Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940, ΗΜΕΡΑ ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΜΟΥ

Ἡμέρα πνευματικῆς καί ψυχικῆς

ἀναγεννήσεως τῶν Ἑλλήνων.

Πασίδηλον εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάς εἶναι ἡ κοιτίδα τοῦ Πολιτισμοῦ σέ ὁλόκληρο τόν Κόσμο. Ἐδίδαξε τήν Ἱεραρχίαν τῶν Ἀξιῶν. Μετέδωσε στόν κόσμο  τό Πνεῦμα, τά Ἰδανικά, τή γνώσι, τόν πολιτισμό. Μετελαμπάδευσε στούς ἀνθρώπους τό Φῶς τό τῆς γνώσεως, τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ, τήν Ὀρθοδοξία τῆς ζωῆς.

Θά περίμενε, βέβαια, κανείς τόν ἀνάλογο σεβασμό στήν Πατρίδα τῶν πατρίδων. Δυστυχῶς ὅμως στή μακραίωνη, ἔνδοξη Ἱστορία της ἀντεμετώπισε καί, ἀντιμετωπίζει καί σήμερα ἡ Ἑλλάς τήν Ἀχαριστία καί τή Βαρβαρότητα.

Οἱ εὐεργετημένοι, τά βάρβαρα Ἔθνη, δέν ἔπαυσαν δολίως, καί ἀπό φθόνο, νά μεθοδεύουν τόν ἀφανισμό τοῦ ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τί ἄλλο ἐπεδίωκαν π.χ. οἱ σιδερόφραχτες, μογγολικές ὀρδές τῶν Οὔννων τοῦ Ἀττίλα, τοῦ Ἀντιχρίστου Χίτλερ,  τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1940;

Ἀναλογίζεσθε, ἀγαπητοί μου, Ποιά θά ἦταν ἡ κατάστασις τοῦ κόσμου, ἐάν σύσσωμη ἡ Ἑλλάδα τότε δέν πρόβαλε ἀντίστασι καί δέν βροντοφώναζε τό ἱστορικό ΟΧΙ    στή λαίλαπα τοῦ Ἀττίλα καί δέν ἐμπόδιζε τίς ὀρδές τῶν Γερμανῶν, μέ τά βορβορώδη ἔνστικτα, νά ποδοπατήσουν «τά ὅσια καί τά ἱερά μας»;

Δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνᾶμε τίς Θυσίες τῶν Πατέρων μας, πού πολέμησαν τή Βαρβαρότητα καί ἔδωκαν τήν εὐκαιρία στόν ἐλεύθερο κόσμο νά προετοιμασθῆ καί νά ἀντιμετωπίσῃ τήν Παραφροσύνη τοῦ Χίτλερ, πού θέλησε νά αἱματοκυλίσῃ τόν κόσμο.

Δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Πατέρες μας πολέμησαν, γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστι τήν ἁγίαν καί γιά τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερίαν, μέ μοναδικά ὅπλα τήν ἑλληνική λεβεντιά, τό ἑλληνικό φιλότιμο, τήν Πίστι στό Χριστό καί τήν ἀγάπη στήν Πατρίδα καί τή λευτεριά.

Δέν πρέπει ποτέ νά λησμονοῦμε τό θάρρος, τήν τόλμη, τή σωφροσύνη, τήν ἀνδρεία καί τήν ἐν γένει ἀρετήν τῶν Πατέρων μας. Ἦλθε ἡ ὥρα νά ξαναβαπτισθοῦμε στήν Κολυμβήθρα τοῦ ἱστορικοῦ  ΟΧΙ τῆς 28^ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940.

Καί ὅπως τότε ὁ Ἱωάννης Μεταξᾶς, ἐνσαρκώνοντας τήν ὉΜΟΨΥΧΙΑ, τῆς Ρωμιοσύνης, τήν ΟΜΟΨΥΧΙΑ ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ἔτσι καί μεῖς σήμερα  ὀφείλουμε
νά βροντοφωνάξουμε, μέ μιά ψυχή, μέ μια καρδιά, ΟΧΙ στήν ὐποδούλωσι, 
ΟΧΙ  στήν ὑποτέλεια, 
ΟΧΙ στή Βαρβαρότητα τῶν προβατόσχημων λύκων. ΟΧΙ  στή Σκύλλα καί τή Χάρυβδι. 
ΟΧΙ στό Μεφιστοφελῆ.
 ΟΧΙ στό Διάβολο. 
ΝΑΙ στό Θεό, τῶν πάντων Ἐπέκεινα, τόν Πανταχού.
ΝΑΙ στή πραγματική ἐλευθερία ἀπό τά πάθη καί τίς κακίες. 
ΝΑΙ στήν ἑλληνική Λεβεντιά, στό ἑλληνικό Φιλότιμο.

