς  τούς τρισμέγιστους Φωστῆρας τῆς τρισηλίου Θεότητος, ἄς δοξάσωμεν τόν Θεόν, τόν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν, πού μᾶς χάρισε τούς οἰκουμενικούς αὐτούς διδασκάλους,  αὐτούς τούς Θησαυρούς, γιατί σ’Αὐτόν ἀνήκη ἡ τιμή καί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας .Αμήν.

«Κύριε ὡς θέλεις καί ὡς οἶδας, ἐλέησον ἡμᾶς

 

                

                                                 ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ

                 Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος

                 ὁ ἐλθών εἰς τόν κόσμον, ἁμαρτωλούς σῶσαι, ὧν

                 πρῶτος εἰμί ἐγώ, ἐλέησόν καί σῶσον ἡμᾶς.

                 ΑΜΗΝ.

                Ἰησοῦ ἐλέησον! Καρδιογνῶστα Κύριε, ὡς θέλεις

                 καί ὡς οἶδας, ἐλέησον ἡμᾶς.

                 Κύριε, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, γλυκειά μου Ἄνοιξι,

                Ὦ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου,

                Ἰησοῦ, ἐξομολογοῦμαι καί διακηρύττω  σέ ὅλους,

                 ὅτι δέν εἴμαστε ἄξιοι τοῦ ἐλέους Σου, ἀλλά ἔχουμε

                 ἀπόλυτη ἀνάγκη ἀπό τό ἔλεός Σου. Γι' αὐτό ὅλοι

                 συντετριμμένοι καί τεταπεινωμένοι, καταφεύγουμε

                 Σέ Σένα, Λυτρωτά,  καί Σέ ἱκετεύουμε! 

                 Δέξου, Κύριε,   τή μετάνοιά μας, καί ἐλέησον ἡμᾶς,

                 ὄχι  γιατί τό ἀξίζουμε, «ἀλλ' ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ

                 Ὀνόματός Σου» , γλυκύτατέ Ἰησοῦ!

                  Σύ, Κύριε, εἶσαι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη                      μας παρηγοριά,ἡ μόνη μας ἐλπίδα, τό Φρούρίον μας,                      ὁ Θεός μας,τόμόνον ἀσφαλές καταφύγιον.    Σέ Σένα,                     Ἰησοῦ μου,που Σταυρώθηκες, γιά μᾶς, Σέ  Σένα  καί                        μόνον καταφεύγωμε καί Ἐσένα μονον λατρεύωμεν.

                    

                            ΚΥΡΙΕ   ΜΟΥ  ΙΗΣΟΥ , ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ!

                     

                 

«ΥΜΕΙΣ ΕΣΤΕ ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ ΖΩΝΤΟΣ» (Β΄ Κορινθ. στ΄16).

 

«ΕΞΕΛΘΕΤΕ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΘΗΤΕ»

(Β΄ Κορινθ. στ΄17).

 

Ὁ Πάνσοφος καί Πανάγιος Θεός ἐδημιούργησε τόν ἄνθρωπο, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη. Τόν τίμησε δέ, μέ τήν τιμήν τοῦ· «κατ’εἰκόνα». Τόν ἔπλασε,  «κατ’εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν αὐτοῦ» (Γενέσ. α΄26),«χοῦν λαβών ἀπό τῆς γῆς», και, «ἐνεφύσησεν εἰς τό πρόσωπον αὐτοῦ πνοήν ζωῆς καί ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχήν ζῶσαν» (Γενέσ. β΄7). Τόν ἔπλασε μικρόν Θεόν, μικρόν δημιουργόν. Διά τοῦ θείου ἐμφυσήματος,  κατέστησε τόν ἄνθρωπον «Ναόν Θεοῦ ζῶντος»(Β΄ Κορινθ. στ΄16). Διά τῆς παρακοῆς, ὁ ἄνθρωπος ἐγκατέλειψε τόν Θεόν καί ἀμαύρωσε τό· «κατ’εἰκόνα». Ὁ Δημιουργός ὅμως, σάν στοργικός Πατέρας, δέν θέλησε νά χαθοῦν τά πλάσματά Του. «Τόσο πολύ ἀγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον»( Ἰωάν. γ΄15,16). Ὁ Χριστός ἔρχεται κοντά μας καί ὑψοῦται εἰς τόν Σταυρόν Αὐτός, ἀντί ἡμῶν και «πρῶτος μᾶς ἀγάπησε και μᾶς ἔλουσε καί μᾶς ἐκαθάρισε, μέ τό πανάγιον αἷμα Του ἀπό τίς ἁμαρτίες μας καί μᾶς κατέστησε βασιλεῖς καί ἱερεῖς τῷ Θεῷ καί Πατρί αὐτοῦ(Ἀποκ. α΄ 5-6).

