ΟΡΟΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ

 

 

 

   Ἐάν, μέ τή θέλησί μας, δεχθοῦμε τήν πρόσκλησι τοῦ Ἰησοῦ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι,ἀκολουθοῦντες τόν Χριστόν, νά δεχθοῦμε καί νά τηρήσουμε  τούς ἀναγκαίους ὅρους, τούς ὅρους τῆς ἀγάπης Του.Νά συνειδητοποιήσουμε δηλαδή,ὅτι μόνον ἕνας τρόπος ὑπάρχει, γιά νά μπορέσωμε νά Τόν ἀκολουθήσωμε: Ἡ πιστή τήρησι τῶν ὅρων,πού μᾶς θέτει ὁ ἴδιος . Καί οἱ ὅροι τοῦ Κυρίου Ἱησοῦ εἶναι τρεῖς. Ὅποιος, πραγματικά, θέλει νά μέ ἀκολουθήσῃ ὁφείλει: α) Νά ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτόν του(ἀπαρνησάτω ἑαυτόν),
             β)  Νά σηκώσῃ τόν σταυρόν του(καί ἀράτω τόν σταυρόν
   

                αὐτοῦ) καί γ)Νά μέ ἀκολουθῇ πιστά(ἀκολουθήτω μοι  Νά  ἀκολουθῇ δηλαδή τά ματωμένα Χνάρια μου.Μέ ἄλλα λόγια ὁ πιστός ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ ὀφείλει νά ἀπαρνηθῇ ὁλότελα τόν κόσμον,νά ἀφωσιωθῇ εἰς τό Ἀρνίον καί ὡς παρθένος καί ἄμωμος «νά  ἀκολουθῇ τό Ἀρνίον ὅπου ἄν ὑπάγῃ»(Ἀποκ. ιδ΄  4).
    Χαρακτηριστικόν γνώρισμα ὅλων,  ἐκείνων πού δέχονται τή θεϊκή  πρόσκλησι  εἶναι «ἡ μίμησις τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή  χωρίς αὐταπάρνησι, χωρίς θυσιαστική, ἀνυπόκριτη Ἀγάπη, χωρίς ὑπακοή μέχρι σταυροῦ καί θανάτου, δέν μπορεῖ νά θεωρηθῇ κανείς ὡς γνήσιος Μαθητής τοῦ Χριστοῦ.

Α) ΑΠΑΡΝΗΣΑΣΘΩ ΕΑΥΤΟΝ.

 

 

 

   Ὅποιος δέχεται ἐλέυθερα, ἀβίαστα καί ὁλόψυχα νά ἀκολουθῇ τόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν καί Λογον τοῦ Θεοῦ, τόν γλυκύτατον καί πρᾷον, τόν Ἀρχηγόν τῆς Πίστεως καί τελειωτήν Ἰησοῦν(Ἑβρ.ιβ΄2), πρῶτ' ἀπ' ὅλα πρέπει νά ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτόν του.Αὐτός  εἶναι ὀ πρῶτος καί βασικός ὅρος τοῦ Κυρίου.

    Ἀλλά ποιός εἶναι ὁ «ἑαυτός»;

    Πολλοί παρεξήγησαν τόν λόγον τοῦ Κυρίου,τόν  παρενόησαν  καί τόν παρερμήνευσαν καί ὡδηγήθηκαν σέ πολλές ἀκρότητες. Δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι, πού, ἀκόμη καί σήμερα,  θεωροῦν ὅτι τό σῶμα εἶναι τό αἴτιον ὅλων τῶν κακῶν, ὅλων τῶν συμφορῶν, καί νόμισαν ὅτι ὁ Κύριος ζητεῖ ἀπό τούς Μαθητάς Του νά ἀπαρνηθοῦν τό σῶμα.

    Γι' αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο ἔκαναν τό τραγικό λάθος νά βασανίζουν τό σῶμα τους . Εἶναι γνωστοί στήν Ἱστορία ὡς «ἁλυσόδετοι», δεμένοι μέ ἀλυσίδες, ὡς «δεσμούμενοι» ἤ ὡς «φθειριόντες».Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἔδερναν μέ ἁλυσίδες  τὀ σῶμα     τους,μέχρις αἵματος, ἐμαστίγωναν χωρίς ἔλεος τό σῶμα τους ἤ ἔμεναν σέ ὁλόκληρη τή ζωή τους ἄπλυτοι, πιστεύοντας πώς ἔτσι ἀρνοῦνται τόν ἑαυτό τους, τηροῦν τό «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν».       Πίστευαν πώς μέ τόν ἀνόητο αὐτό τρόπο ἀκολουθοῦσαν τό Χριστό.Μιά γυναῖκα στή Γαλλία ἔβγαζε μέ τανάλια τό δόντια της καί ἄλλοι ἄλλως.

   Εἶναι ὅμως αὐτή σωστή ἑρμηνεία.Ἀσφαλῶς ὄχι.Εἶναι παρερμηνεία, παρανόησις, παρεξήγησις. Θά ἔλεγε κανείς ὅτι ἠ παρερμηνεία, ἡ παραχάραξις  αὐτή στό «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν», εἶναι συγχρόνως βλασφημία καί παρανομία. Γιατί, πῶς εἶναι δυνατόν, ὁ Θεός, πού δώρησε στόν ἄνθρωπον τό ἀνθρώπινο σῶμα,  νά ἀπαιτήσῃ τό βασανισμό του;
    Δέν θάλει ὁ Χριστός, νά ἀρνηθοῦμε τό σῶμα. Ἐξάλλου εἶναι πολύ ὡραία ἡ διδασκαλία Του γι' αὐτό. Μέ τήν ἐνανθρώπησί Του ὀ Κύριος ἐξαγίασε τό ἀνθρώπινο σῶμα.Δέν εἶναι πλέον αὐτό καθ' ἑαυτό «δεσμοτήριον» τῆς ψυχῆς. Τώρα εἶναι «ναός»:
    «Ὑμεῖς ναός Θεοῦ ἐστέ ζῶντος»(Β΄ Κορινθ. στ΄ 16). «Οὐκ οἴδατε ὄτι ναός Θεοῦ ἐστε καί τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὐμῖν;»(Α΄Κορινθ.γ΄16)«Τά σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν »   (Α΄Κορ.στ΄ 15). Ὄχι ἀπλῶς δέν θέλει ὀ Κύριος νά βασανίζωμε τό σῶμα μας, ἀλλά ἀντιθέτως μᾶς συνιστᾶ νά τό φροντίζουμε καί νά τό περιποιούμεθα, ὡς ναόν τοῦ ἐν ἡμῖν ἁγίου Πνεύματος.
    Ὅποιος  καθοιονδήποτε τρόπο δέν φροντίζει,ἀλλά κακοποιεῖ καί  φθείρει τό σῶμα του,  τιμωρεῖται,  καταστρέφεται ἀπό τό Θεό. Τό σῶμα βέβαια τό φθείρει καί τό καταστρέφει κανείς, μέ τίς παρερμηνεῖες τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, μέ  τίς παραβάσεις, μέ τίς ὑπερβολές καί τίς διάφορες καταχρήσεις. Μπορεῖ ἀκόμη κανείς νά φθείρῃ τό σῶμα καί μέ τή δυσανάλογη σωματική του ἀντοχή.
    Γι' αὐτό καί οἰ τιμωρίες εἶναι ἀνάλογες  μέ τήν παραβατική συμπεριφορά τοῦ ἀνθρώπου.Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει :
    «Εἰ τις τόν ναόν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γάρ ναός τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς»(Α΄Κορινθ. γ΄17).   «Ἤ οὐκ οἴδατε ὅτι τό σῶμα ὐμῶν ναός τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπό Θεοῦ, καί οὐκ ἐστέ ἑαυτῶν;     Ἠγοράσθητε γάρ τιμῆς· δοξάσατε δή τόν Θεόν ἐν τῷ σώματι  ὑμῶν, καί ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν,ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ»(Αὐτόθι στ΄ 19-20).Δέν πρέπει ποτέ νά λησμονοῦμε ὅτι τό σῶμα εἶναι ναός τοῦ Θεοῦ καί ὅτι πρέπει νά διατηρῆται καθαρό καί εὐπρεπισμένο.
    Αὐτό ἀσφαλῶς δέν σημαίνει ὅτι πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι πρῶτα καί πάνω ἀπό ὅλα ὀφείλουμε νά φροντίζουμε  τήν ψυχή μας. «Ὑπέρ πάντα ἡ ἐπιμέλεια καί ἡ τελείωσις τῆς ψυχῆς· ἔστι ψυχή παντάπασιν ἀθάνατον καί ἀνώλεθρον»,λέγει ὁ Πλάτων καί ὁ Κύριος τονίζει ὅτι προέχει ἡ ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς ὅτι «τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον  ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον,  καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ; ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αῦτοῦ;»(Μάρκ. η΄ 36-37).Βεβαίως προέχει ἡ ἐπιμέλεια τῆς ἀθανάτου ψυχῆς μας, ἀλλά παράλληλα ὀφείλουμε νά φροντίζουμε καί τό ναό τῆς ψυχῆς μας, τό σῶμα.
    Ἀφοῦ, λοιπόν,ὁ Κύριος δέν ζητεῖ νά ἀπαρνηθοῦμε τό σῶμα, ποιό εἶναι τό νόημα καί ἡ σωστή ἐρμηνεία τοῦ ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν ;
    Ἀπαρνησάτω ἑαυτόν, σημαίνει νά ἀπαρνηθῇ ὁ ἄνθρωπος τόν κακό του ἑαυτό: Τίς κακές του συνήθειες, τίς αἰσχρές του ἐπιθυμίες, τίς κακές του συναναστροφές, τίς διεστραμμένες καί βρωμερές του σκέψεις, τό σαπρό καί βλαβερό του λόγο, τίς παράνομες πράξεις του, μέ δυό λέξεις, νά ἀπαρνηθῇ τό φρόνημα τῆς σαρκός, τήν ἁμαρτωλή καί ἄσωτηζωή καί νά ζῃ,«νά ἀπαρνηθῇ τήν πορνείαν καί πᾶσαν ἀκαθαρσίαν καί τήν πλεονεξίαν καί νά ζῇ  καθώς πρέπει ἁγίοις»(Ἐφεσ. ε΄ 3).
    Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν σημαίνει νά ἀποξενωθῇ ὁ ἄνθρωπος ἀπό κάθε ὐλική καί  ἀκάθαρτη ἡδονή, νά καθαρίσῃ τόν ἑαυτό του ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος καί νά ἐπιτελῇ ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ(παρβλ. Β΄Κορινθ. ζ΄ 1). Μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νά κόψουμε κάθε δεσμό μέ τό κακό καί τήν ἁμαρτία.Νά κόψουμε κάθε σχέσι μέ τό Διάβολο.
    Ὁ Προφήτης Ἡσαΐας, μᾶς βοηθῇ νά ἑρμηνεύσωμε σωστά τό λόγο τοῦ Κυρίου καί μᾶς ζητεῖ «νά λύσωμεν πάντα σύνδεσμον ἀδικιας»(Ἡσ. 58,6),μᾶς ζητεῖ καθαρότητα:«Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε, ἀφέλετε τάς πονηρίας ἀπό τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπό τῶν πονηριῶν ὑμῶν, μάθετε καλόν ποιεῖν, ἐκζητήσατε κρίσιν, ῥύσασθε ἀδικούμενον, κρίνατε ὀρφανῷ καί δικαιώσατε χήραν· καί δεῦτε διαλεχθῶμεν , λέγει Κύριος»(Ἡσ. α΄ 16-18). Αὐτό σημαίνει νά ἀπαρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας .
    Ὁ Ἀπότολος Παῦλος  ἑρμηνεύει θαυμάσια τό «Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν», ὅταν λέγῃ: «Ἁποθώμεθα οὖν τά ἔργα τοῦ σκότους  καί   ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός»(Ρωμ. ιγ΄ 12).
    Τό Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, μᾶς ἑρμηνεύει ὁ Παῦλος, ὅταν μᾶς ζητῇ νά ἀποθέσωμεν τόν παλαιόν ἄνθρωπον: «ἀποθέσθαι ὑμᾶς κατά τήν προτέραν ἀναστροφήν τόν παλαιόν ἄνθρωπον τόν φθειρόμενον κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης»(Ἐφεσ. δ΄ 22),ὅταν μᾶς ζητῇ νά ἀπεκδυθοῦμε τόν παλαιόν ἄνθρωπον μαζί μέ τίς ἁμαρτωλες του πράξεις(Κολ.γ΄ 9): «ἀπεκδυσάμενοι τόν παλαιόν ἄνθρωπον σύν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ». Αὐτό τόν ἐαυτό μας: τόν Ἐγωϊσμό μας, τήν Ἑωσφορική μας ἔπαρσι,τά πάθη καί τίς κακίες μας,θέλει ὁ Κύριος νά ἀπαρνηθοῦμε.
      Θέλει νά ἀπαρνηθοῦμε τά βρωμερά ἔργα τῆς σαρκός.«Φανερά δέ εἶναι», λέγει ὁ Παῦλος, «τά ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, ἐριθεῖαι(διαπληκτισμοί, ρᾳδιουργίαι, σκευωρίαι, ἐγωϊστικαί,ἄνευ ἠθικοῦ χαλινοῦ φιλοδοξίαι), διχοστασίαι( διαφωνίαι,διχασμοί), αἱρέσεις, φθόνοι,  φόνοι, μέθαι, κῶμοι( ἀσωτίες), καί τά ὅμοια τούτοις, ἅ προλέγω ὑμῖν, καθώς καί προεῖπον, ὅτι οἱ τά τοιαῦτα πράσσοντες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν»(Γαλάτ. ε΄ 19-21.παρβλ. καί Κολ.γ΄ 5).
    Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὀ ἀδελφόθεος μᾶς προτρέπει νά ἀποθέσωμεν  «πᾶσαν  ῥυπαρίαν  καί περισσείαν κακίας »(Ἰακ. α΄ 21), καί ὁ Πέτρος μᾶς ἑρμηνεύει τό ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, ὅταν μᾶς λέγῃ νά ἀποθέσωμεν  « πᾶσαν κακίαν καί πάντα δόλον καί ὑποκρίσεις καί  φθόνους καί καταλαλιάς»(Α΄ Πέτρ. β΄ 1)Αὐτά ζητεῖ ὁ Κύριος ἀπό τούς Μαθητάς Του. Ἀλλά αὐτός ὁ πρῶτος ὅρος δέν εἶναι ἀρκετός. Θέλει ὁ Κύριος ὄχι ἁπλῶς νά ξεφύγουμε ἀπό τό Κακό, ἀλλά καί νά πράττωμεν τό Ἀγαθόν: «Ἔκκλινον ἀπο κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν»  (Ψαλμ.33, 15).
    Τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα τῶν Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μόνον ἀρνητικά, ἀλλά καί θετικά .Δέν ἀρκεῖ νά καθαρίσωμεν τόν ἑαυτό μας ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος, ἀλλά  χρειάζεται συγχρόνως  καί νά ἐπιτελοῦμεν ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ(παρβλ. καί Β΄Κορινθ. ζ΄ 1). Δέν ἀρκεῖ τό ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, ἀλλά χρειάζεται ἡ θετική ἐνέργεια,τό ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ. Οἱ Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ ὀφείλουν νά σηκώσουν τό σταυρό τους, τό δικό τους, τόν προσωπικό τους σταυρό :«Καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ». Αὐτός εἶναι ὁ δεύτερος ὅρος τοῦ Κυρίου.

