ΟΙ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ

       ΟΙ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ ΕΝΕΚΕΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ.

«Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν

 δικαιοσύνης,  ὅτι αὐτῶν ἐστιν  ἡ

Βασιλεία τῶν οὐρανῶν»(Ματθ.ε΄10).

 

Πράγματι οἱ πιστοί Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ διώκονται, ἕνεκεν δικαιοσύνης, γιά τίς ἀρετές τους, γιά τήν πίστι τους στό Χριστό καί στό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ἀπό κακή τους προαίρεσι, κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου, μακράν τοῦ Θεοῦ χωρίς ἀγάπη, ὄχι μόνον δέν μετανοοῦν, ἀλλά συνεχίζουν τά ἔργα τῶν χειρῶν τους,   νά λατρεύουν τά εἴδωλα, ἀρνοῦνται τόν ἀληθινόν Θεόν καί πολεμοῦν τόν Χριστόν καί τούς πιστούς Μαθητάς Του. Μάχονται καί λυσσωδῶς διώκουν τούς ζῶντας εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ, διώκουν τούς ἐναρέτους συνθρώπους τους, ἕνεκεν δικαιοσύνης καί ἕνεκεν τῆς πίστεώς τους εἰς τόν Χριστόν. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος προλέγει σέ ὅλους καί λέγει ὅτι «πάντες  οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ  διωχθήσονται (Β΄Τιμόθ.γ΄12. Τιτ.β΄12). Καί οἱ πιστοί προγνωρίζουν ὅτι, ἄν θέλουν νά ζήσουν εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ Ἱησοῦ, θά  διωχθοῦν ἕνεκεν δικαιοσύνης, καί ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πιστοί προγνωρίζουν ὅτι ἡ Χριστιανική ζωή εἶναι ἕνας ἀδιάκοπος ἀγῶνας, γιά τήν πνευματική τους τελείωσι. Ἕνας ἀκατάπαυστος ἀγῶνας, πού σταματᾶ στόν Τάφο. Καί ἐν γνώσει τους συντάσσονται, ὁλόψυχα, τῷ Χριστῷ, μέ πνεῦμα αὐταπαρνήσεως καί αὐτοθυσίας. Προγνωρίζουμε ὅτι ἡ χριστιανική ζωή εἶναι μιά συνεχής πάλη μέ τό Κακό, καί τήν Ἁμαρτίαν. Προγνωρίζουμε ὅτι ἡ ζωή μας εἶναι σκληρή, αἱματηρή Πάλη, μέ τόν Κακόν μας ἑαυτόν, πού εἶναι καί ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός μας, καί ὄχι μόνον, ἀλλά εἶναι Πάλη καί μέ τόν ἀντίδικον ἡμῶν Διάβολον καί, μέ τόν κόσμον, πού «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κειται»(Α΄ Ἰωάν. ε΄19). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικῶς λέγει ὅτι « Οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας, ἐν τοῖς ἐπουρανίοις»(Ἐφεσ.στ΄12).Μέ ἔπαθλον, τόν Οὐρανόν.

Ὁ Κύριος τονίζει ὅτι εἶναι μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτόν ἐστιν, ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

Ὅσοι θέλουν πραγματικά νά ζήσουν τήν πνευματική, τήν ἐν Χριστῷ ζωήν εἶναι ἕτοιμοι καί νά ὑπομείνουν ὅλα τά εἴδη τῶν διωγμῶν, χωρίς νά λιποψυχήσουν. Εἶναι δόκιμοι ἀθληταί, οἱ νομίμως ἀθλήσαντες εἰς τό στάδιον τῶν Ἀρετῶν, οἱ νομίμως στεφανωθέντες. Εἷναι οἱ νικῶντες, οἱ φθάσαντες, ἀπό τό· «κατ᾿ εἰκόνα» εἰς τό· « καθ᾿ ὁμοίωσιν», οἱ φθάσαντες εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ, οἱ υἱοί Θεοῦ, οἱ εἰρηνοποιοί. Αὐτοί εἶναι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης καί συνεπῶς ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλά οἱ υἱοί τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης, εἶναι δοκιμασμένοι εἰς τόν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Κακοῦ καί τῆς Ἁμαρτίας καί εἶναι ἕτοιμοι νά παλέψουν, μέ ὅλων τῶν εἰδῶν τά ἄγρια θηρία, μέ δαίμονες καί μέ δαιμονανθρώπους. Τά παιδιά τοῦ Θεοῦ δέν ὑποστέλλουν τή σημαία τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἀπορρίπτουν τά ὅπλα. Μάχονται ἄχρι θανάτου, μέχρι τήν τελευταία τους πνοή, γιά νά ἐξαφανίσουν τό ΚΑΚΟΝ, ὑπομένουν κάθε διωγμό, ἕνεκεν δικαιοσύνης, γιά τήν Ἀρετή, γιά τόν ΧΡΙΣΤΟ.