Ὁ Χριστός δεν μᾶς ἐξαναγκάζει, ἀλλά μᾶς καλεῖ κοντά του, μᾶς ἐκλέγει καί μᾶς ἀναδεικνύει εἰς «γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον, ἀφιερωμένον εἰς τόν Θεόν. Μᾶς καθιστᾶ ξεχωριστό λαό, κτῆμα καί περιουσία τοῦ Θεοῦ, γιά νά διακηρύττουμε, ὡς ἐλεημένοι ἀπό τόν Θεόν, μέ τήν ἁγία μας ζωή, τίς ἄπειρες τελειότητες τοῦ Θεοῦ» (πρβλ. Α΄ Πέτρ. β΄9-10).

Εἶναι ὅμως ἀπόλυτη ἀνάγκη νά δεχθοῦμε, μέ τήν καρδιά μας τήν τιμήν, νά εἴμαστε λαός τοῦ Θεοῦ ἅγιος. Καί  δι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον ὀφείλουμε νά κατανοήσουμε, νά συνειδητοποιήσουμε  τήν τιμήν τοῦ· «κατ’εἰκόνα» καί νά ἐξέλθουμε, ὡς λαός τοῦ Θεοῦ  ἀπό τή Βαβυλῶνα. Νά καταλάβουμε καλά ὅτι δέν ἐπιτρέπεται νά  ἔχουμε καμμιά ἀπολύτως φιλία, σχέσι ἤ συνεργασία μέ τούς ἀπίστους, τούς ἀμετανοήτους εἰδωλολάτρες, δέν μᾶς ταιριάζουν γιά σύντροφοι. Γιατί τί σχέσι ἔχει ἡ δικαιοσύνη, μέ τήν ἀνομία; Ἤ ποιά ἐπικοινωνία μπορεῖ νά ἔχῃ τό Φῶς, μέ τό Σκοτάδι; Ποιά δέ συμφωνία μπορεῖ νά γίνῃ μεταξύ τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Σατανᾶ; Τί κοινόν μπορεῖ νά ἔχῃ ἕνας πιστός,  με ἕναν ἄπιστον; Ἤ πῶς μπορεῖ νά βρίσκωνται μαζί ὁ Ναός τοῦ Θεοῦ, μέ τά Εἴδωλα;  Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει: «Δεν ἔχουν καμμιά θέσι τά εἴδωλα σέ σᾶς. Διότι σεῖς εἶσθε ναός Θεοῦ ζῶντος. Ὁ Θεός, στήν Παλαιά Διαθήκη, εἶπε, ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καί ἐμπεριπατήσω (Θά κατοικήσω μέσα τους καί θα περιπατήσω μεταξύ τους) και ἔσομαι αὐτῶν Θεός και αὐτοί ἔσονταί μοι λαός(Θά εἶμαι Θεός τους και αὐτοί θα εἶναι λαός μου) ( Β΄ Κορινθ.στ΄στ΄16).

Καί συνιστᾶ σέ ὅλους μας τήν ἔξοδον ἀπό τούς ἀμετανοήτους ἀπίστους. Συνιστᾶ τήν ἀπομάκρυνσιν ἀπό αὐτούς. Συνιστᾶ τήν ἀναχώρησιν ἀπό τήν Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν. Αὐτή Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τήν εἰδωλολατρία εἶναι ἡ βασική προϋπόθεσις, γιά νά εἴμαστε «Ναός Θεοῦ», γιά νά εἶναι ὁ Θεός δικός μας καί μεῖς να εἴμαστε Λαός Του:

«Διό (Διά τοῦτο) ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν (τῶν ἀπίστων) καί ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε, κἀγώ εἰσδέξομαι ὑμᾶς (ἄν φύγετε μέσα ἀπό αὐτούς καί χωρισθῆτε, λέγει ὁ Κύριος, καί δέν ἐγγίζετε ἀκάθαρτον, τότε καί ἐγώ θα σᾶς δεχθῶ)  καί ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καί ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱούς καί θυγατέρας, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ»( Β΄ Κορινθ. στ΄18).Τότε ἐγώ, ὁ Θεός ὁ Παντοκράτωρ, θά εἶμαι Πατέρας σας καί σεῖς θά εἶσθε Γιοί μου καί θυγατέρες μου.  Αὐτή εἶναι πραγματικά ἡ ὑπόσχεσις τοῦ Θεοῦ, πού πραγματοποιεῖται ὅταν κι’ ἐμεῖς, μέ τήν καρδιά μας, καθαρίσουμε τόν ἑαυτόν μας ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ»(Β΄ Κορινθ. ζ΄ 1). Τότε ὁ καθ΄ ἕνας ἀπό μᾶς, ἀλλά ὅλοι μαζί  θά εἴμαστε «Ναός Θεοῦ» καί πανευτυχεῖς, «Μακάριοι». Διότι «Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ὀ ἄνθρωπος, ὅς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλή ἀσεβῶν  καί ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καί ἐπί καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν»(Ψαλμ. α΄ 1).