Β) ΚΑΙ ΑΡΑΤΩ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ ΑΥΤΟΥ

 

    Ὁ πιστό ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ ὀφείλει νά τηρῇ τά καθήκοντά του«ὅσα γε πρός Θεόν, πρός ἑαυτόν καί πρός ἀνθρώπους διακεῖσθαι»,λέγει ὁ Πλάτων.Ὀφείλει νά σηκώσῃ τόν προσωπικό του σταυρό, νά ἀκολουθῇ τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ. Νά διαπνέεται ἀπό τό πνεῦμα τῆς αὐταπαρνήσεως καί τῆς αὐτοθυσίας.

     Ὀφείλει νά ἀντιμετωπίζῃ πάντοτε ὅλα τά ζητήματα τὴς ζωῆς, μέ πίστι στό Θεό,μέ τέλεια ἀγάπη στό Θεό καί τόν πλησίον. Νά δέχεται ὅλες τίς δοκιμασίες καί τίς δυσκολίες  τῆς ζωῆς του μέ ὑπομονή καί καρτερία, μέ χριστιανική ἀνοχή καί ἀγάπη,δοξάζοντας ἐν παντί καί πάντοτε τόν Θεόν.

    Ἀκολουθῶντας τόν Κύριο, δέν πρέπει νά κυριεύεται ἀπό τήν σάρκα, ἀπό τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες της.«Οἱ (Μαθηταί) τοῦ Χριστοῦ τήν σάρκα ἐσταύρωσαν σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς  ἐπιθυμίαις»(Γαλάτ. ε΄ 24).

    Δέν ἀρκεῖ κανείς νά ἀπαρνηθῇ τόν κακό του ἑαυτό, τόν παλαιόν ἄνθρωπον, ἀλλά χρειάζεται καί νά ἐγκολπωθῇ τόν Χριστόν. Ἅμα τῇ ἀποδοχῇ τῆς προσκλήσεως ὀφείλει νά ἐνδυθῇ  τόν νέον ἄνθρωπον, τόν Χριστόν. Ὁ Παῦλος μᾶς συνιστᾶ: «ἐνδύσασθαι τόν   καινόν ἄνθρωπον τόν κατά Θεόν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καί ὁσιότητι τῆς ἀληθείας»(Ἐφεσ. δ΄ 24) καί «ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός »(Ρωμ. ιγ΄12), καί ἀράτω τόν σταυρόν αῦτοῦ.

    Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ ἀποδεχόμενος τήν πρόσκλησι τοῦ Κυρίου εἶναι ἀποφασισμένος νά δώσῃ καί τή ζωή του, γιά τόν Ἰησοῦν  Χριστόν καί τό  Εὐαγγέλιόν Του.Αὐτο σημαίνει τήρησι τῶν Ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, σημαίνει δέ ἀκόμη κάθε ἐργασία πρός δόξαν Θεοῦ.

    Σταυρός, πού καλούμεθα νά σηκώσουμε,εἶναι ἐπίσης οἱ θλίψεις καί οἱ στενοχώριες,πού μᾶς περιβάλλουν στήν καθημερινή μας ζωή.Σταυρός, μπορεῖ νἆναι ἀκόμη κάποιος ψυχικὀς ἤ σωματικός πόνος, κάποια ἀνίατη ἀρρώστια, ἕνα ήλίθιο ἤ κακότροπο παιδί, ἕνας ἄσωτος υἱός, μιά παραστρατημένη κόρη, ἕνας μέθυσος σύζυγος, μιά σύζυγος χωρίς κατανόησι καί στοργή, μιά οἰκονομική καταστροφή, ἡ ἐρημιά, ἡ ἐγκατάλειψις, ἡ ἔσχατη πενία, ἔνα κακό περιβάλλον, ἔνα περιβάλλον Ψευτιᾶς, δόλου,Ὑποκρισίας  καί ἀνεντιμότητας.

    Στόν ἕνα μπορεῖ νἆναι μικρος ὁ σταυρός, στόν ἄλλον μεγαλύτερος, πάντοτε ὅμως ἀνάλογος μέ τή δύναμή μας.Ὅσοι θέλουν νά ἀνήκουν στό Χριστό ὀφείλουν νά σηκώνουν τό σταυρό τους, ὀποιοσδήποτε κι' ἄν εἶναι, χωρίς γογγυσμό, μέ χαρά.

    Ἡ αὐταπάρνησις αὐτή, ἠ μέχρις αὐτοθυσίας, πρέπει νά γίνεται χάριν τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου, καί χάριν τῶν ἀδελφῶν τοῦ Χριστοῦ, χάριν τῶν συνανθρώπων μας.

    Γιατί, ἐάν ἀρνούμεθα τόν ἑαυτό μας καί σηκώνουμε τό σταυρό μας χάριν τοῦ ἑαυτοῦ μας,π.χ. γιά νά μήν ἀρρωστήσουμε ἤ γιά νά μήν πᾶμε στήν κόλασι ἤ γιά νά κληρονομήσουμε τήν αἰώνιον ζωήν ἤ γιά νά δοξασθοῦμε ἀπό τούς ἀνθρώπους(«προς τό θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις»),τότε ἡ αὐταπάρνησις καί ἡ αὐτοθυσία μας δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά κακός Ἐγωϊσμός. Δέν ἔχει τέλεια Ἀγάπη, γιά τό Χριστό καί τόν πλησίον, δέν ἀξίζει τίποτε :«Καί ἐάν παραδῶ τό σῶμα μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν ὠφελοῦμαι»(Α΄Κορινθ. ιγ΄3)