Ζοῦμε σέ δύσκολους καιρούς καί ἔχουμε ἀπόλυτη ἀνάγκη ἀπό τόν ἀναβαπτισμό στά νάματα τοῦ γένους. Γιά νά μπορέσουμε νά περισώσουμε ὅ,τι ὅσιο καί ἱερό μᾶς ἔχει ἀπομείνει. Καί ὅπως λέγει ὁ ἐθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμᾶς :
«Μήν ἀφήσῃς τόν ἄθεο νά πάρῃ
τό στερνό θησαυρό σου!
Μέ τοῦ Ὑψίστου τή χάρη
στά παρμένα σου πόδια στυλώσου,
ψάξε μέσ' στήν καρδιά σου τήν ἄδεια 
γιά μιά σπίθα, τό βόγγο σου πάψε,
 ὅσα γύρω σου βρῇς  ξεροκλάδια 
ἄναψέ τα, φωτιά βάλε, κάψε! 
Κάψε τό ἔργο τοῦ ἄθεου πού τὄχει
Σατανᾶς φυσημένο
προτοῦ πέσῃ στό πλάνο του βρόχι
κι ὅ,τι μένει σου ἁγνό καί παρθένο.
Ἕρμη, σκλάβα, πικρή Ρωμιοσύνη,
κατά σένα ἡ βλαστήμια τινάχτη,
τήν κατάρα σου νἄχῃ, ὦ πατρίδα!
Πρίν πληγή, πρίν ἀρρώστια νά γίνῃ
σάν τή λέπρα καί σάν τήν ἀκρίδα,
φωτιά! κάψε την, κάμε τη στάχτη».

Καί σήμερα τά Βάρβαρα, ψευτοπολιτισμένα Ἔθνη, μᾶς ἐμπαίζουν καί μεθοδικά  κατεργάζονται τόν ἀφανισμό μας, ὡς Ἔθνους. Ἄν δέν προσέξουμε ἔγκαιρα, θά μαραζώσουμε. Θά μᾶς καταποντίσουν οἱ ἄσπονδοι φίλοι μας. Ἐργάζονται μεθοδικά νά μᾶς ἀφανίσουν. Μέ κάθε δόλιο τρόπο προσπαθοῦν νά ξεριζώσουν μέσ' ἀπό τήν ψυχή μας καί ἀπό τίς ψυχές τῶν παιδιῶν μας, τήν Πίστι στό Χριστό καί τήν ἀγάπη στήν Οἰκογένεια καί τήν Πατρίδα.
  Μέ χίλιους τρόπους μεθοδεύουν νά μή μποροῦν νά γεννοῦν παιδιά οἱ Ἕλληνες. Γκρεμίζουν τήν Ἑλληνική Οἰκογένεια καί προάγουν τίς ΑΚΑΡΠΕΣ Ἀγριοσυκές, μιά χούφτα διεστραμμένων.
Μποροῦν νά ὑπερασπισθοῦν τήν Πατριδα μας οἱ ἄκαρπες συκιές;
Περιμένουμε προστασία ἀπό μια χοῦφτα δοσίλογων Γραικύλων;
Εἶναι σέ θέσι νά μᾶς προστατεύσουν οἱ Ἐφιάλτες, οἱ Πηλιο-Γούσιδες,  οἱ Προδότες  Ἰοῦδες, οἱ ἄθλιοι Ὀσφυοκάμπτες καί Γλυφοποδίτσες, πού, ἀκόμη καί γιά ἕνα πιάτο φακῆς, πουλᾶνε στούς ἐχθρούς καί τήν ἴδια τους τή μάνα;
Οἱ Νέοι καί οἱ Νέες μας, εἶναι ἀλήθεια ὅτι διαφέρουν ἀπό τίς νεολαῖες τοῦ ἄλλου κόσμου. 

Ὑπάρχουν βέβαια ἀκόμη μερικοί, πού δέν  ἔχουν καταλάβει τό παιχνίδι πού παίζεται σέ βάρος τῆς Πατρίδος μας, καί μένουν μέ τό σκουλαρίκι στή μύτη, στά αὐτιά ἤ στόν ἀφαλό, κορίτσια καί ἀγόρια καί  θεωροῦν  αὐτόν τόν ἀνόητο τρόπο ζωῆς, ἐλευθερία. Καλῶ καί αὐτούς τούς Νέους νά συνέλθουν, καί νά μήν εἶναι τοσο κορόϊδα.

Ἡ Πατρίδα μας κινδυνεύει. Σχεδόν τά ἔχουν ξεπουλήσει ὅλα οἱ Γραικύλοι. Τί  ἄλλο περιμένουμε νά πάθουμε σάν Ἔθνος;

Εἶναι καιρός νά ἄνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό, νά ἀγαπήσουμε τήν Οἰκογένεια καί τήν πατρίδα καί νά ἀντισταθοῦμε σέ κάθε ἐπιβουλή ὀποθενδήποτε προερχομένην. Νῦν ὑπέρ πάντων Ἀγών!  Καί μήν ξεχνᾶτε, παιδιά μου, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀπό τά παλιά τά χρόνια καί μέχρι σήμερα μέ τή Χάρι τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ,
«Καβάλα πᾶν’ στήν ἐκκλησιά

καβάλα προσκυνᾶνε!»
 καί εἶναι καιρός νά γίνη σέ ὅλους συνείδησις, 
σέ ἐχθρούς καί φίλους, πώς ἡ Ἑλλάδα εἶναι Φῶς.
Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀπό τό Θεό σταλμένη.
Ἡ Ἑλλάδα ποτέ δέν πεθαίνει.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΗΣ (Λουκ.η΄ 43-48).

ΤΙΣ Ο ΑΨΑΜΕΝΟΣ ΜΟΥ;

«Ἐν δέ τῷ ὑπάγειν αὐτόν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. Καί γυνή τις οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπό ἐτῶν δώδεκα, ἥτις  ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τόν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ’ οὐδενός θεραπευθῆναι (Λουκ. η΄42-43).«Ἀλλά μᾶλλον εἰς τό χεῖρον ἐλθοῦσα, ἀκούσασα περί τοῦ Ἰησοῦ, ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλῳ ὄπισθεν ἥψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· ἔλεγε γάρ ἐν ἑαυτῇ ὅτι ἐάν ἅψωμαι κἄν τῶν ἱματίων αὐτοῦ, σωθήσομαι. Καί εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγή τοῦ αἵματος αὐτῆς, καί ἔγνω τῷ σώματι ὅτι ἴαται ἀπό τῆς μάστιγος (Μάρκ. ε΄ 27-29).«καί παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς» (Λουκ. η΄ 44). 