Τότε καί μόνον τότε ὁ καθένας χωριστά, ἀλλά καί ὅλοι μαζί θά εἴμαστε «Ναός Θεοῦ ζῶντος», τότε καί μόνον τότε θά ἀξιωθοῦμε τῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ παραστάσεως, τότε καί μόνον τότε θά ἀξιωθοῦμε, ὡς βασιλεῖς καί ἱερεῖς τῷ Θεῷ καί πατρί, νά λατρεύωμεν τόν Θεόν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» καί «ἐν  παντί τόπῳ τῆς Δεσποτείας αὐτοῦ», εἰς πάντας τούς Αἰῶνας. Διότι εἰς αὐτόν ἀνήκει ἡ Βασιλεία καί  ἡ δύναμις, ἡ τιμή,  ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.ΑΜΗΝ.

 

 

 

 

ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΑΠΟ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΙΟΥΔΑΙΑΣ

«ΕΞΟΔΟΣ ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΥΡΟΥ ΚΑΙ ΣΙΔΩΝΟΣ»

 

Ἡ ΕΞΟΔΟΣ αὐτή δέν εἶναι τοπική μετακίνησις ἀπό ἕνα τόπον εἰς ἄλλον τόπον, ἀλλά εἶναι μετακίνησις ἠθική, πνευματική. Καί ἡ μέν ἔξοδος τοῦ Ἰησοῦ ἀπό τῶν ὁρίων τῆς Ἰουδαίας, φανερώνει τήν ἄπειρη Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνον, για τούς Ἰουδαίους, ἀλλά για ὅλους τούς ἀνθρώπους.

Ἀνέκφραστη καί ἀπερίγραπτη εἶναι ἡ ἔξοδος τοῦ Ἰησοῦ, ἡ συγκατάβασίς Του. Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τέλειος Θεός, γίνεται καί τέλειος ἄνθρωπος. Ἄφραστη εἶναι ἡ θεία κένωσις ! Ἐξέρχεται ὁ Λευκός ἵππος καί ὁ Πάλλευκος καβαλάρης, «ὁ Παῖς ὀ ἐκλεκτός», ὁ Χριστός,  καί ἔρχεται κοντά μας. «Ἐξέρχεται δέ νικῶν καί ἵνα νικήσῃ»(πρβλ. Ἀποκ. στ΄2). Ἐξέρχεται. Ἔρχεται κοντά μας καί διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν. Κηρύσσει τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας και θεραπεύει πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ»(Ματθ. δ΄23).

Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἀναφέρει ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀφήνει τό Θεϊκό Του Θρόνο, ἐξέρχεται καί προσλαμβάνει τήν καταφθαρεῖσαν φύσιν ἡμῶν καί  τήν ἀπαφθαρτίζει καί τήν ἐξαγιάζει. Προσηλοῦται εἰς τόν Σταυρόν, «ἵνα τήν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσι» και «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ΄ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον»( Ἰωάν. γ΄15,16). Καί ἔρχεται πρῶτα εἰς τά ἴδια. Ἐπισκέπτεται πρῶτα τούς δικούς Του, αὐτούς πού πίστευαν εἰς αὐτόν, τόν ἀληθινόν Θεόν, μολονότι καί αὐτοί πολλές φορές, Τόν ἀρνήθηκαν, οἱ ὑποκριτές. Ὁ Ἰωάννης ἀναφέρει την ἐπιπολαιότητα τῶν Ἰουδαίων και λέγει  ὅτι «εἰς τά ἴδια ἦλθε, καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον. Ὅσοι δέ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ» ( Ἰωάν. α΄ 11—12). Ἀλλά καί αὐτοί,  ἐκ τῶν Ἰουδαίων, πού πίστεψαν εἰς αὐτῶν, ἄργησαν νά καταλάβουν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται καλεῖ καί σώζει ὅλα τά ἀπολωλότα πρόβατα Οἴκου Ἰσραήλ, πάντα τά Ἔθνη, καί ὄχι μόνον τούς Ἰουδαίους. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, μέ λαχτάρα περιμένουν τόν Μεσσίαν, τόν  Ἐρχόμενον Λυτρωτήν. «Καί Αὐτός προσδοκία Ἐθνῶν» (Γενέσ.49, 10).

