ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΛΥΤΡΩΣῌ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟ;

ΚΥΡΙΕ, ΜΟΝΟΝ ΣΥ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΣ.

 

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,  μόνον κοντά Σου, νοιώθω χαρούμενος καί ἀσφαλής. Μόνον κοντά Σου ἀναπαύεται ἡ ψυχή μου. Καί μόνη παρηγοριά καί λαχτάρα μου εἶναι, νά βρίσκομαι, νοερά, καθισμένος, στά πόδια Σου καί νά ἀκούω τή, γλυκύτερη καί ἀπό τό μέλι, φωνή σου, τό ζωοποιό Σου λόγο, πού εἶναι τροφή καί τρυφή τῆς ψυχῆς μας, Φῶς ἐκ Φωτός, ἄρτος ζωῆς, ἴαμα, θεραπεία!

Κύριε, εἶμαι ἁμαρτωλός, εἶμαι ἀνάξιος νά βρίσκωμαι κοντά σου. Θεέ μου, ἀξίωσέ με νά βρίσκωμαι ἔστω, σάν παραπεταμένο σκουπίδι, μέσα εἰς τόν ἅγιον Οἶκον Σου, μόνον κοντά Σου γαληνεύει  καί εὐφραίνεται ἡ ψυχή μου! Κύριέ μου Ἰησοῦ, μόνον κοντά Σου βρίσκω καταφύγιον. Πουθενά ἀλλοῦ δέν βρίσκω ἀνάπαυσι καί χαρά. Ποῦ ἀλλοῦ νά καταφύγω; Μόνο Σύ ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις. Καί ἐγώ πιστεύω, μέ τήν καρδιά μου, γνωρίζω πολύ καλά καί ὁμολογῶ ὅτι Σύ εἶσαι  ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος, γι’ αὐτό, καί μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός μου, τολμῶ καί κουρνιάζω  κάτω ἀπό τή Σκέπη τῶν πτερύγων Σου· καί δέν ξέρω πῶς νά ἐκφράσω τήν εὐγνωμοσύνη μου, γιά τίς ἄπειρες εὐεργεσίες Σου, κρυφές καί φανερές, πού ἑξῆντα δύο(62) χρόνια μέ ἀνέχεσαι στό Θυσιαστήριόν Σου καί ἀπολαμβάνω τῆς στοργῆς καί τοῦ Ἐλέους Σου, ὁ ἀνάξιος καί ἐλεεινός ἐγώ. Πῶς νά περιγράψω τήν ἀγάπη Σου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ; Πῶς νά διηγηθῶ τά μεγαλεῖα Σου; Πῶς νά περιγράψω τή χαρά καί τή συγκίνησι, ὅταν σέ ἀκούω νά μέ καλεῖς κοντά Σου καί νά  μέ ἐνθαρρύνῃς, καί, μέ τρυφερότητα, νά μέ βεβαιώνεις ὅτι «αὐτός πού ἔρχεται κοντά  Σέ Σένα δέν θά πεινάσῃ καί αὐτός, πού πιστεύει Σέ Σένα δέν θά διψάσῃ ποτέ. Καί ὅτι ἐκεῖνον πού ἔρχεται κοντά Σου, δέν θά τόν βγάλῃς ἔξω;» (πρβλ. Ἰωάν. στ΄35-36).

Κύριε ἔχω συναίσθησι τῆς ἀναξιότητός μου καί προσωπική ἐμπειρία τῆς ἄπειρης εὐσπλαγχνίας Σου. Πρός Σέ Κύριε καί Θεέ μου καταφεύγω καί σέ ἱκετεύω, δέξου, Κύριε, τούς στεναγμούς τῆς καρδίας μου! Λυτρωτά, δέξου τά δάκρυα τῆς εὐγνωμοσύνης μου!...

Καί «δῶσε μου κατάνυξι καί τή δύναμιν νά ἐπιτύχω, μέ τή Χάρι Σου, τήν τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσιν». Διότι χωρίς τή δική Σου συμμαχία, χωρίς τή βοήθειά Σου, ὅλοι ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι θνητοί, δέν μποροῦμε νά ἐπιτύχωμε τίποτε Καλόν. Χωρίς ἐσένα «οὐ δυνάμεθα ποιεῖν Οὐδέν».  « Ἔχω τήν αἴσθησι καί τώρα ἀκόμη ὅτι εἶμαι βυθισμένος στά βρωμερά πάθη τοῦ σώματος καί πολλές φορές αἰσθάνομαι ἀπομακρυσμένος ἀπό Σένα, Παμβασιλεῦ,  καί ὅτι δέν ἔχω ἀπό πουθενά  καμμιά ἐλπίδα. Μέ συντριβή   καρδίας προσέρχομαι κοντά Σου καί μέ δάκρυα σέ παρακαλῶ, σῶσον με τόν ἄσωτον, ὄχι γιατί τό ἀξίζω, ἀλλά διά τήν πολλήν Σου ἀγαθότητα, Ἰησοῦ Παντοδύναμε, ὁ Σωτήρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Κύριε, ποιός ἄλλος μπορεῖ νά μᾶς λυτρώσῃ ἀπό τούς ἐχθρούς μας, δαίμονες καί δαιμονανθρώπους, καί ἀπό τόν Κακό μας ἑαυτό, ἄν ὄχι Σύ, πού Σταυρώθηκες καί Ἀναστήθηκες, γιά μας, τούς ἐλεεινούς; Σύ μόνον θέλεις, ὡς Πανάγαθος καί μπορεῖς ὡς Παντοδύναμος. Σύ εἶσαι ὁ πρῶτος, πού μᾶς ἀγάπησες καί μᾶς ἔλουσες καί μᾶς ἐκαθάρισες, ἀπό τίς ἁμαρτίες μας, μέ τό πανάγιον αἷμα Σου. Σύ μόνον εἶσαι ὁ Σωτῆρας μου, καί ὁ Λυτρωτής τοῦ Σύμπαντος κόσμου.

Κύριέ μου Ἰησοῦ, Σ’ εὐχαριστῶ, γιά τήν ἄφατη φιλανθρωπία  Σου. Ὅπως πάντοτε ἔτσι καί τώρα, ἄκουσε τήν προσευχή μου καί λύτρωσέ μας ἀπό τίς συμφορές, πού σωρεύουμε στή ζωή μας, μέ τίς ἀπροσεξίες μας. Στά ἄχραντα Χέρια Σου ἐναποθέτω τή ζωή καί  τήν ψυχή μου, καί τή ζωή καί τίς ψυχές καί τά σώματα ὅλων τῶν παιδιῶν μου. Ἔλα γρήγορα κοντά μας, Σύ, ὁ Πάντων Ἐπέκεινα καί πανταχοῦ Παρών, ἔλα καί μεῖνε κοντά μας, καί Βασίλευε στήν καρδιά μας καί ἀξίωσέ μας, ἀσιγήτως, νά Σέ ὑμνοῦμε, σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, καί,  νά Σέ λατρεύωμε, μέ τήν καρδιά μας, «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ». Ἀξίωσέ μας δέ λόγῳ  καί ἔργῳ, νά Σέ δοξολογοῦμε, ἐν παντί τόπῳ τῆς Δεσποτείας σου καί εἰς πάντας τούς αἰῶνας. Διότι Σέ Σένα  ἀνήκει ἡ Βασιλεία, ἡ τιμή, ἡ δύναμις καί ἡ δόξα, καί τώρα καί πάντοτε καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ.

 

Ἀγαπητά μου παιδιά,

«Δεῦτε ἐκκαθάρωμεν ἑαυτούς ἐν ἐλεημοσύναις καί οἰκτιρμοῖς πενήτων, μή σαλπίζοντες, μή δημοσιεύοντες ἡμῶν τήν εὐποιῒαν· μή ἐπιγνώτω ἡ ἀριστερά τῆς δεξιᾶς τό ἔργον· μή σκορπίσῃ ἡ κενοδοξία τόν καρπόν τῆς ἐλεημοσύνης· ἀλλ’ ἐν κρυπτῷ τῷ τά κρυπτά εἰδότι κράξωμεν· Πάτερ, ἄφες τά παραπτώματα ἡμῶν, ὡς Φιλάνθρωπος».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΡΙΑΜΒΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία πανηγυρίζει. Ἑορτάζει τή νίκη καί τόν Θρίαμβον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως στό Χριστό, τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, τόν τέλειον Θεό, πού ἔγινε καί τέλειος, ταπεινός ἄνθρωπος, «ἵνα τήν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ Εἰκόνα, φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσι». Μᾶς εὐσπλαγχνίζεται. Ἔρχεται κοντά μας, «πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ». Μᾶς πλησιάζει ταπεινά καί ἀθόρυβα καί μᾶς βοηθεῖ νά ἐπανακτήσωμε τό ἀρχαῖον, τό πρωτόκτιστον Κάλλος τῆς εἰκόνος, τό ὁποῖον ἀμαυρώσαμε, ἀχρειώσαμε διά τῆς παρακοῆς.

Οἱ ἄνθρωποι, μακράν τοῦ Θεοῦ, ἔφθασαν στό ἄκρον ἄωτον τῆς Παραφροσύνης. Ἀρνοῦνται τόν Θεόν καί τήν Ἀγάπη Του, γιά τόν ἄνθρωπο.  Ἀρνοῦνται τήν συγκατάβασι τοῦ Θεοῦ, τήν ἐνανθρώπησι τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί συνεχίζουν τήν ἀχρείωσι τῆς Εἰκόνος, εὐτελίζουν τό ἀνθρώπινον πρόσωπον, κατακερματίζουν τήν τιμήν τοῦ «κατ’εἰκόνα», κουρελιάζουν τόν ἄνθρωπον.

Μιά Ὀλιγαρχία, παλαιότερα καί σήμερα, σκοταδιστῶν ἀρνοῦνται τό Γεγονός τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ-Λόγου. Ἀλλά ἡ Ἐναθρώπησις εἶναι ΓΕΓΟΝΟΣ καί τό Γεγονός οὐκ ἀπογίνεται. Εἶναι ΓΕΓΟΝΟΣ «ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν». ‘Υπερβαίνει τήν ἀνθρωπίνην νοητική ἱκανότητα. Δέν τό χωράει ὁ νοῦς μας. Εἶναι ὑπέρλογο καί προσεγγίζεται, μέ τόν πυρῆνα τῆς ψυχῆς, μέ τήν ὀρθόδοξον Πίστιν. Τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο στόν Παντοδύναμο Θεό. Καί «ὅπου βούλεται Θεός, νικᾶται φύσεως τάξις». Ἡ ἄρνησις τῆς Θείας συγκαταβάσεως, τῆς Θεανθρωπείας, εἶναι προϊόν τῆς Ἀφροσύνης καί τῆς Παραφροσύνης τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος σχετικά λέγει: «Ταλαίπωρε ἄνθρωπε, ἄνθρωπος ὤν, Θεόν πολυπραγμονεῖς;» Καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, στό Α΄Θεολογικό του Λόγο, σχετικά λέγει ὅτι « Μυστήρια Θεοῦ ἐρευνῶντες, παραπληκτήσωμεν(Θά τρελλαθοῦμε)».