Καί εὐθέως ὁ Ἰησοῦς ἐπιγνούς ἐν ἑαυτῷ τήν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστραφείς  ἐν τῷ ὄχλῳ ἔλεγε· τίς μου ἥψατο τῶν ἱματίων;» (Μάρκ. ε΄ 30).

«Τίς ὁ  ἁψάμενός μου;»(Λουκ. η΄ 45).

Ἡ δυστυχισμένη αὐτή γυναῖκα ἐπί δώδεκα ὁλόκληρα χρόνια ὑπέφερε ἀπό ἀκατάσχετη αἱμορραγία. Ἐξώδευσε ὅλη της τήν περιουσία εἰς τούς γιατρούς καί δέν μπόρεσε νά θεραπευθῇ ἀπό κανέναν. Ὄχι μόνον δέν μπόρεσε νά ὠφεληθῇ τίποτε ἀπό κανέναν, ἀλλά μᾶλλον ἐπῆγεν ἀπό τό κακό στό χειρότερον. Ὅταν ἄκουσε, γιά τόν Ἰησοῦν, ὅτι περιβάλλει μέ ἀγάπη ὅλους τούς ἀσθενεῖς καί θεραπεύει πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ, ἦλθε μέσα στόν ὄχλο, πού Τόν ἀκολουθοῦσε στήν πορεία πρός τό σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου Ἰαείρου, γιά νά θεραπεύση τήν δωδεκαετῆ κόρη του. Ἦλθε μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός της καί μέ πίστι θερμή στήν ἀγάπη Του καί στήν παντοδυναμία Του καί Τόν πλησίασε ἀπό πίσω Του, ὄπισθεν, καί ἄγγιξε τό κράσπεδον, τό κατώτατο σημεῖον τοῦ ἐνδύματός Του. Καί ἔλεγε μέσα της,  καί ἄν ἀκόμη ἐγγίσω τό ἄκρον τοῦ ἐνδύματός Του, θά σωθῶ ἀπό τήν ἀρρώστια μου. Καί πραγματικά, σύμφωνα μέ τήν πίστιν της, ἀμέσως θεραπεύθηκε ἀπό τή φοβερή της ἀρρώστια. ’Αμέσως ξεράθηκε ἡ πηγή ἀπό τήν ὀποίαν ἔτρεχε τό αἷμα της καί κατάλαβε ἀπό τήν ἀλλαγή τοῦ σώματός της ὅτι θεραπεύθηκε ἀπό τή βασανιστική της ἀρρώστια.

Τότε ὁ Ἰησοῦς, ὁ καρδιογνώστης, θέλησε νά κάνη ἡ γνωστή σέ ὅλους καί ἐπαινέσῃ τήν ἀληθινή πίστι, σέ ὅλους μας καί εἶπε :Τίς ὁ ἁψάμενός μου; Ποιος μέ ἄγγιξε; Καί ἐπειδή ὅλοι ἠρνοῦντο, τόλμησε ὁ Πέτρος καί οἱ ἄλλοι μαθηταί, πού ἦσαν μαζί Του καί τοῦ εἶπαν: Ἐπιστάτα, Διδάσκαλε, τά πλήθη τοῦ λαοῦ σέ περιεκύκλωσαν καί σέ πιέζουν, σέ συνθλίβουν καί σύ λές· Ποιός μέ ἤγγισε;

Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε: «ἥψατό μού τις. Ἐγώ γάρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ». Ναι. Κάποιος μέ ἄγγιξε, διότι ἐκατάλαβα ὅτι ἐβγῆκε ἀπό μένα δύναμις θαυματουργική.

Τότε ἡ γυναῖκα κατάλαβε ὅτι τίποτε δέν μένει κρυφό ἀπό τό Θεό καί ὅτι αὐτό πού ἔκαμε δέν ἦταν δυνατόν νά ξεφύγῃ ἀπό τήν προσοχή τοῦ Ἰησοῦ, ἦλθε τρέμουσα ἀπό τόν ἀπέραντο σεβασμό  καί ἀφοῦ ἔπεσε στό πόδια τοῦ Θεραπευτοῦ της, διηγήθηκε, μπροστά σέ ὅλο τό πλήθος, τήν αἰτίαν, διά τήν ὁποίαν  ἄγγιξε τό κράσπεδον τοῦ ἱματίου αὐτοῦ ὄπισθεν, καί πῶς ἐθεραπεύθη ἀμέσως ἀπό τήν ἀρρώστια της.

Τότε Ὁ Ἰησοῦς μέ τρυφερότητα καί ἀγάπη τῆς εἶπε:

Ἔχε θάρρος , κόρη μου, ἡ πίστις, πού εἶχες, ὅτι, ἀγγίζοντας τό ἔνδυμά μου, θά εὕρισκες τήν ὑγεία σου, αὐτή ἡ πίστις σου σέ ἐθεράπευσε. Πήγαινε στό καλό, ζῆσε εἰρηνικά καί ἐλεύθερη ἀπό κάθε ἀνησυχία. Δέν πρόκειται πιά νά ἐνοχληθῇς ἀπό τήν ἀρρώστια, πού σέ βασάνιζε μέχρι σήμερα. Καιρός νά χαρῇς τήν ὑγεία σου.