Ἐξέρχεται, λοιπόν, ἀπό τῶν ὁρίων τῆς Ἰουδαίας καί ἔρχεται εἰς τά μέρη Τύρου καί Σιδῶνος, γιά νά συναντήσῃ καί νά σώσῃ τά  ἀπολωλότα πρόβατα. Καί δέν ἐξαναγκάζει, ἀλλά Προσκαλεῖ καί τούς εἰδωλολάτρες νά ἐξέλθουν, ἐάν θέλουν, ἀπό τῶν ὁρίων Τύρου και Σιδῶνος, ἀπό τῶν ὁρίων τῆς εἰδωλολατρίας, νά μετα-νοήσουν καί, μέ τή Θέλησί τους, νά ἐπιστρέψουν στήν Πατρικήν  Ἑστίαν. Καλεῖ τά ἀπολωλότα πρόβατα νά ἐπιστρέψουν εἰς την Ποίμνην Του, ὥστε να ὑπάρχει μία Ποίμνη, εἷς Ποιμήν, ὁ Χριστός. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ προσδοκώμενος, ὁ ἀναμενόμενος, ὁ Ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ Εὐλογημένος, ὁ Σωτῆρας καί Λυτρωτής Κόσμου.

Ἡ Χαναναία πληροφορεῖται τόν ἐρχομό τοῦ Λυτρωτοῦ εἰς τά μέρη Τύρου καί Σιδῶνος, καί, ἀπό τῶν ὁρίων ἐκείνων τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐξελθοῦσα, ἔρχεται σέ συνάντησι τοῦ ΙΗΣΟΥ. Τό· «ἐξελθοῦσα» ἐδῶ σημαίνει συνειδητή  ἀναχώρησι, ἀπό τήν εἰδωλολατρία, ἀναχώρησιν ἀπό τό Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν καί ἐπιστροφήν εἰς τήν Πατρικήν Ἑστίαν τοῦ ἀπολωλότος προβάτου. Ἡ Ἔξοδος τῆς Χαναναίας, ἀπό τῶν ὁρίων ἐκείνων, φανερώνει: τήν εἰλικρινεῖ μετάνοιάν της, τήν βαθειά συναίσθησιν τῆς ἁμαρτωλότητός της, τήν θερμή Πίστιν αὐτῆς πρός τόν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν ὁποῖον ὁμολογεῖ Υἱόν τοῦ Θεοῦ, Μεσσίαν, Σωτήρα καί Λυτρωτήν τοῦ κόσμου, καί τή λαχτάρα της, γιά τό Χριστό. Ἀπόδειξις τούτου εἶναι ἡ θερμή της Προσευχή: «Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱέ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται» (Ματθ.ιε΄22). Ὁ Καρδιογνώστης γνωρίζει τά ἐσώτατα βάθη τῆς καρδιᾶς της καί δέν ἀποκρίνεται, δοκιμάζει τήν πίστι της καί θέλει νά διδάξῃ ὅλους ἐμᾶς, ὅτι δέν ἀρκεῖ ἡ ἔξοδος ἀπό τῶν ὁρίων τῆς εἰδωλολατρίας, ἡ  καθαρότης τῆς καρδίας, ἀλλά καί ἡ διατήρησις τῆς καθαρότητος, δι’ ἔργων ἀγαθῶν, διά τῆς συνεχοῦς ἐπιτελέσεως ἁγιωσύνης ἐν φόβῳ Θεοῦ. Ζητεῖ ὀ Θεός ἀγάπη, ταπείνωσι, ὑπομονήν, βαθειά συναίσθησι τῆς οὐτιδανότητός μας μπροστά στο Θεό, διά νά μᾶς ἀξιώση, μετά τήν ἐξοδον ἀπό τῶν ὁρίων ἐκείνων, τῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ παρατάξεως καί νά μᾶς ἐπιτρέψῃ τήν εἴσοδον εἰς τήν ἁγίαν Του ποίμνην.

Οἱ Μαθηταί παρατηροῦν ὅτι ὁ Κύριος δέν ἀποκρίνεται στίς κραυγές τῆς Χαναναίας καί μεσιτεύουν στόν Κύριον, νά τήν βοηθήσῃ. Και ὁ  Κύριος τούς βεβαιώνει. ὅτι γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τον σκοπόν ὁ οὐράνιος Πατέρας Τόν  ἔστειλεν στόν κόσμον, γιά νά καλέσῃ καί νά σώσῃ τά χαμένα πρόβατα οἴκου Ἰσραήλ. Ἀλλά τά πρόβατα αὐτά ὀφείλουν, νά καθαρίσουν τόν ἑαυτόν τους ἀπό κάθε μολυσμό σαρκός καί πνεύματος, να καθαρίσουν την καρδιά τους, ἀπό τη λάσπη καί την ἀκαθαρσία τῆς εἰδωλολατρίας, καί  νά ἐπιστρέψουν, με τη θέλησί τους, στην Πηγή τοῦ Ζῶντος Ὕδατος, στόν Ἕνα καί Μόνον ἀληθινόν Θεόν «ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ». Νά ἐξέλθουν, συνειδητά, ἀπό τῶν ὁρίων τῆς εἰδωλολατρίας. Ἡ  Χαναναία δοκιμάζεται, γιά νά ἀναδείξῃ ὁ Κύριος, σέ ὅλους μας, την μεγάλη της Πίστι. Ἡ εἰλικρινά μετανοιωμένη Χαναναία, δέν δυσανασχετεῖ, ἀποδέχεται τήν ἁμαρτωλότητά της, ὑπομένει τή δοκιμασία, δέν χάνει την πίστι της, ἐπιμένει στήν προσευχή της καί λέγει: «Κύριε, βοήθει μου». Καί  ὁ Κύριος τῆς λέγει: «Οὐκ ἔστι καλόν λαβεῖν τον ἄρτον τῶν τέκνων καί βαλεῖν τοῖς κυναρίοις».