    Ὁ Κύριος θέλει οἱ πιστοί Του ἀκόλουθοι νά κάνουν τά πάντα χάριν τῶν ἄλλων.Θέλει νά θυσιαζώμαστε γιά τούς ἄλλους πρός δόξαν Θεοῦ,«Καί γάρ ὁ Χριστός οὐχ ἑαυτῷ ἤρεσεν»(Ρωμ. ιε΄ 3). «Ὁ Χριστός ἔπαθεν ὑπέρ ἡμῶν»(Α΄ Πέτρ. β΄ 21), δέν σταυρώθηκε ,γιά τόν ἑαυτό Του, ἀλλά γιά χάρι μας, γιά τή σωτηρία μας:«Καί ἔτι ἁμαρτωλῶν ἡμῶν ὄντων, Χριστός ὐπέρ ἠμῶν ἀπέθανεν»(ἔνθ' ἀνωτ. β΄ 24).
    Ὁ Παῦλος καί οἱ λοιποί Ἀπόστολοι, οἱ ἅγιοι Μάρτυρες, οἱ Πατέρες καί Οἰκουμενικοί Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας,«ὧν τά ὀνόματα ἐν Βίβλῳ ζωῆς»(Φιλιπ. δ΄ 3.Ἀποκ. γ΄ 5) , δέχθηκαν τήν πρόσκλησι τῆς Ἀγάπης τοῦ Ἰησοῦ, σήκωσαν  τό δικό τους σταυρό, ἔκαναν Πρᾶξι τό Εὐαγγέλιον, δόξασαν τόν Θεόν, μέ λόγια καί μέ ἔργα ἀγάπης θυσιαστικῆς, ἔδωσαν τά πάντα καί τή ζωή τους στόν κόσμο, χάριν τοῦ  Ἰησοῦ.
    Ὑπάρχουν, δυστυχῶς, πολλοί, πού δέν δέχονται τή θεϊκή πρόσκλησι, ἀρνοῦνται τό Θεό καί τήν Ἀγάπη καί μέ τήν συμπεριφορά τους σπέρνουν τή συμφορά, σωρεύουν ἐρείπια. Λειτουργοῦν «κατ' ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ», οἱ Ἀντίχριστοι, καί αἱματοκυλίουν τήν ἀνθρωπότητα, μετουσιώνουν τόν Παράδεισο, πού μᾶς χάρισεν ὁ Θεός, σέ «χοιροστάσι», κάνουν τή ζωή μας καθημερινή Κόλασι.
    Χρειάζεται ἐπώδυνος ἀγῶνας, γιά τή μεταμόρφωσι τοῦ κόσμου, πού «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται». Καί σ' αὐτόν τόν ἀγῶνα μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νά Τόν ἀκολουθήσωμε, μέ σκοπό τήν ἀνακαίνησι, τήν ἀνάπλασι, τήν ἀναδημιουργία τοῦ κόσμου.
    «Καί εἶπεν ὁ καθήμενος ἐπί τῷ θρόνῳ»· ἰδού καινά ποιῶ τά πάντα»(Ἀποκ. κα΄ 5).Καί, ὡς  Φιλάνθρωπος, μᾶς καλεῖ νά Τόν ἀκολουθήσωμε καί νά γίνουμε, μέ τή Χάρι Του καί μέ τή θέλησι μας,  συνεργάτες Του,  στήν ἀνακαίνησι τοῦ Σύμπαντος. Ὅστις θέλει...
    Στόν ὡραῖον αὐτόν πνευματικόν ἀγῶνα,( στήν ἀπάρνησι τοῦ ἑαυτοῦ καί τήν ἄρσι τοῦ σταυροῦ μας), πού μᾶς καθιστᾶ «καινήν κτίσιν», («Εἰ τις ἐν Χριστῷ καινή κτίσις» Β΄ Κορινθ. ε΄ 17), δέν βαδίζουμε  μόνοι, δέν μποροῦμε νά βαδίσουμε μόνοι.Εἶναι μαζί μας ὁ Χριστός.
    Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νά τόν ἀκολουθήσουμε σ' αὐτόν τόν ἀγῶνα καί ἐνθαρρύνει κάθε καλεσμένο Του καί λέγει: «ἀνδρίζου καί ἴσχυε, μή φοβοῦ μηδέ δειλιάσῃς μηδέ πτοηθῇς ἀπό προσώπου αὐτῶν(τῶν ἐχθρῶν σου) ὅτι Κύριος ὁ Θεός σου ὁ προπορευόμενος μεθ' ὐμῶν ἐν ὑμῖν, οὔτε μή σέ ἀνῇ, οὔτε μή σε ἐγκαταλίπῃ» (Δευτερ. λα΄ 6). Μᾶς ὑπόσχεται ὁ Πανάγιος ὅτι δέν θά μᾶς ἀφήσῃ οὔτε θά μᾶς ἐγκαταλείψῃ ποτέ (παραβ. Ἑβρ. ιγ΄ 5).
    Εἶναι διαπιστωμένο ὅτι, ὅταν μέ πίστι, ὑπομονή καί ἀγάπη καί μέ καλή θέλησι, προσπαθοῦμε νά σηκώσουμε τό σταυρό μας, γιά νά νικήσουμε τόν κακό μας ἑαυτό, τόν κόσμον καί τόν διάβολον καί δυσκολευόμαστε, τότε ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς, μέ ἀνέκφραστη στοργή, καί σπογγίζει τόν ἱδρῶτα μας, καί σπογγίζει τά δάκρυά μας καί βραβεύει τόν κόπο μας.Ἔρχεται ὁ γλυκύς Ἰησοῦς καί βαστάζει Ἐκεῖνος τά βάρη μας, καί σηκώνει Ἐκεῖνος τό Σταυρό μας.
    Πόσες φορές δέν  Τόν νοιώσαμε κοντά μας, νά μᾶς χαμογελᾶ στοργικά καί νά μᾶς φωνάζῃ:«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μή φοβεῖσθε»  (Ματθ. ιδ΄ 27.Μάρκ. στ΄ 50).Ὁ Κύριος εἶναι κονά μας. Κι' ὁ καθένας,πού σηκώνει τό σταυρό του, ἀντλεῖ θάρρος καί δύναμι ἀπό τήν ζωντανή Παρουσία Του.
    Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, βέβαιος γιά τή θεία βοήθεια, μᾶς ἐνθαρρύνει καί μᾶς προτρέπει λέγων : « Καί σύ τοίνυν μάχου ὑπέρ τῆς ἀληθείας ἄχρι θανάτου καί ὁ Κύριος ἐκπολεμήσει μετά σοῦ ».
    Ὁ Χριστός διώχνει κάθε φόβο μέσα ἀπό τήν ψυχή καί τή ζωή ὅλων, ἐκείνων, πού μάχονται,μέ πίστι καί αὐταπάρνησι , ὑπέρ τῆς ἀληθείας ἄχρι θανάτου καί Τόν ἀκολουθοῦν. Οἱ Ἅγιοι γνωρίζουν πολύ καλα καί νοιώθουν τήν Παρουσία Του καί ὁμολογοῦν:
   «Ἐάν γάρ καί πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι Σύ μετ' ἐμοῦ εἶ»(Ψαλμ.22,4).
    Ὁ σταυρός μας εἶναι ἀθέατος ἀπό τούς ἄλλους, θεατός εἶναι μόνον ἀπό τό Θεό. Βλέπεις ἄνθρωπο, καί δέν ξέρεις τί σταυρό βαστάζει.Πίσω ἀπό ἕνα ἤρεμο χαμόγελο κρύβεται πολλές φορές, ἕνας μεγάλος Σταυρός. 
     Ἀλλ'  ἐκεῖνος, πού ἐπιτρέπει τό σταυρό, δίνει καί τήν ἀνάλογη δύναμι.Θά μποροῦσε νά μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπό τό σταυρό μας, ἀλλά δέν τό κάνει.Θέλει νά γίνουμε καί «ἐνεργείᾳ» θεοί.
    Θέλει νά νοιώσουμε τή χαρά τῆς δημιουργίας καί ἀγωνιζόμενοι νά φθάσουμε ἀπό « τό κατ' εἰκόνα» εἰς «τό καθ' ὁμοίωσιν».Καί προλέγει: « Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ἰωάν.ιστ΄ 33).
    Οἱ Ἀπόστολοι στηρίζουν τίς ψυχές τῶν Μαθητῶν καί τούς παρακαλοῦνα μένουν σταθεροί καί ἀκλόνητοι στήν χριστιανικήν Πίστιν καί τούς προειδοποιοῦν ὅτι «διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰε τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. ιδ΄ 22) καί ὅτι «πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμόθ. γ΄ 12).
    Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς συνιστᾶ λέγων:«Εἰσέλθετε ης στενῆς πύλης· ὅτι πλατεῖα ἡ πύλη καί εὐρύχωρος ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ἀπώλειαν, καί πολλοί εἰσιν οἱ εἰσερχόμενοι δι'  αὐτῆς. Τί στενή ἡ πύλη καί τεθλι ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν, καί ὀλίγοι εἰσίν οἱ  εὑρίσκοντες αὐτήν !»(Ματθ. ζ΄ 13-14).
    Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔχει καταλάβει  πολύ καλά τή μαγάλη     σημασία καί ἀξία, πού ἔχουν οἱ θλίψεις, γιά τόν πνευματικό μας καταρτισμό, γιά τήν τελειοποίησί μας.Ἔχει καταλάβει σωστά τί σημαίνει αὐτός ὁ ὅρος τῆς ΄Αγάπης τοῦ Ἰησοῦ.
    Ἔχει συνειδητοποιήσει,ὅπως ὅλοι οἱ ἅγιοι, τί σημαίνει τό ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ, καί λέγει : « Καυχώμεθα ἐπ' ἐλπιδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Οὐ μόνον δέ, ἀλλά  καί καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν,  εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονήν κατεργάζεται, ἡ δέ ὐπομονήν δοκιμήν, ἠ δέ δοκιμή ἐλπιδα, ἡ δέ ἐλπίς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διά Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν»(Ρωμ. ε΄ 2-5).
    Βέβαια δέν πρέπει ἐμεῖς οἱ ἴδιοι νά  δημιουργοῦμε σταυρούς στούς ἑαυτούς μας ἀπό κουφότητα, ἐπιπολαιότητα, κενοδοξία, προπέτεια, θρησκοληψία ἤ ἀπό ἀδιακρισία, ἀλλά να βαστάζουμε τόν προσωπικο μας σταυρό, τόν σταυρόν, πού ἐπιτρέπει σέ μᾶς ὁ Κύριος.«Ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς ἅλας»(Μάρκ. θ΄ 50). Κι' αὐτό τό ἅλας εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἀρετή. Εἶναι ἡ διάκρισις.
    «Τοιγαροῦν  καί ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καί τήν αὐτῷ εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι' ὑπομονῆς τρέχομεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς Πίστεως ἀρχηγόνκαί τελειωτήν Ἰησοῦν, ὅς ἀντί τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς  ὑπέμεινε Σταυρόν...»(Ἑβρ. ιβ΄ 1-2).
    Ἐμπρός βαδίζει ὁ Ἰησοῦς, ὁ Πρῶτος καί Μέγας Σταυροφόρος.   Καί πίσω Του ἀκολουθοῦν οἱ  γνωστοί καί οἱ ἀφανεῖς ἅγιοι Μάρτυρες καί οἱ Ἅγιοι Πάντες, καί πίσω ἐμεῖς, πιστοί καί ἀφοσιωμένοι ἀκόλουθοι.Εἶναι βεβαία ἡ νίκη. Διότι ὁ γλυκύς Ἰησοῦς «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ»(Ἀποκ. στ΄ 2). Καί πραγματικά
«τό Ἀρνίον νικήσει αὐτούς,(ὅλους τούς πολεμίους), ὅτι Κύριος κυρίων ἐστί καί Βασιλεύς  βασιλέων, καί οἱ μετ' αὐτοῦ κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί»(Ἀποκ. ιζ΄ 14).
 

