.JPG)
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ,
«ἡ προσδοκίαν τῶν Ἐθνῶν», «Οὖτος » ὁ ἀληθινός Μεσσίας «κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον»(Λουκ. β΄ 34).
Πράγματι, ὁ δίκαιος καί εὐλαβής Συμεών, ὁ ἄνθρωπος ὁ πιστός, πού, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς του τηροῦσε τάς Ἐντολάς τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, καί μέ λαχτάρα περίμενε τόν Ἐρχόμενον Λυτρωτήν τοῦ Σύμπαντος Κόσμου, εὐχαριστεῖ τόν Θεόν, πού τόν ἀξίωσε νά δεχθῆ στήν ἀγκαλιά τόν Σωτῆρα καί γνωστοποιεῖ σέ ὅλους μας τήν ἀποκάλυψιν τοῦ χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένου Μυστηρίου, τό Μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖον, ἐξ ἀπείρου ἀγάπης, ἔ δ ω κ ε ν εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον»(Ἰωάν.γ΄15,16).
Ὁ δίκαιος αὐτός καί θεοσεβής ἄνθρωπος κρατῶν στήν ἀγκαλιά του, Τόν «δι᾿ οὗ τά πάντα ἐγένετο» εὐλογεῖ τόν Ἰωσήφ καί Τήν Μαρίαν, τήν κεχαριτωμένην Μητέρα τοῦ Κυρίου, καί διακηρύττει ὅτι « ΟΥΤΟΣ», ὁ Γλυκύς Ἰησοῦς, «κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Ὁ Συμεών τονίζει ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος καταδέχεται καί συγκαταβαίνει δι᾿ ἄπειρον Ἔλεος, καί ἔρχεται κοντά μας καί δέν ἐντρέπεται νά μᾶς ἀποκαλεῖ ἀδελφούς Του, ἐνῷ ὡς Καρδιογνώστης, γνωρίζει τήν Πώρωσι καί τήν ἀμετανοησία τῶν μακράν τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπων. Μᾶς εὐσπλαγχνίζεται καί μᾶς καλεῖ κοντά Του.
Τό γεγονός τῆς Ἐνανθρωπήσεως εἶναι ξένον καί παράδοξον Μυστήριον, ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν, ὑπερβαίνει τήν νοητική μας ἱκανότητα, εἶναι ὑπέρλογο. «Οὐ φέρει τό μέγα τοῦτο Μυστήριον ἔρευναν, π ί σ τ ε ι μ ό ν ῃ τοῦτο πάντες δοξάζομεν». Καί εἶναι ἀλήθεια, «Μυστήρια Θεοῦ ἐρευνῶντες» παραπληκτήσωμεν», λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ,θά τρελλαθοῦμε. Τά Μυστήρια τοῦ Θεοῦ, πράγματι, προσεγγίζονται μέ τόν πυρῆνα τῆς ψυχῆς, μέ τήν ὀρθόδοξον πίστιν. Ὁ Ἱησοῦς Χριστός εἶναι Θεός καί ἄνθρωπος εἰς ἕνα Πρόσωπον. Δύο φύσεις, ἀλλά μία ὑπόστασις. Εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ἔχει δύο ὄψεις. Εἶναι ξεχωριστός, μοναδικός, ἀκατάληπτος, ἀπρόσιτος, ἀόρατος καί συγχρόνως προσιτός, ὁρατός, ὁ ἀναφής ψηλαφᾶται, εἶναι προσηνής, γλυκύς, πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καταδεκτικός καί θεραπευτής. Εἷναι ὁ Πανακής ἰατρός.
«Ἔρχεται εἰς τά ἴδια καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον». Οἰ δικοί Του δέν τόν δέχθηκαν (Ἰωάν. α΄11). Ὅσοι ὅμως Τόν δέχθηκαν καί πίστεψαν εἰς τό Ὄνομά Του, εἰς αὐτούς ἔ δ ω κ ε ν ἐ ξ ο υ σ ί α ν τ έ κ ν α Θ ε ο ῦ γ ε ν έ σ θ α ι»(Ἰωάν. α΄12)
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ὅπως λέγει ὁ Συμεών, κεῖται εἰς πτῶσιν
καί ἀνάστασιν πολλῶν καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον.
Χωρίσθηκαν οἱ ἄνθρωποι σέ δυό
κατηγορίες εἰς τούς ἀπίστους καί εἰς τούς πιστούς. Οἱ ἄπιστοι, οἱ κακῆς
προαιρέσεως ἄνθρωποι, δέν δέχονται τόν Λυτρωτήν, δέν πιστεύουν εἰς τό ὄνομά
Του. δέν συντασσονται μέ τόν Χριστόν καί μέ τή θέλησί τους, θά ΧΑΘΟΥΝ.
