H Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τήν 8ην
Σεπτεμβρίου ἑκάστου ἔτους ὥρισε νά ἑορτάζουμε τό Γενέθλιον τῆς Ὑπεραγίας
Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας.
Ἡ ἀρχαία παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας ἀναφέρει ὅτι οἱ γονεῖς της ἦσαν ἄτεκνοι καί ἔφεραν
βαρέως «τό ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας».
Ἦσαν ὅμως θεοσεβεῖς, πιστοί στό Θεό. Καθημερινά προσηύχοντο, μέ δάκρυα εἰς τόν Θεόν, καί Τόν παρακαλοῦσαν, νά τούς λυτρώσῃ
ἀπό τόν ὀνειδισμόν τῆς ἀπαιδίας. Δέν ἔπαυσαν νά ἱκετεύουν τόν Κύριον, μολονότι οἱ
στειρεύοντες, ὁ Ἰωακείμ καί ἡ Ἄννα εἶχαν φθάσει σέ προκεχωρημένη ἡλικία. Πίστευαν ὅτι «ὅπου
βούλεται Θεός νικᾶται φύσεως Τάξις». Καί βραβεύτηκε ἡ πίστις τους Ὁ Πανάγαθος καί Πάνσοφος Θεός ἄκουσε τήν
Προσευχή τους καί τούς χάρισε «καρπόν κοιλίας ἅγιον», ἕνα πανέμορφο καί χαριτωμένο κοριτσάκι, τή
ΜΑΡΙΑΜ. Ὁ Πανάγιος Θεός προεγνώριζε ὅτι τό κοριστάκι αὐτό θά ἀνεδεικνύετο «ἡ Μόνη ἐν γυναιξίν εὐλογημένη
καί καλή», ἡ μόνη ἀξία νά δεχθῇ, ὡς ταπεινή δούλη Κυρίου, νά ἐπέλθῃ ἐπ᾿ αὐτήν
τό Πανάγιον Πνεῦμα καί νά γεννήσῃ τόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ
τόν Σωτῆρα καί Λυτρωτήν τοῦ Κόσμου.
Καί πραγματικά οἱ θεοσεβεῖς Ἰωακείμ καί Ἄννα δέχθηκαν τό
κοριτσάκι τους, ὡς προϊόν Προσευχῆς, ὡ δῶρον Θεοῦ. Τό ἀφιέρωσαν εἰς τόν Θεόν,
τό ὡδήγησαν εἰς τόν Ναόν καί ἀνέθεσαν τήν ἀνατροφήν του εἰς τούς Ἱερεῖς, ἐτρέφετο
δέ, ἀπό ἁγίους Ἀγγέλους, κατά τήν Παράδοσιν.
Ἡ Κεχαριτωμένη διέρχεται τήν ζωήν της
ἀπό τήν τρυφερή της ἡλικία ἐν τῷ Ναῷ, λατρεύει μέ τήν καρδιά της «ἐν
πνεύματι καί ἀληθείᾳ» τόν Θεόν καί ἀφωσιώνεται εἰς Αὐτόν. Μελετᾶ μέρα καί
νύκτα τόν Νόμον τοῦ Θεοῦ καί τόν κάνει «Πρᾶξι», καί ἀναδεικνύεται «ἄσπιλος.
ἀμόλυντος, ἄφθορος, ἁγνή, τῶν φιλοθέων φιλοθεωτέρα καί τῶν ἁγίων ἁγιωτέρα
Παναγία, Παρθένος ΘΕΟΤΙΚΟΣ. Καί καταξιώνεται καί γίνεται «ἡ τροφός τῆς ζωῆς ἡμῶν».«Καί
τίς ἱκανός τοιοῦτον φράσαι Μυστήριον; Ποῖον δέ φθέγξασθαι στόμα; Ποία δέ γλῶσσα
λαλῆσαι περί τῆς Μεγαλονύμου Θεοτόκου, τῆς Μητρός τοῦ Κυρίου; Αὕτη γάρ καί τάς τῶν οὐρανίων Δυνάμεις ἐξένισεν»,
ἀναφωνεῖ ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης 
Καί πραγματικά ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου καί ἐξαπέστειλεν, πρός τήν δούλην Αύτοῦ ὁ Θεός, τόν Ἀρχάγγελον Γαβριήλ πρός τήν Θεοτόκον νά τῆς ἀναγγείλλῃ ὅτι τήν ἀξίωσεν ὁ Θεός, νά γεννήσῃ τόν Υἱόν Του, τόν ἀληθινόν Μεσσίαν τόν ΛΥΤΡΩΤΗΝ, ἄφωνος ἔμεινεν ὁ, Ἀρχάγγελος, μπροστά στό Κάλλος τῶν ἀρετῶν της, καί μέ θαυμασμό ἀνεφώνησεν καί εἶπεν:
«Τήν ὡραιότητα τῆς Παρθενίας Σου καί
τό ὑπέρλαμπρον τό τῆς ἁγνείας Σου, ὁ Γαβριήλ καταπλαγείς, ἐβόα Σοι Θεοτόκε. Ποῖόν
σοι ἐγκώμιον προσαγάγω ἐπάξιον; Τί δέ ὀνομάσω Σε; Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι.
Διό ὡς προσετάγην βοῶ Σοι' ΧΑΙΡΕ, Η ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ».
Παναγιά μου, ὅλοι μένουμε ἄφωνοι ἐνώπιόν σου! Συγχώρησε, Πάναγνε, ὡς στοργική Μητέρα, ὅλους ἐμᾶς, πού σέ πικραίνουμε μέ τά ἀστόχαστα καμώματά μας, λυπήσου μας καί βοήθησέ μας στόν πνευματικό μας ἀγῶνα. Δέου καί ἰκέτευε τόν Υἱόν Σου καί Θεόν ἡμῶν, ὤ Κεχαριτωμένη, ὅτι «πολλά ἰσχύει δέησις Μητρός, πρός εὐμένειαν Δεσπότου»! Μή παρίδης, ναί, μή παρίδης ἁμαρτωλῶν ἱκεσίας ἡ Πάνσεμνος. Εἶμαι σίγουρος πώς θά ἀκούσῃ τήν προσευχή Σου, Πανάμωμε, καί θά μᾶς Λυτρώσῃ.