Οἱ ἄθεοι ὅμως, σκοταδιστές καί μικρόνοες, οἱ εἰκονομάχοι (Εἰκονοκλάστες), οἱ πάλαι τε καί νῦν, μάχονται καί ἀρνοῦνται ὅ,τι δέν μποροῦν νά ἐννοήσουν. Ἀρνούμενοι τήν συγκατάβασι τοῦ Θεοῦ-Λόγου, τήν ἐνσάρκωσι τῆς Ἀγάπης, ἀρνοῦνται τόν Χριστόν καί τούς ἐλαχίστους ἀδελφούς Αὐτοῦ, ἀρνοῦνται τά εἰκονίσματά Του, ἀρνοῦνται τό «κατ’ εἰκόνα καί τό καθ’ὁμοίωσιν», ἀρνοῦνται τήν τιμήν καί τήν ἀξίαν, μέ τήν ὁποίαν τίμησε ὁ Θεός τά πλάσματά Του καί εὐτελίζουν τό ἀνθρώπινον Πρόσωπον. Αὐτή δέ εἶναι καί ἡ χειρότερη μορφή εἰκονομαχίας. Κατακερματίζουν τήν ἀνθρωπίνην προσωπικότητα.

Οἱ ἄφρονες καί παράφρονες, ἡ Ὀλιγαρχία αὐτή τῶν Σκοταδιστῶν, ποδοπατοῦν τίς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καί τούς συνανθρώπους τους, τά Εἰκονίσματα τοῦ Θεοῦ καί εὐτελίζουν τόν ἄνθρωπο. Θεωροῦν τόν ἄνθρωπον  Res,  «πρᾶγμα», ἀντικείμενον συναλλαγῆς καί μᾶς γυρίζουν πολύ πίσω, στίς Τρῶγλες καί τά Σπήλαια.

Βέβαια οἱ ἄφρονες ὅλων τῶν Ἐποχῶν δέν μποροῦν νά ἐννοήσουν τά μεγαλεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Καί δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, ὅτι, δυστυχῶς, σήμερα ζοῦμε σέ μιά Εὐρώπη τοῦ «ξεπεσμοῦ», τοῦ σκοταδισμοῦ, τῆς Βαρβαρότητος, ὅπου εὐτελίζεται τό ἀνθρώπινον Πρόσωπον, ἡ Εἰκών τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου καί ὁ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἄνθρωπος, εἶναι ἕνα νούμερο, ἕνα ἐξάρτημα  μηχανῆς, ἕνα ἀντικείμενο, πού τό ἐκμεταλεύεται ἡ Ὀλιγαρχία τῶν Σκοταδιστῶν, τῶν ἐγκληματιῶν μέ τό «λευκό κολλάρο».  Αὐτός ὁ ἐξευτελισμός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι  πρᾶγμα «ξένο», πρός τόν Ἑλληνοχριστιανικόν Πολιτισμόν.

Ἡ Ἐκκλησία μας μέ τήν Ἑορτή τῆς Ὀρθοδοξίας, πανηγυρίζει τήν ΝΙΚΗΝ καί τόν ΘΡΙΑΜΒΟ τῆς Πίστεως εἰς τόν ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΑΝΤΑ. Προσδιορίζει δέ ἀκριβῶς τό ἀρχαῖον, τό πρωτόκτιστον Κάλλος τῆς εἰκόνος καί βοηθεῖ τόν ἄνθρωπον νά συνειδητοποιήσῃ καί νά ἐκτιμήσῃ τήν τιμήν καί τήν ἀξίαν, πού τοῦ ἔδωκεν ὁ Θεός , ὁ  Ὁποῖος ὁ Θεός, τόν  ἔπλασε «κατ’εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ». Ἡ Ἐκκλησία Ἑορτάζει τή Νίκη καί τό Θρίαμβο τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τοῦ Σκοταδισμοῦ. Καί ἀναδεικνύει ὅτι ὁ Χριστός πραγματοποίησε τό σκοπό τῆς Ἐλέυσεώς Του στόν Κόσμο. Δηλαδή  ΑΝΕΠΛΑΣΕ τήν  ἑαυτοῦ εἰκόνα, φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσι. Προσέλαβε τήν ἀνθρωπίνην φύσιν, τήν ἀφθαρτοποίησε, τήν ἀνέστησε,  τή δόξασε, τήν ὕψωσε καί τήν ἔστησε εἰς τά δεξιά τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί κανείς δέν μπορεῖ νά τήν εὐτελίζει.

Καί εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἶναι μαζί μας ὁ Παντοδύναμος Θεός. Καί «Θεός οὐ μυκτιρίζεται» (Γαλάτ. στ΄7). Εἶναι δέ  «φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος»( Ἑβρ.ι΄31). Συνεπῶς «Γνῶτε ἔθνη καί ἡττᾶσθε, ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός» καί ὅτι «ἔτι ἡ Χείρ ὑψηλή», ἕτοιμη νά καταπέσῃ καί νά συντρίψῃ πάντα ὑβριστήν καί ὐπερήφανον, ὅπως ὁ Κεραμεύς συντρίβει τά ἄχρηστα σκεύη. Ὁ Χριστός «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ». Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ,  Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΗΣ.

«Ἡ Χάρις ἐπέλαμψε τῆς ἀληθείας· τά προτυπούμενα πάλαι σκιωδῶς νῦν ἀναφανδόν ἐκτετέλεσται· ἰδού γάρ ἡ Ἐκκλησία τήν ἔνσωμον εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ὡς ὑπερκόσμιον κόσμον ἐπμφιέννυται, τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου τόν τύπον προϋπογράφουσα καί τήν ὀρθόδοξον πίστιν κατέχουσα· ἵνα ὅν σεβόμεθα, τούτου καί τήν εἰκόνα διακρατοῦντες μή πλανώμεθα. Ἐνδυσάσθωσαν αἰσχύνην οἱ οὕτω μή πιστεύοντες· ἡμῖν γάρ δόξα τοῦ σαρκωθέντος ἡ μορφή, εὐσεβῶς προσκυνουμένη, οὐ θεοποιουμένη. Ταύτην κατασπαζόμενοι πιστοί, βοήσωμεν· Ὁ Θεός, σῶσον τόν λαόν σου καί εὐλόγησον τήν κληρονομίαν σου».

 

«ΚΥΡΙΕ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

                                        ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ ΓΕΝΟΥ».

«Κύριε τῶν δυνάμεων, μεθ’ ἡμῶν γενοῦ· ἄλλον γάρ ἐκτός Σου βοηθόν, ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν· Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς».

Παντοδύναμε καί Φιλάνθρωπε, Οἰκτίρμων καί Ἐλεήμων Κύριε,  γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, ἔλα γρήγορα καί μεῖνε μαζί μας!  Ἔρχου ταχύ. Ἀναρίθμητες εἶναι οἱ θλίψεις μας, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας, λυπήσου μας καί ἐλέησέ μας. Μονάχα Σέ Σένα , Κύριέ μου καταφεύγουμε. Σύ, ὁ μόνος ἀληθινός Θεός, εἶσαι ὁ  δικός μας Θεός κι’ ἐμεῖς, ἀχρεῖοι μέν, ἀλλά δικοί Σου δοῦλοι. Βοηθόν στίς θλίψεις μας  δέν ἔχουμε, ἀλλά καί δέν θέλουμε νά ἔχουμε ἄλλον ἐκτός ἀπό Σένα. Σύ καί μόνον Σύ, Παντοδύναμε Κύριε, εἶσαι  ἡ μόνη μας ἐλπίδα, τό Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον καί μέ συντριβή καρδίας, σέ Σένα καταφεύγουμε καί Σένα ἱκετεύουμε, ἔλα καί μεῖνε μαζί μας  καί ἐλέησέ μας. Σύ, Κύριε, πού Σταυρώθηκες καί Ἀναστήθηκες, γιά μᾶς εὐσπλαγχνίσου μας καί, πρίν ὁλότελα χαθοῦμε, πρόφθασε καί σῶσε μας, Ἐλεήμων!

Μᾶς τίμησες μέ τήν τιμήν τοῦ «κατ’ εἰκόνα», μᾶς ὕψωσες καί μᾶς δόξασες. Δημιούργησες γιά μᾶς Βασιλείαν, ἀπό καταβολῆς κόσμου! Μᾶς χάρισες τήν ἐπικοινωνία μαζί Σου, τόν παράδεισο τῆς τρυφῆς. Κι’ ἐμεῖς; Μετουσιώσαμε τόν Παράδεισο, σέ «χοιροστάσι», σέ πραγματική, βασανιστική Κόλασι. Ξεφύγαμε, διά τῆς παρακοῆς, ἀπό τό δρόμο τῆς Ζωῆς, ξεστρατήσαμε, χωρισθήκαμε ἀπό Σένα τήν Πηγή τῆς ζωῆς καί ζοῦμε χωρίς Ἐσένα, χωρίς ἀγάπη, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα χωρίς περιεχόμενο, καί «ὀρύσσουμε λάκκους συντετριμμένους, οἵ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν», προσπαθῶντας νά χορτάσουμε τήν πεῖνα μας «ἐκ τῶν κερατίων, ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι» καί νά ξεδιψάσουμε τή δίψα μας στά «λασπονέρια» τῆς ἀποστασίας. Λατρεύουμε τό Βόρβορο καί προσκυνοῦμε τά Εἴδωλα. Τά ἔργα μας, ἄνομα, ἔργα Παραφροσύνης. Ὑποκινοῦμε πολέμους καί ἀκαταστασίες. Ἀνάβουμε φωτιές καί ρίχνουμε λάδι στίς φωτιές, ὁπλίζοντας τά χέρια δολοφώνων, μέ ὅπλα φονικά. Ἀφήκαμε ἀφύλακτες τίς Θύρες καί μπῆκε «ὁ Διάολος» μέσα μας καί οἱ πιό πολλοί ἀπό μᾶς ἐνεργοῦμε «κατ’ ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ» καί σπέρνουμε συμφορές. Χάσαμε τή θεία Κοινωνία καί φθάσαμε στό ἄκρον ἄωτον τῆς ἐξαθλιώσεως, μακριά ἀπό Σένα, Θεέ Μακρόθυμε καί Φιλάνθρωπε.