 

Γ) « ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΤΩ ΜΟΙ»

 

 



 

    Τρίτος καί βασικός ὅρος τοῦ Κυρίου εἶναι  νά στεριώσουμε ἐπί τήν πέτραν τῶν Ἐντολῶν Του καί νά μείνουμε πιστοί  εἰς  Αὐτόν
« ἄχρι θανάτου»(Ἀποκ. β΄ 10,  ιβ΄  11). Δέν ἀρκεῖ νά μετανοήσῃ κανείς,   νά ἀπαρνηθῇ τόν κακό του ἑαυτό καί νά σηκώσῃ τό σταυρό του, ἀλλά καί νά πιστός  στόν Κύριο καί νά τόν ἀκολουθῇ «ἄχρι θανάτου».
    Εἶναι δέ καλόν νά κατανοήσῃ ὁ καθένας μας ὅτι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός μας δέν εἶναι ὁ διάβολος οὔτε ὁ κόσμος, ἀλλά ὁ κακός μας ἑαυτός. Καί εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀπό κανέναν καί ἀπό τίποτε δέν μπορεῖ νά ἀδικηθῇ περισσότερο ὁ ἄνθρωπος,  παρά μόνον ἀπό τόν κακό του ἑαυτό.Ἐπίσης πρέπει νά καταλάβουμε καλά ὅτι δέν ἀρκεῖ μιά φορά νά μή κάνη ὁ ἄνθρωπος τό κακό, καί μιά φορά νά σηκώσῃ θυσιαστικά τό σταυρό του. Χρειάζεται συνεχῶς νά εὑρίσκεται σέ ἐγρήγορσι, συνεχῶς νά ἀπέχῃ άπό τό κακό καί τήν ἁμαρτία, συνεχῶς νά ἀρνῆται τόν κακό του ἑαυτό, συνεχῶς νά σηκώνῃ τό σταυρό του καί νά ἀκολουθῇ τόν Κύριο.Γι'  αὐτό  καί ὁ Χριστός, στή Δεσποτική Του πρόσκλησι, ἐπαναλαμβάνει, σάν τρίτο ὅρο, τό· «καί ἀκολουθήτω μοι».
   Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Ἰησοῦς θέλει συνεχῶς νά προοδεύουν οἱ  πιστοί Του ἀκόλουθοι καί νά τελειοποιοῦνται.Κάθε πιστός ἀκόλουθος ὀφείλει νά  ὁδεύει ἐπί τῆς Ὁδοῦ, ἀπό τό Α πρός τό Ω, ἀπό  τήν Ἀρχή πρός τό Τέλος τῆς Ὁδοῦ.Ὁδός δέ καί ἀρχή καί τέλος τῆς Ὁδοῦ εἶναι ὁ Χριστός. Καί ὁ δεχόμενος τήν θεϊκή πρόσκλησι ὀφείλει συνεχῶς νά ἀκολουθῇ τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ « ἕως οὗ μορφωθῇ  ὁ Χριστός ἐν αὐτῷ»(Γαλάτ. δ΄ 19), ὥστε νά λέγει μαζί μέ τόν Παῦλο :«Χρστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. β΄ 20). Ὁ πιστός ὁδεύει ἐπί τῆς Ὁδοῦ τῆς τέλειας Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, δι' Αὐτοῦ καί ἐν Αὐτῷ μέχρις ὅτου φθάσει ἀπό τό κατ' εἰκόνα εἰς τό καθ' ὁμοίωσιν.
    Τό ἀκολουθήτω μοι σημαίνει τή συνεχῆ μίμησι τοῦ Ἰησοῦ.Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ πιστός ὀφείλει νά σκέπτεται, νά βλέπῃ, νά ἀκούῃ, νά ὁμιλῇ, νά πράττῃ, νά ζῇ καί νά θυσιάζεται, ὅταν τό καλῇ ἡ ἀνάγκη, σάν τόν Ἰησοῦ,«ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στοματι Αὐτοῦ· ὅς λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει, παρεδίδου δέ τῷ κρίνοντι δικαίως»(Α΄ Πέτρ. β΄ 22-23).
    Ὁ πιστός ὀφείλει νά μιμῆται τόν Χριστόν, ὁ ὁποῖος
«ἔπαθεν ὑπέρ ἡμῶν, ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς  ἴχνεσιν  Αὐτοῦ»(Α΄Πέτρ, β΄ 21).
    Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προτρέπει νά ἀκολουθοῦμε τόν Χριστόν καί μᾶς λέγει:«Γίνεσθε οὖν μιμηταί τοῦ Θεοῦ ὡς τέκνα ἀγαπητά, καί περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, καθώς καί ὁ Χριστός ἠγάπησεν ἡμᾶς καί παρέδωκεν ἑαυτόν ὑπέρ ἡμῶν προσφοράν καί θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμήν εὐωδίας»(Ἐφεσ. ε΄ 1-2).
    Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἡ ἐνσάρκωσις πάσης ἀρετῆς. Τό  ἀκολουθήτω μοι σημαίνει ὅτι ὁ πιστός ὀφείλει νά μιμῆται πιστά τό Παράδειγμα τοῦ Ἰησοῦ(Ἰωάν. ιγ΄ 15),  νά προσπαθῇ, νά ἀγωνίζεται, νά ἀσκῆται νά γινῃ τέλειος,  σάν τόν Ἰησοῦ. Καί ὅταν θέλῃ, μπορεῖ, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, νά τό κατορθώσῃ.
    Τό ἀκολουθήτω μοι, σημαίνει τελείαν ἀγάπην πρός τόν Ἰησοῦν, τελείαν ἀγάπην πρός τόν πλησίον, χάριν τοῦ Ἰησοῦ καί συγχρόνως  σημαίνει τέλειον μῖσος πρός τόν διάβολον, πρός τό Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν. Χαρακτηριστικόν γνώρισμα τῶν Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἀγάπη:Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστε, ἐάν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις»(Ἰωάν. ιγ΄ 35).
    Τό ἀκολουθήτω μοι, σημαίνει ὅτι ὡς Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ ὀφείλομε συνεχῶς νά εἴμεθα τό φῶς τοῦ κόσμου καί τό ἅλας τῆς γῆς. Συνεχῶς νά φωτίζῃ καί νά ἁγιάζῃ  τόν κόσμον,νά λάμπῃ τό φῶς του ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν τά καλα ἡμῶν ἔργα καί δοξάσωσι τόν Πατέρα ἡμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς(πρβλ. Ματθ.  ε΄ 13-16).
    Ὁ πιστοί ἀκόλουθοι τοῦ Χριστοῦ ἀγωνίζονται νά γίνουν, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, τέλειοι, ὥσπερ ὁ Πατήρ αὐτῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἐστιν(Ματθ. ε΄ 48).Αὐτή τή σημασία ἔχει τό ἀκολουθήτω μοι.
 Σημαίνει:«Ἅγιοι γίνεσθε,  ὅτι ἐγώ ἅγιός εἰμί»(Λευϊτ.κ΄ 7. Α΄Πέτρ.  α΄16).
    Τό ἀκολουθήτω μοι, σημαίνει ὅτι ὁ πιστός δέν ἐπαναπαύεται, ἀλλά συνεχῶς ἀκολουθεῖ, συνεχῶς μάχεται, συνεχῶς  ἐργάζεται τό Καλόν.Συνεχῶς προσφέρει τήν ἀγάπη του, συνεχῶς καί, μέ μεγάλη εὐχαρίστησι,  θυσιάζεται, γιά τήν Οἰκογένειά του, γιά τήν Πατρίδα του, γιά τήν ἁγία Πίστι  Χριστοῦ, γιά τά Ἰδανικά, γιά τή θεραπεία τῶν ἀναγκῶν τῶν συνανθρώπων του.
    Τό ἀκολουθήτω μοι, σημαίνει ἀκόμη ὅτι, ὅπως ὁ Χριστός,κατά τήν ὥρα τῆς Σταυρώσεώς  Του, τῶν ἐμπτυσμῶν, τῶν κολαφισμῶν, τῶν ραπισμάτωντήν ὥραν τοῦ Μαρτυρίου Του, προσευχόταν,γιά τούς σταυρωτές Του,ἔτσι κι' ἐμεῖς, πιστοί ἀκόλουθοί Του, ὀφείλουμε, σέ ἀνάλογες στιγμές ζωῆς μας, νά προσευχώμαστε   γι' αὐτούς, πού μᾶς βασανίζουν καί μαζί μέ τόν Κύριο νά λέμε :
   «Πάτερ , ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι»(Λουκ. κγ΄ 34).
   Ὁ ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ δέν ἔχει δικό του θέλημα. Θέλημά του εἶναι πανάγιον Θέλημα τοῦ Θεοῦ.Μιμούμενος τόν Κύριο λέγει : «Οὐ ζητῶ τό θέλημα τό ἐμόν, ἀλλά τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός»(Ἰωάν. ε΄ 30). Ὁ ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ ἔχει δική του ξεχωριστή τροφή. Τροφή του εἶναι νά προσφέρῃ θυσιαστικά τήν ἀγάπη του σέ ὅλους, νά κάνῃ πάντοτε τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ. Νά παρηγορῇ, νά ἀνακουφίζῃ,νά ἁπαλύνῃ καί νά θεραπεύῃ τόν πόνον τῶν συνανθρώπων του.
    Πόσες ψυχές βρίσκονται στό κρεβάτι τοῦ πόνου,ἐγκαταλελειμένες, χωρίς καμμιά παρηγοριά!...
    Πόσες ψυχές βρίσκονται στήν ἄγνοια,πλάνη, στήν γυμνότητα, στή φτώχια, στή δυστυχίαἔσχατη ἐξαθλίωσι!...
     Τί κάνουμε,   γιά τούς συνθρώπους μας, πού τόσο πολύ ὑποφέρουν ;
    «Ἐπάρατε τούς ὀφθαλμούς ὐμῶν», λέγει ὁ Κύριος,« καί θεάσασθε τάς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρός θερισμόν ἤδη»(Ἰωάν, δ΄ 35) Συνειδητοποιεῖτε τό Χρέος ἔναντι ἐκείνων πού ἔχουν τήν ἀνάγκη σας ; Ἀντιλαμβάνεσθε τή σημασία τοῦ ἀκολουθήτω μοι ;
Τροφή μου,λέγει  ὁ Κύριος, εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων :«Ἐμόν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με καί τελειώσω αὐτοῦ τό ἔργον»(Ἰωάν. δ΄ 34). Αὐτή πρέπει νἆναι καί ἡ δική σας τροφή: ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
    Τό ἀκολουθήτω μοι, σημαίνει ἁγία, πνευματική ζωή καί θυσιαστική προσφορά ἀγάπης πρός ὅλους, μέ σκοπό τήν σωτηρία καί τήν ἀνακαίνισι τοῦ κόσμου.
    Τό ἀκολουθήτω μοι, σημαίνει νά ἀκολουθοῦμε τήν εὐεργετική πορεία τοῦ Ἰησοῦ,καί ὡς δένδρα καρποφόρα καί ἀειθαλῆ νά ἀποδίδωμε τούς καρπούς εἰς τόν κατάλληλον καιρόν πρός σωτηρίαν τῶν συνανθρώπων μας.Οἱ καρποί δέ εἶναι πνευματικοί.    Εἶναι οἱ καρποί τοῦ Πνεύματος, πού εἶναι «ἀγάπη, χαρά,  εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλάτ. ε΄ 22-23)
    Τόν Ἰησοῦν ἀκολούθησαν καί Τόν ἀκολουθοῦν πολλοί, «ὄχλος πολύς,ὅν ἀριθμῆσαι αὐτόν οὐδείς δύναται»(Ἀποκ.ιζ΄ 9).Ὁ Κύριος προσεύχεται γι' αὐτούς, πού Τόν ἀκολουθοῦν καί γιά κείνους, πού θά Τόν ἀκολουθήσουν.Θέλει ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκεται Αὐτός, νά εὑρίσκωνται καί ὅλοι ἐκεῖνοι,Τόν ἀκολουθοῦν.
    Παρακαλεῖ τόν Πατέρα καί ἐκφράζει τή λαχτάρα Του γιά μᾶς:
«Πάτερ,θέλω ὅπου εἰμί ἐγώ κἀκεῖνοι ὦσι μετ' ἐμοῦ, θεωρῶσι τήν δόξαν τήν ἐμήν ἥν δέδωκάς μοι»(Ἰωάν. ιζ΄ 24).Καί εἶναι πλέον ἤ βέβαιον ὅτι « ὁ ἀκολουθῶν τό Ἀρνίον ὅπου ἄν ὑπάγῃ»(Ἀποκ. ιδ΄ 4), γίνεται ἀσφαλῶς «τῆς μελλούσης ἀποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνός»(Α΄ Πέτρ. ε΄ 1).