Καί ἐκείνη, μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός της ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,  ἐξομολογεῖται και λέγει: Ναί , Κύριε, εἶμαι ἁμαρτωλή, εἶμαι, πράγματι, ἕνα ἄπιστο σκυλί. Ἁλλά μετανοῶ, καί ζητῶ τό Ἔλεός Σου. Λύπήσου μέ καί ἐλέησόν με!  Ἡ Κόρη μου βασανίζεται ἀπό δαιμονικό Πάθος καί ὐποφέρω πολύ. Σῶσε μας Σωτῆρα, Πολυέλεε καί ἐλέησέ μας, «και γάρ τά κυνάρια ἐσθίει ἀπό τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπό τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. Κύριε, δέξου κι' ἐμᾶς τά ἀπολωλότα πρόβατα, εἰλικρινά μετανοιωμένους κοντά Σου, στήν ἁγίαν Σου ποίμνην.

Ὁ Κύριος θαυμάζει τό μεγαλεῖον τῆς ψυχῆς τῆς Χαναναίας καί τήν προβάλλει ὡς Παράδειγμα πρός μίμησιν πρός ὅλους, και λέγει: «Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. Καί  ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπό τῆς ὥρας ἐκείνης» (Ματθ. ιε΄ 28).

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ   τοῦ Ζῶντος, ὅπως δέχθηκες τή μετάνοια καί ἐπιστροφή τῆς Χαναναίας, δέξου, Κύριε, καί τήν δική μας μετάνοια καί συντριβή! Θεράπευσε, μέ τή Χάρι Σου, καί τά δικά μας Πάθη!  Σκέπασον ἡμᾶς ὑπό τήν Σκέπην τῶν Πτερύγων Σου καί ἀξίωσέ μας, ἀσιγήτως, νά Σέ ὑμνοῦμεν καί να Σέ  δοξάζωμεν, σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.

 

ΘΑΜΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΜΑΖΙ ΣΑΣ

 

«ΟΥ ΜΗ ΣΕ ΑΝΩ ΟΥΔ’ ΟΥ ΜΗ ΣΕ ΕΓΚΑΤΑΛΙΠΩ»

(Ἑβρ. ιγ΄ 5. Δευτερ. λα΄ 8).

 

«Μή ἐπιλήσεται γυνή τοῦ παιδίου αὐτῆς τοῦ μή  ἐλεῆσαι τά ἔκγονα τῆς κοιλίας αὐτῆς; Εἰ δέ και ταῦτα ἐπιλάθοιτο γυνή, ἀλλ’ ἐγώ  οὐκ ἐπιλήσομαί σου, εἶπε Κύριος»(Ἡσ. 49,15). Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, γιά τά πλάσματά Του ὑπερβαίνει τή μητρική στοργή. Ἐδῶ ὁ Ἡσαῒας μᾶς δίνει τήν εἰκόνα τῆς θείας ἀγάπης.

Καί ἄν  ἀκόμη καί αὐτή ἠ μάνα, πού σέ γέννησε, σέ λησμονήσῃ καί σέ ἐγκαταλείψῃ, Ἐγώ ὅμως δέν θά σέ ἀφήσω ( ἀνῶ: ὑποτακτ. Τοῦ ρ. ἀνίημι, ἀφἠνω, παραμελῶ), δέν θά σέ ἐγκαταλείψω ποτέ. Θα εἶμαι παντοτινά μαζί σου καί θα σέ προστατεύω, θα σέ λυτρώνω ἀπό κάθε κίνδυνο.

