Η ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΠΡΟΤΥΠΟΝ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΙΝ

 

Σ’  αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία, «ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ», δυστυχῶς στήν καθημερινή μας ζωή συναντᾶμε πρότυπα ἀθλιότητος καί ἠθικῆς σαπίλας. Ὁ ἀείμνηστος Ν. Καζαντζάκης, χαρακτηρίζοντας τήν ἐποχή μας, ἔλεγε, μέ πικρία, «πολλή λάσπη, πολλή λάσπη..., ἀδελφοί μου».

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς λέγει ὅτι «Νοῦς ἀποστάς  τοῦ Θεοῦ ἤ κτηνώδης γίνεται ἤ δαιμονιώδης, καί τῶν ὅρων ἀποστατήσας τῆς φύσεως ἐπιθυμεῖ τῶν ἀλλοτρίων καί κόρων φιλοκερδίας οὐκ οἶδε, ταις σαρκικαῖς ἐπιθυμίαις ἔκδοτον ἑαυτόν ποιεῖ, καί μέτρoν ἡδονῆς οὐ γινώσκει»(Ὁμιλ.51,6).  Καί ὁ Ἅγιος Μάξιμος (Περί ἀγάπης,ΙΙ,59,P.G.90,1001),λέγει ὅτι «Νοῦς Θεοῦ ἀναχωρῶν ἤ κτηνώδης γίνεται, φιλήδονος γεγονώς, ἤ θηριώδης, διά ταῦτα  τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενος».

Καί πραγματικά ξεφύγαμε ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ, ἀπό τό δρόμο τῆς ζωῆς, καί προβάλλουμε πρότυπα «ἠθικῆς σαπίλας» πρότυπα πού μᾶς ἀποπροσανατολίζουν. Ζοῦμε, δυστυχῶς, σέ μιά ἐποχή Παραφροσύνης. Ὁ Γερμανός ποιητής Σίλλερ ἔλεγε ὅτι ζοῦμε σέ μια ἐποχή, πού ὁ ἕνας ἄνθρωπος, στέκεται ἀπέναντι στόν ἄλλον ἄνθρωπο, ὄχι ὡς πλησίον, ἀλλά σάν ἐχθρός (σέ μια ἐποχή wo der Mensch dem Menschen gegenueber steht). Καί ὁ Σαίξσπηρ περιγράφει τήν ἐποχή μας ὡς  τρελλή ἐποχή, πού, 

«ὅταν βλάψῃς ἄλλον εἶναι πρᾶξι ἐπαινετή, καί ὅταν κάνῃς τό καλό, οἱ πιό πολλοί σέ παίρνουν, γιά τρελλό».

Ὅλοι γνωρίζουμε τί πρότυπα προβάλλονται ἀπό ὅλα τά Μέσα, Μαζικῆς Ἐνημερώσεως. Καί μέσα στό Σχολεῖα, δυστυχῶς, προπαγανδίζεται ἡ ἀθεῒα καί τά παιδιά μας διδάσκονται, γιά τίς ἔμφυλες ταυτότητες...Διαφθείρουν τήν τρυφερή ἡλικία καί  ὁδηγοῦν τά παιδιά μας νά ἀμφισβητήσουν τό φύλον (ἄρρεν, θῆλυ), πού τούς χάρισεν ὁ Θεός.

Καί ἐδῶ στήν καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας δέν ἀνατρέφονται τά παιδιά μας «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Δέν διδάσκεται τό Ευαγγέλιον τῆς Ἀγάπης, ἀλλά τό Κοράνιον τοῦ Μίσους καί οἱ Οὐπανισάδς, ἐνῶ ἡ ἐγκληματικότης αὐξάνεται ἁλματωδῶς.

Ὤ τῆς Παραφροσύνης καί τῆς Χριστοκτονίας τῆς τῶν προφητοκτόνων καί τῶν ἀδελφοκτόνων!

Πῶς θά μεγαλώσουν τά παιδιά μας μέσα σέ ἕνα τέτοιο λασπῶδες καί ἠθικῆς σαπίλας περιβάλλον;

Τό βάρος καλοῦνται νά τό σηκώσουν πρῶτα οἱ γονεῖς. Καί δέν ὑπάρχουν  γονεῖς, πού νά μή θέλουν τό καλό καί τήν πρόοδο τῶν παιδιῶν τους. Βέβαια δέν ἀρνοῦμαι ὅτι ὑπάρχουν καί ἐλάχιστοι ἄμυαλοι, γονεῖς ἀσυνείδητοι, πού πωλοῦν τήν ψυχή τους, ἀκόμη καί στό διάολο, «ἀντί πινακίου φακῆς». Εὐτυχῶς ἐλάχιστοι. 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΣΕΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ.

Ἐν πάσει περιπτώσει θά πρέπει νά γίνῃ συνείδησις σέ ὅλους καί μάλιστα στούς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὅτι τό μεγαλύτερο βάρος τοῦ Ὀρθοῦ Προσανατολισμοῦ τῆς Νεολαίας μας καί ἡ ἀνατροφή τῶν Νέων εἶναι δικό τους ΧΡΕΟΣ.

Οἱ ΝΕΟΙ μας βοβαρδίζονται ἀπό τόν Ὑλισμό, τόν Ἡδονισμό, τόν Πανσεξουαλισμό καί τήν ἀθεῒα. Ἀλλά τό γεγονός εἶναι ὅτι «ΜΕΙΖΩΝ ΕΣΤΙΝ Ο ΕΝ ΗΜΙΝ Ἤ Ο ΕΝ ΤΩι ΚΟΣΜΩι», καί τό γεγονός οὐκ ἀπογίνεται. Καί «Τό Ἀρνίον, ὁ Χριστός, ἐξῆλθεν νικῶν καί ἵνα νικήσῃ». 

Ὁ Ἠγαπημένος μαθητής ὁ Ἰωάννής, λέγει: «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καί καθώς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καί νῦν  ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν»(Α΄Ἰωάν. β΄18). Χρειάζεται πολλή  Προσοχή, Προσευχή καί Ἐγρήγορσις.

Ζοῦμε στήν ἐποχή τοῦ Ἀντιχρίστου καί εἶναι ἀνπόφευκτον ὅτι ὁ Πυρρός Δράκων θά ἐπιστρατεύσῃ τούς Συνασπισμούς τῶν Ἀντιχρίστων καί τῶν Δαιμονανθρώπων, ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἀλλά εἶναι πλέον ἤ βέβαιον ὅτι ὁ Χριστός θά νικήσῃ καί μαζί Του θά νικήσουν καί οἱ καταδικοί Του. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅλοι οἱ ἀντίχριστοι μίαν γνώμην ἔχουσι καί τή δύναμί τους και τήν  ἐξουσία τους τήν δίδουν στό Θηρίον «καί οὗτοι μετά τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, καί τό Ἀρνίον  νικήσῃ αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστί καί Βασιλεύς βασιλέων, καί οἱ μετ’ αὐτοῦ κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί» (Ἀποκ. ιζ΄  13-14). Ἔχουμε σίγουρη τή Νίκη. Ἀρκεῖ νά ἀναλάβουμε μέ πίστι τόν ἀγῶνα τόν καλόν, καί νά προβάλλουμε στά παιδιά μας τά Πρότυπα τῆς Ἁγίας ζωῆς. Καί νά μήν ξεχνᾶμε ὅτι «ὅς ἄν ποιήσῃ  καί διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ε΄ 19). 

Καί πρότυπα ἁγιότητος ἔχουμε πολλά. Καί θά σᾶς ἀναφέρω σήμερα ὡς πρότυπον, ὁλοζώντανο, φωτεινόν, Παράδειγμα ἁγίας ζωῆς, τήν  Μεγαλομάρτυρα Ἁγίαν Παρασκευή.