Τά πλήθη τοῦ λαοῦ συνέθλιβαν τόν Κύριον. Κανείς ὅμως δέν τόν εἶχε ἀγγίξει. Μόνον ἡ  αἱμορροοῦσα πίστεψε στή Χάρι Του καί τή δύναμί του. Μόνον αὐτή ἡ ταπεινή καί δυστυχισμένη Τόν λάτρεψε  μέ τήν καρδιά της. Μόνον αὐτή τόν πλησίασε, ταπεινά, μέ πίστι  θερμή, γι’ αὐτό καί ἡ ἐνδόμυχη, σιωπηρά, προσευχή της, ἡ ἄναρθρη κραυγή της, εἰσηκούσθη ἀπό τόν Κύριο καί ἥλκυσε τήν παντοδύναμον θεραπευτική Χάριν τοῦ Θεοῦ.

Ποιός μπορεῖ νά περιγράψῃ τή δύναμι τῆς πίστεως;

Τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατον σέ αὐτόν, πού πιστεύῃ μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς του στό Χριστό καί τόν λατρεύει «ἐν πνεύματι ἀληθείᾳ». Μετακινεῖ βουνά.

Ὁ Πιστός εἶναι ἱκανός τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ. Πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι. Δυστυχῶς ὅμως σήμερα πολλοί ἄνθρωποι δέν πιστεύουμε στόν ἕνα και μόνον ἀληθινόν Θεόν. Ἐγκαταλείπουμε τήν Πηγή τοῦ ζῶντος ὕδατος καί ὀρύσσουμε ἑαυτοῖς λέγει ὁ Ἱερεμίας, λάκκους συντετριμμένους, οἵ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν. Ἀρνούμαστε «τον μόσχον τόν σιτευτόν»,  προσπαθοῦμε νά χορτάσουμε τήν πεῖνα μας μέ τά ξυλοκέρατα τῆς ἀποστασίας. Ἀρνούμαστε τό ὕδωρ τῆς Ζωῆς καί προσπαθοῦμε νά ξεδιψάσουμε τή δίψα μας στά «λασπονέρια» τῆς ἀπιστίας. Ἀρνούμαστε τόν Ἀληθινόν Θεόν καί λατρεύουμε σάν Θεό, τόν Διάβολο, τόν Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα. Ὁ Δαβίδ λέγει ὅτι εἴμαστε ἐμπεπηγμένοι εἰς ἰλύν βυθοῦ, ὅτι βυθιζόμαστε στό Βόρβορο τῆς εἰδωλολατρίας. Καί οἱ περισσότεροι ἀπό ἐκείνους, πού λένε ὅτι πιστεύουν καί λατρεύουν τό Θεό, ἀποδεικνύονται στήν «πρᾶξι, Ψεῦστες, Ὑποκριτές, «γεννήματα ἐχιδνῶν».

Ὁ Κύριος, σέ ὅλους ἐκείνους, πού παρερμηνεύουν τό λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀκολουθοῦντες τήν παράδοσίν τους,  λέγει: Ὑποκριτές, καλά προεφήτευσε γιά σᾶς ὁ Ἡσαῒας λέγων: « ἐγγίζει μοι ὁ λαός οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καί τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ·  μάτην δέ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων» (Ἡσ. κθ΄ 13. Ματθ. ιε΄ 7-9).

Πολλοί ἀκολουθοῦσαν τό Χριστό στήν εὐεργετική του πορεία καί πολλοί καί σήμερα Τόν ἀκολουθοῦν καί τόν συνθλίβουν. Κανείς ὅμως ἀπό αὐτούς δέν τόν ἀγγίζει , ὅπως ἀκριβῶς τόν ἄγγιξε ἡ αἱμορροοῦσα. Τόν ἐγγίζουμε μέ τό στόμα, τόν τιμῶμεν μόνον μέ τά χείλη, ἡ καρδιά μας ὅμως πόρρω ἀπέχει ἀπ’ Αὐτόν. Ἔτσι χωριζόμαστε ἀπό τόν Χριστόν. Ἡ Πίστις μας δέν ἔχει περιεχόμενον. Εἶναι νεκρά χωρίς τῶν ἔργων τῆς Ἀγάπης. Αὐτός ἀκριβῶς εἶναι καί ὁ λόγος πού βρισκόμαστε κατάκοιτοι  στή Χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου. Γι’ αὐτό ζοῦμε στήν Κόλασι τῶν παραδείσων τῆς Παραφροσύνης, στήν κόλασι τοῦ ἄγχους τῶν προσωπικῶν μας ἐνοχῶν.

Ἔρχεται ὁ Χριστός νά μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό τήν ἰλύν βυθοῦ, καί κρούει τήν Θύραν, κι’ ἐμεῖς, σάν ἄλλοι Γαδαρηνοί, Τόν διώχνουμε ἀπό τήν ψυχή καί ἀπό τή ζωή μας. Δέν ἀκοῦμε τό ζωοποιό Του λόγο, ἡ καρδιά μας πόρρω ἀπέχει ἀπό Αὐτόν, καί μέ τή θέλησί μας, παραμένουμε αἰχμάλωτοι στήν Κοιλάδα τοῦ Κλαυθμῶνος.