«Ἀνδρίζου καί ἴσχυε, μη φοβοῦ μηδέ δειλιάσης μηδέ πτοηθῇς ἀπό προσώπου αὐτῶν, ὅτι Κύριος ὁ Θεός σου ὁ προπορευόμενος μεθ’ ὑμῶν ἐν ὑμῖν, οὔτε μή σε ἀνῇ, οὔτε μή σε ἐγκαταλίπῃ», λέγει στόν Ἰσραηλιτικό Λαό (Δευτερ. λα΄6). Ἀλλά ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός, πολύ  περισσότερο ἀγαπᾷ τόν νέον περιούσιον λαόν Του, τόν Νέον Ἰσραήλ. Δέν πρόκειται ποτέ νά ἐγκαταλεύψῃ τήν Ἐκκλησίαν Του, «ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος»(Πράξ. κ΄28), τῆς ὁποίας εἶναι ἠ κεφαλή( Ἐφεσ. ε΄22), ὁ Ἀρχηγός και τελειωτής τῆς Πίστεως (Ἑβρ. ιβ΄ 2). Μετά τήν Ἀνάστασίν Του, μετά την Νίκην καί τόν Θρίαμβό Του, πάνω στο ΚΑΚΟ καί τόν ΘΑΝΑΤΟ, ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΟΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΟΝΤΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥΤΕΣΤΙ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟΝ ΚΑΙ ΜΑΣ  ΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ: «Ἰδού ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ΑΜΗΝ» (Ματθ. κη΄20). Θἆμαι παντοτινά, αἰώνια μαζί σας. Καί ὅταν ἐγώ εἶμαι μαζί σας κανείς, ἀπολύτως κανείς δέν θά τολμήσῃ νά στραφῇ ἐναντίον σας. Ὑπάρχουν λόγια, γιά νά περιγράψουμε τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, τά θαυμάσιά Του;

Κύριέ μου Ἰησοῦ,  Ἥλιε τῆς Δικαιοσύνης, ἀργεῖ ὁ Νοῦς, σταματάει νά λειτουργῇ, μπροστά στή Μεγαλοσύνη τῆς Ἁγιωσύνης Σου, μπροστά στην ἄφατη Εὐσπλαγχνία Σου καί στό ἀνέκφραστο Ἔλεός Σου. Ὅλοι οἱ ἅγιοι, στέκονται ἐκστατικοί, ἄφωνοι, ἐνώπιον τῆς Μεγαλειότητός Σου και τῶν ἀπείρων Εὐεργεσιῶν τῆς ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, καί μαζί μέ τόν Μέγα Βασίλειον ἀναφωνοῦν: «Και τίς ἱκανός λαλῆσαι τάς δυναστείας Σου; Ἀκουστάς ποιῆσαι πάσας τάς αἰνέσεις Σου ἤ διηγήσασθαι πάντα τά θαυμάσιά Σου ἐν παντί καιρῷ;» Κύριε, τό μόνον, πού μᾶς ἀπομένει εἶναι ἡ Λατρευτική Σιωπή καί τά δάκρυα εὐγνωμοσύνης, Σέ Σένα τόν Λυτρωτήν καί ὁ, στεναγμοῖς ἀλαλήτοις, ὕμνος Εὐχαριστίας, διά τό πλῆθος τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν Εὐεργεσιῶν, ὧν ἐποίησας καί ποιεῖ μεθ’ ὑμῶν.

ΔΟΞΑ Τῌ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙᾼ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΔΟΞΑ ΣΟΙ!

ΔΟΞΑ Τῌ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤῼ, ΛΟΓΕ, ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΕΙ  ΣΟΥ!

Κύριε, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, χωρίς Ἐσένα ἡ ζωή μας εἶναι χωρίς νόημα, χωρίς περιεχόμενο, εἶναι Κόλασις. Σέ ἰκετεύω, Θεέ μου, «μεῖνον μεθ’ ἡμῶν»(Λουκ. κδ΄ 29), μεῖνε μαζί μας... Ἔρχου ταχύ, καί στήσε τή σκηνή σου στήν καρδιά μας. Σύ, Ἰησοῦ μου,  καί μόνον Σύ  εἶσαι ἡ ζωή μας και ἡ εἰρήνη μας.  Σύ εἶσαι τό « ΠΑΝ», γιά μᾶς. Ἀξίωσέ μας, Κύριε, νά Σέ λατρεύωμεν «ἐν πνεύματι και ἀληθείᾳ», λόγῳ καί ἔργῳ, καί ἐν παντί τόπῳ τῆς Δεσποτείας Σου. Διότι Σέ Σένα, Πανάγιε, και πολυαγαπημένε μου, Ἱησοῦ, σύν τῷ Πατρί καί  τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀνήκει ἡ Βασιλεία καί ἡ τιμή, ἡ  δύναμις, ἡ δόξα και το κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ.

 

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΜΟΥ;

                                                           (Μικρό ἀφιέρωμα εἰς μνήμην)

 

Ποῦ εἶσαι Ἀγγελούδι μου;…Ποῦ εἶσαι παρηγοριά μου;

Ἐρήμωσε τό σπίτι μου. Αἱμωρραγεῖ ἡ καρδιά μου.