Θανατώνουμε ἀθώους καί, χωρίς ἴχνος ντροπῆς, κάνουμε Θρίαμβο πάνω στά νωπά αἵματα τῶν θυμάτων μας. Καθώς ἀναφέρει ἡ Γραφή, «δέν ὑπάρχει δίκαιος οὔτε ἕνας· δέν ὑπάρχει κανείς συνετός, δέν ὑπάρχει κανένας πού νά πιστεύῃ καί νά ζητῇ τόν Θεόν, ὅλοι παρεξέκλιναν καί συγχρόνως ἐξαχρειώθηκαν, δέν ὑπάρχει κανείς, πού νά κάνει τό καλόν, τό ἀγαθόν. Δέν ὑπάρχει οὔτε ἕνας. Τάφος ἀνοικτός εἶναι ὁ λάρυγγάς τους, ἕτοιμος νά καταπιῇ τόν πλησίον. Μέ τίς γλώσσες τους μιλοῦν δόλια. Φαρμάκι ἀπό Ὀχιές εἶναι κάτω ἀπό τά χείλη τους. Τό στόμα τους εἶναι γεμᾶτο ἀπό ὕβρεις καί κατάρες ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καί δηλητήριον πικρίας ἐναντίον τοῦ πλησίον. Καί ὅπως λέγει ὁ Ἡσαῒας, τά πόδια τους τρέχουν γρήγορα, γιά νά χύσουν αἷμα, νά φονεύσουν τούς ἀθώους συνανθρώπους τους. Στό διάβα τους σπέρνουν συμφορές, ἡ ζωή τους εἶναι καταστροφή καί δυστυχία, γιά τόν πλησίον. Δέν γνώρισαν τό δρόμο τῆς εἰρήνης γιά τόν ἑαυτόν τους οὔτε γιά τούς ἄλλους. Δέν ὑπάρχει φόβος Θεοῦ στά μάτια τῆς ψυχῆς τους» (πρβλ. Ρωμ. γ΄ 10-18). Θεέ μου, πού καταντήσαμε; Πῶς μᾶς ανέχεσαι, Κύριε; Δόξα τῇ Μακροθυμία Σου, Κύριε, δόξα Σοι!

Καθημερινά κραυγάζουμε μαζί μέ τόν Προφήτη: «Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως  πότε βαρυκάρδιοι; Ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος;»(Ψαλμ. δ΄ 3). Καί μαζί μέ τό Χρυσόστομο θρηνοῦμε τήν ἀθλιότητά μας: «Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε παχυκάρδιοι, τῇ γῇ προσηλωμένοι, κακίαν διώκοντες, πονηρίαν μετιόντες, ταῖς ἡδυπαθείαις κατασηπώμενοι;»...Κύριε, μή βραδύνῃς, μή ἀργοπορῇς. Ἔρχου ταχύ! Καταποντιζόμαστε. Χείμαρρον διῆλθε καί διέρχεται ἠ ψυχή μας. Πρίν  εἰς τέλος χαθοῦμε, πρόφθασε.

«Φύλαξε  τήν Ἐκκλησίαν Σου καί  ὅλους ἐμᾶς τούς ἀχρείους δούλους Σου, ἀπό ὀργῆς, λοιμοῦ, λιμοῦ, σεισμοῦ, καταποντισμοῦ, πυρός, μαχαίρας, ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων, ἐμφυλίου πολέμου καί αἰφνιδίου θανάτου», Σκέπασέ μας κάτω ἀπό τήν παντοδύναμον Σκέπην τῶν πτερύγων Σου, ἀποδίωξον ἀφ’ ἡμῶν πάντα ἐχθρόν καί πολέμιον, εἰρήνευσον ἡμῶν τήν ζωήν Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς καί τόν κόσμον Σου, καί σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν, ὡς ἀγαθός καί φιλάνθρωπος καί ἐλεήμων Θεός.

Κύριε, ἔρχου ταχύ! Ἄνοιξε τούς καταρράκτες τοὐρανοῦ, γιά νά ξεπλύνῃς τίς ντροπές. Ἔλα κοντά μας σάν καθαρτική φωτιά, ὡς «πῦρ καταναλίσκον», καί κάψε. Κάψε τά ἄχυρα τῶν ἔργων μας, κάψε τήν ἔπαρσι, τόν Ἐγωϊσμό, τή φιλαυτία. Κάψε τά ζιζάνια καί σύναξε τό σιτάρι στίς οὐράνιές Σου ἀποθῆκες. Λύτρωσέ μας ἀπό τόν κακό μας ἑαυτό.  Στερέωσε ἐπί τήν πέτραν τῶν Ἐντολῶν Σου τή σαλεμένη μας καρδιά... Μέ δάκρυα ζητῶ τό Ἔλεός Σου!

Κύριε τῶν Δυνάμεων, μεθ’ ἡμῶν γενοῦ. Ἔλα καί μεῖνε κοντά μας. Χωρίς τήν Παντοδύναμον Παρουσία Σου, οἱ ἐχθροί μας, δαίμονες καί δαιμονάνθρωποι, θά μᾶς καταβροχθήσουν ζωντανούς. Βοηθόν ἄλλον στή ζωή μας δέν ἔχουμε κανένα καί δέν θέλουμε νά ἔχουμε ἄλλον ἐκτός ἀπό Σένα.  Ἔλα γρήγορα καί μεῖνε κοντά μας, Θεέ μου! Πιστεύω, Κύριε, καί ὁμολογῶ ὅτι Σύ εἶσαι ἄπειρον Ἔλεος,  ἄπειρη Ἀγάπη, ἀλλά καί ἄπειρη Δικαιοσύνη. Σύ, Κύριε, εἶσαι «ὁ λαλῶν Δικαιοσύνην καί ἀγγέλων ἀλήθειαν»(Ἡσ. 45,19). Σύ, Κύριε, εἶσαι «ὁ ἀγαπῶν Δικαιοσύνην καί μισῶν ἁρπάγματα ἐξ ἀδικίας»(Ἡσ. 61,8). Πιστεύω δέ ὅτι  ἦλθε ἡ στιγμή κατά τήν ὁποίαν θά λάμψῃ  ὡς φῶς ἡ δικαιοσύνη Σου. Καί ὄψονται τά ἔθνη τήν Δικαιοσύνην Σου καί βασιλεῖς τήν δόξαν Σου, καί καλέσει σε τό ὄνομά Σου τό καινόν, ὅ ὁ Κύριος ὀνομάσει αὐτό» (Ἡσ. 61,1-2). Καί πράγματι ὁ Οὐράνιος Πατήρ, Ἐσένα τόν Μονογενῆ Του Υἱόν, γενόμενον, δι’ ἡμᾶς ὑπήκοον μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ, καί ὡς ἄνθρωπον Σέ ὑπερύψωσε καί ἐχαρίσατο εἰς Σέ ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ Ὀνόματί Σου  πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων καί πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός» (Φιλιπ. β΄8-11) καί Σοῦ ἔδωκε «πᾶσαν ἐξουσίαν ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς»(Ματθ. κστ΄18). Διά τοῦτο καί «ἔτι ἡ χείρ ὑψηλή» (Ἡσ. 5,25). 

Γι’αὐτό γιά τήν ἀμετανοησία τῶν ἀνθρώπων καί κατά λόγον Δικαιοσύνης, τό Παντοδύναμο Χέρι Σου, Κύριε, εἶναι ὑψωμένο, ἕτοιμο νά  καταπέσῃ καί νά συντρίψῃ πάντα ὐψηλόν καί ὑπερήφανον καί νά κονιορτοποιήσῃ τήν ἀσέβειαν καί τούς ἀσεβεῖς ὡς τά ἄχρηστα σκεύη κεραμέως. Κύριέ μου, ἐπειδή ἔχω προσωπική ἐμπειρία τῆς ἀγάπης Σου καί τῆς Δικαιοσύνης Σου, τολμῶ, μετά φόβου, καί, ἱκετεύων, Σέ ἐρωτῶ. Πότε θά ἔλθῃς καί θά ἀποδώσῃς Διακαιοσύνην εἰς τούς κατοικοῦντας ἐπί τῆς γῆς; Πότε θά παύσῃ ἡ τόση ἀδικοπραγία; Κύριε μου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, Σύ, τό ἄκακον Ἀρνίον, ὅταν ἄνοιξες τήν πέμπτην σφραγίδα εἶδεν ὁ ἠγαπημένος Ἰωάννης ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου τάς ψυχάς τῶν ἐσφαγμένων διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί διά τήν μαρτυρίαν Σοῦ, τοῦ Ἀρνίου ἥν εἶχον· καί ἔκραξαν φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες· Ἕως πότε, ὁ Δεσπότης ὁ Ἅγιος καί ὁ Ἀληθινός, οὐ κρίνεις  καί ἐκδικεῖς τό αἷμα ἡμῶν ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπί τῆς γῆς;»(Ἀποκ. στ΄9-10).Κύριε, ἕως πότε θά μακροθυμῇς καί δέν θά κάνῃς  κρίσιν καί δέν θά ἀποδίδῃς δικαιοσύνην, γιά τό ἀδικοχυμένο αἷμα τῶν ἀθώων παιδιῶν Σου; Καθημερινά, ὅπως γνωρίζῃς καλλίτερα ἀπό ὅλους, ὡς Θεός, σφαγιάζονται ἀθῶοι, ἀκόμη καί ἄκακα βρέφη ἀπό ἀδιστάκτους δολοφόνους, οἱ ὁποῖοι, χωρίς ἴχνος ντροπῆς, κάνουν Θρίαμβο, πάνω στά νωπά αἵματα τῶν ἀθώων θυμάτων τους καί καυχῶνται, γιά τά ἀτοπήματά τους καί μᾶς χλευάζουν λέγοντες, Ποῦ εἶναι ὁ Θεός σας; Κύριε, Σύ ὁ Μόνος Δίκαιος, ἕως Πότε θά μακροθυμεῖς; Ἕως πότε θά ξανασταυρώνεσαι εἰς τό πρόσωπον τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν Σου;

Πότε, ἐπί τέλους, θά ἔλθῃς νά ἐπιβάλῃς τό ὁριστικόν Τέλος τῆς Ἀνομίας καί θά μᾶς λυτρώσῃς ἀπό τόν Κακό μας ἑαυτό;  

Ἄκουσε τίς ἄναρθρες κραυγές μου, Παντοδύναμε καί ἔρχου ταχύ. «Κύριε τῶν Δυνάμεων, μεθ’ ἡμῶν γενοῦ· ἄλλον γάρ ἐκτός Σου βοηθόν, ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν· Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἐλέησον ἠμᾶς».