Πότε θά καταλάβουμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἠ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας;

Πότε θά συνειδητοποιήσουμε ὅτι μόνον ὁ Χριστός

μᾶς ἔχει ἀπομείνει;

Πότε ἐπί τέλους θά κλείσουμε τήν καρδιά μας στό Διάβολο καί στά δαιμονικά πάθη καί θά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό, στό Λυτρωτή μας;

Ἔφθασε ὁ καιρός. Τώρα εἶναι ἡ Ἡμέρα σωτηρίας.

Τώρα εἶναι καιρός νά σταυρώσουμε τή σάρκα μαζί μέ τά παθήματα καί τίς ἐπιθυμίες καί ἐπιτελοῦμεν ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.

Τώρα εἶναι καιρός νά λατρεύουμε τόν Κύριον «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ», ὄχι μέ τά χείλη, ἀλλά μέ τήν καρδιά μας, καί ὅλοι μέ μιά ψυχή, μέ ἕνα στόμα , μέ μιά καρδιά, νά Τόν ὑμνοῦμε καί νά Τόν δοξάζουμε, σύν τῷ πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, διότι, Σ’Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ ( Λουκ. η΄41-56).

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή.

Αὐτός ὁ λόγος δέν εἶναι συμπέρασμα κάποιας ἔρευνας, οὔτε ἀμφισβητεῖται. Εἶναι «πιστός ὁ λόγος καί πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος »(Α΄ Τιμόθ. α΄ 15). Εἶναι Ἀποκάλυψις. Ὁ ἴδιος, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στή γῆ «ἐν σαρκί» (Ἰωάν. α΄ 14. Α΄ Τιμόθ. γ΄16. Φιλιπ. β΄ 5-11 κ. ἄ. ) καί μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ ζωή, τό Φῶς καί ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Καί εἶναι «πιστός ὁ ἐπαγγειλάμενος» (Ἑβρ. ι΄ 23. ια΄ 11). Καί τήν πιστότητα τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ βεβαιώνει ὁ οὐράνιος Πατέρας, ὁ ὁποῖος μᾶς παρουσιάζει τόν Υἱό Του και μᾶς προτρέπει λέγων» ὅτι: Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι  «ὁ ἀμήν, ὁ  μάρτυς  ὁ πιστός καί ἀληθινός, ἡ ἀρχή τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ» (Ἀποκ. γ΄ 14). Καί εἰς τό Θαβώριον ὄρος ἀκούσθηκε ἡ φωνή Του, ὡς βροντή, ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα: «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. ιζ΄  5  Ματθ.γ΄17.Μάρκ. θ΄ 7. Λουκ. θ΄ 35).

Καί ὁ πιστός μάρτυς τοῦ Θεοῦ καί πατρός, μᾶς βεβαιώνει ὅτι αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ Ἀνάστασις καί ἡ ζωή, ὅτι, δηλαδή μέ τήν Παρουσία Του, ἐξαφάνισε τό Θάνατο καί κατήργησε τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ Θανάτου,

τοῦτ’ ἔστι τόν διάβολον καί μᾶς ἀπελευθέρωσε ἀπό τό φόβο τοῦ Θανάτου. Τώρα πιά, γιά τούς πιστούς στό Χριστό, δέν ὑπάρχει θάνατος, ἀλλά κοίμησις καί ζωή. Δέν ὑπάρχουν νεκροί, ἀλλά κεκοιμημένοι. Δέν ὑπάρχουν νεκροταφεῖα, ἀλλά κοιμητήρια.

Ὁ Κύριος δέν μᾶς ἀπεκάλυψε μόνον μέ τό ζωοποιό λόγο Του ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, ἀλλά καί ἐνδεικτικά ἀνέστησε τόν υἱόν τῆς χήρας στή Ναῒν, τήν θυγατέρα τοῦ ἀρχισυναγώγου Ἰαείρου καί τόν φίλον Του, τόν τετραήμερον σεσηπότα Λάζαρον καί τέλος ἐπεσφράγισε τόν λόγον Του μέ τήν δική Του τριήμερον Ἔγερσιν. «ΧΡΙΣΤΟΣ γάρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν», λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο». Τώρα πιά κανείς πιστός δέν φοβᾶται τό Θάνατο. Ὁ Κύριος τῆς Ζωῆς καί τοῦ Θανάτου μᾶς βεβαιώνει καί λέγει ὅτι « Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τόν λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλά μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν» (Ἰωάν. ε΄ 24).

Βασική προϋπόθεσις  τῆς ἀναστάσεως ἡ πίστις στό Θεό.

Ὅταν ἀνήγειλαν στόν Ἰάειρο ὅτι πέθανε ἡ κόρη του· «τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· Μή σκύλλε (μή βάζῃς σέ κόπο) τόν Διδάσκαλον», ὁ Κύριος ἀκούσας τοῦ εἶπε: «Μή φοβοῦ· μόνον πίστευε καί σωθήσεται»(Λουκ. η΄ 49-50). Καί  μέ μόνον τό λόγο Του ἀνέστησε τήν κόρη τοῦ πιστοῦ ἀρχισυναγώγου.

   Ταλιθά, κοῦμι, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, ἡ  παῖς ἐγείρου.