  
   



   


   
 
   

 

     



  
                 



   

Ὁ Χριστός μᾶς προσκαλεῖ νά Τόν ἀκολουθήσωμε

Α.- Καθολικότης τῆς προσκλήσεως

   Μέσα σ' αὐτόν τόν κόσμο, πού «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α΄ Ἰωάν. ε΄ 19), ἔρχεται ὁ Σωτήρ, ὁ γλυκύς Ἰησοῦς, «πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ.ια΄29).

   Γίνεται ἄνθρωπος ὅμοιος μέ ἡμᾶς, χωρίς τήν ἁμαρτία, γίνεται «ὁ πλησίον μας» καί μᾶς καλεῖ κοντά Του.

   «Ὁ  Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ.ιγ΄ 8) ἔρχεται μέ ἄπειρη ἀγάπη, στοργή καί τρυφερότητα καί μᾶς καλεῖ νά Τόν ἀκολουθήσωμε.

   Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἡ ἐνσάρκωσις κάθε ἀρετῆς καί τελειότητος. Δέν κάνει διακρίσεις. Δέν ξεχωρίζει κανέναν. Προσκαλεῖ κοντά Του ὅλους τούς ἀνθρώπους, διότι, ὡς Πανάγαθος Θεός, «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄Τιμόθ.β΄4).

   Ἡ κλῆσις  Του ἀπευθύνεται πρός ὅλους τους ἀνθρώπους, χωρίς ἀπολύτως κανέναν ἐξαναγκασμό: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν...» ( Μάρκ.η΄34).

   Ὀ Χριστός ἔρχεται στόν κόσμο, «ὡς πανακής ἱατρός καί θεραπευτής», γιά νά  θεραπεύσῃ πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. Ἔρχεται νά σπογγίσῃ τά δάκρυά μας, νά ἁπαλύνῃ τόν πόνο μας, νά γαληνεύσῃ τήν ψυχή μας, νά μᾶς χαρίσῃ τήν ἀνάπαυσι:

   «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς...» (Ματθ.ια΄ 28). Κάθε ἄνθρωπος, μπορεῖ, ἄν θέλῃ, νά δεχθῇ τήν πρόσκλησι, νά ἀκολουθήσῃ τό Χριστό καί νά βρῇ γαλήνη, νά βρῇ ἀνάπαυσι. 

   Δέν ὑπάρχουν γιά τόν Χριστό κοινωνικές, φυλετικές, ἐθνικές καί ταξικές διακρίσεις καί καταστάσεις. Δέν ὐπάρχουν γιά τόν Χριστόν πλούσιοι καί πτωχοί, ἐγγράμματοι καί ἀγράμματοι, μικροί καί μεγάλοι, ἄνδρες καί γυναῖκες, μαῦροι ἤ ἄσπροι.

   Γιά τό Χριστόν ὑπάρχουν ἄνθρωποι. Ὅλοι εἴμαστε τό ἴδιο μπροστά Του. Εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί ἀδέλφια μεταξύ μας. Γιά τόν Χριστόν εἴμαστε τά πλάματά Του. «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» ( Γαλάτ. γ΄28 . Κολοσ. γ΄ 11).

   Δέχεται κάθε ἄνθρωπο, ὁποιοσδήποτε κι' ἄν εἶναι. «Καί τόν ἐρχόμενον πρός με οὐ μή ἐκβάλω ἔξω» (Ἰωάν. στ΄37).

   Σέ ὅλους προσφέρει τὴν σωτηρία, τὸν φωτισμό, τὸν ἐξαγιασμό, μὲ ἄπειρη ἀγάπη. «Πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καί ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιχθήσεται» (Λουκ. ια΄10).

   Δὲν κάνει προσωποληψίες ὁ Ἰησοῦς· «οὐ γὰρ ἐστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ» (Ῥωμ. β΄11). Ὑψώθηκε στὸ Σταυρό «ἴνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μὴ ἀπόληται, ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωαν. γ' 15,16). Παρέχει σὲ ὅλους τὴ δυνατότητα νὰ σωθοῦν. Δὲν ἀποκλείει κανέναν· «τὸν ἥλιον Αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. ε΄45).

   Ἔρχεται στὴν γῆ ὁ Κύριος «ἴνα τὴν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα φθαρείσαν τοῖς πάθεσι» λέγει ὁ ἱερὸς Δαμασκινός.

   Πόθος καὶ χαρὰ τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἡ ἀνάπλασις καὶ ἡ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων· «κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτὸν» (Ἰωαν. ιβ΄32).
   Ὁ Κύριος δίδει Ἐντολήν στούς μαθητάς Του νά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιον σ' ὁλόκληρο τόν κόσμο, σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους: «Πορευθέντες εἰς τόν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τό Εὐαγγέλιον πάσῃ κτίσει» (Μάρκ. ιστ΄ 15) καί «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» (Ματθ. κη΄ 19) .
   Ὁ ἅγ.Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός προσκαλεῖ ὅλα τά ἔθνη νά καταλάβουν τό Μέγα Μυστήριον τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ , τήν ἄπειρη Ἀγάπη Του, γιά τόν ἄνθρωπο καί νά δοξάσουν τόν Σωτῆρα Χριστό, καί ψάλλει:
   «Δεῦτε πάντα τά ἔθνη, γνῶτε τοῦ φρικτοῦ μυστηρίου τήν δύναμιν· Χριστός γάρ ὁ Σωτήρ ἡμῶν, ὁ ἐν ἀρχῇ Λόγος, ἐσταυρώθη δι' ἡμᾶς καί ἑκών ἐτάφη, καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν τοῦ σῶσαι τά σύμπαντα. Αὐτόν προσκυνήσωμεν»(Τροπ.Γ΄ἤχου).

Β.- Πρόσκλησις χωρίς ἐξαναγκασμό .
 
   «Ὅστις θέλει...».Ὁ Χριστός θέλει  νά Τόν ἀκολουθήσωμε, μέ τή θέλησί μας, χωρίς καμμιά βία,χωρίς ἐξαναγκασμό. Πεῖνα καί δίψα τοῦ Κυρίου εἶναι νά φέρῃ σέ τέλειον πέρας τό ἔργον, γιά τό ὁποῖον ὁ οὐράνιος Πατέρας Τόν ἀπέστειλεν εἰς τόν κόσμο,τό Θέλημα τοῦ Πατρός. Κι' αὐτό εἶναι ἡ σωτηρία μας.Ὁ Κύριος τονίζει τή μεγάλη αὐτή άλήθεια, ὅταν λέγει :
    «Ἐμόν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με καί τελειώσω αὐτοῦ τό ἔργον»(Ἰωάν. δ΄ 34) .
     Καί μολονότι λαχτάρα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ σωτηρία μας, δέν μᾶς ἐξαναγκάζει.Σέβεται τήν ἐλευθερία μας, πού εἶναι δικό Του δῶρον σέ μᾶς.
    Ὁ Πέτρος Σικελιώτης,πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, λέγει ὅτι «δύναται ὁ Θεός, ὡς Παντοδύναμος καί πάντας ἠναγκασμένως πορεύεσθαι»,ἀλλά δέν μᾶς έξαναγκάζει.  «Οὐ βιάζεται δε τινα διά τό αὐτεξούσιον»,   λέγει ὀ Δαμασκηνός.
    Ὁ Θεός ἐδημιούργησε τόν ἄνθρωπον «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν Αὐτοῦ»(Γενέσ. α΄ 26).Δηλαδή μέ νοῦν, γιά νά διακρίνῃ τό Καλόν ἀπό τό Κακόν καί ἐλευθερίαν θελήσεως. Βέβαια ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι «πλατειά», ἀχαλίνωτος καί ἀκόλαστος ἐλευθερία, ἀλλά εἶναι σχετική, λογική,καθωρισμένη,ἔχει ὅρια.
    Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος νά πράττῃ τό κάθε τί, πού δέν βλάπτει τόν ἄλλον.Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἑνός ἔχει ὅρια τήν ἐλευθερίαν τοῦ ἄλλου.Καί αὐτήν τήν ἐλευθερίαν σέβεται ὁ Κύριος. Γι' αὐτό καί ὁ Παῦλος λέγει: «Ὑμεῖς ἐπ' ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί· μόνον μή τήν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμήν τῇ σαρκί, ἀλλά διά τῆς άγάπης δουλεύετε ἀλλήλοις»(Γαλάτ.ε΄ 13).
   «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν».Μᾶς προσκαλεῖ νά Τόν ἀκολουθήσωμε μέ τή θέλησί μας.Γιά τόν Κύριο, μόνον ἡ ἐλευθέρα ἀποδοχή τῆς προσκλήσεως ἔχει ἀξία.
   Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει ὅτι «Τό ἠναγκασμένον οὐ φίλον τῷ Θεῷ» καί, ὅπως πολύ σωστά παρατηρεῖ καί ὁ χαλκέντερος Ὠριγένης, «ἀρετῆς ἐάν ἀνέλῃς τό ἑκούσιον, ἀνεῖλες αὐτῆς τήν οὐσίαν»(Κατά Κέλσου,Δ΄111 ἐν ΒΕΠΕΣ,9,235).
    Τόσο πολύ  σέβεται ὁ Κύριος τήν προσωπικήν ἐλευθερίαν τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε καί ὅταν ἔρχεται νά τόν θεραπεύσῃ ἀπό ἀνίατες ἀρρώστιες, πρίν ἀπό τή θεραπεία, ζητεῖ τήν ἄδεια, ζητεῖ τήν συγκατάθεσι τοῦ ἀνθρώπου. Ἐρωτᾶ τόν τυφλόν ·«Τί σοι θέλεις ποιήσω;» (Μάρκ.ι΄ 51), ἤ τόν παράλυτον· «Θέλεις ὐγιής ενέσθαι;» (Ἰωάν.ε΄ 6).
    Ὁ Ἰησοῦς πλησιάζει κάθε ψυχή καί, μέ πολλή στοργή καί τρυφερότητα, τήν καλεῖ κοντά Του, γιά τῆς χαρίσῃ τήν ἀνάπαυσι,τή γαλήνη, τήν παντοτινή χαρά καί τήν εὐτυχία ἀπό τώρα. Ἐάν θέλουμε, δεχόμαστε τήν πρόσκλησί Του, ἐάν δέν θέλουμε, τήν ἀρνούμεθα.
   Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι σέ κάθε περίπτωσι ὁ Ἰησοῦς, αἰώνιος καί ἀναλλοίωτος εἰς τήν ἀγάπη Του,γιά μᾶς, βρίσκεται πάντοτε κοντά μας. Καί ὅταν ἀκόμη Τόν διώχνουμε, Ἐκεῖνος μᾶς καταδιώκει μέ τό Ἔλεός Του, καί εἶναι ἕτοιμος νά μᾶς δεχθῇ.
     Ἀπό τή στιγμή τῆς παρακοῆς,ἀπό τή στιγμή τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων, ἀπό τή στιγμή δηλαδή, πού χωρισθήκαμε ἀπό τό Θεό καί τοῦ κλείσαμε τή θύρα τῆς ψυχῆς μας,  ἀπό ἐκείνη τήν ἐπάρατη ὥρα, ὁ Κύριος τῆς δόξης δέν ἔπαψε νά στέκεται,ὁ Εὔσπλαγχνος, μπροστά στήν ὁλόκλειστη πόρτα τῆς ψυχής, νά κρούῃ καί νά μᾶς καλεῖ κοντά, γιά νά μᾶς λυτρώσῃ καί μᾶς ἐπανεισάγῃ εἰς τόν παράδεισο, νά κάμῃ τήν ψυχή καί τή ζωή μας Παράδεισο.
   «Ἰδού», λέγει ὁ Κύριος, «ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν θύραν, καί εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν καί δειπνήσω μετ' αὐτοῦ καί αὐτός μετ' ἐμοῦ»(Ἀποκ. γ΄20).