Οἱ Πιστοί, οἱ καλοπροαίρετοι, πού ἀνοίγουν
τήν καρδιά τους εἰς τόν Χριστόν, πού
πιστεύουν εἰς τό πανάγιον Ὄνομά Του, θά
ἀναστηθοῦν καί θά ἐλευθερωθοῦν ἀπό τίς ἁμαρτίες τους καί θά σωθοῦν καί
θά λάβουν τήν ἐξουσίαν νά γίνουν παιδιά τοῦ Θεοῦ, κληρονόμοι τῆς αἰωνίου
Βασιλείας Του.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι τό Μέγα Θαῦμα. Στό
Πρόσωπόν Του θά ἐμφανίζεται ἡ ἕνωσις τῶν δύο φύσεων τῆς θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης.
Ἀλλά τό Θαῦμα τοῦτο θά ἀντιλέγεται ἀπό τούς ἀπίστους. Καί ἠ ἀντιλογία αὐτή θά ὁδηγῇ τούς
καλοπροαιρέτους ἀνθρώπους εἰς τήν Πίστιν καί θά σώζονται. Θά ἀξιώνονται νά
γίνονται Παιδιά τοῦ Θεοῦ, Παιδιά εἰρήνης, ὁμοτράπεζοι τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν αἰώνιαν
Βασιλείαν Του. ἘΝῼ οἱ ἄπιστοι, οἱ ἀνειλικρινεῖς, οἱ Ἐγωϊστές, θά ἀντιλέγουν,
θά ἀπιστοῦν, ἐμμένοντες εἰς τό ΚΑΚΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑΝ, θά συνεχίζουν τά ἔργα τῶν
χειρῶν τους καί, ἀδικοπραγοῦντες, θά κατακρίνωνται.
Θά ὑπάρχῃ ἀντιλογία, λέγει ὁ Συμεών, γιά νά φανερωθοῦν οἱ σκέψεις πολλῶν καρδιῶν. Ἡ Θεϊκή συγκατάβασις τοῦ Κυρίου, ὅπως ἔχουμε πεῖ, εἶναι ἀνέκφραστο Μυστήριον, ἀλλά ἡ Ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἄπειρη.
Κύριε καί Θεέ μου, γλυκύτατέ μου, Ἱησοῦ Χριστέ, μέγα Σου τό Ἔλεος, δόξα Σοι! «Ἁμαρτιῶν μου τά πλήθη καί κριμάτων Σου ἀβύσσους, τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου ;» Σύ, Κύριε εἶσαι ἡ Αὐτοαλήθεια, ἡ Αὐτοζωή, ἡ ΕΝΣΑΡΚΩΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. Σύ, Κύριε, ἔρχεσαι κοντά μας καί καταδέχεσαι νά Σταυρωθῆς, γιά μᾶς, Ἀναμάρτητε, καί μέ τό πανάγιον Αἷμα Σου νά μας συμφιλιώσῃς , μέ τόν Πατέρα καί μεταξύ μας! Μᾶς χαρίζῃς τή γαλήνη καί τή δική σου εἰρήνη τήν παντα νοῦν ὐπερέχουσαν! Πῶς νά ὑμνήσω τήν Θεϊκή Σου συγκατάβασι; Ἀξίωσέ με, Κύριε, τόν ἀνάξιον δοῦλον Σου νά Σέ δοξολογῶ καί νά Σέ ὑμνῶ, ἐπάξια, ἕως ὑπάρχω! Σέ ἀγαπῶ, Χριστέ μου, καί προσπαθῶ, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μου, νά στέκομαι, νοερά, στά ἄχραντα πόδια Σου καί νά πλέκω ὕμνους δοξολογίας τοῦ παναγίου Ὀνόματός Σου καί τρέμω καί δακρύζω, γιατί φοβοῦμαι πώς δέν βρίσκω λόγια ἐπάξια νά Σέ ὑμνῶ.
Κύριε δέξου τόν ταπεινόν μου στεναγμόν καί τά δάκρυά μου, πολυεύσπλαγχνε Κύριε, δέξου τά ψελλίσματά μου καί μή με ἀποδοκιμάσῃς, φιλάνθρωπε. Λυπήσου με καί ἀξίωσέ με νά Σέ δοξάζω καί νά Σέ ὑμνῶ, μέ ὅλη τήν καρδιά μου, Κύριε, ἕως ὑπάρχω!...