Ὅπου βρεθῶ κι’ ὅπου σταθῶ, σ’ ἀναζητῶ, χαρά μου.

Ποῦ εἶσαι Ἀγγελούδι μου, μόνη παρηγοριά μου;

Μοῦ λείπει το Παιδάκι μου, μοῦ λείπει, Παναγιά μου.

Ὁ πόνος μου εἶν’ ἀβάσταχτος. Μοῦ λείπει, ἡ ἀγάπη μου.

Ἔχασα τή χαρά μου …Περιμένω νά τόν δῶ, ν’ ἀκούσω τή

φωνή του… Νά μἀγκαλιάζη,  με τρυφερότητα,

 καί, ὅπως πάντοτε, νά  μοῦ γλυκοψιθυρίζῃ: 

«Γλυκέ μου, πατερούλη, Πατερούλη μου, πατερούλη

μου, ἐγώ εἶμ ’ἐδῶ. Μή μοῦ στενοχωριέσαι».

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ

Πανάχραντη, Μητέρα τοῦ Κυρίου, 

Μέ δάκρυα σέ Σένα καταφεύγω. 

Εἶσαι ἡ μόνη, πού μπορεῖς, τόν πόνο μου

νά νοιώσης, πιότερο ἀπό τόν καθένα.

Γιατί πρώτη ἐπόνεσες  πολύ, ὅσο κανένας ἄλλος.

«Σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχή διεπέρασε ρομφαία».

Καμμιά καρδιά δέν πόνεσε τόσο, ὅσο ἡ ἰδική Σου.

Τώρα νοιώθω τόν πόνο Σου καί τόν ὀδυρμό Σου.

Πῶς μπόρεσες στό  Γολγοθᾶ, Πανάχραντη, νά βλέπῃς

ἐπάνω στό Σταυρό, προσηλωμένον τόν Μονάκριβό Σου

Υἱόν, τόν Εὐεργέτην, τόν Ἐλευθερωτήν, τόν Κύριον τῆς

Δόξης; Πῶς ἄντεξες, γλυκειά μου Παναγιά, Πανάχραντη...

θεωροῦσα ἐν σταυρῷ ἀναρτώμενον τόν ΛΥΤΡΩΤΗΝ τοῦ κόσμου;

 Πῶς ἄντεξες  να θεωρεῖς τόν ἀρχηγόν τῆς ζωῆς, νά ὑποφέρῃ ,

γιά μένα, τόν τρισάθλιο καί ἁμαρτωλό, τόσο  φρικτά  Πάθη;

 Ναί ἔπαθε, γιά μᾶς τά  σωτήρια καί  φρικτά Πάθη!...

Ὁ Αμνός τοῦ Θεοῦ,ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν ἄγεται καί

προσηλοῦται στό Σταυρό, γιά τίς ἁμαρτίες μας, ὁ Φιλάνθρωπος!

Δίκοπο, ὀδυνηρό μαχαῖρι  διαπερνᾶ καί ξεσχίζη τήν

Καρδιά Σου, ἄμεμπτε, ἀμόλυντε, ἄχραντ’ ἁγνή, Παρθένε.

Πόνεσες καί μέ νοιώθεις. Πρέσβευε Ἄχραντε, παναγνε,

κεχαριτωμένη, Μητέρα τῆς Στοργῆς.

Καί Σύ, Χριστέ μου, Ὕψιστε Θεέ, συγχώρησέ με!

Δόξα τῇ Μακροθυμίᾳ Σου Κύριε Δόξα Σοι!

Δόξα τῇ ἀνεκφράστῳ, Λόγε, συγκαταβάσει σου!

Ἐσταυρώθης δι’ ἠμᾶς και ἑκών ἐτάφης και Ανέστης

 ἐκ νεκρῶν τοῦ σῶσαι τά Σύμπαντα! 

Σύ, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, εἶσαι ἡ Ἀνάστασις 

καί ἡ ζωή, τό Φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μας.

 Σύ ἔρχεσαι καί πάσχεις γιά μᾶς καί, μέ τή

Θέλησί  Σου, καί, θανάτῳ θάνατον πατήσας, 

καταργεῖς τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ Θανάτου,

 τοὐτέστι τόν διάβολον, καί μᾶς ἀπαλάσσεις 

ἀπό τον τυραννικόν φόβο τοῦ θανάτου.

Μᾶς λυτρώνεις ἀπ'τόν Πόνο, Κύριε 

καί μᾶς χαρίζεις ,  ζωήν καί ἀφθαρσίαν.

Κύριε καί Θεέ μου, συγχώρησέ με, γιά τόν Πόνο

πού νοιώθω, γιά τόν πρόσκαιρο ἀποχωρισμό.

