Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΩΝ

 

 

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ  ΕΧΘΡΟΣ, Ο ΚΑΚΟΣ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟΣ

 

Οἱ ἐνάρετοι, οἱ Πιστοί εἰς τόν Χριστόν διώκονται, γιά τήν ἀρετή τους, γιά τίν πίστιν τους, γιά τήν ἀφοσίωσίν τους εἰς τόν Θεόν. Διώκονται Ἕνεκεν δικαιοσύνης, ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ καί μακαρίζονται, βραβεύονται, στεφανώνονται ἀπό τόν Κύριον τῆς Δόξης. Ἔπαθλον εἶναι ὁ Οὐρανός.

Πράγματι «ὁ ἀντιδικος ἡμῶν διάβολος, ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ»(Α΄ Πέτρ, ε΄8).

Λυσσωδῶς,  ἀπό φθόνο, μᾶς πολεμεῖ, εἶναι δόλιος ἐχθρός, στήνει παγίδες,παραμονεύει. Εἶναι ἕτοιμος, νά μᾶς καταβροχθίσῃ.  Φοβερός ἐπίσης ἐχθρός εἶναι ὁ κόσμος, πού «ὅλος ἐν τῶ πονηρῷ κεῖται»(Α΄Ἰωάν. ε΄19). Ὁ Κόσμος μισεῖ τό Φῶς, μισεῖ τήν Ἄρετή, τή δικαιοσύνη, μισεὶ τόν Χριστόν. Ὁ Ἰωάννης λέγει: «Πᾶς ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τό φῶς καί οὐκ ἔρχεται πρός τό φῶς, ἴνα μή ἐλεγχθῇ τά ἔργα αὐτοῦ» (Ἰωάν.γ΄20). Καί ὄχι μόνον οἱ φαῦλοι δέν ἔρχονται πρός τό φῶς, ἀλλά μισοῦν τό Φῶς καί λυσσωδῶς πολεμοῦν τούς υἱούς τοῦ φωτός, γιά νά μή φανερωθῇ  ἡ ἄσχήμια καί ἡ φαυλότης τῶν ἔργων τους. Οἱ φαῦλοι εἶναι φανατικοί διῶκτες τῶν πιστῶν ἕνεκεν δικαιοσύνης καί ἕνεκεν τῆς πίστεως των εἰς τόν Χριστόν, διότι εἶναι Φῶς, ὑπό τό ὁποῖον φαίνεται ἡ φαυλότητα καί ἀποδοκιμάζονται καί ἐλέγχονται οἱ Φαῦλοι.

ΑΛΛΑ ὁ Μεγαλύτερος ἔχθρός μας εἶναι ὁ ΚΑΚΟΣ μας ΕΑΥΤΟΣ. Αὐτός εἶναι ὁ Φοβερός ἐχθρός μας. Εἶναι ΛΑΘΟΣ νά μεταβιβάζωμεν τίς προσωπικές μας εὐθύνες εἰς τόν ΠΕΙΡΑΣΜΟΝ ἥ εἰς τόν ΚΟΣΜΟΝ.

Ὁ Πάνσοφος Δημιουργός ἔπλασε τόν ἄνθρωπον «κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ». Δηλαδή ἔπλασε τόν ἄνθρωπον «δυνάμει θεόν» καί μᾶς καλεῖ νά γίνουμε καί «ἐνεργείᾳ θεοί». Μᾶς Χάρισε ΝΟΥΝ καί ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ. ΝΟΥΝ, γιά νά διακρίνουμε τόν Καλόν ἀπό τό Κακόν, καί ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ, γιά μποροῦμε νά ἐκλέγουμε αὐτό, πού θέλουμε. Δηλαδή ἔχουμε δικαίωμα ἐκλογῆς, δικαίωμα νά ἐκλέγουμε τό ΚΑΛΟΝ ἤ τό ΚΑΚΟΝ καί νά εἴμασθε ὑπεύθυνοι τῆς ἐκλογῆς μας.