Μπροστά στόν τάφο τοῦ τετραημέρου φίλου Του Λαζάρου ὁ Χριστός ἐστέναξε, ἀνέβλεψε καί ἐδάκρυσε. Μᾶς ἔδωσε τόν ὁρισμό τῆς Προσευχῆς καί μᾶς εἶπε ὅτι Προσευχή στό Θεό εἶναι ἕνα  βλέμμα, ἕνα δάκρυ, ἕνα στεναγμός. Καί συγχρόνως ἐβεβαίωσε τήν ἀδελφή τοῦ Λαζάρου καί τῆς εἶπε:

«Ἐγώ εἰμι ἡ Ἀνάστασις καί ἠ ζωή. Καί ὁ  πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ ζήσεται· καί πᾶς ὁ ζῶν και πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα. Πιστεύεις τοῦτο; Καί ἠ ἀπάντησις τῆς Μάρθας ἦταν: «Ναι, Κύριε, ἐγώ πεπίστευκα ὅτι σύ εἶ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τόν κόσμον ἐρχόμενος» ( Ἰωάν. ια΄ 23-27).

 Καί πρό τοῦ μνημείου ἐσήκωσε τά μάτια πρός τόν οὐράνον Πατέρα εἶπε: «Πάτερ εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου» καί φωνῇ μεγάλῃ  ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. Καί ἀνέστησε τόν Λάζαρον (Ἰωάν. ια΄ 40-44). Καί πραγματικά βραβεύει ὁ Κύριος τήν πίστιν καί εἶδαν ὅλοι τό σύμβολον καί τό προμήνυμα τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως. Εἶδαν καί βλέπομεν  ὅλοι τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ, τόν θρίαμβον τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ κατά τοῦ Θανάτου. Αὐτά εἶναι θαύματα τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως στό Χριστό, πού, ὅπως πάντα σᾶς τονίζω, Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἠ εἰρήνη μας. Αὐτός καί μόνον Αὐτός ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, τό Φῶς καί ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ μόνη μας καταφυγή, ἡ μόνη μας ἐλπίδα, τό Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. Εἷναι ὁ προσωπικός τοῦ καθενός μας Σωτῆρας καί Λυτρωτής. Καί ὁ Σωτῆρας καί Λυτρωτής τοῦ Σύμπαντος Κόσμου, στόν Ὁποῖον ἀνήκει ἡ τιμή , ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας . Ἀμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ (Λουκ. η΄ 26-39) 2ον

Ἀκόμη καί τά δαιμόνια πιστεύουν στό Χριστό.

Β΄

«Ἰδών δέ τόν Ἰησοῦν (ὁ δαιμονιζόμενος) καί ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καί φωνή μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοί καί σοί, υἱέ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; Δέομαί σου, μή με βασανίσῃς...

Καί παρεκάλει, (ἡ λεγεών διά στόματος τοῦ δαιμονιζομένου), αὐτόν ἵνα μή ἐπιτάξῃ εἰς τήν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. Ἦν δέ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καί παρεκάλουν αὐτόν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καί ἐπέτρεψεν αὐτοῖς» (Λουκ. η΄28, 31-32).

Ὁ Χριστός, ἡ ἄπειρη ἀγάπη, ὁ τέλειος Θεός, πού ἔγινε καί τέλειος ἄνθρωπος,  ἐπισκέπτεται καί τούς Γαδαρηνούς. Προγνωρίζει τήν πώρωσι, τήν ἀμετανοησία καί τήν σκληροκαρδία τους. Ὡς ἄπειρον Ἔλεος ὅμως ἐπισκέπτεται καί αὐτούς. Κρούει τή Θύρα τῆς ψυχῆς τους καί ζητεῖ νά μετανοήσουν καί νά ἐπιστρέψουν κοντά Του, γιά νά τούς ἐλευθερώσῃ ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας, νά λυτρώσῃ καί αὐτούς ἀπό τά δαιμόνια καί τά δαιμονικά πάθη. Διότι ὅπως μᾶς βεβαιώνει ὁ ἴδιος, «δέν ἦλθε νά καλέσῃ  δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν» (Ματθ. θ΄ 13.Μάρκ. β΄17.Λουκ. ε΄ 32).

Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο ἐπισκέπτεται καί τούς Γαδαρηνούς. Ὅταν ἔφθασε στή εἴσοδο τῆς πόλεως τῶν Γαδαρηνῶν, τόν συνάντησε κάποιος ἄνθρωπος ἀπό τήν πόλι, πού εἶχε μέσα του δαιμόνια ἀπό  πολύν καιρό. Καί περιεφέρετο γυμνός, δέ φοροῦσε ρούχα πάνω του καί δέν ἔμενε σέ σπίτι, ἀλλά στά μνήματα. Τόν εἶχαν κυριεύσει τά δαιμόνια. Ειχε γίνει τό φόβητρο τῶν συνανθρώπων του. Γι’αὐτό τόν ἔδεναν μέ ἁλυσίδες καί μέ σιδηρᾶ δεσμά στά πόδια, γιά νά μή μπορῇ νά βλάψῃ κανέναν. Ἀλλά αὐτός ἔσπαζε τά δεσμά καί ἐσύρετο βιαίως ἀπό τά δαιμόνια ἐις ἐρήμους τόπους.

Ὅταν ὅμως εἶδε τόν Ἰησοῦν ἀπό τό φόβο του φώναξε δυνατά, ἔπεσε στά πόδια τοῦ Ἱησοῦ καί μέ φωνή μεγάλη εἶπε, ὄχι βέβαια αὐτός, ἀλλά τά δαιμόνια, πού εἶχε μέσα του τρόμαξαν, ἐκραύγασαν καί εἶπαν: Ποιά σχέσις μπορεῖ νά ὑπάρχῃ ἀνάμεσα σέ Σένα καί σέ μένα καί  τί ζητᾷς ἀπό μένα, Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σέ παρακαλῶ μή με βασανίσῃς. Μή μοῦ ἐπιβάλῃς τήν τιμωρίαν νά ἐγκλεισθῶ ἀπό τώρα εἰς τήν ἄβυσσον, στά σκότη τοῦ Ἅδου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. η΄26-39)

Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου τῶν Γαδαρηνῶν.