Γεννήθηκε στή Βαβυλῶνα-Ρώμη, τήν ἐποχή τοῦ αὐτοκράτορα Ἀντωνίνου (138-160). Κόρη εὐσεβῶν γονέων. Ἀνετράφη «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Πίστεψε μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς στό Χριστό. Λάτρευε τό Χριστό «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ». Δέχτηκε τήν κλῆσι καί ἀφοσιώθηκε στό Χριστό. Μετά τό θάνατο τῶν γονέων της, νέα καί πανέμορφη, δέν ζήλεψε τίς ψεύτικες χαρές τῆς ζωῆς. Μοίρασε ὅλη τήν περιουσία της στούς πτωχούς, καί ἀφιέρωσε τή ζωη της στό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἦλθε σέ ἀντίθεσι με τήν εἰδωλολατρική Ρώμη καί τόν Αὐτοκράτορα Ἀντωνίνο, πού τήν ὑπέβαλε σέ φρικτά μαρτύρια, γιά νά θυσιάσῃ στά εἴδωλα. Μέ τή χάρι τοῦ Θεοῦ, ὑπέμενε τά μαρτύρια, ψάλλοντας ὕμνους δοξολογίας στό Θεό. Οὕτως ἀνεδείχθη τό σεπτόν ἐγκαλλώπισμα τῶν ἀθληφόρων, ὑπόδειγμα ἁγίας ζωῆς. Ὑπῆρξε Φῶς Χριστοῦ. καταλύτης τῆς δυσσεβείας. Ὅλόψυχα ἐπόθησε τό Χριστό καί δίδασκε τούς ἀνθρώπους νά ξεφύγουν ἀπό τήν πλάνην τῶν εἰδώλων. Ὅταν ὁ Ἀντωνίνος εἶδε ὅτι  μέ πόση καρτερία ὑπέμενε ἡ Ἁγία τήν πυρακτωμένη περικεφαλαία,διέταξε νά τήν ἔβαλαν σέ ἕνα λέβητα μέ καυτό λάδι καί πίσσα. Διεπίστωσε ὅμως ὅτι ἡ Ἁγία ἔμενε ἄθικτη, τότε πλησίασε τό πρόσωπό του στό λέβητα, γιά νά δικιμάσῃ, ἄν πράγματι εἶναι καυτό καί ἀμέσως τυφλώθηκε. Και ἡ ἀνεξίκακη Ἁγία, μέ προσευχή θεράπαυσε τήν τύφλωσί του, μέ ἀποτέλεσμα νά πιστέψῃ στό Χριστό καί νά ἐλευθερώσῃ τήν Ἁγία, πού συνέχισε νά κηρύττῃ τό Εὐαγγέλιον. Ἦλθε δέ  καί στήν Ἑλλάδα. Στά Τέμπη ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας τήν ὑπέβαλε σέ φρικτά βασανιστήρια καί τελικά ἀξιώθηκε νά τελειωθῇ δι’ ἀποκεφαλισμοῦ. Ἡ Ἑκκλησία ἑορτάζει τήν μνήμη της στίς 26 Ἰουλίου. Ἡ Ἁγία κατέστη  δοχεῖον χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος , θεραπεύει δέ καί τά παθήματα τῶν ὀφθαλμῶν. 

Ἡ Ἁγία σήμερα μᾶς καλεῖ νά ἐξέλθουμε ἀπό τή σημερινή Βαβυλῶνα. Νά ἀγαπήσουμε τόν Χριστόν καί μέ τήν ἁγία μας ζωή νά βοηθήσουμε καί ἄλλους συνανθρώπους μας, νά καθαρίσουνε τή λάσπη ἀπό τήν ψυχή τους. Μᾶς διδάσκει ὅτι «οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ, πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς» (Ρωμ.η΄18). Μᾶς καλεῖ νά μιμηθοῦμε τήν Πίστι καί τήν ἀγάπης της στό Χριστό, καί νά νοιώσουμε ἀσφαλεῖς κάτω ἀπό τό Κραταιό Χέρι τοῦ Θεοῦ, δοξάζοντες ἀσιγήτως τό Ὄνομά Του. Ἀμήν.

Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΡΙΤΗΣ

ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ

ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ.

 

Τί κέρδισε ἡ  Βαβυλών, ἡ μητέρα τῶν πορνῶν, μέ τήν ἀποστασία, μέ τήν ἀκολασία καί τή θηριωδία της; Ὁ Ἰωάννης στήν ἀποκάλυψι, ἀναφέρει  ὅτι κέρδισε τό χειρότερο: τήν ἀναπόφευκτη, τήν ὁλοκληρωτική καταστροφή καί τήν αἰώνια τιμωρία της. Διότι ὁ Θεός ἀποστρέφεται τήν ἀδικία. Εἶναι Δίκαιος Κριτής καί ἀποδίδει στόν καθένα ἀνάλογα μέ τά ἔργα του. Τί νομίζει π.χ. ὁ Ἀττίλας, ὁ Γενίτσαρος καί οἱ γκρίζοι Λύκοι, ὅτι θά παραβιάζουν τό δίκαιον καί θά συντρίβουν ψυχές καί θά μένουν ἀτιμώρητοι; Κάθε παραβατική συμπεριφορά καταδικάζεται. Δέν ἀποφέρει κέρδος, ἀλλά ζημίαν, ὑλική καί πνευματική.

Τί κέρδισαν μέχρι σήμερα ὅλοι οἱ καιροσκόποι καί οἱ κερδοσκόποι, οἱ αἰσχροκερδεῖς ὅλων τῶν αἰώνων;

Τί νομίζουν, οἱ διά μέσου τῶν αἰώνων προσκυνητές τοῦ Ἀντιχρίστου, βασιλεῖς καί  ἄρχοντες  καί  ὅλοι  οἱ αἰσχροκερδεῖς ἐγκληματίες καί οἱ ἐπίσημοι ἐγκληματίες, μέ τό λευκό κολλάρο; Νομίζουν πώς θά ξεφύγουν ἀπό τή δίκαιη ὀργή τοῦ Θεοῦ;  Πλανῶνται, ἐάν νομίζουν ὅτι θά ξεφύγουν, ὅτι θά μείνουν ἀτιμώρητοι. Θά τιμωρηθοῦν σκληρά, ὅσοι ἔφεραν σέ ἀπόγνωσι καί ἀπελπισία ἀθῶες ὑπάρξεις καί ὅσοι προσκύνησαν τόν Μαμωνᾶ καί θυσίασαν στό Βωμό τοῦ Κέρδους τούς συνανθρώπους τους.

Ἡ Ἀποκάλυψις προεξαγγέλλει τήν καταδίκη τους.

Κρίνονται καί κατακρίνονται ἀπό τά λόγια καί τά ἔργα τους. Εἶναι δέ ἀμετάκλητη ἡ προαιώνια Βουλή  τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ὅλοι οἱ ἑκάστοτε ἐξωμότες, οἱ Γενίτσαροι, οἱ ἑκάστοτε δοσίλογοι, οἱ προδότες τῆς  Πίστεως καί τῆς Πατρίδος, πού μεταλλάσσουν τήν Πολιτικήν σέ ἐμπορίαν καί πολιτεύονται ὡς αἰσχροκερδεῖς ἔμποροι, ὅλοι αὐτοί, πού ξεπουλοῦν τά ὅσια καί τά ἱερά τῆς Πατρίδος καί τά θυσιάζουν στό Βωμό τοῦ Κέρδους, ὁδηγῶντας τήν Πατρίδα στήν ἔσχατη ἀθλιότητα, ὅλοι αὐτοί, οἱ δόλιοι λάτρες τοῦ Μαμωνᾶ, θά κριθοῦν καί θά καταδικασθοῦν εἰς αἰώνιαν καταδίκην καί τιμωρίαν. Ὁ Δικαιοκρίτης  ἔρχεται καί ἐπιβάλλει τό Τέλος τῆς ἀνομίας.