Καί ὑπομένουν κάθε διωγμό , μέ Χαρά, διότι εἶναι ἀπόλυτα πεπεισμένοι ὅτι δέν εἶναι ἄξια τά παθήματα, οἱ διωγμοί, οἱ θλίψεις καί ὅλα, ὅσα πάσχομεν τόν τωρινόν καιρόν, ἐν συγκρίσει, πρός τήν δόξαν, πού πρόκειται νά ἀποκαλυφθῇ καί νά δοθῇ εἰς ἡμᾶς (Ρωμ. η΄18). Ὅλων τῶν εἰδῶν τά παθήματα εἶναι ἀνάξια, δέν συγκρίνονται, μέ τήν αἰώνια μακαριότητα, μέ τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, ἡ ὁποία χαρίζεται εἰς τούς δεδιωγμένους. «Δεδιωγμένοι» εἶναι οἱ πιστοί, πού ἀπό «δυνάμει» θεοί, ἔγιναν καί «ἐνεργείᾳ» υἱοί Θεοῦ. Εἷναι οἱ Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ, πού μέ Προσοχή καί ἀδιάλειπτη Προσευχή, ἀδιάκοπη μελέτη τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ καί μέ συνεχῆ ψυχοσωματική ἄσκησι καί ἐπώδυνον ἀγῶνα τελειοποιοῦνται εἰς τάς ἀρετάς καί φθάνουν εἰς τήν κορυφήν τῆς Κλίμακος τῶν ἀρετῶν καί ἀναδεικνύονται ὠς «τό Φῶς τοῦ Κόσμου» καί «τό Ἅλας τῆς γῆς» . Ὅλοι , ὅσοι ἐργάζονται, ἀγωνίζονται καί νικοῦν «ἕως ἡμέρα ἐστιν», γνωρίζοντας ὅτι «ἔρχεται νύξ ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι»(Ἰωάν. θ΄ 4).  ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ εἶναι οἱ πιστοί, πού ἄρχισαν τόν πνευματικό τους ἀγῶνα, μέ θερμή πίστι εἰς τόν Χριστόν, ἀπό τήν μακαριστή πτωχεία τοῦ πνεύματος καί ἔφθασαν εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ «νικῶντες». Αὐτοί διώκονται καί αὐτοί, οἱ εἰρηνοποιοί , μακαρίζονται.

Ἐπαλαμβάνω ὅτι διώκονται οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι ὄντες συγχρόνως καί πενθοῦντες, καί πραεῖς, πεινῶντες καί διψῶντες τήν δικαιοσύνην, Ἐλεήμονες, καθαροί τῇ καρδίᾳ καί εἰρηνοποιοί.

Διώκονται διότι ἔχουν εἰρήνην μέ τόν Θεόν, μέ τόν ἑαυτόν τους καί μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους καί συνεχῶς ἀγωνίζονται νά  συμφιλιώνουν τούς ἀνθρώπους μέ τόν Θεόν καί μεταξύ τους ἀκολουθοῦντες τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ.