                                        Α΄

«Ἐξελθόντι δέ αὐτῷ ἐπί τήν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὅς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καί ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καί ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν» (Λουκ. η΄ 27).

Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τέλειος Θεός, εὐσπλαγχνίζεται τά πλάσματά Του καί γίνεται καί τέλειος ἄνθρωπος, «ἵνα τήν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα, φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσιν», λέγει ὀ ἱερός Δαμασκηνός.

Ἐπισκέπτεται ὁ Θεός τόν λαόν αὐτοῦ (Λουκ.ζ΄16).

Ὁ Προφήτης Ἡσαῒας λέγει ὅτι ἔρχεται κοντά μας ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, «ὅτι Παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχή ἐγενήθη ἐπί τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καί καλεῖται τό ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος...» (Ἡσ. θ΄ 6-7).

Αὐτός εἶναι «ὁ Παῖς», «ὁ ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ», ὁ ὁποῖος ἐπισκέπτεται τούς ἀνθρώπους ὡς Λυτρωτής. Δέν
κραυγάζει. Δέν ὑψώνει τή φωνή Του. Δέν
βροντοφωνάζει στούς δρόμους. Πλησιάζει μέ
τρυφερότητα καί στοργή, ἀθόρυβα, ταπεινά, τόν
καθένα μας χωριστά καί ὅλους μαζί. Πλησιάζει τό καλάμι, πού εἶναι ἕτοιμο νά σπάσῃ ἀπό τόν ἰσχυρόν ἄνεμον καί καί δέν τό συντρίβει, ἀλλά τό  τό περιδένει καί τό στηρίζει.Πλησιάζει καί τήν τρεμοσβύνουσαν λύχνίαν, πού εἶναι ἕτοιμη νά σβύσῃ καί τῆς ρίχνει λάδι καί τῆς δίνει ζωή. Πλησιάζει δηλαδή τήν ἡμιθανῆ ἀνθρωπότητα καί τήν σώζει, Φέρνει σέ ὅλους πραγματική δικαιοσύνη (πρβλ. Ἡσ. 42, 1-4). Ἔρχεται ὁ Λυτρωτής νά μᾶς λυτρώσῃ καί εἶναι βέβαιον ὅτι μόνον Αὐτός, ὡς Παντοδύναμος, μπορεῖ, καί, ὡς πανάγαθος, θέλει νά μᾶς σώσῃ. «Αὐτός γάρ (ὁ Ἰησοῦς) σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν»( Ματθ. α΄ 21). Καί ἔρχεται ἁμαρτωλούς σῶσαι, ὧν πρῶτος εἰμι ἐγώ.
Ἐπισκέπτεται, ὁ Εὔσλπαγχνος, κάθε ἀνήμπορο. Θεραπεύει τά τραύματά μας. Σπογγίζει τά δάκρυά μας. Ἁπαλύνει τόν Πόνο μας. Καθαρίζει ἀπό τή λάσπη τήν καρδιά μας. Μᾶς φωτίζει τόν νοῦν. Μέ τό ἅγιον Φῶς Του φωτίζει τά σκοτάδια μας. Μᾶς στηρίζει, μᾶς παρηγορεῖ, μᾶς ἀνασταίνει ἀπό κάθε μας πτῶσι, γίνεται σέ ὅλους μας τύπος καί ὑπογραμμός,  ἵνα  ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ. Αὐτός καί μόνον Αὐτος εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, τό ἀληθινόν Φῶς, πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, πού ἔρχεται στόν κόσμο. Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ αἰωνία ὕπαρξις, ἡ Αὐτοαλήθεια, ἡ Αὐτοζωή, ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης.
Αὐτός καί μόνον «Αὐτός διῆλθε καί διέρχεται, «Χθές καί σήμερον ὁ Αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8), τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν, καί  ἱώμενος
πάντας τούς καταδυναστευομέμους ὑπό τοῦ διαβόλου (Πράξ. ι΄ 38). Αὑτός  καί μόνον Αὐτός κηρύσσει τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας καί θεραπεύει πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ (Ματθ. δ΄ 23).
Δέν στερεῖ κανέναν τή Χαρά τῆς εὐεργετικῆς Του Παρουσίας. Μᾶς ἐπισκέπτεται καί μᾶς εὐεργετεῖ ὅλους. Μᾶς ἐπισκέπτεται ὅποιοι κι’ ἄν εἴμαστε, ὅ, τι κι’ ἄν κάνουμε, ὅπου κι’ ἄν εὐρισκώμαστε. Ὁλοζώντανη εἶναι ἡ Παρουσία Του. Καί διαπιστώνουμε ὅτι μέ τή Χάρι Του καί τή δύναμί Του ἐπισκέπτεται καί θεραπεύει τίς ἀρρώστιες  μας. 
Διαπιστώνουμε ὅτι «τυφλοί ἀναβλέπουσι καί χωλοί περιπατοῦσι, λεπροί καθαρίζονται καί κωφοί                 ἀκούουσι, νεκροί ἐγείρονται και πτωχοί εὐαγγελίζονται» (Ματθ. ια΄5).
Δέν  στερεῖ τή χαρά τῆς ἐπισκέψεώς του καί τούς Γαδαρηνούς.
Εἷναι γνωστόν ὅτι οἱ Γαδαρηνοί εἶναι ἄθεοι. Ἀρνοῦνται τόν ἀληθινόν Θεόν  καί λατρεύουν τό Βόρβορο. Λατρεύουν ὡς Θεόν τόν Διάβολον, τό Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα. 
Ὅμως ὁ Χριστός, ἡ ἄπειρη ἀγάπη ,ἐπισκέπτεται καί αὐτούς καί τούς καλεῖ κοντά του. Ἡ ἐπίσκεψίς Του εἶναι ἀπόδειξις τῆς εὐσπλαγχνίας Του. Ὅμως αὐτοί,  πωρωμένοι, δέν Τόν ὑποδέχονται. Ἀσχολοῦνται μέ τή βοσκή τῶν χοίρων, μέ τήν ἱκανοποίησι τῶν βρωμερῶν τους παθῶν, μέ τήν αἰσχροκέρδεια, μέ  τήν Ἐμπορία τοῦ χοιρινοῦ κρέατος, κατά παράβασιν τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ καί σέ βάρος τῆς ὑγείας τῶν συνανθρώπων τους. Προγνωρίζει ὁ Καρδιογνώστης τή στάσι τους. Τούς καλεῖ ὅμως ὡς ἄπειρη ἀγάπη καί αὐτούς κοντά Του.
Ἐάν ρίξουμε ἕνα ἐξεταστικό βλέμμα στή σημερινή σχιζοφρενική ἀνθρωπότητα, θά διαπιστώσουμε  ὅτι οἱ Γαδαρηνοί ὅπως ζοῦσαν καί ὅπως ζοῦν καί σήμερα εἶναι ἕνα ἀκριβές ἀντίγραφον τῆς ζωῆς, χωρίς Θεόν, τής σημερινῆς ἀνθρωπότητος. Διαπιστώνουμε δέ ὅτι δέν εἶναι ἕνας ἤ δύο, ἀλλά πολλοί  οἱ κατεχόμενοι σήμερα  ἀπό δαιμόνια πολλά. Ὁ Κύριος ἔρχεται καί μᾶς ἐπισκέπτεται,καθημερινά, γιά νά μᾶς θεραπεύσῃ ἀπό τά πολλά δαιμόνια, πού μᾶς κατατυραννοῦν,ὅπως θεράπευσε τότε ἐκεῖνον τόν Γαδαρηνό.
Στήν εἴσοδο τῆς πόλεως τόν συνήντησεν κάποιος  Γαδαρηνός, ὁ ὁποῖος εἶχε μέσα του δαιμόνια πολλά, από πολλά χρόνια καί δέν φοροῦσε ἐπάνω του ρούχα καί δέν ἔμενε σέ σπίτι, ἀλλά μέσα στά μνήματα. «Καί ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι  καί πέδαις φυλασσόμενος  καί διαρρήσσων τά δεσμά ἠλαύνετο ὑπό τοῦ δαίμονος εἰς τάς ερήμους» (Λουκ. η΄29).