Θά πρέπει νά σημειώσω ἐδῶ ὅτι κάθε ἀντίθεος  καί ἀντίχριστος Συνασπισμός, πού, ἀμέσως ἤ ἐμμέσως πολεμεῖ τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του, εἶναι καί μιά νέα Βαβυλῶνα. Καί διερωτῶμαι:

Μήπως ὁ Συνασπισμός τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν (ἡ Ε.Ε.), μέ Πρωτεύουσα τίς Βρυξέλες, εἶναι μία Νέα Βαβυλών, πού μέ ἔνδυμα προβάτου, ἀντιγράφει τό Μοντέλο (Model) τῆς Παλαιᾶς Εἰδωλολατρικῆς Ρώμης καί πολεμεῖ δολίως τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία; Σέ τί διαφέρει ἀπό τήν Χριστοκτόνο παλαιά Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία;

Μήπως ὁ συνασπισμός τῶν Η.Π.Α., μέ τούς περικαλλεῖς Ναούς, τούς ἀφιερωμένους στή λατρεία τοῦ Σατανᾶ , καί μέ τήν Ἰμπεριαλιστική του πολιτική, ἐκμεταλεύεται τά ἀδύναμα Κράτη καί χύνει ποταμούς αἱμάτων ἀθώων, σέ ὅλον τόν κόσμο, στό Βωμό τοῦ ἀνόμου Κέρδους καί ἀνερυθριάστως, κάνει θριάμβους, πάνω στά νωπά αἵματα τῶν θυμάτων τους, εἶναι μιά καινούργια Βαβυλῶνα;

Μήπως οἱ ἀντίχριστοι αὐτοί κρύπτονται πίσω ἀπό τό Γενίτσαρο καί τίς παραβιάσεις του;

«Ἀπό τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς», λέγει ὀ Κύριος.

Δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, ὅτι οἱ καρποί τῶν ἀθέων αὐτῶν Συνασπισμῶν, εἶναι σαπροί καί συνεπῶς, πάνω ἀπό τό κεφάλι τους κρέμεται ὁ Πέλεκυς  τῆς Δικαιοσύνης.

Ὁ Εὐαγγελιστής τῆς Ἀγάπης Καί συγγραφεύς τῆς Ἀποκαλύψεως, ἀναφέρει σάν τετελεσμένον γεγονός, τήν, ἀναποφεύκτως, τρομακτική καί δραματική πτῶσι καί τήν ὁλοκληρωτική καταστροφή τῶν ἀντιχρίστων αὐτῶν συνασπισμῶν, καταστροφήν ὁμοίαν μέ τήν καταστροφήν τῆς Βαβυλῶνο-Ρώμης, ἀλλά καί τῆς Βαβυλῶνος τῶ Ἐσχάτων.

Στήν Ἀποκάλυψιν, προεξαγγέλλει ὀ Θεός διά τοῦ Προφήτου τήν ἀπονομήν  Δικαιοσύνης καί τό τέλος τῆς Ἀνομίας  καί καλεῖ τούς ἐν Οὐρανῷ καί τούς ἐπί γῆς νά χαροῦν τό Θρίαμβον τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του καί ἀνακοινώνει ὅτι ὁ πυρρός Δράκων, καί ὁ Ἀντίχριστος καί οἱ ἀντίχριστοι βάλλονται στόν τόπον, πού διάλεξαν μόνοι τους, στόν τόπον  τῆς Ὀδύνης.

Ὁ Ἰωάννης ἀναφέρει ὕστερα ἀπό τίς ἐξαγγελίες αὐτές, ἄκουσε , σάν φωνήν μεγάλην, τήν φωνήν, τήν φωνήν τοῦ πολλοῦ πλήθους τῶν σκηνούντων εἰς τόν οὐρανόν Ἀγγέλων καί Ἁγίων, πού ἔλεγαν :

Ἀλληλούϊα! Ὑμνεῖτε, δοξολογεῖτε τόν Θεόν. Πράγματι ὁ αἶνος στό Θεό!   Ἡ δικαία Κρισις, ἡ σωτηρία,  ἡ δύναμις καί ἡ δόξα ἀνήκουν στό Θεό μας. Διότι εἶναι ὀρθές, ἀληθινές καί δίκαιες οἱ Κρίσεις Του.

Ἀλληλούϊα! Δόξα σοι ὁ Θεός!

Ἔφθασεν ὁ καιρός νά ἀνθίσῃ τό χαμόγελο στά χείλη τῶν δικαίων. Ἔφθασεν ὁ καιρός, νά ἀποδώσῃ ὁ Κύριος στόν καθένα ἀνάλογα μέ τά ἔργα του. Ἔφθασεν ὁ καιρός νά διαφθείρῃ τούς διαφθείραντας τήν γῆν. Ἔφθασεν ὁ καιρός νά πανηγυρίσουν τά οὐράνια. Ἔφθασεν ὁ καιρός νά χαροῦν οἰ πιστοί, γιά τό ὁριστικό τέλος τῆς ἀνομίας και γιά τό Θρίαμβο τῆς Δικαιοσύνης.

Κύριε καί Θεέ μου, «Σύ καί μόνον Σύ εἶσαι ἄξιος ὁ Κύριος καί Θεός μας νά λάβῃς τή δόξα , τήν τιμήν καί την δύναμιν, ὅτι Συ ἔκτισας τά πάντα καί διά τό Θέλημά Σου ἦσαν καί ἐκτίσθησαν»(Ἀποκ. δ΄11). «Μόνον Σέ Σένα ἀνήκουν ἡ σωτηρία καί ἡ δόξα καί ἡ δύναμις ὅτι ἀληθιναί καί δίκαιαι αἱ κρίσεις  Σου , Θεέ μου»

( Ἀποκ. ιθ΄ 1-2).

«Σύ πρῶτος  μᾶς ἀγάπησες καί ἐσφάγης, γιά μᾶς τούς ἀχρείους δούλους Σου. Μόνον Σύ μᾶς ἔλουσες καί μᾶς ἐκαθάρισες μέ τό πανάγιον αἷμα Σου ἀπό τίς ἁμαρτίες μας, γι’ αὐτό καί μονάχα  Σέ Σένα ἀνήκει ἡ δόξα και τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.Ἀμήν» (Ἀποκ. α΄5-6).

Κύριε, Μόνον Σύ, τό ἐσφαγμένον Ἀρνίον, «μόνον Σύ εἶσαι ἄξιος νά λάβῃς τήν δύναμιν και τόν πλοῦτον καί σοφίαν καί ἰσχύν καί τιμήν καί δόξαν καί εὐλογίαν. Μονάχα Ἐσένα ὑμνεῖ καί δοξάζει πᾶσα ἡ κτίσις» (Ἀποκ. ε΄ 9-13). Εὐφραίνονται οἱ οὐρανοί καί οἱ ἐν αὐτοῖς σκηνοῦντες (Ἀποκ. ιβ΄12. ιη΄20) καί κράξουσι φωνήν μεγάλην λέγοντες· ἡ σωτηρία τῷ Θεῷ ἡμῶν τῷ καθημένῳ ἐπί τοῦ Θρόνου καί τῷ Ἀρνίῳ (Ἀποκ. ζ΄10). Σύ, Κύριε , μέ τή σταυρική Σου θυσία, κατήργησας τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτ’ ἔστι τόν διάβολον καί μᾶς ἐλευθέρωσες ἀπό τό φόβο τοῦ θανάτου καί μᾶς  χάρισες τή χαρά καί τήν ἀγαλλίασι καί τήν αἰώνια εὐφροσύνη καί ἄρτι ἐγένετο ἡ σωτηρία καί ἡ δύναμις καί ἡ Βασιλεία τοῦ Θεου ἡμῶν (πρβλ. Ἑβρ. β΄14-15.Ἀποκ. ιβ΄10). Ἀλληλούϊα! Ἀλληλούϊα! Ἀλληλούϊα!  Δόξα Σοι, ὁ Θεός ἡμῶν, δόξα Σοι!