Ἡ ἄπειρη ἀγάπη καί Εὐσπλαγχνία Του μᾶς χάρισε καί τήν Ἑντολήν τῆς Ἀγάπης Του, ὡς Ὕλην εἰς τό Αὐτεξούσιον. Ἡ ΕΝΤΟΛΗ μᾶς δίδει τό Ερέθισμα, νά διαλέξουμε τήν ΥΠΑΚΟΗΝ Ἤ τήν ΠΑΡΑΚΟΗΝ, τό ΚΑΛΟΝ Ἤ τό ΚΑΚΟΝ. Προγνωρίζουμε ὅτι ἡ Παρακοή εἰς τόν Νόμον τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ εἶναι ΘΑΝΑΤΟΣ, Χωρισμός ἀπό τόν Θεόν, ἐνῷ ἡ ΥΠΑΚΟΗ εἶναι ΖΩΗ, ἕνωσις μέ τόν Θεόν.Γνωρίζωμεν δέ ὅτι «ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῳ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ»(Α ΄ Ἰωάν.δ΄16). Ὁ ΘΕΟΣ θέλει νά εἴμαστε ἑνωμένοι μαζί Του, ΘΕΛΕΙ νά περιπατοῦμε ἐν τῇ ἀγάπῇ καί νά μένωμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ, περιπατοῦντες ἀπό τό· «κατ᾿ εἰκόνα», εἰς τό· «καθ᾿ ὁμοίωσιν», νά μείνωμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ, νά γίνουμε καί «ἐνεργείᾳ θεοί». Εἰς τήν ἀνοδικήν μας Πορείᾳ ἀπό γῆς προς Οὐρανόν ἀντιμετωπίζουμε  τρεῖς φοβερούς ἐχθρούς, τόν διάβολον, τόν Κόσμον καί τρίτον τόν Κακόν μας ἑαυτόν.

Οἱ πρωτόπλαστοι, πρό τῆς Ἐντολῆς: «ΟΥ ΦΑΓΕΣΘΕ ΑΠ᾿  ΑΥΤΟΥ·»  «ᾗ δ᾿ ἄν φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γενέσ.β΄17) ἔκαμαν κακή ἐκλογή. Ἠθέτησαν τήν Ἐντολήν. Ἔκαμαν κακή ἐκλογή. Διάλεξαν τήν ΠΑΡΑΚΟΗΝ, τόν ΘΑΝΑΤΟΝ, τόν αἰώνιον χωρισμόν ἀπό τόν Θεόν. Καί ὄχι μόνον δέν μετενόησαν, ἀλλά μετεβίβασαν τήν προσωπικήν τους ἐνοχήν ἐμμέσως εἰς τόν Θεόν. «Ὁ Ἁδάμ εἶπεν· ἡ γυνή, ἥν ἔδωκας μετ᾿ ἐμοῦ, αὕτη μοι ἔδωκεν ἀπό τοῦ ξύλου καί ἔφαγον»(Γενέσ. γ΄12).Ἡ Εὔα εἶπε: «Ὁ Ὄφις  ἠπάτησέν με, καί ἔφαγον»(Γενέσ. γ΄13). Μεταβιβάζουν τήν προσωπικήν τους εὐθύνην εἰς τόν Θεόν. Δέν  συναισθάνονται ὅτι ἔκαμαν κακήν χρῆσιν τοῦ ΝΟΥ καί τῆς  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ τους καί ὅτι συνεπῶς ἦσαν ὑπεύθυνοι τῆς ἐκλογῆς τους καί δέν μετανοοῦν. Καί αὐτή ἡ συμπεριφορά εἶναι Λάθος. Οἱ Πρωτόπλαστοι φέρουν ἀκεραίαν τήν εὐθύνην τῆς ἐκλογῆς τους. Εἰς τήν ἀνοδικήν μας πορείαν ἀπό γῆς πρός οὐρανόν, εἰς τόν ἀγῶνα μας, γιά τήν πνευματικήν μας τελείωσιν, ἀντιμετωπίζωμεν ἐχθρούς. Μεγαλύτερος ὅμως  ἐχθρός καί διώκτης μας εἶναι ὁ Κακός μας  Ἑαυτός. Μᾶς πειράζει ὁ διάβολος καί μᾶς δελεάζει ὁ Κόσμος. ΑΛΛΑ ὁ μεγαλύτερός μας ἐχθρός εἶναι ὁ κακός μας ἑαυτός.