Σύ γνωρίζεις τά ἐσώτατα βάθη τῆς ψυχῆς μου.

Πονῶ, ἀλλά καί Σέ εὐχαριστῶ καί Σέ  ὑμνῶ, πού

 ἀνέσυρες καί  τό Ἀγγελούδι μου, ἀπό αὐτήν ἐδῶ 

τήν κοιλάδα τοῦ Κλαυθμῶνος. Ὄντως τόν λύτρωσες

 ἀπό τόν Πόνο, καί τόν μετέθεσες εἰς τά οὐράνια, 

ἀγγελικά  στρατόπεδα. Γι' αὐτό καί σέ ὑμνῶ καί σέ

δοξάζω, Φιλάνθρωπε καί Οἰκτίρμων!...

Κύριέ μου Ἰησοῦ, δέξου τά δάκρυά μου,  καί ἄκουσε,

Πολυέλεε, τίς ἄναθρες κραυγές μου. 

Σύ, πού δάκρυσες, Πανάγιε, στόν τάφο τοῦ Λαζάρου.

Νοιώθεις τον πόνο μου. Δέξου στά ἄχραντα Χέρια  Σου 

καί τήν ψυχή τοῦ δούλου Σου, τοῦ μικροῦ μου Γιοῦ, 

και ἀνάπαυσον αὐτόν στή ζεστή ἀγκαλιά Σου, 

πρεσβείαις τῆς Ἁγίας Σου Μητρός καί πάντων Σου

 τῶν ἁγίων. ΑΜΗΝ.

 

 

EΠ' ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΟΙΣ

 ΕΥΧΕΣ

 

Ἀγαπητέ μου ἀδελφέ, π. Ἀντώνιε,

 

Ολοψύχως σοῦ εὔχομαι Χρόνια πολλά, μέ ὑγεία καί χαρά Οἰκογενειακῶς. Συμπάσχω. Παρακολουθῶ, μέ πίκρα, τά καμώματα τῶν κακίστων Φαρισαίων. Θρηνῶ βλέποντας τό ὕπουλο γκρέμισμα, τό γκρέμισμα ἑνός θαυμάσιου ἔργου ζωῆς!...

Ὑπομονή ἀδελφέ. Εἶναι πανάρχαιο τό φαινόμενο. Ὁ Παῦλος λέγει ὅτι «Πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ διωχθήσονται»(Β΄ Τιμόθ. γ΄12). Και αὐτή τήν ἀλήθεια τή γνωρίζουμε καλά. Ὁ Κύριος ὅταν μᾶς κάλεσε κοντά Του, δέν μᾶς ὑποσχέθηκε ἀνέσεις, ἀλλά μᾶς προεῖπε ὅτι εἶναι «στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν, καί ὀλίγοι εἰσιν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν!» (Ματθ. ζ΄14). Εἶπε δέ πρός τούς ἀποστόλους Του στόν κόσμον: « Ἰδού ἐγώ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσω λύκων…»(Ματθ. ι΄16). «Καί εἰ ἐμέ ἐδίωξαν, καί ὑμᾶς διώξουσιν…»( Ἰωάν. ιε΄ 20).

Καί «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!» Ἐσύ. ἀδελφέ, ἐκ τῶν πραγμάτων(de facto) ἀποδυκνύεσαι «Φρόνιμος καί ἀκέραιος ὡς αἱ περιστεραί», τό ὁμολογεῖ ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ. 

«ΕΣΤΙ  ΔΙΚΗΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ, ΟΣ ΤΑ ΠΑΝΘ’ ΟΡΑ». «Κύριος ἀγαπᾷ δικαίους»!

ΓΝΩΤΕ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΗΤΤΑΣΘΕ, ΟΤΙ ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ!

Οἱ ἀντίχριστοι « μετά τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι , καί τό Ἀρνίον ν ι κ ή σ ε ι αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστί καί Βασιλεύς βασιλέων, (νικήσουσι δέ) καί οἱ ματ'αὐτοῦ  κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί» (Ἀποκ. ιζ΄ 14). «Ἀλλ’ ἔτι ἡ Χείρ ὑψηλή» (Ἡσ. θ΄ 12). Ναί. Εἷναι ὑψωμένο τό Παντοδύναμο Χέρι τοῦ Θεοῦ, ἕτοιμο να ἐπιπέσῃ καί συντρίψῃ τούς ἀμετανοήτους καί ἀσεβεῖς συκοφάντας. Καί ἔρχεται «ταχύ» !

«Ἡ Χάρις τοῦ ΚυρίουἸησοῦ Χριστοῦ μετά πάντων τῶν Ἁγίων.ΑΜΗΝ» (Ὰποκ. κβ,21).

                                                    Μέ ἀγάπην Χριστοῦ