ΕΙΝΑΙ «ΥΒΡΙΣ» Η ΒΑΡΒΑΡΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ

«ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΘΟΣΙΩΣΕΩΣ»

 Ὁ Ναός τῆς τοῦ Θεοῦ σοφίας εἶναι ἡ Ἀκρόπολις τῆς Ὀρθοδοξίας. Σύμβολον, αἰώνιον Μνημεῖον τοῦ Ὡραίου, τοῦ Μεγάλου καί τ’ Αληθινοῦ!

Ὄχι μόνον γιά μᾶς τούς Ἕλληνες, ἀλλά γιά ὁλόκληρο τόν πολιτισμένο κόσμο ἀποτελεῖ τό μοναδικόν, τό θαυμαστόν Μνημεῖον τῆς Παγκοσμίου Πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς.

Ἡ μετατροπή τῆς Αγίας Σοφίας σέ τζαμί , γιά κάθε συνειδητό, συνετό καί πολιτισμένο ἄνθρωπον εἶναι «Ὕβρις», εἶναι «ἔγκλημα καθοσιώσεως», προσβάλλει τόν πολιτισμένο κόσμο, καί ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Γενίτσαρος, γυρίζει τήν Τουρκία πίσω στίς τρῶγλες καί τά σπήλαια. Καί δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά, πού ἡ Τουρκιά, οἱ Βάρβαροι μετατρέπουν τά μνημεῖα τοῦ Πολιτισμοῦ  σέ σταύλους, καί σέ «Χοιροστάσια».

Τό ἐρώτημα πού γεννιέται στίς ψυχές τῶν συνετῶν, εἶναι Πῶς ἀντιμετωπίζουμε τίς βαρβαρότητες τῶν γκρίζων λύκων;

Ποῦ εἶναι ὁ Ο.Η.Ε. και τό Συμβούλιον Ἀσφαλείας; Πῶς ἀντιδροῦν οἱ ἄσπονδοι φίλοι μας στίς Παραβιάσεις  καί στίς προσβολές τῶν Βαρβάρων; Γιατί ἀδιαφοροῦν καί μέ τή σιωπή τους χαϊδεύουν τόν Γενίτσαρο;

Μήπως ὅλα αὐτά συμβαίνουν γιατί δέν πιστεύουμε ὅσο καί ὅπως πρέπει καί ἔρχεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐπί τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας;

Μήπως γιά «τό τότσο τίποτε πουλᾶμε καί τήν ψυχή μας στό Διάολο»;

Μήπως ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας «ἐσθίομεν ἄρτον Ὀδύνης»;

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς χάσαμε τή γαλήνη μας καί  γεμίζει τήν ψυχή μας πίκρα ἡ ἀδικία καί ἡ βεβήλωσις  τῶν Ἱερῶν μας Μνημείων.

Βέβαια κανείς δέν μπορεῖ νά χράνῃ ἤ νά μολύνῃ, ὅ,τι μέσα στήν ψυχή μας ζῇ. Καί ἡ ἅγια Σοφιά  ζῆ μέσα στήν ψυχή μας καί στήν ψυχή κάθε συνετοῦ. 

Ὁ Τουρκος Πρόεδρος, μέ τή μετατροπή τῆς Αγίας Σοφίας, τοῦ αἰωνίου Μνημείου τῆς παγκοσμίου πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς, σέ τζαμί, σκοπόν εἶχε νά προσβάλλει τόν Ἑλληνικό Πολιτισμό καί τήν Ὀρθοδοξἰα.  Χωρίς νά τό ἀντιληφθῇ ὅμως ἐξηνάγκασε τήν Τουρκιά νά γονατίσῃ καί νά προσκυνήσῃ τίς πλάκες τῆς Ἁγίας Σοφίας, νά προσκυνήσῃ τήν Ὀρθοδοξία!... Μωραίνει Κύριος ὅν βούλεται ἀπολέσαι! Προμηνύεται ἡ διάλυσις, τό Τέλος τῆς ἀνομίας, τό Τέλος τῆς Τουρκιᾶς...

Πιστεύουμε δέ ὅτι σύντομα ὁ Θεός, ὡς Δικαιοκρίτης, θά δώσῃ τή λύσι καί θά ἀποδώσῃ Δικαιοσύνη καί θά βάλῃ στή Θέσι τους τούς χλευαστές (τούς Letsim) καί θά μείνουν ἔξω τῆς Βασιλείας Του, ὅσοι ποδοπατοῦν «τά ὅσια καί τά Ἱερά τῆς Ρωμιοσύνης». Θά μείνουν ἔξω «οἱ κύνες καί οἱ φαρμακοί καί οἱ πόρνοι καί οἱ φονεῖς καί οἱ εἰδωλολάτραι καί πᾶς ὁ φιλῶν καί ποιῶν ψεῦδος»(Ἀποκ. κβ΄15). Καί «ἔστι ἡ Χείρ ὑψηλή» (Ἡσ. 5,25. 10,4. 14,26—27). Θυμίζω σέ ὅλους τούς ὑβριστάς τό «Πῶς ἐξέπεσεν ὁ Ἑωσφόρος...» (Ἡσ.14, 12-16).

 Εἶναι βέβαιος καί σύντομος ὁ συντριμμός του. «Καί τήν χεῖρα τήν ὑψηλήν τίς ἀποστρέψει»; «Νῦν(ὁ ἀλαζών, ὁ ὑπερήφανος, ὁ χλευαστής) εἰς ᾏδου καταβήσῃ καί εἰς τά θεμέλια τῆς γῆς» (Ἡσ.14,15).

«Γνῶτε Ἔθνη καί ἡττᾶσθε, ὅτι μεθ’ ὑμῶν ὁ Θεός» (Ἡσ. 8,8-10). Καί ὁ Θεός μας, ὁ Μόνος Ἀληθινός Θεός, εἶναι Θεός ζηλωτής (Δευτερ. 5,9.6,15).Δέν θά μᾶς ἀφήσῃ. Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ὁ Προστάτης καί βοηθός μας. Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι τό Φρούριόν μας, ἡ μόνη μας καταφυγή. Αὐτόν προσκυνήσωμεν.

«ΥΜΕΙΣ ΕΣΤΕ ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ»

«ΥΜΕΙΣ  ΕΣΤΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.»

Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι τό Ὑπέρτατον Ἀγαθόν, τό Bene Supremo, ἡ Αὐτοαλήθεια, ἡ Αὐτοζωή, ἡ Πηγή τοῦ Φωτός, τοῦ ἀληθινοῦ φωτός, πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, πού ἔρχεται στόν κόσμο. Εἶναι ἡ Πηγή τοῦ Ὡραίου, τῆς Ὀμορφιᾶς καί ὅλα τά ὡραιοποιεῖ, σέ ὅλα δίδει Χάρι καί νοστιμιά. Καί ἀπό ἄπειρη, γιά τά πλάσματά Του, Εὐσπλαγχνία, ἔρχεται κοντά μας καί φωτίζει τά σκοτάδια μας καί καθαρίζει τή σαπίλα, σέ ὅλα δίνει νόημα καί περιεχόμενο, σέ ὅλα δίνει ζωή.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, «τοῦ καί ἀπό γλώττης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή», «Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας»(Ἑβρ.ιγ΄8) ἔρχεται κοντά μας, καί μέ τό  ζωοποιό Του λόγο, πού, γλυκύτερος κι’ ἀπό τό μέλι, χαριτωμένος καί ἅλατι ἠρτυμένος, ῥέει στίς καρδιές μας, καθαρίζει κάθε ρύπο καί χαρίζει σέ ὅλους τήν ἀνάπαυσι, τή γαλήνη, τήν ὑγεία καί τήν παντοτεινή χαρά, τήν ὀποίαν «οὐδείς αἴρει ἀφ’ ἡμῶν»(Ἰωάν. ιστ΄ 22).