 

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟΝ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΗΝΕῼΚΤΑΙ

ΚΑΙΡΟΣ  ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗΣ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΑΣ

ΕΙΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΝ.

 

Ἡ περίοδος τῆς Ἁγίας καί μεγάλης τεσσαρακοστῆς εἶναι πράγματι περισυλλογῆς καί γυμνασίας εἰς εὐσέβειαν. Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, μέ τούς κατανυκτικούς ὕμνους καί τά ἀποστολικά καί εὐαγγελικά ἀναγνώσματα προσπαθεῖ νά μᾶς ἀφυπνίσῃ, νά μᾶς φέρει σέ συναίσθησι  τῆς ἁμαρτωλότητός μας Ἐνώπιον τοῦ Παντάνακτος Θεοῦ. Μᾶς ὁδηγεῖ σέ περισυλλογή καί αὐτοεξέτασι, σέ ἐνσυνείδητο αὐτοέλεγχον καί μᾶς φέρει σέ αὐτογνωσία καί εἰλικρινῆ μετάνοια.

ΟΛΟΙ ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι θνητοί γνωρίζουμε καλά, πώς ἔχουμε ξεφύγει ἀπό τό δρόμο τῆς Ζωῆς, ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ, καί ζοῦμε, σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία, χωρίς Θεόν, χωρίς Ἀγάπη, χωρίς ἔλεος, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα,χωρίς περιεχόμενο. Ὁ Ἕνας στέκεται ἀπέναντι στόν ἄλλον σάν ἐχθρός. Στρέφει ὁ Μανασσῆς καί τρώγει τίς σάρκες του, κατεσθίει τόν ἀδελφό του. Σωρεύουμε στόν κόσμο συμφορές, πολέμους ἀκαταστασίες, θανατώνουμε τούς ἀθώους καί κάνουμε Θρίαμβο, χωρίς ἴχνος ντροπῆς, πάνω στά νωπά αἵματα τῶν θυμάτων μας.  Ἀρνούμαστε τόν Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν, ἀρνούμαστε τήν ΑΓΑΠΗΝ καί λατρεύουμε τά Εἴδωλα, τό Βόρβορο, τό Διάβολο, τό Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα. Μᾶς κυριεύουν τά βρωμερά μας Πάθη καί δημιουργοῦμε μιά ἀποπνικτική, βρωμερή ἀτμόσφαιρα, πού κυριολεκτικά μᾶς πνίγει. Καί παρόλα αὐτά, ἐμεῖς προσκυνοῦμε τά Εἴδωλα, καί συνεχίζουμε τά ἄνομα ἔργα τῶν χειρῶν μας, φόνους, κλοπές, ληστεῖες καί πᾶν φαῦλον πρᾶγμα(πρβλ. Ἀποκ. θ΄20-21). Γι’αὐτό εἶναι «πικρό καί τό νερό πού πίνουμε καί τό ψωμί, πού τρῶμε «ἄρτος Ὀδύνης». Ἔτσι ἀφήνουμε νά μπῆ ὁ Διάολος μέσα μας καί βαίνουμε ὁλοταχῶς στό ἄκρον ἄωτον τῆς ἀθλιότητος, στήν ἄβυσσο τῆς αἰώνιας Ὀδύνης , στό Χαμό.

Ἡ Αγία μας Ἐκκλησία διαπιστώνει τήν κατάντια μας καί πόνον προσπαθεῖ, πρίν τελειωτικά χαθοῦμε, νά φωτίσῃ τά σκοτάδια μας, μέ τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ. Μᾶς ΚΑΛΕΙ νά μετα-νοήσουμε καί νά ἐπιστρέψουμε στήν Πατρική Ἑστία, στήν Πηγή τοῦ Ζῶντος Ὕδατος. Ἰδιαιτέρως δέ κατά τήν περίοδο τῆς Μεγάλης τεσσαρακοστῆς, μᾶς ΚΑΛΕΙ νά τροποποιήσουμε καί νά θεραπεύσουμε τήν προβληματική μας συμπεριφορά.

Μᾶς ΚΑΛΕΙ «νά φύγουμε ἀπό τήν πνιγερή ζωή στῆς Ὀμορφιᾶς τή σφαῖρα». Νά «νεκρώσουμε τά μέλη ἡμῶν τά ἐπί τῆς γῆς». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει ὅτι «Οἱ δέ (μαθηταί) τοῦ  Χριστοῦ τήν σάρκα ἐσταύρωσαν σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις»(Γαλάτ. ε΄24).  Μᾶς ΚΑΛΕΙ νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ.

                           Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μή φοβεῖσθε» (Ματθ,ιδ΄27).

Καί πραγματικά ὅταν ἀγωνιζώμαστε ἔχοντας στραμμένο τό βλέμμα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος στόν  ἀρχηγό τῆς Πίστεώς μας καί τελειωτήν, τόν γλυκύ καί πρᾷον, στόν Ἰησοῦν Χριστόν, μποροῦμε νά περιπατοῦμε καί πάνω στήν τρισκυμισμένη θάλασσαν. Ὅταν ὅμως ἀποστρέψουμε τό βλέμμα μας ἀπό τόν Κύριον, τότε καταποντιζόμαστε. Ἀλλά καί τότε ὁ Παντοκράτωρ, σπεύδει καί μᾶς ἀνασύρει ἀπό τόν βυθόν, μᾶς λυτρώνει ἀπό τόν κίνδυνον , μᾶς ἐλευθερώνει καί μᾶς ὁδηγεῖ «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων». Ἀρκεῖ νά πιστεύουμε καί ἐναθέτουμε τήν ψυχήν μας Σ'Αὐτόν, πού σταυρώθηκε, γιά μᾶς.

Ὁ Πέτρος λέγει ὅτι «ὁ Χριστός  ἔπαθεν ὑπέρ ἡμῶν, ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσωμεν  τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ» ( παρβλ. Α΄ Πέτρ. β΄21).

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δέ μᾶς προτρέπει λέγων: «Γίνεσθε οὖν μιμηταί τοῦ Θεοῦ ὡς τέκνα ἀγαπητά, καί περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, καθώς καί ὁ Χριστός ἠγάπησεν ἡμᾶς καί παρέδωκεν ἑαυτόν ὑπέρ ἡμῶν προσφοράν καί θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμήν εὐωδίας» ( Ἐφεσ. ε΄1-2). Μᾶς ΚΑΛΕΙ νά ζοῦμε ὅπως ὁ Χριστός, «καθώς πρέπει ἁγίοις».

Γιά νά κατακτήσουμε ὅμως  τήν ἁγιότητα, χρειάζεται ἐπίπονη ἄσκησις, γυμνασία εἰς εὐσέβειαν. Χρειάζεται συνεχής ἀγῶνας πνευματικός, Προσοχή, Νῆψις, νηφαλιότητα, ἐγρήγορσις.  Ἀδιάλειπτη Προσευχή καί εὐάρεστη στό Θεό ΝΗΣΤΕΙΑ. Χρειάζεται ἄθλησις, γυμνασία.

Ὁ Παῦλος συνιστᾶ στόν Τιμόθεο καί στόν καθένα ἀπό μᾶς καί λέγει: «Γύμναζε δέ καί συνήθιζε τόν ἑαυτόν σου εἰς τήν συνεχῆ ἐξάσκησιν τῆς εὐσεβοῦς καί ἁγίας ζωῆς. Σοῦ συνιστῶ δέ τήν γυμνασίαν αὐτήν, διότι ἡ μέν σωματική ἐξάσκησις καί ἐκγύμνασις εἰς ὀλίγον εἶναι ὠφέλιμος, ἐπειδή ἀποβλέπει μόνον εἰς τό σῶμα, πού εἶναι φθαρτόν. Ἡ εὐσέβεια ὅμως εἶναι ὠφέλιμος εἰς ὅλα, καί εἰς τό σῶμα δηλαδή καί εἰς τήν ψυχήν, διότι ὑπόσχεται αγαθά καί ἀνταμοιβάς καί διά τήν παροῦσαν καί διά τήν μέλλουσαν ζωήν» (Α΄Τιμόθ. δ΄7-8).

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ ὅλους νά γυμναζώμαστε εἰς τήν εὐσέβειαν. «Τό Στάδιον , λέγει, τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι, εἰσέλθετε». Ὅσοι πραγματικά, μέ τήν καρδιά σας θέλετε νά γυμνασθῆτε εἰς εὐσέβειαν, ὅσοι θέλετε νά ἐξασκηθῆτε στήν πνευματική καί ἁγίαν ζωήν, ὅσοι θέλετε νά ἀκολουθήσετε τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ, καί νά μάθετε εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,  μπῆτε στό στάδιο  καί προετοιμασθῆτε, γιά τόν καλόν ἀγῶνα τῆς νηστείας. Μάθετε καλά τί σημαίνει εὐάρεστος στόν Θεόν νηστεία, ὥστε νά μή γίνεσθε σκυθρωποί,  ὅπως ἀκριβῶς οἱ ὑποκριτές Φαρισαῖοι. Τί εἶναι θεάρεστος νηστεία; Εἶναι μόνον ἡ ἀποχή ἀπό ὡρισμένα φαγητά καί ὡρισμένες μέρες; Ἡ ἀποχή ἀπό τά φαγητά εἶναι τό σῶμα τῆς κατά Θεόν νηστείας. Ἡ Ψυχή τῆς νηστείας, ἡ οὐσία τῆς νηστείας εἶναι ἡ τῶν κακῶν  ἀλλοτρίωσις, ἀποχή γλώσσης, θυμοῦ, καταλαλιᾶς καί γενικά ἡ ἀποχή ἀπό τό Κακό καί τήν ἁμαρτία. ΝΗΣΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ. Καί ὀφείλουμε ὄχι μόνον Μερικές μέρες νά νηστεύουμε, ἀλλά σέ ὅλη μας τή ζωή νηστεύουμε ἀπό τό Κακό καί τήν ἁμαρτίαν.  Ὀφείλουμε νά μάθουμε, καθημερινά, νά λατρεύουμε τό Θεό μέ τέλεια ἀγάπη καί τόν πλησίον μας ὅπως τόν ἑαυτό μας. Αὐτή ἡ νηστεία εἶναι εὐάρεστος στό Θεό.  Καί ἠ ἀποχή ἀπό τά φαγητά ἔχει σκοπό νά νικήσουμε τό βρωμερό Πάθος τῆς γαστριμαργίας, τῆς κοιλιοδουλείας, κυρίως δέ, γιά νά κάνουμε ἐλεημοσύνη. Νά βγάζουμε τή μπουκιά  ἀπό τό στόμα μας, γιά νά τρέφουμε κάθε πεινασμένο, νά ντύνουμε τό γυμνό νά θεραπεύουμε κάθε ἀνήμπορο. Αὐτή τή νηστεία θέλει ὁ Θεός, βδελύσεται ὁ Κύριος τά ψευτοκαμώματά μας καί τίς ψευτονηστεῖες μας καί τίς πονηριές μας(παρβλ. Ἡσ. α΄11-20 Ματθ. κε΄31-46).