   Ὀ Ἰησοῦς εἶναι κοντά μας, στέκεται μπροστά στήν ψυχή μας καί μᾶς προσκαλεῖ στήν αἰώνια Χαρά. Ἀπό μᾶς ἐξαρτᾶται ἡ αἰώνια εὐτυχίας μας.
    Ἐμεῖς θά συνεχίσουμε νά κωφεύωμε στίς συνεχεῖς προσκλήσεις τῆς ἀγάπης Του; Θά συνεχίσουμε  νά προσβάλωμε τήν ἄφατη μακροθυμία Του καί τή σταυρική Του Θυσία;
    Μήπως εἶναι καιρός,πρίν νά εἶναι ἀργά, νά ἔλθουμε  ἕκαστος εἰς ἑαυτόν,  νά μετανοήσουμε εἰλικρινά καί ἔμπρακτα καί νά ἐγκολπωθοῦμε τόν Χριστόν καί νά κάνουμε Πρᾶξι τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης, πρίν ξεχειλίσῃ τό Ποτήρι τῆς ὀργῆς Του;
     Μήπως εἶναι καιρός  νά ἀκούσουμε τήν γλυκειά φωνή τοῦ Ἰησοῦ, πού εἶναι ἡ πάντων Χαρά, τοῦ κόσμου  ἠ ἀλήθεια, τό Φῶς, ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας;
    Μήπως εἶναι καιρός νά δεχθοῦμε, μέ χαρά, τήν πρόσκλησί Του καί νά ἀκολουθήσωμε «τό Ἀρνίον ὅπου ἄν ὐπάγῃ»(Ἀποκ. ιδ΄ 4), νά ἀκολουθήσωμε τά ματωμένα Χνάρια Του;
    

   

  
 
  
  
  

  

  

  

  

«Ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος»

ΙΔΟΥ ΝΥΝ ΚΑΙΡΟΣ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΣ

 

                                         «Ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος,

                                        ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας»

                                                                  (Β΄Κορ.στ΄ 2).

 

    Ἐάν ἐξετάσουμε μέ προσοχή τήν ζωή καί τή συμπεριφορά τῶν ἀνθρώπων, σέ παγκόσμια κλίμακα, θά διαπιστώσουμε ὅτι ἔχουμε ἀπομακρυνθῆ ἀπό τήν Πηγή τοῦ ζῶντος ὕδατος καί προσπαθοῦμε νά ξεδιψάσουμε τή δίψα μας στά λασπονέρια τῆς ἀπιστίας.

 

   Καί εἶναι καιρός, πρίν νά εἶναι ἀργά, νά ἐπιστρέψουμε στήν Πηγή τῆς Ζωῆς, κοντά στόν Ἕνα καί μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Εἶναι καιρός νά χρησιμοποιήσουμε σωστά τά θεῖα χαρίσματα, τόν νοῦν δηλαδή καί τήν ἐλευθερίαν, ὥστε νά διακρίνουμε τό Καλόν ἀπό τό Κακόν, τό Φῶς ἀπ' τό σκοτάδι, τή ζωή ἀπ' τό θάνατο.

   Εἶναι καιρός νά ξεχωρίσουμε τά ἄνω, τά  πνευματικά, τά ἐπουράνια, ἀπό τά ἐπίγεια, τά ὑλικά, ἀπό τά ἀνάξια λόγου πράγματα. Εἶναι καιρός νά ἐννοήσουμε «τό βραχύ τῆς ζωῆς» καί τή ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων.

   Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὅλα τά ἐπίγεια, τά πλούτη, τά ἀξιώματα, ἡ δόξα κλπ. εἶναι «σκιᾶς ἀσθενέστερα καί ὀνείρων ἀπατηλότερα» καί τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά δέν μπορεῖ νά ἱκανοποιήσῃ τίς μεταφυσικές μας ἀνησυχίες.

   Ἀντίθετα ἡ ἀγχώδης βιοτική μέριμνα, γιά τήν ἀπόκτησι περισσοτέρων ὑλικῶν ἀγαθῶν διευρύνουν  τό «κενόν», πολλαπλασιάζουν τό ἄγχος  καί πραγματικά  καταλύουν τήν   προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου. 

   «Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου  διψήσει πάλιν», λέγει ὁ Κύριος. «Ὅς δ' ἄν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ,   οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ ὅ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἀλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. δ΄ 3-4).

   Εἶναι, λοιπόν, καιρός νά καταλάβουμε καλά, ὅπως λέγει ὁ Παῦλος, ὅτι «τό φρονημα τῆς σαρκός (εἶναι) θάνατος, τό δέ φρόνημα τοῦ Πνεύματος εἶναι ζωή καί εἰρήνη. Διότι τό φρόνημα τῆς σαρκός (εἶναι) ἔχθρα εἰς Θεόν» καί φέρει στήν ψυχή καί τή ζωή μας τόν θάνατον (Ρωμ.η΄ 6), καί νά στραφοῦμε πρός τά ἄνω, πρός τά ἐπουράνια, τά πνευματικά.

   Ὁ Παῦλος μᾶς συμβουλεύει: «Τά ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος, τά ἄνω φρονεῖτε, μή τά ἐπί τῆς γῆς» (Κολοσ. γ΄ 1-2).

   Νά ἀποβάλουμε δηλαδή σιγά σιγά τό ὑλικό,  τό σαρκικό μας φρόνημα καί σύνολος  ἡ ψυχή μας ν' ἀρχίσῃ νά πάλλῃ, γιά τά ἄνω, γιά τά πνευματικά, τά ἄφθαρτα καί αἰώνια δηλαδή νά  ἀρχίσῃ νά ἀναπάλλῃ .

   Εἶναι ὡραῖο ἠ καρδιά μας νά κινῆται καί νά φέρεται πρός τά ἐπουράνια, νά δονῆται καί νά πάλλῃ ἀπό θεῖο ἔρωτα, ἀπό τέλεια ἀγάπη γιά τό Θεό καί γιά τούς συνθρώπους μας.

   Ἐξάλλου σ' αὐτήν ἐδῶ τή γῆ εἴμαστε προσωρινοί, διαβάτες, πάροικοι καί παρεπίδημοι. «Οὐ γάρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ.ιγ΄14).

    Καιρός , λοιπόν, εἶναι νά ἐξέλθωμεν ἀπό αὐτήν ἐδῶ τή Βαβυλῶνα. Καιρός νά συνειδητοποιήσωμεν ὅτι «τό πολίτευμα ἡμῶν ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ΄ 20) καί νά στρέψωμε τήν προσοχή μας πρός τά ἄνω.

   «Ἔτσι εἶναι γεννημένος ὁ ἄνθρωπος, ψηλά ἡ ψυχή του νά πετᾶ κι' ἐμπρός», λέγει ὁ Γκαῖτε. Καί πολύ σωστά. Διότι καί τό ὄνομα ἄνθρωπος (ἐκ τοῦ ἄνω θρώσκω, πηδῶ, φέρομαι πρός τά ἄνω) αὐτό φανερώνει. Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε κατ'  εἰκόνα καί καθ'  ὁμοίωσιν Αὐτοῦ. Γι' αὐτό καί φερόμαστε πρός Αὐτόν καί ἀνήσυχη εἶναι ἡ ψυχή μας μέχρις ὅτου ἀναπαυθῇ ἐν Αὐτῷ, λέγει ὁ Μ.Αὐγουστῖνος.

   Αὐτός εἶναι καί ὁ τελικός σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου στή γῆ, δηλ. ἡ τελείωσις τῆς ψυχῆς, ἡ ὁμοίωσις μέ τόν Θεόν, ἡ θεωσις.

   Εἶναι καιρός, νά καταλάβουμε ὅλοι μας, Ἄρχοντες τῆς γῆς καί ἀρχόμενοι, μικροί καί μεγάλοι, ὅτι «πήραμε τή ζωή μας λάθος» καί ὅτι ὀφείλουμε νά ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς, νά μετανοήσουμε εἰλικρινά καί ἔμπρακτα καί νά ἐπιστρέψουμε κοντά στό Χριστό, γιατί Αὐτός εἶναι τό Φῶς, ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας.

   Ὁ Χριστός πάνω ἀπό τό Σταυρό Του μᾶς διδάσκει τήν καινήν Ἐντολήν τῆς Ἀγάπης καί μᾶς λέγει: «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Καθώς ἐγώ ἠγάπησα ὑμᾶς καί ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ἰωάν.ιγ΄34).

   Ἡ ζωή μας, χωρίς Ἀγάπη, εἶναι ἄδεια. Μέ τή σκληρότητά μας μετουσιώσαμε τόν Παράδεισο σέ χοιροστάσι. Κάναμε τή ζωή μας καί τήν ζωή τῶν συναθρώπων μας κόλασι.

    Εἶναι ἀνάγκη τῶν καιρῶν νά διακηρύξουμε σέ ὅλους μιά νέα μορφή ἀναχωρητισμοῦ.

    Ἀναχωρητισμοῦ καί  ἀσκητισμοῦ μέσα στάς ἐρήμους τῶν μεγαλουπόλεων. Ἡ ἀναχώρησις δέ αὐτή δέν νοεῖται ὡς τοπική μετακίνησις, ἀλλά ὡς ἠθική, πνευματική μετακίνησις. Ὡς ἀναχώρησις ἀπό τό Κακόν καί τήν ἁμαρτία.