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, τούς πιστούς Μαθητάς Του,  ὅλους τούς πιστούς, τούς ἀνακηρύσσει ἅλας τῆς γῆς καί Φῶς τοῦ κόσμου. Μᾶς καλεῖ νά μιμηθοῦμε τήν ἁγία Του ζωή. Νά περιπατοῦμε ἐν ἀγάπῃ. Ὅπως ὁ Χριστός, ἔτσι κι’ ἐμεῖς νά ζοῦμε «καθώς πρέπει ἁγίοις». Νά ζοῦμε «εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Νά ἀκολουθοῦμε «τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἄν ὑπάγῃ» (Ἀποκ. ιδ΄4). Νά διαφυλάσσουμε τή Χάρι, πού μᾶς ἔδωκεν ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἔλουσε καί μᾶς ἐκαθάρισε, μέ τό πανάγιον αἷμα του ἀπό τῆς ἀμαρτίες μας. Νά διαφυλάττουμε τόν ἑαυτό μας ἄμωμον καί παρθένον, καθαρόν ἀπό κάθε ρύπο. Νά μένουμε τελείως ἀφοσιωμένοι εἰς τό Ἀρνίον καί ἔτσι νά εἴμαστε πραγματικά τό ἅλας τῆς γῆς. Θέλει ὁ Κύριος καί ὀφείλουμε νά εἴμαστε τό πνευματικό ἁλάτι, γιά τούς ἀνθρώπους τῆς γῆς, μέ σκοπό νά καθαρίζουμε τήν ἠθική σαπίλα. Γιά νά εἴμαστε ὅμως τό ἁλάτι τῆς γῆς, ὀφείλουμε νά προσέχουμε πολύ καί ἀδιαλείπτως νά προσευχώμεθα, ὥστε μέ τή χάρι τοῦ Θεοῦ, νά εἶναι ὅχι μόνον ὁ λόγος νά εἶναι χαριτωμένος καί ἅλατι ἠρτυμένος, ἀλλά καί ἡ ζωή μας, νά εἶναι καθαρή ἀπό κάθε ὑλική καί ἀκάθαρτη ἡδονή. Νά διατηροῦμε «τόν ἑαυτό μας καθαρό, ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄Κορινθ. ζ΄ 1), ὥστε νά μποροῦμε νά καθαρίζουμε καί  τή σαπίλα καί τήν ἠθική λάσπη τῶν ἐπί γῆς συνανθρώπων μας. Ἐάν τό ἅλας χάσῃ τή δύναμί του, μέ τί θά ἁλατισθῇ, ὥστε νά ἀποκτήσῃ καί πάλιν τήν δύναμι καί τή νοστιμιά πού ἔχασε; Δέν χρησιμεύει πιά σέ τίποτε, παρά μονάχα νά πεταχθῇ στούς δρόμους καί νά καταπατῆται ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ἐάν , λοιπόν, καί σεῖς οἱ Μαθηταί μου χάσετε τήν καθαρότητά σας, ἐάν χάσετε τήν ἠθική σας δύναμιν, δέν θά γίνετε μόνον ἄχρηστοι, ἀλλά καί θά περιφρονηθῆτε ἀπό τούς ἀνθρώπους. Θά γίνετε καταγέλαστοι. Φροντεῖσθε , λοιπόν, νά εἶσθε καθαροί, νά εἶσθε πιστοί ἀκόλουθοί μου, ὥστε, ἀκολουθοῦντες τά ματωμένα Χνάρια μου, νά μπορῆτε νά ἐπηρεάσετε καί τή ζωή τῶν ἀνθρώπων , ὄχι μόνον τῶν Ἰουδαίων, ἀλλά πάσης τῆς κτίσεως, πάντων τῶν Ἐθνῶν.

Ἀλλά ἐσεῖς, οἱ πιστοί μου ἀκόλουθοι, δέν εἶσθε μόνον τό ἅλας τῆς γῆς, ἀλλά εἶσθε καί τό Φῶς τοῦ Κόσμου. Εἶσθε τό Φῶς ὅλων τῶν ἀνθρώπων, λέγει Κύριος.

Καί συνεπῶς ὀφείλουμε νά εἴμαστε πρότυπα ἀγιότητος. Ὑποδείγματα ἀρετῆς. Νά φωτίζουμε καί νά ἁγιάζουμε τόν Κόσμο, μέ τό προσωπικό μας Παράδειγμα. Σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι νά φωτίζουμε, ὄχι μόνον μέ τό χαριτωμένο λόγο μας, ἀλλά κυρίως μέ τό φωτεινόν Παράδειγμά μας. Νά φωτίζουμε τούς ἀνθρώπους. Νά μεταδίδουμε στούς  ἀνθρώπους τό λόγο τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ. Ὅχι μόνον νά λέμε στήν Προσευχή μας «Ἐλθέτω ἡ Βασιλεία Σου, γενηθήτω τό Θέλημά Σου...», ἀλλά μέ τή ζωή καί τό φωτισμένο λόγο μας νά ἀνοίγουμε τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, νά βασιλεύσῃ ὁ Χριστός, ὥστε νά γίνεται πάντοτε ἀπό ὅλους τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς. Μᾶς τίμᾷ ὁ Κύριος καί μᾶς ἀναδεικνύει Φῶς τοῦ κόσμου. Δέν πρέπει νά κρύβουμε τό φῶς ὑπό τόν μόδιον, ἀλλά νά τοποθετοῦμε τό Φῶς, ψηλά, στό λυχνοστάτην, ὥστε νά φωτίζῃ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Αὐτό εἶναι τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως, ὁ Κύριος θέλει νά εἴμαστε Φῶς καί λέγει:

 «Οὕτω λαμψάτω τό φῶς ἡμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ἡμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν Πατέρα ἡμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ε΄ 16). Θά πρέπει νά τονίσω ἐδῶ ὅτι χρειάζεται νά εἶναι Φῶς , ὄχι μόνον  τά λόγια , ἀλλά κυρίως τά ἔργα νά εἶναι καλά, φωτεινά.

Εἶναι καλός καί ὡφέλιμος, πολλές φορές καί θεραπευτικός, ὁ χαριτωμένος καί ἅλατι ἠρτυμένος λόγος μας. Ἀλλά μέ θεωρίες καί λόγια κτίζω ἀνώγια καί κατώγια. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει ὅτι «Πρᾶξις θεωρίας ἐπίβασις». Δέν ἀρκοῦν μόνο τά χαριτωμένα λόγια, χρειάζονται πράξεις Ἀγάπης. Γιά νά εἴμαστε ἀντάξιοι τῆς ἀποστολῆς μας στόν Κόσμο, ὀφείλουμε νά δείξουμε τήν Πίστι μας διά τῶν ἔργων τῆς Ἀγάπης μας. Γιά νά εἴμαστε τό Φῶς τοῦ κόσμου καί τό ἅλας τῆς γῆς ὀφείλουμε νά εἴμαστε ὅλοι καί ὁλόκληροι Φῶς. Εἶναι βέβαιον ὅτι στήν ἀνοδική μας πορεία ἀπό γῆς πρός οὐρανόν θά συναντήσουμε πολλές θλίψεις καί διωγμούς καί δυσκολίες. Εἶναι δεδομένον ὅτι «πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν εἰς Χριστόν Ἰησοῦν διωχθήσονται» (Β΄Τιμόθ. γ΄ 12). Ἀλλά, ὅπως σωστά λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «Οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς» (Ρωμ. η΄18). Ὁ Χριστός περιμένει νά φανοῦμε ἀντάξιοι τῆς ἀποστολῆς μας, νά εἴμαστε δηλαδή τό ἅλας τῆς γῆς καί τό Φῶς τοῦ κόσμου. Καί πάντα συνεργεῖ εἰς τό Ἀγαθόν. Δέν μᾶς ἀφήνει μόνους. Μᾶς συνοδεύει καί μᾶς ἐνισχύει στόν πνευματικό μας ἀγῶνα. Καί ἡ Χαρά τῆς πνευματικῆς ζωῆς δέν περιγράφεται. Καί τό σπουδαιότερον εἶναι ὅτι ὁ Κύριος μᾶς προεξαγγέλλει ὅτι ἐκεῖνος, πού θά φέρῃ σέ πέρας τήν ἀποστολήν του, ὡς φῶς τοῦ κόσμου καί ἅλας τῆς γῆς, καί διδάξει τούς ἀνθρώπους λόγῳ καί ἔργῳ, ἐκεῖνος, πού θά ἀνοίξῃ τήν καρδιά του στό Χριστό, θά ἐγκολπωθῇ τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης Του καί θά τό κάνῃ «Πρᾶξι», αὐτός θά ἀναγνωρισθῇ μέγας εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Τί πιό μεγάλο, τί πιό θαυμάσιο ἀπό αὐτό; Ὁ μάρτυς ὁ πιστός καί ὁ ἀληθινός, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, μᾶς βεβαιώνει καί λέγει: «Ὅς δ’ ἄν ποιήσῃ καί διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν (Ματθ. ε΄ 19β). Εἴθε νά μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Κύριος νά φέρουμε σέ τέλειον πέρας τήν ὑψηλή μας ἀποστολή!