Ὁ Πιστός στό Θεό ἀθλεῖται, ἀσκεῖται, μαθαίνει «Τί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ τό ἀγαθόν καί εὐάρεστον καί τέλειον» ( Ρωμ. ιβ΄2) καί τό κάνει «πρᾶξι» στήν καθημερινή του ζωή. Ὁ  πιστός στή ζωή του ὀφείλει νά νηστεύει, δηλαδή νά πράττῃ, ὄχι τό δικό του θέλημα, ἀλλά τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως θέλει ὁ Θεός, ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς. Τότε ἀθλεῖται νομίμως. Εἷναι δέ ἀπολύτως βέβαιον ὅτι «οἱ νομίμως ἀθλοῦντες, δικαίως στεφανοῦνται».

Ὁ ἱερός ὑμνωδός τῆς Ἐκκλησίας μας, τότε μόνον θά μπορέσουμε νά ἀντιπαλέσουμε, νά πολεμήσουμε ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μας,  ἐναντίον τοῦ κακοῦ μας ἑαυτοῦ, ἐναντίον τοῦ διαβόλου καί τῶν δαιμονανθρώπων, ὅταν ἀναλάβουμε τήν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ. Δηλαδή στόν πνευματικό μας ἀγῶνα εἶναι ἀνάγκη νά πολεμήσουμε τόν ἐχθρόν μέ τά ὅπλα τοῦ Θεοῦ: α)«Κατέχοντες ὡς τεῖχος ἄρρηκτον τήν Πίστιν εἰς τόν Θεό» ,ὅτι πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι. β) Ὡς θώρακα τήν Προσευχήν, γ) καί περικεφαλαίαν τήν Ἐλεημοσύνην καί δ) ἀντί μαχαίρας τήν ΝΗΣΤΕΙΑΝ, ὡς μίμησιν τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, διότι αὐτή θεάρεστος νηστεία ἐκτέμνει ἀπό καρδίας( Ξεριζώνει μέσα ἀπό τήν καρδιά μας) πᾶσαν κακίαν». Ὅποιος ἀγωνίζεται καί χρησιμοποιεῖ αὐτόν τόν ὁπλισμόν , Ὁ ποιῶν ταῦτα τόν ἀληθινόν κομίζεται στέφανον παρά τοῦ παμβασιλέως Χριστοῦ ἐν τῇ Ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως».

«ΥΙΟΥΣ ΕΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΙ ΥΨΩΣΑ,

ΑΥΤΟΙ ΔΕ ΜΕ ΗΘΕΤΗΣΑΝ»

( Ἡσ. α΄2).

 

«Ἔγνω  βοῦς τόν κτησάμενον καί ὄνος τήν φάτνην

τοῦ Κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραήλ δέ με οὐκ ἔγνω καί ὁ λαός με

οὐ συνῆκεν» (Ἡσ. α΄ 3).

Ὁ Πανάγαθος Θεός, ὁ πατέρας τῆς Στοργῆς, ἀπό ἄπειρη Ἀγάπη, υἱούς ἐγέννησε καί ὕψωσε. Τίμησε τόν ἄνθρωπο, τόν ἔπλασε «κατ’εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν Αὐτοῦ». Ὁ ἄνθρωπος ὅμως δέν κατενόησε τήν ἀξίαν καί τήν τιμήν τοῦ «κατ’εἰκόνα», ἀθέτησε τήν Ἐντολήν  τοῦ οὐρανίου Πατρός. Καί διά τῆς παρακοῆς ἀπέδειξε τήν ἀχαριστία του πρός τόν Εὐεργέτην.

Ὁ πατέρας τῆς Στοργῆς, ἔδωκε τήν Ἐντολήν, ὡς Φῶς: α)γιά νά  φωτίζῃ τήν πορεία του ἀπό τό «κατ’εἰκόνα», εἰς τό «καθ’ ὁμοίωσιν». β) γιά νά τόν κρατήσῃ κοντά Του, νά τοῦ θυμίζῃ τόν Δημιουργόν καί Εὐεργέτην του καί νά τόν βοηθῇ νά διαφυλάσσῃ τή σχέσι, κοινωνίαν καί ἕνωσιν τοῦ πλάσματος μέ τόν Πλάστην καί γ) γιά νά μάθῃ ὁ ἄνθρωπος, ὅτι ἡ Ὑπακοή στό Θεῖον Θέλημα εἶναι  ἀπόδειξις ἀγάπης, πού ἐνώνει τό πλᾶσμα μέ τόν Δημιουργόν του καί Χαρίζει τήν αἰώνιον ζωήν καί μακαριότητα. Ἐνῷ ἡ Παρακοή, Χωρίζει τό πλᾶσμα ἀπό τόν Πλάστην, εἶναι ἔλλειψις ἀγάπης, ἀχαριστία, ἔπαρσις καί προσβολή τῆς γνήσιας Ἀγάπης, πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο εἰς τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας Ὀδύνης.

Ὁ Θεός ὑψώνει τόν ἄνθρωπον καί τόν δοξάζει. Τόν εὐλογεῖ καί τόν καθιστᾶ  κύριον πάσης τῆς Κτίσεως. Φυτεύει Παράδεισον ἐν Ἐδέμ καί τοποθετεῖ τόν ἄθρωπον «ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτόν καί φυλάσσειν»(Γενέσ. α΄26. β΄8,15).

Θέλει ὁ Πανάγαθος νά κρατήσῃ τόν ἄνθρωπον κοντά Του, στόν Παράδεισο, σέ διαρκῆ σχέσι, ἐπικοινωνία, συνομιλία καί ἕνωσί μαζί Του. Ἡ ἕνωσις αὐτή καί κοινωνία μέ τόν Θεόν διατηρεῖται μόνον μέ τήν τελείαν Ἀγάπην. Ἡ Ἁγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι δεδομένη. Ὁ ἅνθρωπος καλεῖται νά ἀγαπήσῃ τό Θεό μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς του, γιά νά διαφυλάξῃ τόν Παράδεισο τῆς τρυφῆς, τή Θεία Κοινωνία μέ τόν Δημιουργόν του. Καί ὁ Φιλάνθρωπος δίδει τήν ΕΝΤΟΛΗΝ, ὡς σημεῖον ὀρθοῦ,  Προσανατολισμοῦ, ὡς «ὕλην εἰς τό αὐτεξούσιον» καί γιά βοηθῇ τόν ἄνθρωπον,  νά προσέχῃ εἰς τόν ἑαυτόν του, νά ἐνθυμῆται δέ καί νά λατρεύῃ «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» τόν Δημιουργόν καί Εὐεργέτην του. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως, «ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε», λέγει ὁ Δαυῒδ. «Ἔγνω βοῦς τόν κτησάμενον καί ὄνος τήν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραήλ δέ με οὐκ ἔγνω καί ὁ λαός με οὐ συνῆκεν»( Ἡσ. α΄3).

Κυριεύεται ὀ ἄνθρωπος ἀπό τά βρωμερά του πάθη καί ἀντιστρατεύεται στό Θέλημα τοῦ Θεοῦ, στήν Ἀγάπη Του. Ἀρνεῖται  τόν Εὐεργέτη του, τόν Δημιουργόν του καί λατρεύει τό Βόρβορο,  τά Εἴδωλα, τό Μαμωνᾶ, τόν Εαὐτούλη του. Κυριεύεται ἀπό τό Πάθος, ἀπό τήν Ἔπαρσι, ἀπό τόν Ἑγωϊσμό, ἀπό τή γαστριμαργία;

Μπῆκε ὁ Διάολος μέσα του καί τόλμησε νά προσβάλλει τόν Πατέρα τῆς Στοργῆς, τόν Δημιουργόν του; Ναί. Ἔτσι ἔχασε τήν Πατρική ἀγκαλιά.

Ποιός λογικός  ἄνθρωπος συμβουλεύεται στή ζωή του τό Διάβολο; Ποιός νουνεχής ἀκολουθεῖ τίς συμβουλές τοῦ Πονηροῦ, τοῦ Φθονεροῦ, τοῦ Πατέρα τῆς Ψευτιᾶς;  Δυστυχῶς, ὄχι μόνον ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ἀλλά κάθε ἄνθρωπος, ἐπιθευμεῖ τό «ἀπηγορευμένο». Ὁ Πάνσοφος καί πανάγαθος παρακαλεῖ καί προτρέπει κάθε ἄνθρωπο καί λέγει σέ ὅλους καί στόν καθένα χωριστᾶ: «Παιδί μου, νἆσαι πάντοτε μαζί μου. Πάντα τά ἐμά σά ἐστιν» (Λουκ. ιε΄31). Φύλαττε τόν Παράδεισο, γιά νά μή τόν χάσῃς. Πρόσεχε στόν ἑαυτό σου. Πρόσεχε μή ξεχάσῃς τό Θεό σου.

«Ἀπό παντός ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ, ἀπό δέ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλόν καί πονηρόν, Οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ·  ᾗ δ’ ἄν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γενέσ. β΄ 16). Ἡ πλεονεξία εἶναι Εἰδωλολατρία. Ἡ Παρακοή εἶναι αἰώνιος θάνατος. Εἶναι χωρισμός ἀπό τό Θεό.

«Ὡραῖος ἦν καί καλός εἰς βρῶσιν ὁ ἐμέ θανατώσας καρπός». Εἶναι ἐλεύθερος καί κύριος ὁλοκλήρου τοῦ Παραδείσου, εἶναι ἐλεύθερος νά φάγῃ ἀπό τούς καρπούς ὅλων τῶν δένδρων, ἐκτός ἑνός. Καί αὐτός πλεονεκτεῖ. Θέλει καί τόν καρπόν τοῦ ἀπηγορευμένου. Καί χάνει τόν Παράδεισο, τή Θεία Κοινωνία.