Δ Ι Ω Κ Τ Ε Σ  τῶν πιστῶν εἶναι οἱ δεδηλωμένοι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ, οἱ στερεωμένοι εἰς τό ΚΑΚΟΝ καί τήν ΑΜΑΡΤΙΑΝ. ΔΙΩΚΤΕΣ εἶναι α) ὁ κακός μας ἑαυτός, β) «ὁ  ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου»(Ἰωάν. ιβ΄31), ὁ Διάβολος καί γ)  οἱ ὑπηρέτες του, ἄνθρωποι καί δαίμονες. Πρῶτος, λοιπόν διώκτης μας εἶναι ὁ κακός μας ἑαυτός, πού εἶναι καί ὁ  μεγαλύτερος ἐχθρός μας. Ὁ διωγμός πού προέρχεται ἀπό τόν κακόν μας ἑαυτόν, εἶναι ἐσωτερικός καί πολύ ἐπικίνδυνος. Κάθε πιστός εἰς τήν ἀνοδικήν του Πορεία ἔχει συνεχῆ ἀγῶνα μέ τόν ἑαυτόν του. Στήν προσπάθειά μας νά διαφυλάξωμεν τήν ψυχή μας καθαρή «ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος», μέ τή λαχτάρα νά ἐπιτελοῦμεν «ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄Κορινθ.ζ΄1), καί νά συνεχίσουμε τό εἰρηνοποιόν μας ἔργον, εἶναι ἀνάγκη νά ἀγωνιζώμαστε σκληρά, μέ τά πάθη καί τίς κακίες μας, μέ τό σαρκικό φρόνημα, πού εἶναι ἔχθρα εἰς Θεόν καί φέρει στήν ψυχή καί τῆ ζωή μας τόν θάνατον (Ρωμ. η΄ 6-7). Κινδυνεύουμε, ἀπό στιγμή σέ στιγμή, νά κυριευθοῦμε ἀπό τίς σαρκικές ἐπιθυμίες καί ἡδονές, καί γενικά ἀπό τά ἔργα τῆς σαρκός. Εἶναι πραγματικά μακάριος ἐκεῖνος, πού θά κατορθώσῃ, μέ ἀνδρεία νά ὑπομείνῃ τούς ἐσωτερικούς αὐτούς διωγμούς καί  βγῆ νικητής  στόν ἐξοντωτικόν  αὐτόν ἀγῶνα, ἀνάμεσα στή σάρκα καί τό πνεῦμα. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικά , μέ τόν ἐσωτερικόν αὐτόν πόλεμον, λέγει: «Οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὅ οὐ θέλω κακόν τοῦτο πράσσω...βλέπω δέ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καί αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου. Ταλαίπωρος ἐγώ ἄνθρωπος!  Τίς με ρύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;» (Ρωμ. ζ΄ 19-24). Δέν πράττω τό ἀγαθόν, πού τό λαχταράει ἡ ψυχή μου, ἀλλά πράττω τό κακόν, αὐτό πού δέν θέλω. Ἐάν δέ ἐγώ πράττω τόν κακόν, πού δέ τό θέλω  καί τό ἀπεχθάνομαι, δέν εἶμαι πλέον κύριος τοῦ ἑαυτοῦ μου καί δέν πράττω τό κακόν ἐγώ, ἀλλά ἡ ἁμαρτία, πού κατοικεῖ μέσα μου καί μέ κρατεῖ αἰχμάλωτόν της. διότι ξέρω ὅτι δέν κατοικεῖ τίποτε καλόν μέσα μου, δηλαδή εἰς τήν σάρκα μου. Ἡ θέλησις νά πράττω τό καλόν ὑπάρχει μέσα μου, ἀλλά δέν ἔχω τή δύναμιν νά τό κάνω, διότι δέν κάνω τό καλόν, πού θέλω, ἀλλά τό κακόν, πού δέν θέλω, αὐτό κάνω. Καί ἐάν λοιπόν κάνω ἐκεῖνο πού δέν θέλω, τότε δέν ἐνεργῶ πλέον ἐγώ, ἀλλά ἡ ἁμαρτία, πού κατοικεῖ μέσα μου. Καί ἔτσι βρίσκω τοῦτον τόν νόμον, ὅτι δηλαδή ἐνῷ ἐγώ  θέλω νά κάνω τό καλόν, μέσα μου ὑπάρχει πρόχειρον τό κακόν. Αἰσθάνομαι μεγάλην εὐχαρίστησιν εἰς τόν νόμον τοῦ Θεοῦ κατά τόν ἐσωτερικόν μου ἄνθρωπον, ἀλλά βλέπω ἄλλον νόμον εἰς τά μέλη μου, ὁ ὁποῖος ἀντιστρατεύεται εἰς τόν νόμον τοῦ λογικοῦ μου καί μέ αἰχμαλωτίζει διά τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας,   πού ὑπάρχει εἰς τά μέλη μου. Ταλαίπωρος ἐγώ ἄνθρωπος! Ποιός  θά μέ ἐλευθερώσῃ ἀπό τό σῶμα τοῦτο τό καταδικασμένον εἰς θάνατον;( Ρωμ.ζ΄19-24).Ποιός θά μέ λυτρώσῃ; Μόνον ὁ Χριστός, Αὐτός, πού σταυρώθηκε γιά μένα.

Ὁ Κλήμης ὁ Αλεξανδρεύς λέγει σχετικά ὅτι «Διωγμός δέ ὅ μέν τις ἔξωθεν περιγίνεται τῶν ἀνθρώπων ἤ δι᾿ ἔχθραν ἤ διά φθόνον ἤ διά φιλοκέρδειαν ἤ κατ᾿ ἐνέργειαν διαβολικήν τούς πιστούς ἐλαυνόντων· ὁ δέ χαλεπώτατος ἔνδοθέν ἐστι διωγμός, ἐξ αὐτῆς ἑκάστῳ τῆς ψυχῆς προπεμπόμενος λυμαινομένης ὑπό ἐπιθυμιῶν ἀθέων καί  ἡδονῶν ποικίλων καί φαύλων ἐλπίδων καί φθαρτῶν ὀνειροπολημάτων, ὄταν, ἀεί τῶν πλειόνων ὀρεγομένη καί λυσσῶσα ὑπό  ἀγρίων ἐρώτων καί φλεγομένη, καθάπερ κέντροις ἤ μύωψι τοῖς προκειμένοις αὐτῇ πάθεσιν ἐξαιμάσσηται πρός σπουδάς μανιώδεις καί ζωῆς ἀπόγνωσιν καί Θεοῦ καταφρόνησιν. Οὖτος ὁ διωγμός  βαρύτερος καί χαλεπώτερος, ἔνδοθεν ὁρμώμενος, ἀεί συνών, ὄν οὐδέ ἐκφυγεῖν ὁ διωκόμενος δύναται· τόν γάρ ἐχθρόν ἐν ἑαυτῷ περιάγει πανταχοῦ»(Τίς ὁ σῳζόμενος  πλούσιος,ΒΕΠΕΣ, 8,363,28-39).

BEPES ΒΕΠΕΣ