    Μιά ἀναχώρησι ὄχι ἀπό τόν  ἕνα τόπον σέ  ἕναν ἄλλο τόπο, ἀλλά μιά ἀναχώρησι μέσα στόν κόσμο, πού τήν διατάσσει ὁ Χριστός ὅταν λέγει: «Πορευθέντες εἰς τόν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τό Εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει» (Μάρκ.ιστ΄15).
   Δηλαδή μᾶς ὑπαγορεύει ὁ Κύριος νά εἴμαστε μέσα στόν κόσμο, χωρίς να ταυτιζώμαστε μέ τόν κόσμο. Νά εἴμαστε ἡ ψυχή τοῦ κόσμου. Μᾶς διδάσκει μιά ἀναχώρησι ἀπό τίς παλιές σκουριασμένες ἰδέες μας. Μᾶς καλεῖ νά ἀπαρνηθοῦμε τόν κακό μας ἑαυτό, τήν ἐθελοκακία μας, τήν φιλαυτία, τόν Ἐγωϊσμό, τήν Ἑωσφορική Ἔπαρσι, τά πάθη, πού μᾶς ὁδηγοῦν στόν ὄλεθρο, στόν ἀλληλοσπαραγμό,  στήν καταστροφή.
    Εἶναι καιρός νά κυβερνήσῃ τή ζωή μας ἡ γνήσια Ἀγάπη, ἡ Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι καιρός νά ἐγκολπωθοῦμε τό Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του.
     Πότε θά καταλάβουν οἱ Ἰσχυροί τῆς γῆς ὅτι μέ τήν Ἐωσφορική τους Ἔπαρσι καί μέ τούς ἀγῶνες τους νά κυριαρχήσουν καί νά ὑποδουλώσουν τούς μικρούς καί ἀδύναμους λαούς, σωρεύουν ἐρείπια καί ὁδηγοῦν τήν ἀνθρωπότητα στήν ἔσχατη ἐξαθλίωσι;
   Εἶναι καιρός νά καταλάβουμε ὅλοι,  μικροί καί μεγάλοι, ὅτι ἡ ζωή μας, χωρίς ἀγάπη, εἶναι  πραγματική κόλασις.
     Ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι ὅλες  οἱ μεγάλες Αὐτοκρατορίες ἐξαφανίσθηκαν, γιατί βυθίστηκαν στό βοῦρκο τῆς ἀνηθικότητος, γιατί λειτούργησαν «κατ' ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ» καί θέλησαν νά ὑποτάξουν καί νά ἐκμεταλλεύωνται τούς συνανθρώπους τους, γιατί δέν εἶχαν ἀγάπη.
   Εἶναι, λοιπόν, καιρός νά σταθοῦμε δίπλα στόν ἄνθρωπο, νά δοῦμε τά προβλήματά του καί τίς ἀνησυχίες του καί νά τοῦ δώσουμε λύσεις. Αὐτό τό Χρέος μᾶς διδάσκει ὁ Χριστός.
   Δέν πρέπει νά ὑπάρχουν στή διαστημική μας ἐποχή τόσοι ἄνεργοι, ἄστεγοι, γυμνοί, πεινασμένοι, πού ψάχνουν στά σκουπίδια νά βροῦν τροφή. Αὐτός, λοιπόν, εἶναι ὁ Πολιτισμός μας; Χάθηκε ὁλότελα ἠ ντροπή;
    Δέν νομίζετε, πώς εἶναι καιρός νά πάψουμε νά τρῶμε τίς σάρκες μας, νά κατεσθίωμε τους ἀδελφούς μας;
    Ἄς πάψουμε ὅλοι μας, λοιπόν, νά κάνουμε κηρύγματα «φιγούρας» καί νά κοιτάξουμε γύρω μας νά δοῦμε καλά,  πόσα χλωμά πρόσωπα ἀπό τήν πεῖνα, τή στέρησι καί τήν ἀρρώστια, μᾶς περιβάλλουν.
   Νά ἐξετάσουμε, γιατί ὑποφέρουν καί νά βροῦμε τόν τρόπο,  ὄχι νά δώσουμε ἀπλῶς ἕνα βοήθημα ἤ μιά προσωρινή στέγη, ἀλλά νά ξεριζώσουμε, νά ξεθεμελιώσουμε τά αἴτια,  πού δημιουργοῦν τή δυστυχία.
    Αὐτό εἶναι τό Χρέος τοῦ καθενός μας.
    Ἕως ἐδῶ. Φθάνει πιά ἡ νάρκη.
   «Γίνου γρηγορῶν» καί στήριξε τούς ἀδελφούς σου, πού κινδυνεύουν νά πεθάνουν.
    Τούς χλιαρούς θά τούς  ξεράσω ἀπό τό στόμα μου
λέγει ὁ Κύριος( πρβλ.Ἀποκ. γ΄ 2 ,16).
   Εἶναι καιρός νά ξυπνήσουμε οἰ Χριστιανοί. Νά πάψουμε νά κυττάζουμε τόν Ἑαυτούλη μας καί τήν ἡσυχία μας. Νά δώσουμε στόν κόσμο τό χριστιανικό μας «παρών». Νά σπάσουμε τόν πάγο καί τά παγόβουνα κάθε ὑστεροβουλίας,  Ἐγωϊσμοῦ, Ψευτιᾶς, Ὑποκρισίας καί προκαταλήψεως.
    Νά ἀκολουθήσουμε μέ ὅλη τήν ψυχή μας τό Χριστό, ἀβίαστα, ἐλέυθερα, οὐσιαστικά. Νά εἰρηνεύσουμε μέ τό Θεό καί μεταξύ μας. Νά κρατήσουμε ψηλά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.  Μέ εἰλικρίνεια καί ἁγνότητα, καί πάνω ἀπό ὅλα, μέ ἀγάπη νά ἀκολουθοῦμε τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀγωνίζώμαστε, γιά τήν ἐπικράτησι τῆς Βασιλείας Του, σέ  ὁλόκληρη τήν κτίσι (Μάρκ,ιστ΄15).
  

  

 

   

 

 

 

 





ΑΛΛ' ΕΩΣ ΠΟΤΕ ;

Ἀλλ' ἕως πότε ;

   Ἕως πότε ἡ καρδιά μας θά κτυπᾶ καὶ ἡ ψυχή μας θά πάλλῃ ἀπό ἀγάπη καί συγκίνησι, γιά πράγματα, πού μᾶς ὁδηγοῦν στόν καθημερινό, ἀλλά καί στόν αἰώνιον θάνατο;

   Καθημερινῶς συνάπτονται, δυστυχῶς, αἰσχροκερδεῖς συμβάσεις, κατά παράβασι τοῦ θείου καί ἀνθρωπίνου δικαίου.

   Πωλοῦνται καί ἀγοράζονται οἱ συνειδήσεις, τά ἰδανικά, οἱ ἠθικές ἀρχές, καί τά πάντα «ἀντί πινακίου φακῆς» ἤ «ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων».
   Προδίδεται, ἐμπτύεται, κολαφίζεται, ῥαπίζεται, μαστιγώνεται ὁ Ἠγαπημένος, ὁ Διδάσκαλος, ὁ γλυκύς καί πρᾷος Ἰησοῦς καί ξανασταυρώνεται, στό πρόσωπον «τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν Του», ἀπό πολλούς, πού ἔχουν θεοποιήσει τήν Ὕλη καί τή δόξα τοῦ κόσμου.
   Ποδοπατεῖται τό Εὐαγγέλιον τοῦ Ἰησοῦ ἀπό πολλούς, ἀκόμη καί ἀπό ἐκείνους, πού κόπτονται, γιά τήν τήρησί του. Ποδοπατεῖται δέ προκειμένου νά ἱκανοποιηθῇ κάποιος Ἐαυτούλης.
   Στρογγυλοκάθεται ὁ καθένας στή θεσούλα του, κι' ἄν τόν ῥωτήσῃς:
   «Ἄνθρωπε, δέν βλέπεις τόν ξεπεσμό, δέν βλέπεις τό ξεστράτισμα, δέν βέπεις τήν ἐξαχρείωσι τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ, στά πρόσωπα τῶν συνανθρώπων σου; Δέν διαμαρτύρεσαι; Δέν προσπαθεῖς νά διορθώσῃς τά κακά;»
  Μέ ἥσυχη συνείδησι σοῦ ἀπαντᾷ στερεώτυπα :
   «Ἐγώ θά βγάλω τό φίδι ἀπό τήν τρύπα;»
   Εἶναι ἀλήθεια ὅτι γι' αὐτούς,πού  σκέπτονται ἔτσι, μόνον ἡ θέσις τους ὑπάρχει καί ἡ καλοπέρασί τους. Εἶναι Ἑαυτούληδες, πηγαίνουν ὅπου τούς πάρει ὁ ἄνεμος, χωρίς ἀρχές, χωρίς ἰδανικά. Καί δέν εἶναι λυπηρόν μόνον ὅτι ἀρνοῦνται τήν πραγματική Ἀλήθεια, τήν Ἐλευθερώτρια, ἀλλά καί τό ὅτι προδίδουν τίς χριστιανικές ἀρχές ἀπό τή μιά στιγμή στήν ἄλλη.
   Καί, δυστυχῶς, δέν εἶναι λίγοι. Εἶναι πολλοί ἐκεῖνοι, πού, ἐνῷ μεχρι χθές ἦσαν θερμοί κήρυκες τῶν ἰδανικῶν, θαυμασταί τῶν ἀξιῶν καί λάτρεις τῶν ὑψηλῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου, σήμερα, ἀφωνότεροι ἰχθύων, «καθεύδουν τόν νήδυμον», συμβιβάζονται μέ τόν κόσμον, ἐπαναπαύονται στίς δάφνες κάποιου ἀξιώματος, κάποιας θεσούλας, ἤ κάποιας ἄλλης εὐτελοῦς ἀπολαβῆς. Συμβάσεις ἀνταλλαγῆς, συμβάσεις ντροπῆς.
   Δυστυχῶς δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι, πού ἔχουν σάν κύριο ἔργο τους τήν κολακεία καί τό ξεσκόνισμα, τή διαστροφή τῆς ἀληθείας, πού  δέν συνεργάζονται μέ κανένα καλλίτερό τους, διαβάλλουν δέ τούς πᾶντες καί πατοῦν ἐπί πτωμάτων.
   Πράγματι εἶναι πολλοί ἐκεῖνοι, πού ἔχουν σάν σκοπό τῆς ζωῆς τους τήν ἀδικία, τή συκοφαντία, τήν καταῤῥάκωσι τῆς προσωπικότητος τῶν ἄλλων, τήν πλεονεξία καί τήν ποικιλόμορφη κλοπή.
   Ἡ καθημερινή πραγματικότης μᾶς δίνει σαφῆ εἰκόνα τῆς διαφθορᾶς καί τῆς σαπίλας, πού μολύνει τήν κοινωνία. Πῶς πέσαμε τόσο χαμηλά; Πῶς ἐξαχρειωθήκαμε τόσο; Πῶς ἐπεκάθισε πάνω στό νοῦ καί τήν καρδιά μας τόση λάσπη;
   Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἴμαστε ἄπιστοι, ὐπολογισταί,  συμφεροντολόγοι, ὑποκριταί, εὐμετάβολοι, αἰσχρά πρόσωπα(turpes Personae), ἄνθρωποι χωρίς ὑπόληψι (Homines sine existimatione)!
  Ὁ Προφήτης Δαβίδ  αἰτιολογεῖ τήν κατάντια τοῦ ἀνθρώπου  καί  γενικώτερα τῆς ἀνθρωπότητος ὁλοκλήρου καί τήν ἀποδίδει, ἀφ' ἑνός μέν στήν ἔλλειψιν κατανοήσεως τῆς τιμῆς, μέ τήν ὁποίαν ἐπροίκησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, καί ἀφ' ἑτέρου, στήν ἀπομάκρυνσιν ἀπό τόν Θεόν,  καί λέγει:
«Καί ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψ.48,13)
   Ὁ φιλάνθρωπος Θεός βέβαια μακροθυμεῖ καί μᾶς χαρίζει καιρόν μετανοίας. Ἀλλ' ἕως πότε;
   Ὁ Προφήτης θέλοντας νά μᾶς ἀφυπνίσει ἐρωτᾶ :
   «Υἱοί ἀνθρώπων, ἔως πότε βαρυκάρδιοι; Ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος;» (Ψαλμ.4,3).
   Καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἀναφωνεῖ: «Υἱοί ἀνθρώπων ἕως πότε, παχυκάρδιοι, σαρκικοί, τῇ γῇ προσηλωμένοι, κακίαν διώκοντες, πονηρίαν μετιόντες, ταῖς ἡδυπαθείαις κατασηπώμενοι; Τοιοῦτος γάρ ὁ σαρκικός ἄνθρωπος»    (Χρυσοστ.εἰς  Ψαλμ.4,3 ΒΕΠΕΣ 94 ,21,29-31).
   Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε θά παραμένουμε «δέσμιοι τῆς γῆς», «ἐμπεπηγμένοι εἰς ἱλύν βυθοῦ», μακριά ἀπό τό Θεό, κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου;
   Ἕως πότε θά βρισκώμαστε μέσα στό σκοτάδι τῆς ἀγνοίας,  βυθισμένοι στήν ἁμαρτία, μέσα σέ τόση λάσπη, δοῦλοι στήν ἀκαθαρσία, υἱοί τῆς ἀπωλείας ;
   Ἕως πότε θά μᾶς κυριεύη ὁ Ἐγωϊσμός καί θά μᾶς διαφεντεύῃ ἡ Ψευτιά, ἡ Ὑποκρισία καί ἡ δύναμις τῶν ἀδυνάτων, ἡ κολακεία;
   Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε οἱ Ἰσχυροί τῆς γῆς θά καταδυναστεύουν, θά κατατυραννοῦν καί θά ἐκμεταλλεύωνται, τούς μικρούς λαούς καί θά τούς ὁδηγοῦν στήν ἐσχάτη ἐξαθλίωσι;
   Ἕως πότε ὀ Εὐρωπαϊκογερμανικός προτεσταντικός  π.χ.   «καθωσπρεπισμός» θά κουρελιάζῃ τήν ἐθνική μας ἀξιοπρέπεια καί θά ὑπονομεύῃ τίς Ἀξίες καί τά Ἰδανικά μας;
   Ἕως πότε οἱ Ἀντίχριστοι, οἱ Σιωνιστές, οἱ Σταυρωτές τοῦ Χριστοῦ, «κατ' ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ», θά πολεμοῦν, μέ λυσσώδη μανίαν, νά ἐξαφανίσουν τόν Ἐλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία, καί θά μένουν ἀτιμώρητοι;
   Ὁ Κύριος ἐλέγχει τήν ἀπιστία μας καί τήν διαστροφή καί λέγει:« ὧ γενεά ἄπιστος καί διεσταμμένη! Ἕως πότε ἔσομαι μεθ' ὑμῶν; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»(Ματθ.ιζ΄ 17).
   Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε;
   Ὁ Κύριος μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ξεχείλησε τό ποτήρι τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ καί ὅτι «ἦλθεν ὁ καιρός τῶν ἐθνῶν κριθῆναι» (Ἀποκ.ια΄ 18), καί μᾶς καλεῖ νά μετανοήσωμε, πρίν νά εἶναι ἀργά.
     