Ὄχι μόνον στό Ἀδάμ,  ὄχι μόνο στόν Ἰούδα, ἀλλά σέ ὅλους μας, εἰσέρχεται ὁ Σατανᾶς, (πρβλ. Λουκ. κβ΄3.  Ἰωάν. ιγ΄27), μπαίνει ὁ Διάολος μέσα μας, καί μᾶς κυριεύουν τά βρωμερά μας Πάθη, ἡ ἔπαρσις, ὁ ἐγωϊσμός, ἡ γαστριμαργία, ἡ πλεονεξία, καί «τολμῶμεν», καί προσβάλουμε τόν Οὐράνιον Πατέρα μας, τόν Πατέρα τῆς Στοργῆς, γιά νά χορτάσουμε μέ τήν ἀπόλαυσι τοῦ «ἀπηγορευμένου». Καί τί κερδίζουμε μέ τήν παραβατική μας συμπεριφορά; Κερδίζουμε τόν βέβαιο θάνατο, τήν ἀπώλεια τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς, τό χωρισμό μας ἀπό τόν Θεόν, τόν Πατέρα τῆς Στοργῆς. «Ἐν ᾗ δ’ ἄν  ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ’αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε».

Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μᾶς προτρέπει καί λέγει: «Πρόσεχε σεαυτῷ, μή ἐπιλάθῃ Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου...Κύριον τόν Θεόν σου φοβηθήσῃ καί αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις καί πρός αὐτόν κολληθήσῃ καί ἐπί τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ὀμῇ»(Δευτ. 6, 12-13). Ὁ Πατέρας τῆς Στοργῆς, ὡς ἄπειρη Ἀγάπη, μᾶς βεβαιώνει καί μᾶς ἐνθαρρύνει λέγων ὅτι εἶναι δικός μας καί εἴμαστε δικοί Του καί  ζητεῖ τήν ψυχή μας, τή σωτηρία μας. Ζητεῖ νά εἴμαστε ἐνωμένοι μαζί Του, μέ γνήσια καί τέλεια Ἀγάπη.  Ζητεῖ νά τηροῦμε τάς Ἐντολάς Του. Νά ἀγαπῶμεν τόν Θεόν μας καί τόν πλησίον μας ὡς ἑαυτόν. «Οὐκ ἐπιθυμήσεις τήν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου... Οὐκ  ἐπιθυμήσεις ὅσα τῷ πλησίον σού ἐστι» (Δευτ.6, 21). «Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τήν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Μάρκ. στ΄ 18). «Ἀπό παντός ξύλου(δένδρου) τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ  βρώσει φαγῇ, ἀπό δέ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλόν καί πονηρόν, Οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ· ᾗ  δ’ ἄν ἠμέρᾳ φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε».

Χάσαμε τόν Παράδεισο, διά τῆς Παρακοῆς. ἀπό κακή μας Θέλησι, βρεθήκαμε εἰς τήν ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου γῆν, ἐν μέσῳ ἀκανθῶν καί τριβόλων. Χωρίς Ἀγάπην, χωρίς Θεόν, χωρίς σκοπόν, χωρίς περιεχόμενον. Γυμνοί τῆς Χάριτος. Ἁπερίγραπτον εἶναι τό μέγεθος τῆς Ὀδύνης!... «Ἀπό ποῦ νά ἀρχίσω νά θρηνῶ τάς τοῦ ἀθλίου μας βίου πράξεις; Συγχώρεσέ μας, Θεέ μου».

Κύριέ μου Ἰησοῦ,  τί ἔπαθα ὁ  ἄθλιος, ὁ ἐλεεινός, ὁ ταλαίπωρος  ἐγώ!  Τρελλάθηκα. Πῶς βρέθηκα ἐκτός ἑαυτοῦ; Πῶς ἄφησα ἀφύλακτες τίς θύρες; Πῶς κυριεύθηκα ἀπό τήν ἔπαρσι; Πῶς τυφλώθηκα ἀπό τό Πάθος τῆς πλεονεξίας;  Πῶς τόλμησα καί προσέβαλα τόν οὐράνιον Πατέρα μου, τόν Πατέρα τῆς Στοργῆς; Πῶς ἔδειξα τόση ἀχαριστία, καί παραβάτης ὤν τῆς Θείας ἔντολῆς, χωρίσθηκα ἀπό τόν Πατέρα μου ; Πῶς βρέθηκα εἰς Χώραν μακράν βόσκειν χοίρους; Πῶς ἐνεπάγην εἰς ἰλύν βυθοῦ; Πόσο ἀσυλόγιστα, Κύριε,  συμπεριφέρθηκα καί ἔπραξα τό ἀτόπημα αὐτό τῆς ντροπῆς καί τῆς Παραφροσύνης; Πῶς χωρίσθηκα ἀπό  τήν Πηγή τῆς Ζωῆς; Πῶς ξεντύθηκα τό ἔνδυμα τῆς ἀφθαρσίας καί ντύθηκα τό ἔνδυμα τῆς φθορᾶς; Πῶς διέπραξα αὐτήν τήν ἀναισχυντίαν;

Ἑγώ ὀ δυστυχής καί ταλαίπωρος καί ἡ σύντροφός μου, φθόνῳ τοῦ Διαβόλου, πλεονεκτοῦντες, ἐπιθυμήσαμε «τό ἀπηγορευμένο» καί, χωρίς ἴχνος ντροπῆς, διεπράξαμε  «τό ἀνεπίτρεπτο», τήν «Ὕβριν»,  προσβάλλοντες τόν  Πατέρα τῆς Στοργῆς. Χάσαμε τόν Παράδεισο, τή Θεία Κοινωνία!... «Πῶς Παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ, καί συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ;»

Πόσο, ἀλήθεια, ταλαίπωροι καί ἐλεεινοί εἴμαστε ἐμεῖς ἄνθρωποι! Πόσο ἄμυαλοι, πόσο κωφοί, τυφλοί καί ἀπερίσκεπτοι! Ποιός θά μᾶς λυτρώσῃ ἀπό τό σῶμα τοῦ θανάτου τούτου;  Ποιός θά μᾶς λυτρώσῃ Κύριέ μου Ἱησοῦ, ἀπό τή δουλεία τῆς φθορᾶς; Ποιός θά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τήν Κοιλάδα τοῦ Κλαυθμῶνος; Ποιός θά μᾶς ἀνασύρει ἀπό τήν ἰλύν βυθοῦ στήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ, ἄν ὄχι Σύ, Κύριέ μου Ἱησοῦ, πού Σταυρώθηκες γιά μᾶς; Ποιός ἄλλος ἐκτός ἀπό Σένα μπορεῖ καί θέλει νά μᾶς λυτρώσῃ ἀπό τό Θάνατο καί νά μᾶς ἐπανεισάγει εἰς τόν Παράδεισο; 

Κύριέ μου, γλυκειά μου Ἄνοιξις, ὤ Φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου !

 

Μόνον Σύ θέλεις ὡς Πανάγαθος καί μπορεῖς, ὡς Παντοδύναμος, νά μᾶς συμφιλιώσῃς μέ τόν Οὐράνιον πατέρα μας καί νά μᾶς ὁδηγήσῃς εἰς τόπον ἀναψυχῆς, «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων». Μόνον Σύ ἔγινες ὑπήκοος μέχρι Θανάτου, Θανάτου δέ Σταυροῦ. Μόνον Σύ μᾶς ἀγάπησες καί μᾶς ἔλουσες καί μᾶς ἐκαθάρισες μέ τό πανάγιον αἷμα Σου καί μόνον Σύ μπορεῖς νά μᾶς συμφιλιώσῃς μέ τό Πατέρα. Πῶς μπορῶ νά περιγράψω τήν συγκατάβασί Σου; Πῶς νά ἐκφράσω τά μεγαλεῖα Σου, Ὕψιστε Θεέ!  Δέν ξέρω ΠΩΣ , δέν βρίσκω λόγια κατάλληλα νά συνθέσω ἐπάξιον ὕμνον Εὐχαριστίας. Δέξου τά δάκρυά μου καί τή συντριβή τῆς καρδιᾶς μου! Ἁξίωσέ με, Κύριε, παντοτινά νά Σέ ὑμνῶ καί νά Σέ δοξάζω! Καί μή βραδύνῃς...

Κύριε, ἔρχου ταχύ, λύπήσου μας καί ἐλέησέ μας. Πληθαίνουν οἱ ἀνομίες μας, ἀλλά αὐξάνονται καί οἱ ἐχθροί μας, δαίμονες καί δαιμονάνθρωποι καί μεγαλύτερος ἐχθρός, ὁ κακός μας ἑαυτός. Στήριξε, Κύριε, ἐπί τήν Πέτραν τῶν Ἐντολῶν Σου τή σαλεμένη μας καρδιά.  Δῶσε μας τό Χάρισμα τῆς μετανοίας καί ἀξίωσέ μας, εἰλικρινά μετανοιωμένοι, νά ἐπιστρέψουμε κοντά  Σου  καί νά Σέ λατρεύουμε, μέ τήν καρδιά μας, καί, ἀσιγήτως, νά Σέ ὑμνοῦμε, μετά τῶν ἁγίων, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. Αμήν.

 

ΠΑΡΑΔΕΙΣΕ ΠΑΝΤΙΜΕ, Η ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ...

 Ο ΠΑΝΤΙΜΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ,  Η ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ,

 ΧΑΘΗΚΕ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΟΗΣ.

Ἐξέπεσε ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ Ἑωσφόρος, διά τήν ἔπαρσιν.

Καί ὁ  Ἀδάμ ἔχασε τόν Παράδεισον, διά τῆς παρακοῆς.

Ὁ πάνσοφος καί Φιλανθρωπος Θεός, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, ἔπλασε τόν ἄνθρωπον, μικρόν θεόν, μικρόν δημιουργόν, μέ νοῦν καί ἐλευθερίαν καί ἀπό τήν ἀρχήν τῆς δημιουργίας φυτεύει τόν Παράδεισον τῆς τρυφῆς, γιά ὅλα τά πλάσματά του, μέ τήν ἐντολήν ἐργάζεσθαι αὐτόν καί φυλάσσειν. Τί εἶναι ὁ Παράδεισος, τόν ὁποῖον καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νά ἐργάζεται καί νά φυλάσσῃ νά μή τόν χάσει; Παράδεισος εἶναι ἡ μυστική, ἐσωτερική, πνευματική σχέσις, κοινωνία, συνομιλία καί ἕνωσις τοῦ ἀνθρώπου, μέ τόν Δημιουργόν καί Εὐεργέτην του.

