ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

 

                         «ΔΙΚΑΙΩΝ ΨΥΧΑΙ ΕΝ ΧΕΙΡΙ ΘΕΟΥ»(Σοφ.Σολ.3,1).

 

ΣΗΜΕΡΑ συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια, ἀπό τήν ὑπό τοῦ Κυρίου μετάθεσιν εἰς τά οὐράνια,στά ἀγγελικά Στρατόπεδα, τοῦ ἀγαπημένου μου Γιοῦ, τοῦ Παναγιώτη μου. Ἔχω διαρκῶς τό βλέμμα μου στραμμένο στόν ἔναστρο Οὐρανό καί ἔχω τήν αἴσθησι, ὅτι κι’ αὐτός μέ βλέπει ἀπό τά οὐράνια ὕψη. Τόν νοιώθω δίπλα μου, τόν Συνταγματάρχη, ζῆ μέσα στήν καρδιά μου καί συνεχίζω νά τόν νοιώθω κοντά μου νοερά στίς Λειτουργίες.  Εἴμαστε μέλη τοῦ σώματος τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ, ἑνωμένοι μαζί Του, καί μεταξύ μας. Ψάλλουμε μαζί τούς ὕμνους Δοξολογίας τοῦ Θεοῦ, πού συντόμευσε τίς ἡμέρες τῆς Θλίψεως καί τόν πῆρε μαζί Του, στά οὐράνια, Εἶμαι σίγουρος ὅτι  τώρα δέν πονάει καί ὅτι ἀναπαύεται «ἐν χειρί Θεοῦ» καί  ἀπό τά οὐράνια συμπροσεύχεται μαζί μου, ὅπως πάντοτε, διότι, μεγάλωσε μέσα στό ΙΕΡΟ καί ἀπό τήν τρυφερή του ἡλικία πίστευε στό Θεό καί λάτρευε τόν Κύριο, γι’ αὐτό καί: «Εὐάρεστος Θεῷ γερνόμενος ἠγαπήθη καί ζῶν μεταξύ ἁμαρτωλῶν μετετέθη· ἡρπάγη, μή κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἤ δόλος ἀπατήσῃ ψυχήν αὐτοῦ»( Σοφ, Σολομ. 4, 10-11).

Καί βεβαιώνω αὐτό τό λόγο, μέ τήν ἀναδημοσίευσι μιᾶς σελίδος τοῦ Περιοδικοῦ ΑΝΑΠΑΛΜΟΙ(τεύχος 107 σελ. 49 τοῦ ἔτους 1983): Ὁ Παναγιώτης μου, τότε Μαθητής τῆς Δ΄ Δημοτικοῦ, μέ παρεκάλεσε νά τοῦ ἐπιτρέψω νά γράψῃ κάτι. Ἰχνογράφησε τόν Ἱερό Λόφο, τόν ΓΟΛΓΟΘΑ, μέ τρεῖς Σταυρούς καί ἕνα ἑπτάστιχο, μέ τίτλο «Ο ΘΕΟΣ», πού κατά τή γνώμη μου ἀποτελεῖ περίληψι τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Ἀγάπης:

 

 

                          Ο ΘΕΟΣ

 

                  Ὁ Θεός εἶναι Πνεῦμα.

                 Μᾶς περιβάλλει, μέ ἀγάπη.

                 Μᾶς ἀκολουθεῖ ὅπου κι’ ἄν πᾶμε.

                 Αὐτός μᾶς προστατεύει,

                 ἀγαπάει τούς πτωχούς, τούς πλουσίους

                 τούς ταπεινούς ἀκόμη καί τούς ἁμαρτωλούς,

                 τούς Φαρισαίους. Θέλει νά γίνουμε ὅλοι καλοί.

                                                                 

                                                            ΠΑΝΟΣ  ΠΟΥΛΗΣ

                                                         Μαθητή  Δ΄ Δημοτικοῦ

  

    Τήν ὥρα τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Ἑορτῆς τῆς Μεταστάσεως τῆς Θεοτόκου, πῆρε ἡ Μεγαλόχαρη μαζί της τόν Παναγιώτη μου στά Οὐράνια γιά μήν πονάη. Ὁ πόνος τοῦ ἀποχωρισμοῦ, εἶναι ἀβάσταχτος γιά μένα... Ἐρήμωσε τό σπίτι μου, αἱμορραγεῖ ἠ καρδιά μου... Πιστεύω πώς ἡ Παναγιά καί ὁ Κύριος, τόν λύτρωσαν ἀπό τόν Πόνο καί ὅτι τώρα βρίσκεται στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν παύω νά πονῶ, μοῦ λείπει τό Παιδί μου...

Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου, σέ παρακαλῶ συγχώρεσέ μου, πού θρηνῶ τό ἀποχωρισμό μου, ἀπό τό Παλικάρι μου, ἀπό τήν Παρηγοριά μου. Σύ Κύριέ μου γνωρίζεις καλά, καλλίτερα ἀπό μένα τήν Πίστι μου Σέ Σένα. Πιστεύω ὅτι Σύ εἶσαι ἡ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ κι᾿ ὁλόψυχα Σέ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, πού λύτρωσες τό Γιό μου ἀπ᾿ τόν πόνο, ἔχε τον σέ παρακαλῶ στήν ἀγκαλιά Σου. Συγχώρεσέ με, Κύριε καί πάρε μου τή θλῖψι ἀπό τήν ψυχή μου! Καί ἀξίωσέ με νά Σέ ὑμνῶ  ἐν τῇ ζωῇ μου ἕως ὑπάρχω. Διότι Σέ Σένα, σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ πνεύματι, ἀνήκει ἡ τιμή, ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.