Εἴθε νά μᾶς δώση τή χάρι καί τή δύναμι νά εἴμαστε τό Φῶς τοῦ κόσμου καί τό ἅλας τῆς γῆς!

Εἴθε νά μᾶς ἀξιώσῃ, μετά τῶν Ἀγγέλων καί τῶν ἁγίων, νά Τόν ὑμνοῦμεν καί νά Τόν δοξάζωμεν ἀσιγήτως, διότι Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ τιμή καί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΜΗ ΕΧΕΤΕ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, «ΟΙΣ ΟΥΚ ΕΣΤΙ ΣΩΤΗΡΙΑ»

ΕΧΕΤΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΘΕΟ,

«ΤΩι ΕΓΕΙΡΟΝΤΙ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ».

 Εἶναι τρέλλα να χάνῃ κανείς τήν ἐπαφή του μέ τήν πραγματικότητα. Καί πικρή, σκληρή πραγματικότητα, δυστυχῶς, εἶναι ἡ διαπίστωσις ὅτι στήν καθημερινή μας ζωή, στίς διανθρώπινες σχέσεις σπάνια εἶναι «ἡ λυρική τῆς συναντήσεως».

Δηλαδή σπάνια εἶναι ἡ συνάντησις προσώπου μέ πρόσωπο, ἡ συνάντησις ἐντιμότητας, μέ ἐντιμότητα, εἰλικρίνειας μέ εἰλικρίνεια. Δυστυχῶς, οἱ περισσότερες διανθρώπινες σχέσεις εἶναι ἤ προσωπειακές, δηλ. προσωπείου μέ προσωπεῖον, ὁλοτελῶς ἀνέντιμες καί ἀνειλικρινεῖς συναντήσεις ἤ τό χειρότερον σχέσεις προσώπου μέ προσωπεῖον, ἡ τραγική τῆς συναντήσεως, ἑνός ἐντίμου καί εἰλικρινοῦς, μέ ἕναν ἀνέντιμον καί ἀνειλικρινῆ. Καί εἶναι τραγική αὐτή ἡ συνάντησις, διότι ὅταν ἀποκαλυφθῇ, ὅταν πέσῃ ἡ μάσκα, τότε «καί τοῦ θανάτου τά δεινά, δέν εἶναι τόσο ὀδυνηρά, ὅσο ἠ διάψευσις τῆς ἀγάπης μας, τῆς ἐμπιστοσύνης μας.

       «Ὅν ἄν φιλήσω, αὐτός ἐστι· κρατάσατε αὐτόν»

Πραγματικά εἶναι σπάνιες οἱ προσωπικές σχέσεις. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει: «Εὔχου νά εἶσαι μετά τῶν ὀλίγων, σπάνιον γάρ τό ἀγαθόν».

Εἶναι φανερόν ὅτι ἄν οἰ διανθρώπινες, ἦσαν  προσωπικές, σχέσεις προσώπου μέ πρόσωπον, θά ἦταν πολύ διαφορετική ἡ μορφή τοῦ Κόσμου. Ἀλλά δυστυχῶς σπανίζει «ἡ λυρική τῆς συναντήσεως».

Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο, πρός ἀποφυγήν τῶν απογοητεύσεων, συνιστῶμεν σέ ὅλους καί τονίζουμε: «Μή ἔχετε ἐμπιστοσύνη στούς ἀνθρώπους, πού δέν ἔχουν τή δύναμι ἤ τή θέλησι νά σᾶς σώσουν». Ὁ Προφήτης Δαυῒδ λέγει: «Μή πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ.145,3).

Δυστυχῶς ὅσον οἱ ἄνθρωποι ἀπομακρύνονται ἀπό τήν Πηγήν τοῦ Ζῶντος Ὕδατος, ἀπό τόν Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν, τόσον περισσότερον ἐμπήγονται εἰς «ἰλύν βυθοῦ» καί γίνονται ἀνέντιμοι καί ἀνειλικρινεῖς πρός τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Ὅσον ἀπομακρύνονται ἀπό τό Θεό, τόσον περισσότερον βυθίζονται στήν Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισία καί δέν συνειδητοποιοῦν «τό βραχύ τῆς ζωῆς καί τήν ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων». Καί ὅχι μόνον βασανίζονται, ἀλλά βασανίζουν καί τούς ἄλλους, μέ τήν ἀγχώδη βιοτική μέριμνα, γιά τήν ἀπόκτησι περισσοτέρων ὑλικῶν ἀγαθῶν, γιά τόν ἑαυτόν τους στή γῆ, χρησιμοποιῶντας σάν ἐργαλεῖα τήν Ψευτιά, τήν ἀνειλικρίνεια, τήν ἀνεντιμότητα, τήν ἀπάτη.Ἐξ ἄλλου εἶναι γνωστόν σέ ὅλους τούς ἀνθρώπου «τό ὀλισθηρόν, τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως». Τόκληρονομήσαμε ἀπό τούς πρωτοπλάστους. Γεννιώμαστεμέ αὐτή τήν κληρονομιά. Γιννιώμαστε μέ τή ῥοπή πρόςτήν ἁμαρτία (Concupiscentia).

Συνεπῶς ὀφείλουμε νά προσέχουμε πολύ στίς σχέσεις μας μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους καί πάνω ἀπό ὅλα, ὀφείλουμε νά μή ἐμπιστευώμαστε τούς ἀνθρώπους «οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία».

Παρά  ὅλα αὐτά, πολλοί ἄνθρωποι πλανῶνται. Ἐμπιστεύονται ἀνθρώπους καί ἐναποθέτουν σ’ αὐτούς τίς ἐλπίδες τους ἤ στηρίζουν τίς ἐλπίδες τους στά πλούτη καί γενικά στά ἀνθρώπινα, πού εἶναι σκιᾶς ἀσθενέστερα καί ὀνείρων ἀπατηλότερα. Κυνηγοῦν σκιές. Καί ὅπως εἶναι φυσικόν ἀπογοητεύονται θανάσιμα.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς συμβουλεύει νά μή ἔχουμε καμμιά ἀπολύτως ἐμπιστοσύνη οὔτε στόν ἑαυτό μας, ἀλλά νά ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη μόνο στό Θεό, πού καί νεκρούς ἀνασταίνει: «Ἀλλ’ αὐτοί ἐν ἑαυτοῖς το ἀπόκριμα τοῦ θανάτου ἐσχήκαμεν, ἵνα μή πεποιθότες ὦμεν ἐφ’ ἑαυτοῖς, ἀλλ’ ἐπί τῷ Θεῷ τῷ ἐγείροντι τούς νεκρούς»(Β΄Κορινθ. α΄ 9).