Ἐργασία εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ Χαρίσματος τῆς Διακρίσεως τοῦ ἀνθρώπου, πρός  διαφύλαξιν τῆς ἐπικοινωνίας τοῦ πλάσματος, μέ τόν Πλάστην καί Κύριον. Ἡ Τήρησις τῆς Ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, ἡ ὑπακοή  στό Θεῖον Θέλημα, εἶναι ἡ ἔκφρασις τῆς ἀγάπης, τῆς ἀφοσιώσεως καί τῆς εὐγνωμοσύνης τοῦ πλάσματος πρός τόν Θεόν, τόν Εὐεργέτην καί Κύριον. Ἡ Ἐντολή εἶναι ἔκφρασις τῆς Πατρικῆς στοργῆς, πού φωτίζει τήν πορεία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό «κατ’ εἰκόνα» εἰς τό «καθ’ὁμοίωσιν». Εἶναι «ὕλη εἰς τό αὐτεξούσιον», ὥστε νά συνειδητοποιήσῃ ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἡ Ὑπακοή εἰς τό Θεῖον Θέλημα Ἑνώνει τό πλᾶσμα μέ τόν Πλάστην, διαφυλάσσει τόν Παράδεισον, τήν ἀδιάλειπτον σχέσιν, κοινωνίαν καί ἕνωσιν τοῦ πλάσματος μέ τόν Πλάστην καί Χαρίζει τήν αἰώνιον καί ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου Κάλλους τοῦ Προσώπου τοῦ Κυρίου, τήν αἰώνιον μακαριότητα. Ἐνῷ  ἡ Παρακοή εἰς τό Θεῖον Θέλημα Χωρίζει τό πλᾶσμα ἀπό τόν Πλάστην. Διότι εἶναι ἀπόδειξις ὅτι δέν ὑπάρχει Ἀγάπη τοῦ πλάσματος, πρός τόν Θεόν, δέν ὑπάρχει ἀφοσίωσι καί εὐγνωμοσύνη πρός τόν Εὐεργέτην. Ἡ Ἐντολή εἶναι  τό σημεῖον τοῦ Ὀρθοῦ Προσανατολισμοῦ. Ὁ ἄνθρωπος διά τῆς ὑπακοῆς διαφυλάσσει τόν Παράδεισον, ἐνῷ διά τῆς Παρακοῆς, μέ τή θέλησί του, ἐξέρχεται τοῦ Παραδείσου, χάνει τήν ἐπικοινωνία, χωρίζεται ἀπό τόν Θεόν καί εὐρίσκεται εἰς τήν ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου γῆν, χωρίς Θεόν, χωρίς ἀγάπην, χωρίς  σκοπόν, χωρίς περιεχόμενον, ἐμπήγεται δέ εἰς «ἰλύν βυθοῦ». Ὁ Θεός, ὡς ἄπειρη ἀγάπη, δίδει τήν Ἐντολήν, ὡς Ὁδηγόν τοῦ ἀνθρώπου πρός τήν ζωήν. Διά τῆς Ἐντολῆς προγνωρίζει ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἡ Ὑπακοή εἶναι ζωή καί ἡ Παρακοή εἶναι Θάνατος. Καί ἑπομένως ὁ ἴδιος ἀποφασίζει καί ἐκλέγει τή ζωή ἤ τό Θάνατο.

Καθημερινά ὅμως, δυστυχῶς, διαπιστώνουμε, ὅτι, ὅπως ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ἔτσι  καί οἱ περισσότεροι ἀπό μᾶς, ἀσυλλόγιστα, «χωρίς λύπην, χωρίς περίσκεψι, χωρίς αἰδώ», κάνουμε κακή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας, πού μᾶς χάρισε ὁ Πανάγαθος Θεός, γιά νά μποροῦμε νἄμαστε ἐνωμένοι μαζί Του, στόν Παράδεισο τῆς τρυφῆς, καί ἔτσι χάνουμε τή μακαριότητα καί κάνουμε τή ζωή μας Κόλασι, σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία.

Ὁ Θεός ἑτοίμασε Παράδεισο, γιά μᾶς, ἀπό τήν ἀρχή τῆς Δημιουργίας, κι’ ἐμεῖς, χωρίς περίσκεψι, μετουσιώνουμε τόν Παράδεισο, σέ Χοιροστάσι.

Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας ἀναφέρει τό παράπονον τοῦ Δημιουργοῦ, πού, μέ πικρία, λέγει: «Δύο καί πονηρά ἐποίησεν ὁ λαό μου· ἐμέ ἐγκατέλιπον πηγήν ὕδατος ζωῆς, καί ὤρυξαν ἑαυτοῖς λάκκους συντετριμμένους, οἵ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν»(Ἱερεμ. β΄13).

Καί πραγματικά ἀφήνουμε τήν Πηγήν τοῦ Ζῶντος Ὑδατος, τήν Πηγή τῆς Ζωῆς καί τῆς Ἀθανασίας, καί προσπαθοῦμε νά ξεδιψάσουμε τή δίψα μας στά «λασπονέρια» τῆς ἀποστασίας. Ορύσσουμε,  «λάκκους συντετριμένους», δηλ. στέρνες πού δέν μποροῦν νά συγκρατήσουν νερό.

Χάνουμε τόν Παράδεισο. Πᾶς ὁ ἄνθρωπος, διά τῆς Παρακοῆς, ἀπεκδύεται τό ἔνδυμα τῆς ἀφθαρσίας καί ἐνδύεται τό ἔνδυμα τῆς φθορᾶς. Γυμνός τῆς Χάριτος, ἀπό κακή δική του θέλησι, ὅπως οἱ πρωτόπλαστοι «ἔρραψαν φύλλα συκῆς καί ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα»(Γενέσ. γ΄7), ἔτσι καί ὁ καθένας ἀπό μᾶς ντυμένος «τόν κνησμό», τίς τύψεις, τόν ἔλεγχον τῆς συνειδήσεως καί  μακράν ἀπό τήν Πηγή τῆς ζωῆς, εἰς τήν ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου γῆν, ἐν μέσῳ ἀκανθῶν καί τριβόλων, «ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ» ὀδυνᾶται καί θρηνεῖ τήν ἀπώλειαν  τῆς κοινωνίας του μέ τόν Θεόν. Ὁ Θεός μακροθυμεῖ, ἐνδύει τόν ἄνθρωπον μέ «δερματίνους χιτώνας» , μέ τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Προεξαγγέλλει τόν ἐρχομό τοῦ Σωτῆρος(Πρωτευαγγέλιον. Γενέσ. γ΄ 15 ) καί ἐγκαθιστᾶ τόν ἄνθρωπον εἰς τήν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου γῆν(Γενέσ, γ΄24).

Ὁ ἄνθρωπος τῆς Παρακοῆς τί ἀποκομίζει «ζῶν ἀσώτως», μακράν τοῦ Θεοῦ; Τί κερδίζει βόσκειν χοίρους. καί ἐπιθυμῶν γεμίσαι τήν κοιλίαν αὐτοῦ ἐκ τῶν κερατίων, ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι; Ἔξω ἀπό τόν Παράδεισο, ἔξω ἀπό τή ζεστασιά τῆς Πατρικῆς ἑστίας, χωρίς ἀγάπη, χωρίς Θεόν, ὁ ἄνθρωπος στερεῖται «τοῦ, ἐπί τῆς οὐσίας ἄρτου» καί πάντων τῶν ἀγαθῶν, πού χαρίζει ὁ  Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν.

Ποιός μπορεῖ νά περιγράψῃ τήν ἐξαθλίωσι τοῦ ἀνθρώπου, πού χωρίζεται ἀπό τό Θεό; Ποιός μπορεῖ νά περιγράψῃ τοῦ φωτός τή στέρησι, τῆς Ὀδύνης τό μέγεθος,  τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς τήν ἀπώλεια; Ποιός μπορεῖ νά φαντασθῇ τή ζωή, χωρίς ἀγάπη, χωρίς ἔλεος, χωρίς  Θεόν; Καθημερινά ζοῦμε τή ΦΡΙΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΙΣ  ΘΕΟΝ ΖΩΗΣ.

Ἐξ αἰτίας τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπό τήν Πηγή τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν Παράδεισο τῆς Ἐδέμ, φθάσαμε, στόν τόπο τῆς βασάνου, δυστυχῶς, στήν ἔσχάτη ἔξαθλίωσι. Ὁ Προφήτης Δαυῒδ περιγράφει τήν «κατάντια» μας καί χαρακτηριστικά λέγει ὅτι «ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48, 13,21). Ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος, δέν κατενόησε τήν τιμήν τοῦ κατ’εἰκόνα, δέν ἀντελήφθη ἤ δέν θέλησε νά ἀντιληφθῇ τήν τιμήν καί τήν ἀξίαν του, ὡς  δημιούργημα κατ’εἰκόνα Θεοῦ. Κατέρριψε καί ἐξίσωσε τόν ἑαυτόν του πρός τά κτήνη τά ἀνόητα, τά μή ἔχοντα νοῦν καί λογικόν, ὅπως αὐτός,  καί ζῆ καί αὐτός σάν κτῆνος καί πεθαίνει σάν κτῆνος. Ποιά εἶναι ἡ ζωή μας, ἔξω ἀπό τόν Παράδεισο τῆς τρυφῆς; Ποιά εἶναι ἡ ζωή μας χωρίς ἐπικοινωνία καί συνεχῆ συνομιλία καί ἕνωσι μέ τόν Θεόν; Ποιά εἶναι ἡ ζωή μας χωρίς Πίστι, χωρίς ἀγάπην, χωρίς ὁλοκληρωτική ἀφιέρωσι στό Θεό, χωρίς ἀγάπην πρός τόν πλησίον; Κόλασις εἶναι. Ἄβυσσος Ὀδύνης.

Χωρίς Θεόν στρέφει ὁ ἕνας καί κατεσθίει τόν ἄλλον. Ὁ Ἕνας ἄνθρωπος στέκεται ἀπέναντι στόν ἄλλο σάν ἐχθρός.  Ἀνάβουμε φωτιές καί δέν προσπαθοῦμε νά τίς σβύσουμε, ἀλλά «ρίχνουμε λάδι στή φωτιά». Ἀντί νά στείλουμε ἀνθρωπιστική βοήθεια καί νά σταματήσουμε τόν ἀλληλοσπαραγμό, στέλνουμε φονικά ὅπλα, γιά νά συνεχίζονται οἱ σφαγές  καί οἱ ἀδελφοκτονίες. Ἡ Παραφροσύνη σέ ὅλο της τό μεγαλεῖο! Χάθηκε τό κάλλιστον χρῶμα, τό τῆς αἰδοῦς ἐρύθημα, τό χρῶμα τῆς ντροπῆς!  Καί δέν μετ-νοοῦμε. Μέ λυσσώδη μανία μένουμε μακράν τοῦ Θεοῦ, ἔξω ἀπό τόν Παράδεισο. Ἀρνούμαστε τόν Ἀληθινόν Θεόν καί προσκυνοῦμε τά Εἴδωλα. Λατρεύουν τό Διάβολο , τό Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα καί συνεχίζουμε νά ἀδικοπραγοῦμε. Ζοῦμε σέ μιά Σατανοκρατούμενη Ἐποχή.