    «Οἴμοι, μέλαινα ψυχή ! Ἕως πότε τῶν κακῶν οὐκ ἐκκόπτεις; Ἕως πότε τῇ ῥαθυμίᾳ κατάκεισαι; Τί οὐκ ἐνθυμεῖ τήν φοβεράν ὥραν τοῦ θανάτου; Τί οὐ τρέμεις ὅλη τό φρικτόν βῆμα τοῦ Σωτῆρος; Τά ἔργα σου παρίστανται πρός ἔλεγχόν σου, αἱ πράξεις σου ἐλέγχουσι κατηγοροῦσαι.
   Ἄρα τί ἀπολογήσῃ ἤ τί ἀποκριθήσῃ;»
  

  
  

  
  

«ΓΝΩΤΕ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΗΤΤΑΣΘΕ,

ΟΤΙ ΜΕΘ' ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ».

                                     «Μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός,γνῶτε ἔθνη  καί 
                                       ἡττᾶσθε ...Ἐάν πάλιν ἰσχύσητε καί 
                                       πάλιν ἡττηθήσεσθε...»(Ἡσ. η΄9 ἑξ. ) 
     
        Ἡ οἰκονομική Κρίσις περιφέρει καί τήν Πατρίδα μας στήν
ἔσχατη ἐξαθλίωσι.Ἠ πατρίδα τῶν πατρίδων,ἠ κοιτίς τοῦ Πολιτισμοῦ, ἡ τροφός  τῆς ἀληθινῆς Δημοκρατίας κινδυνεύει
νά καταρρεύση ἀπό τίς ἐπιθέσεις,πού καθημερινά δέχεται στίς μέρες μας, ἀπό τοὐς ἄσπονδους φίλους μας.
     Κι' ὅταν ἔχεις τέτοιους φίλους ,τί τούς θέλεις τούς ἐχθρούς;
Ὁ Ὄφις, ὁ προαιώνιος ἐχθρός τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας, προσπαθεῖ ἀπεγνωσμένα νά ἀφανίση τά ὅσια καί τά ἱερά μας.Μάχονται μεθοδικά καί μέ λυσσώδη μανία, οἱ ἄσπονδοι φίλοι μας,νά πραγματοποιήσουν τά δολερά,προαιώνια
σχέδιά τους, πού μέ μαεστρία κρύβουν,μέ μοναδικό σκοπό νά μᾶς συντρίψουν.
      Αἰτία ἡ ἀρρώστια τους :Τό συναίσθημα μειονεξίας(Minderwertigkeitskomplex). Νοιώθουν ὅτι εἶναι κατώτεροί μας ,καί εἷναι κατώτεροι μας. Διότι ὅταν ἐμεῖς ἐκτίζαμε Παρθενῶνες,ὅλα τά ἄλλα ἔθνη ζοῦσαν στά σπήλαια,στίς τρῶγλες καί πηδοῦσαν ,σάν πίθηκοι, ἀπό δένδρο σέ δένδρο.
 Καί μέχρι σήμερα νοσταλγοῦν τά σπήλαια καί φθονοῦν ἐκείνους πού ἔχουν πρώτη ἤ καί δεύτερη κατοικία.
      Ἐκτός ἀπό τό συναίσθημα μειονεξίας ἐμφανίζουν καί τό συναίσθημα ἀνωτερότητας καί  κενοδοξίας(superiority complex), κίνητρον καί αὐτό τῶν πράξεών τους.
    Τώρα μέ τήν ἀπειλή οἰκονομικοῦ ἀποκλεισμοῦ καί μέ σκληρές,ἀπάνθρωπες πιέσεις προσπαθοῦν νά μᾶς πάρουν ὄχι μόνον τά σπίτια μας,ἀλλά καί τήν άξιοπρέπειά μας,καί αὐτήν ἀκόμη την ψυχή μας.
     Ὁ ἐχθρός ὁ παμπόνηρος προσπαθεῖ,χωρίς ντροπή, νά μᾶς ξεγυμνώση καί νά μᾶς πάρη τόν ὑλικό καί τόν πνευματικό μας πλοῦτο.
              Κάλπικοι ἐναγκαλισμοί,ὑποκριτικά χαμόγελα,
               Ψεύτικες ὑποσχέσεις,πού στό βάθος κρύβουν
              δόλο, πικρό ,θανατηφόρο δηλητήριο.
              Χρειάζεται μεγάλη προσοχή καί περισσή πίστις.
               Latet anguis in Herba( Κρύπτεται ὄφις ὑπό
               τόν χόρτον).
              Προσοχή! Φύλακες γρηγορεῖτε!
             Ὕπουλος εἷναι ὁ ἐχθρός.Φύλακες γρηγορεῖτε!
              Ψηλά τό κεφάλι. Ἄλλοι εἷναι οἱ κλέφτες καί
              οἱ ληστές, μέ τό λευκό κολλάρο.
             Κρατεῖστε ψηλά τή γαλανόλευκη μέ τόν Τίμιο
             Σταυρό,καί τήν ἀξιοπρέπειά μας !

             Οἱ Εὐρωπαῖοι Ἑταῖροι μᾶς ἔκλεψαν καί, χωρίς
              ντροπή, συνεχίζουν νά μᾶς κλέβουν.
             Τρανό παράδειγμα ἡ κλοπή καί ἡ λεηλασία τῶν
             γλυπτῶν τοῦ Παρθενῶνος καί πολλῶν ἄλλων,πού
              ξεδιάντροπα ἐκθέτουν στά Μουσεῖα τους, καί δέν
              ντρέπονται νά  ἐκθέτουν τή ντροπή τους,γιάτί ,τί
             ἄλλο εἷναι  ἡ κλοπή;Δέν εἷναι ἔγκλημα ντροπῆς ;
     Σ'  αὐτούς θά σκύψουμε τό κεφάλι;Εἷναι, νομίζω, καιρός
νά τούς βοηθήσουμε μέ τήν ἀξιοπρεπῆ στάσι μας νά καταλάβουν τό δίκιο μας καί νά συνειδητοποιήσουν ὅτι
        «τοῦ Ἕλληνος ὁ τράχηλος,ζυγόν δέν ὑποφέρει».
Τό δίκαιον (ἀνθρώπινον καί θεῖον) εἷναι μέ τό μέρος μας
καί ὁ Θεός τῶν Δυνάμεων εἷναι μαζί μας.
       Ὄχι ἄλλες κολοτοῦμπες.ΟΧΙ στήν ἡττοπάθεια!
        Τέλος οἱ ὀσφυοκάμπτες . Χρέος μας νά κρατήσουμε
         τήν ἀξιοπρέπειά μας.Νά μείνουμε πιστοί και ἀνυπο-
         χώρητοι στίς Ἀξίες,στίς Ἀρχές καί τά Ἰδανικά τῆς
         Φυλῆς μας, μέ σεβασμό στό Αἷμα τῶν Προγόνων μας.
       Ἐμπρός ,λοιπόν, λεβέντες  μου, φύλακες γρηγορεῖτε!
       Δῶστε τή μάχη,μέ   θάρρος, γιά τήν ἀξιοπρέπεια τῆς
       Πατρίδος μας,γιά τό καλό τοῦ ταλαιπωρημένου λαοῦ μας,
       Χωρίς φόβο,διότι «ὁ ἐπιβλέπων ἐπί τήν γῆν καί ποιῶν  
       αὐτήν τρέμειν,ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καί καπνίζονται,
        ὁ περιπατῶν ἐπί πτερύγων ἀνέμων, ὁ ποιῶν τούς ἀγγέλους
       αὐτοῦ πνεύματα καί τούς λειτουργούς Αὐτοῦ πῦρ φλέγων»
      (Ψαλμ.103,32,3-4),ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων εἷναι μαζί μας.
        Καί ὁ Θεός ἡμῶν «οὐ μυκτηρίζεται»(Γαλάτ.στ΄7).Εἷναι
        δέ «φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος »          (Ἑβρ.10,31), διότι «ὁ Θεός ἡμῶν(εἷναι) πῦρ καταναλίσκον».
Δηλαδή εἷναι φωτιά,πού θερμαίνει καί φωτίζει τούς δικαίους,
τούς εὐσεβεῖς καί κατακαίει καί ἐξαφανιζει τούς ἀδίκους,τούς ἀσεβεῖς( Ἑβρ.ιβ΄ 29). Καί εἷναι μαζί μας, φρούριόν μας.Κανείς δεν μπορεῖ να μᾶς βλάψη.Καί τώρα εἷναι καιρός νά τό καταλάβουν ὅλοι οἱ λαοί τῆς γῆς,ὅτι ὁ Κύριος εἷναι μαζί μας.
«Γνῶτε ἔθνη καί ἡττᾶσθε,ὅτι μεθ' ἠμῶν ὁ Θεός».