Εἶναι ὁλοφάνερον ὅτι κάθε ἄνθρωπος καί μάλιστα ὁ πιστός δέχεται ἕνα συνεχῆ διωγμό ἀπό τόν ἴδιο τόν ἐαυτό του. Παρακινεῖται νά προδώσῃ τίς ἀρχές του, νά παραβῇ τό καθῆκον του, νά ἐθετήσῃ τίς Ἐντολές τοῦ Θεοῦ, νά πάψῃ νά εἶναι ἐνάρετος, νά ἀφεθῇ ἀχαλίνωτος εἰς τήν ἱκανοποίησιν τῶν βρωμερῶν του παθῶν. Ὁ Παῦλος λέγει ὅτι «ἡ σάρξ ἐπιθυμεῖ κατά τοῦ πνεύματος, τό Πνεῦμα κατά τῆς σαρκός· ταῦτα δέ ἀντίκειται ἀλλήλοις, ἵνα μή ἅ ἄν θέλητε ταῦτα ποιεῖτε... Φανερά δέ ἐστι τά ἔργα τῆς σαρκός, ἄτινά ἐστι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρεία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, ἐριθεῖαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, μέθαι, κῶμοι καί τά τούτοις ὅμοια» (Γαλάτ.5,17-21). Οἱ ἐσωτερικοί αὐτοί διωγμοί εἶναι ἰσχυροί καί ἐπώδυνοι, ἀλλά ὁ πιστός τούς ὑπομένει. Καί νομίμως ἀθλῶν, νικᾷ καί νομίμως στεφανοῦται.

Ἀγωνίζεται καί μέ τή χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος νικᾷ τίς ἐπιθυμίες τῆς σαρκός. Μέ χαρά μάχεται ἑναντίον τοῦ κακοῦ του ἑαυτοῦ. Μέ ἀγαλλίασι ἀντιμετωπίζει τούς ἐσωτερικούς αὐτούς διωγμούς. Δέν καυχιέται γιά τίς ἀρετές του καί τή νίκη του κατά τίς ἁμαρτίας. ἀποδίδει τά πάντα στόν δωρεοδότη Θεόν. Κάνει καλή χρῆσι τοῦ ΝΟΥ καί τῆς ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ του καί  ἐκλέγει τό ΚΑΛΟΝ. Ἀναγνωρίζει ὅτι«Οὐκ ἐξ ἡμῶν, Θεοῦ τό δῶρον, οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται»(Ἐφεσ.β΄8-9).Προσεύχεται ἀδιαλείπτως  καί
προσέχει νά μή πέσῃ.  Εἰς τήν περίπτωσιν, πού ὑποκύπτει εἰς πειρασμόν καί νικηθῇ δέν μεταβιβάζει τήν προσωπικήν του ἐνοχήν εἰς ἄλλον, ἀλλά ἀποδέχεται τήν προσωπικήν του ἐνοχήν  καί μετανοεῖ εἰλικρινά.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, πού γνωρίζει καλά τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, γνωρίζει καλά  τίς δυσκολίες καί τούς διωγμούς πού δέχονται οἱ πιστοί ἀπό τόν κακόν τους ἑαυτόν καί ἀπό τό φρόνημα τῆς σαρκός, συμβουλεύει τούς ἀγωνιζομένους τόν καλόν ἀγῶνα καί λέγει: « Ὁ δοκῶν ἐστάναι βλεπέτω μή πέσῃ» (Α΄Κορινθ. ι΄ 12). Καί πραγματικά ὑπάρχει κίνδυνος, ἀφοῦ φθάσει εἰς τό ὕψος τῆς καθαρότητος τοῦ Θεοῦ, εἰς τό ὕψος τῆς εἰρηνοποιῒας, νά πέσῃ, ἄν δέν ὑπομείνῃ καί δέν νικήσῃ τούς διωγμούς ἕνεκεν δικαιοσύνης καί τούς διωγμούς ἐνεκεν τοῦ Χριστοῦ, ἄν δέν νικήσῃ τόν ΚΑΚΟΝ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΝ. Δέν πρέπει ποτέ νά λησμονοῦμεν ποτέ ὅτι δέν νικήσουμε στόν πνευματικόν μας ἀγῶνα , ἐάν δέν κάνουμε καλή χρῆσι τοῦ καί τῆς ἐλευθερίας μας κινδυνεύουμε νά καταντήσουμε εἰς τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας Ὀδύνης. Διότι εἶναι βέβαιον ὅτι«ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ( τοῦ Κριτοῦ) καί ἐκπορεὐσονται οἱ τά ἀγαθά ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δέ τά φαῦλα πράξαντες εἰς Ἀνάστασιν Κρίσεως»(Ἰωάν.ε΄28-29).