Πραγματικά, ὅπως λέει ὁ Σαίξπηρ, στό Μάκβεθ,

«Ζοῦμε σέ μιά Ἐποχή, πού, τό  νά  βλάψῃς ἄλλον,

εἶναι πρᾶξι ἐπαινετή. Καί ὅταν κάνῃς τό καλό,

οἱ πιό πολλοί σέ παίρνουν γιά τρελλό».

Γι’αὐτό· «εἶναι πικρό, πολύ πικρό καί τό νερό

πού πίνουμε καί τό ψωμί πού τρῶμε, «ἄρτος ὀδύνης».

Ὁ Πανάγαθος Θεός, ρίχνει, σπλαγχνικό, τό βλέμμα Του στή γῆ, βλέπει τήν «κατάντια» μας, ἀκούει τό θρῆνο μας, τούς στεναγμούς τῶν πεπεδημένων καί τίς στοναχές  τῆς μισοπεθαμένης ἀνθρωπότητος, καί ὡς στοργικός Πατέρας  μᾶς εὐσπλαγχνίζεται.  Στέλνει  κοντά μας τόν Μονογενῆ Του Υἱόν, γιά νά μᾶς ἀνασύρει ἀπό τήν «ἰλύν βυθοῦ» εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ καί νά μᾶς ἐπανεισάγῃ εἰς τόν Παράδεισο, «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων».

Ὁ Χριστός μᾶς πλησιάζει ταπεινά, ἀθόρυβα. Γίνεται Τύπος καί Ὑπογραμμός ὑπακοῆς στό Θεῖον Θέλημα καί μᾶς καλεῖ κοντά Του, νά τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας, νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «πρᾶξι» στήν καθημερινή μας ζωή. Μᾶς καλεῖ νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια Του, γιά νά εἰσέλθουμε καί πάλιν εἰς τόν Παράδεισο.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ νά μετα-νοήσουμε καί νά ἐπιστρέψουμε, συνειδητά μετανοιωμένοι, εἰς τήν Πατρικήν Ἑστία, εἰς τόν Παράδεισο, εἰς τήν ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου Κάλλους τοῦ Προσώπου τοῦ Κυρίου, εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ νά ἀφήσουμε τήν πλάνην καί τήν αἵρεσιν. Νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τά βρωμερά μας Πάθη, καί, καθαροί, νά σταθοῦμε Ἐνώπιον τοῦ Πανοικτίρμονος Θεοῦ.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ, νά παρακαλέσουμε τόν Κύριον τῆς Δόξης, νά μᾶς ἐλεήσῃ  καί νά μᾶς ἀξιώσῃ νά σταθοῦμε ἀνάμεσα στούς Ἀγγέλους καί τούς ἁγίους Του καί νά Τόν δοξολογοῦμε καί, ἀσιγήτως, ἐν ἑνί στόματι, λόγῳ καί ἔργῳ, νά Τόν ὑμνοῦμε, σύν τῶ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, καί τώρα καί πάντοτε καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Διότι, Σ’ Αὐτόν καί μόνον ἀνήκει ἡ τιμή, ἡ Βασιλεία, ἡ δύναμις, τό κράτος καί ἡ δόξα, εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.

 

«Παράδεισε πάντιμε, τό ὡραιότατον κάλλος, θεόκτιστον σκήνωμα, εὐφροσύνη ἄληκτε καί ἀπόλαυσις, δόξα τῶν δικαίων, προφητῶν τερπνότης καί ἁγίων οἰκητήριον, ἤχῳ τῶν φύλλων σου Πλάστην τόν τῶν ὅλων ἱκέτευε τάς πύλας ὑπανοῖξαί μοι, ἅς τῇ παραβάσει ἀπέκλεισα· καί ἀξιωθῆναι τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς μεταλαβεῖν καί τῆς χαρᾶς, ἧς τό πρότερον ἐν σοί κατετρύφησα».  «...Παράδεισε ἁγιώτατε, ὁ δι’ ἐμέ πεφυτευμένος... ἱκέτευε τῷ σέ ποιήσαντι κἀμέ πλάσαντι, ὅπως τῶν σῶν ἀνθέων πλησθήσομαι».

Κύριέ μου Ἰησοῦ, ἄκουσε τήν ταπεινή μου δέησι καί ἐλέησόν με. Δέξου τήν εἰλικρινή μου μετάνοια, Σύ, πού Σταυρώθηκες γιά μᾶς, ἐλέησέ  μας, οἰκτίρμον ! Σύ, Κύριε, ὁ Σωτῆρας μας καί Λυτρωτής τοῦ Σύμπαντος κόσμου, Σύ, Κύριε,  μᾶς ἐβεβαίωσες καί μᾶς εἶπες ὅτι : «Τό ἐμόν πλᾶσμα οὐ θέλω ἀπολέσθαι, ἀλλά βούλομαι τοῦτο σώζεσθαι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν·  ὅτι τόν ἐρχόμενον πρός με οὐ μή ἐκβάλω ἔξω». Σταυρώθηκες δέ καί Ἀναστήθηκες γιά μᾶς Δι’ αὐτό καί ἐγώ, ὁ ἐλεεινός καί ἀνάξιος δοῦλος Σου, εἰλικρινά μετανοιωμένος, ἐπιστρέφω πρός Σέ, τολμῶ δέ καί κραυγάζω· ἐλέησον, οἰκτίρμον, ἐλέησόν ἡμᾶς, τούς παραπεσόντας, καί δέξου μας καί  πάλιν εἰς τόν Παράδεισον!».

 

 

  

«ΟΙΜΟΙ, ΜΕΛΑΙΝΑ ΨΥΧΗ! »

                               ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΟΥΚ ΕΚΚΟΠΤΕΙΣ;

 

 

Μαύρη κι’ ἄραχλη ψυχή μου, ἄθλια, ἐλεεινή,

γεμάτη πίκρα... Μέχρι ποτε θά παραμένης

προσκολλημένη στά γήϊνα, εἰς ἰλύν βυθοῦ;

Ἕως πότε θά κατάκεισαι στή λάσπη; Πότε,

ἐπί τέλους θά πάρῃς τήν ἀπόφασι νά κόψῃς

τούς δεσμούς σου μέ τήν ἁμαρτία καί τό Κακό;

Πότε θά ἀφήσῃς τίς κακές σου συνήθειες καί

τίς κακές σου συναναστροφές, τά βρωμερά σου

πάθη; Πότε θά λυτρωθῇς ἀπ’ τόν Κακό σου ἑαυτό;

Πότε ἐπί τέλους θά περισυλλεγῇς καί πράγματι

θά συναισθανθῆς τήν ἀθλιότητά σου;... Ἕως πότε θά

παραμένῃς κατάκοιτος στή ραθυμία, νωθρός;

Ἀλήθεια, τί; Δέν θυμᾶσαι τό βραχύ τῆς ζωῆς καί τή

ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν

ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων; Δέν θυμᾶσαι τήν φοβεράν

ὥραν τοῦ Θανάτου; Δέν τρέμεις ὁλόκληρη μπροστά

στό φρικτόν Βῆμα τοῦ Σωτῆρος, τοῦ Δικαίου Κριτοῦ ;

Ἄραγε, πῶς θά τολμήσῃς νά σταθῇς Ἐνώπιόν Του;

Καί τί θά ἀπολογηθῇς ἤ τί θά ἀποκριθῆς στή Χάρι Του;

Τά ἔργα σου παρευρίσκονται πρός ἔλεγχόν σου...

Οἱ ἴδιες σου οἱ πράξεις θά σέ ἐλέγχουν καί θά σέ κατηγοροῦν.

 Πῶς θά μπορέσῃς νά σταθῇς Ἐνώπιόν Του;

Λοιπόν, μαύρη κι’ ἄραχλη ψυχή μου, τρισάθλια καί ἐλεεινή, 

ἔφθασε, ἐπί τέλους, ὁ καιρός τῆς Κρίσεως...

Δέν ἔχεις ἄλλη εὐκαιρία, τρέξε γρήγορα, δράμε, 

πρόφθασε, μέ πίστι, φώναξε δυνατά, στό Δίκαιο Κριτή,

στό Λυτρωτή τοῦ Σύμπαντος. Ἐμπρός, μή διστάσῃς. Ὁ

Κριτής εἶναι ὁ Χριστός, αὐτός πού Σταυρώθηκε γιά μᾶς!

Κριτής εἶναι ὁ Σωτῆρας μας καί συνήγορός μας...

Κριτής μας εἶναι ὁ γλυκύς καί πρᾷος Ἰησοῦς, πού εἶναι

ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας μας παρηγοριά

ἡ μόνη μας ἐλπίδα, τό Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές

καταφύγιον. Τρέξε γρήγορα, λοιπόν, καί φώναξέ Του 

δυνατά, μαύρη κι’ ἄραχλη ψυχή μου. ἑξομολογήσου τήν

εἰλικρινῆ σου μετάνοια. Φώναξε δυνατά· Ἥμαρτον, 

Κύριε, ἁμάρτησα σέ Σένα, γλυκειά μου Ἄνοιξι! 

Ἁμάρτησα σέ Σένα τό Θεό μου, ὤ Φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου! 

Ἀλλά γνωρίζω πολύ καλά, Φιλάνθρωπε τήν ἀγάπη Σου 

καί τήν εὐσπλαγχνίαν Σου! Γνωρίζω πολύ καλά ὅτι

Σύ καί μόνον Σύ εἶσαι ὀ Ποιμένας ὁ Καλός. Κύριέ μου, 

Σέ παρακαλῶ, Σέ ἱκετεύω μή με ἀπορρίψης... Μή, Κύριε,

μή μέ χωρίσῃς τῆς ἐκ δεξιῶν Σου παραστάσεως!

Μή με διώξῃς ἀπό κοντά Σου, ὄχι γιατί τό ἀξίζω,

ἀλλά «ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου, γλυκύτατέ

μου Ἰησοῦ,  διά τό μέγα Σου Ἔλεος».

(ἐλεύθερη ἀπόδοσι τοῦ Δοξαστικοῦ τῶν Ἀποστίχων τῆς Κυριακῆς τῆς Κρίσεως).