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Σύ εἶσαι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, πού ἦλθες στόν κόσμο, νά ἀναζητήσῃς καί σώσῃς, ἐμᾶς τούς ἀμαρτωλούς, τούς παραστρατημένους. Κύριε, ὡς Καρδιογνώστης, Σύ μόνον γνωρίζεις ὅτι Σέ Σένα μονάχα πιστεύομε, Σέ Σένα μονάχα ἐλπίζομε, Σέ Σένα ἁμαρτάνομε, ἀλλά καί Ἐσένα μονάχα λατρεύομε. Μόνον Σύ ὑπάρχεις γιά μᾶς. Σύ εἶσαι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις καί  ἡ Ζωή, τό Φῶς καί ἡ Εἰρήνη τοῦ κόσμου. Μόνο Σέ Σένα, πού σταυρώθηκες, γιά μᾶς, ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη καί Σέ Σένα ἐναποθέτουμε τήν πᾶσαν ἐλπίδα μας. Εσύ εἶσαι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας καταφυγή, ἡ μόνη μας ἐλπίδα, τό Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. Κύριέ μου Ἰησοῦ, ἐάν Ἐσύ δέν ἤσουν μαζί μας, ἄς τό ὁμολογήσῃ ὁ πιστός λαός, ἐάν Ἐσύ δέν ἤσουν μαζί μας, προστάτης καί ὐπερασπιστής μας, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον μας, θά μᾶς κατάπιναν ζωντανούς, θά μας καταβρόχθιζαν, ὡς ἄγριος, ὡς  κατακλυσμός  παραφορᾶς  καί παραφροσύνης, θά μᾶς ἔπνιγε. Ἄν ὐπάρχουμε στή ζωή, αὐτό ὀφείλεται στή Χάρι καί τήν Προστασία Σου, Κύριε. Σύ, μακρόθυμε, εἶσαι ὁ μόνος πού μᾶς κυνηγάει μέ τό Ἕλεός Του, ὁ Μόνος, πού δέν μᾶς ἐγκαταλείπῃς ποτέ. Σύ γλυκύτατε Κύριε, εἶσαι ὁ μόνος, πού μᾶς ἀνασύρεις ἀπό την « ἰλύν βυθοῦ» καί μᾶς ὁδηγεῖς εἰς τόπον ἀναψυχῆς, «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων». Σύ καί Μόνον Σύ εἶσαι ὁ Δεσπότης, ὁ Μάρτυς ὁ Πιστός καί ὁ Ἀληθινός, Βοηθός σέ ὅλες τίς στιγμές τῆς ζωῆς μας. Ἐσένα μονάχα ἔχουμε καί δέν θέλουμε νά ἔχουμε ἄλλον κανέναν. Κύριε, μή μᾶς ἐγκαταλείπῃς. Ἔρχου ταχύ. Μή ἀργοπορῇς. Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν». Λυπήσου μας καί ἐλέησον ἠμᾶς, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά «ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου»!...

Κύριέ μου Ἰησοῦ, λύτρωσε τήν Ἑλλάδα μας ἀπό τούς βδελυρούς της ἐχθρούς καί ἀπό τά δεινά, πού τήν ταλανίζουν... Κύριε, ἄκουσε τίς κραυγές τῆς Ὀδύνης μου. Εἰσάκουσον τῆς Προσευχῆς μου. Κύριε, ἀξίωσέ μας ἑνωμένοι εἰς Ἕν, ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ νά Σέ λατρεύουμε «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ», εἰς πάντας τούς αἰῶνας, Ἀμήν.

Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΠΥΡ ΚΑΤΑΝΑΛΙΣΚΟΝ

ΚΑΙ ΕΣΤΙ Η ΧΕΙΡ ΥΨΗΛΗ !

 

Καί πάλιν ὁ Μεφιστοφελής, σωστός Γενίτσαρος, φοβᾶται τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία. Καί πάλιν ὁ Γενίτσαρος, ὡς «Ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου» (Β΄Πέτρ. β΄22), προσβάλλει τό ἴδιο του τό αἷμα. Καί πάλιν, (ἀπό φόβον;), ὡς ἐξωμότης προσβάλλει τήν Πίστιν στόν Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Ποδοπατεῖ καί μολύνει «τά ὅσια καί τά ἱερά τῆς Ὀρθοδοξίας». «Βάλλει», ρίπτει τούς μαργαρίτας ἔμπροσθεν τῶν χοίρων»(Ματθ. ζ΄ 6).

Καί πάλιν μετατρέπει τήν Ἀκρόπολιν τῆς Ὀρθοδοξίας, τό αἰώνιον Μνημεῖον τοῦ Ωραίου, τοῦ Μεγάλου καί τ’ Αληθινοῦ, σέ «Χοιροστάσι». Μετατρέπει σέ Τζαμί τόν Ἱερόν Ναόν τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, τήν Ἁγιά Σοφιά, τό Ἱερό μνημεῖον τῆς Παγκοσμίου Πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς.

ΞΕΧΝΑ ὁ Γενίτσαρος ὅτι ἡ Αγιά Σοφιά ζῆ μέσα στήν καρδιά, ὄχι μόνον τῶν Ἑλλήνων, ἀλλά ζῆ καί μέσα στήν καρδιά ἑκατομμυρίων συνετῶν, εὐγενικῶν ψυχῶν, σέ ὁλόκληρη τήν Οἰκουμένην; ΞΕΧΝΑ ὅτι προκαλεῖ μεγάλην ἀγανάκτησιν καί ἀποτροπιασμό, φρίκη καί βδελυγμία, ὡς «Ὕβρις» καί «ὡς ἔγκλημα καθοσιώσεως», ἡ ἀνίερη αὐτή πρᾶξις;

ΞΕΧΝΑ ὅτι κανείς ποταπός καί ἰδιώτης δέν μπορεῖ νά χράνῃ, νά ρυπάνῃ τό αἰώνιον αὐτό Μνημεῖον, ὅ, τι κι’ἄν κάνῃ;

Ἄς μήν ξεχνᾷ ὁ Γενίτσαρος ὅτι «Ἔστι Δίκης ὀφθαλμός, Ὅς τά πάνθ’ ὁρᾷ» καί ὁτι «Θεός οὐ μυκτηρίζεται» καί «Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ Ζῶντος».

Ἄς μήν ξεχνᾷ ὁ Γενίτσαρος ὅτι εἶναι «Σκληρόν τό πρός κέντρα λακτίζειν».

Ἄς μήν ξεχνᾷ ὁ Γενίτσαρος ὅτι «Τεθνήκασι καί θνήσκουν οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ Παιδίου».

Ἄς μήν ξεχνᾷ ὁ Γενίτσαρος ὅτι «Ὁ ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ εἶναι ΠΥΡ ΚΑΤΑΝΑΛΙΣΚΟΝ» καί ὅτι «ΕΣΤΙ Η ΧΕΙΡ ΥΨΗΛΗ» !

 

 

ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

ΕΜΕΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ;

 

Ὁ Κύριος ἐπισκέπετεται καί τούς Γαδαρηνούς. Εἶναι ἄπειρη Ἀγάπη καί «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»(Α΄Τιμόθ. β΄ 4).

Μακροθυμεῖ. Δέν τιμωρεῖ τήν παραβατική τους συμπεριφορά. Ἔρχεται κοντά τους καί κρούει τήν Θύραν καί περιμένει νά καταλάβουν ὅτι δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἐμπορία τῶν χοίρων. Δέν ἐπιτρέπεται νά κερδίζουν χρήματα σέ βάρος τῆς ὑγείας τῶν συνανθρώπων τους. Κρούει τήν Θύραν. Δέν ἐξαναγκάζει. Περιμένει νά ἀκούσουμε τή φωνή Του καί νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας, μέ τή θέλησί μας. Περιμένει νά πιστέψουμε στήν ἀγάπη Του καί στή Μακροθυμία Του, καί, ὑπακούοντες στόν Νόμο Του, νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του καί νά βροῦμε ἀνάπαυσι τήν ψυχή μας. Περιμένει νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι μόνον διά τῆς Πίστεως εἰς Αὐτόν καί διά τῆς ὑπακοῆς εἰς τό Θεῖον Θέλημα, θά γαληνέψῃ ἡ ψυχή μας καί θά βασιλεύσῃ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ στόν Κόσμο. Ἡ Πίστις εἰς τόν Χριστόν, εἰς τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεόν, ἡ δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένη, θά μᾶς σώσῃ. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία· οὐδέ γάρ  ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. δ΄12).