Αὐτό εἶναι τό κατάντημα τοῦ ἀνθρώπου, πού κλείνει τήν ψυχή του στό Χριστό καί κυριεύεται ἀπό τά βρωμερά του πάθη. Δοῦλος τῶν παθῶν ἀνοίγει τήν ψυχή του στά δαιμόνια. Ἀπεκδύεται τό ἔνδυμα τῆς ἀφθαρσίας καί ἐνδύεται τή φθορά. Γυμνός τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, διαλύει τήν Οἰκογένειά του, τήν ἐγκαταλείπει καί ζῆ στά μνήματα. Καί δέν ὑπάρχουν χειρότερα μνήματα ἀπό χαμαιτυπεῖα, καί τά διάφορα ξενυχτάδικα, κέντρα ἀσωτείας καί διαφθορᾶς. Οἱ δαίμονες τόν ὁδηγοῦν στό νά σπάῃ τά ἱερά δεσμά καί νά ἐγκαταλείπῃ τά καθήκοντά του καί γυμνός νά φέρεται πρός τήν καταστροφή του. Αὐτόν πρῶτον συναντᾶ ὁ Κύριος. Τόν εὐσπλαγνίζεται καί τόν θεραπεύει ἀπό τά πολλά δαιμόνια, πού τόν θλίβουν καί τόν βασανίζουν. Καί μέ τήν θεραπεία του καλεῖ σέ μετάνοια τούς Γαδαρηνούς. Κρούει τήν θύραν καί τούς καλεῖ κοντά Του.

Τώρα δέν εἴμαστε μόνοι. Ἔρχεται κοντά μας ὁ Λυτρωτής καί κρούει τήν Θύραν. Ἀρκεῖ νά ἀκούσουμε τή φωνή Του καί Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, εὐσπλαγχνίσου καί ἐμᾶς τούς ἀναξίους δούλους Σου καί λύτρωσε ἡμᾶς ἀπό τόν κακό μας ἑαυτό καί ἀπό τά δαιμονικά μας πάθη καί ἀξίωσέ μας νά σταθοῦμε κι’ ἐμεῖς στά ἄχραντα πόδια σου, ἱματισμένοι καί σωφρονοῦντες, καί νά δοξάζουμε τό Ὄνομά Σου καί νά κηρύσουμε τά μεγαλεῖα Σου μέ ἔργα ἀγάπης καί καλωσύνης.