Θά πρέπει νά τονίσω ἐδῶ ὅτι καί τά δαιμόνια πιστεύουν στό Χριστό. Πιστεύουν καί φρίττουν καί τρέμουν καί ὁμολογοῦν τήν Θεότητά Του.

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τήν Χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, τῶν Γαδαρηνῶν, Τόν συνήντησαν δύο δαιμονιζόμενοι, ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποί λίαν, ἐπιθετικοί καί πολύ ἐπικίνδυνοι, ὥστε νά μή μπορῇ νά περάσῃ κανείς ἀπό ἐκεῖνον τόν δρόμον. Καί ἰδού ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καί σοί, Ἰησοῦ υἱέ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ὧδε πρό καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» ( Ματθ. η΄28-29). Ἱκετεύουν τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, νά μή τά τιμωρήσῃ, πρίν ἀπό τόν καιρόν τῆς Παγκοσμίου Κρίσεως, νά μή τά βασανίσῃ. Σημειώνουμε δέ ὅτι τά δαιμόνια δέν ἔχουν τή δύναμι νά βλάψουν, τά εἰκονίσματα τοῦ Θεοῦ, τούς ἀνθρώπους. Μόνον οἱ ἄπιστοι φοβοῦνται τά δαιμόνια. Εἶναι ἀδύναμα. Δέν μποροῦν οὔτε τά βρωμερότερα τῶν ζώων, τά χοιρινά, νά πειράξουν. Καί παρακαλοῦν τόν Ἰησοῦν Χριστόν, νά τούς ἐπιτρέψῃ νά εἰσέλθουν εἰς εὑρισκομένην ἐκεῖ κοντά ἀγέλη τῶν πιο βρωμερῶν ζώων, τῶν χοίρων. Ὁ Καρδιογνώστης γνωρίζει τήν πρόθεσιν τῶν δαιμόνων, νά στρέψουν τούς Γαδαρηνούς ἐναντίον Του, ἀλλά τούς ἐπιτρέπει νά εἰσέλθουν εἰς τούς χοίρους, γιά νά φέρῃ σέ συναίσθησι τούς Γαδαρηνούς, ὥστε νά μετανοήσουν καί νά σωθοῦν. Μέ αὐτό τό κτύπημα

Κρούει τή Θύρα τῶν Γαδαρηνῶν πρός μετάνοιαν. Ἀλλά κυρίως θέλει νά διδάξῃ ὅλους ἐμᾶς, νά ἀποφεύγουμε τόν χοιρώδη βίο, νά καθαρίζουμε τήν ψυχή μας ἀπό τά βρωμερά μας πάθη, διότι ὅταν μᾶς κυριεύουν τά Πάθη, δίνουμε τό δικαίωμα στό Σατανᾶ νά εἰσέρχεται στήν ψυχή μας, ὅπως εἰσῆλθεν ὁ Σατανᾶς στήν ψυχή τοῦ Ἰούδα, ὅταν κυριεύθηκε ἀπό τό πάθος τῆς φιλαργυρίας καί ἐπρόδωσε τό Διδάσκαλό του. Θέλει ἐπίσης ὁ Κύριος νά δείξῃ τί παθαίνει κανείς, ὅταν κυριευθῇ ἀπό τά πάθη του καί «μπῇ ὁ διάολος μέσα του».

Ἔδωκε τήν ἄδεια Του στά δαιμόνια νά εἰσέλθουν εἰς τούς χοίρους, γιά νά δοῦμε  τό οἰκτρό τέλος τῶν δαιμονισμένων. Μόλις εἰσῆλθον οἱ δαίμονες εἰς τούς χοίρους, ἀμέσως «ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατά τοῦ κρημνοῦ εἰς τήν θάλασσαν καί ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν»( Ματθ.η΄32).Τό ἀποτέλεσμα τοῦ δαμονισμοῦ εἶναι ἡ καταστροφή, ὁ θάνατος.

Ὁ Σατανᾶς καί οἱ δαίμονες δέν μποροῦν νά μᾶς βλάψουν, ἄν ἐμεῖς δέν τούς τό ἐπιτρέψουμε. Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας μᾶς προτρέπει «νά προσέχουμε τίς θυρίδες, δι’ ὧν εἰσέρχεται στήν ψυχή μας ὁ Θάνατος». Νά προσέχουμε τί βλέπουμε, τί ἀκοῦμε, τί λέμε. Λοιπόν, «Τάς θύρας, τάς θύρας ἐν σοφίᾳ πρόσχωμεν». Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μᾶς συμβουλεύει νά προσέχουμε στόν ἑαυτό μας, ὥστε νά μήν ἐπιτρέπουμε νά εἰσέρχεται στήν ψυχή μας  τίποτε τό πονηρόν. Νά προσέχουμε καί νά ζοῦμε μέ τή Μνήμη τοῦ Θεοῦ. Νά ἔχουμε πίστι θερμή στό Θεό. Ὄχι πίστι δαιμονική, χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ἔργα ἀγάπης. Νά ἔχουμε Πίστιν «δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένην».

Ὁ Κύριος ἐπισκέπτεται καί τούς Γαδαρηνούς καί τούς καλεῖ νά ἀκούσουν τή φωνή Του,  νά μετανοήσουν καί νά σωθοῦν. Κι’ αὐτό εἶναι πολύ παρήγορον. Τό λυπηρόν εἶναι ὅτι οἱ Γαδαρηνοί «ἐμμένουν τῇ φαύλῃ συνηθείᾳ», ἐμμένουν ἐμπεπηγμένοι «εἰς ἰλύν βυθοῦ», τυφλωμένοι ἀπό τό Πάθος τῆς αἰσχροκερδείας. Καί τό παράδοξον εἶναι ὅτι, ἐνῶ τά δαιμόνια πιστεύουν καί φρίττουν καί τρέμουν καί ὁμολογοῦν τή Θεότητα τοῦ Χριστοῦ, οἱ Γαδαρηνοί, οἱ τότε Γαδαρηνοί, ἀλλά καί οἱ σημερινοί, ἀρνοῦνται τόν Θεόν καί λατρεύουν τό Βόρβορο. Μόνον οἰ ἄνθρωποι φθάνουν στό ἄκρον ἀωτον τῆς ἰδιωτείας καί ἀρνοῦνται τό Θεόν. Οἱ Γαδαρηνοί δέν δέχονται τόν Χριστόν, δέν ἀκοῦνε τή φωνή του, ἔρχονται καί Τόν παρακαλοῦν «ὅπως μεταβῇ ἀπό τῶν ὁρίων αὐτῶν» (Ματθ. η΄ 34). Τόν παρακαλοῦν νά φύγῃ ἀπό κοντά τους. Ὤ τῆς παραφροσύνης!

Τόν ἔδιωξαν κι’ ἔφυγε. Ἔφυγε καί

Εἰσῆλθεν εἰς τήν ἰδίαν Πόλιν, καί

ἀνεπαύθην ἐκεῖ.

Ἐμεῖς ἔχουμε καυστικήν Πίστι στό Χριστό καί μάλιστα «Πίστιν δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένην;»

Εἴμαστε ἡ Πόλις τοῦ Θεοῦ, εἰς τήν ὁποίαν εἰσέρχεται καί ἀναπαύεται ὁ Χριστός; Ἤ εἴμαστε χειρότεροι κι’ ἀπ’ τούς Γαδαρηνούς;