Ο ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ

 Πόρρω ἀπέχει  τῆς πνευματικῆς  ἐν Χριστῷ ζωῆς.

Παγανισμός(Paganismus) ἐκαλεῖτο, κατά τούς πρώτους αἰῶνας τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ πολυθεΐα, ἡ εἰδωλολατρία, ἐκ τοῦ paganus= ἄγροικος, ἀπαίδευτος, καί pagus= χωριό.

Ὁ Παγανισμός, ἡ εἰδωλολατρία, εἶναι ὑποδούλωσι στήν Ὕλη, θεοποίησι τῆς Ὕλης καί οἱ ὁπαδοί τοῦ παγανισμοῦ ἦσαν, εἶναι καί παραμένουν ἄνθρωποι ἐμπεπηγμένοι «εἰς ἰλύν βυθοῦ» (Ψαλμ. 68,2), «δέσμιοι τῆς γῆς» (Θρῆνοι Ἱερεμ. γ΄ 34),

«δέσμιοι σκότους καί μακρᾶς πεδῆται νυκτός» (Σοφ. Σολομ. ιζ΄ 2).

Ἡ Εἰδωλολατρία καί οἱ εἰδωλολάτρες ἀρνοῦνται τόν Ἕνα καί Μόνον ἀληθινόν Θεόν καί λατρεύουν τά εἴδωλα. «Τά δέ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν», λέγει ὁ Δαβίδ, «ἀργύριον καί χρυσίον, (εἶναι) ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων. Στόμα ἔχουσι καί οὐ λαλήσουσιν, ὀφθαλμούς ἔχουσι καί οὐκ ὄψονται...» (Ψαλμ. 113, 12-16), εἶναι ἄψυχα, ἄλογα καί νεκρά. Εἶναι δέ λυπηρόν ὅτι καί σήμερα ἀκόμη ὑπάρχουν πολλοί νεοπαγανιστές, ἄμυαλοι εἰδωλολάτρες, (Δωδεκαθεϊστές κλπ.) πού παρ’ ὅλες, τίς ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας, πληγές-προσκλήσεις τοῦ Θεοῦ πρός μετάνοιαν, συνεχίζουν «νά προσκυνοῦν τά δαιμόνια καί τά εἴδωλα τά χρυσᾶ καί τά ἀργυρά καί τά χαλκᾶ...» (Ἀποκ. θ΄ 20-21).

Κατά τό παρελθόν ἔγιναν, ἀλλά καί σήμερα γίνονται ἀπέλπιδες, ἀστόχαστες προσπάθειες ἀναβιώσεως τοῦ Παγανισμοῦ, τῆς Εἰδωλολατρίας, ἀπό ἄμυαλους καί δυστυχεῖς συνανθρώπους μας. Πολέμησαν τό Χριστό καί τήν Ἐκκλησία καί ἀπέτυχαν. Τρανό παράδειγμα εἶναι ὁ αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου Ἰουλιανός ὁ Ἀποστάτης ἤ Παραβάτης, πρῶτον μέλημα τοῦ ὁποίου ἦταν ἡ ἀποκατάστασις τῆς ἐθνικῆς Θρησκείας καί ὁ ὁποῖος διεπίστωσεν ὅτι εἶναι σκληρόν τό πρός κέντρα λακτίζειν. Ἀπέθανε δέ εἰς ἡλικίαν 32 ἐτῶν τό 363 ἀνακράζων: «Νενίκηκάς με Ναζωραῖε» (Θεοδωρ. Ἱστ. 3,7).

Ὁ ποιητής Κ. Καβάφης γράφει:

«... Λυτρώθηκε τό Κράτος ἐπί τέλους.

ὁ μιαρότατος, ὁ ἀποτρόπαιος
Ἰουλιανός δέν βασιλεύει πιά...»

Θά ἀναφέρω ἐδῶ καί τό περίφημο ποίημα τοῦ Καβάφη·

                 ΟΥΚ  ΕΓΝΩΣ

Γιά τές θρησκευτικές μας δοξασίες-

ὁ κοῦφος Ἰουλιανός εἶπεν «Ἀνέγνων, ἔγνων,
κατέγνων». Τάχατες μᾶς ἐκμηδένισε
μέ τό «κατέγνων» του, ὁ γελοιωδέστατος.
Τέτοιες ξυπνάδες ὅμως πέρασι δέν ἔχουνε σ’ ἐμᾶς
τούς Χριστιανούς. «Ἀνέγνως, ἀλλ’ οὐκ ἔγνως· εἰ γάρ ἔγνως, οὐκ ἄν κατέγνως» ἀπαντήσαμεν ἀμέσως.

Τονίζω δέ τό γεγονός διότι καί σήμερα ὑπάρχουν μερικοί ταλαίπωροι, πού ἐπιστρέφουν σέ πρακτικές τοῦ εἰδωλολατρικοῦ παρελθόντος, ὅπως π.χ. ἡ λατρεία τῆς κακῶς ἐννοουμένης Ἐπιστήμης, ἡ λατρεία τῆς Μόδας, τῆς πολυτέλειας καί κάθε μορφή διαφθορᾶς τῆς ψυχῆς, πού ἐκτοπίζει ἀπό τήν ψυχή καί τή ζωή μας τόν Βασιλέα- Χριστό, ὅπως ἡ πλεονεξία, τό Αὐτόματον διαζύγιον, ὁ Πολιτικός γάμος, ἡ νομιμοποίησις τῶν ἐκτρώσεων, τῆς Ὁμοφυλοφιλίας, ἡ ἀποποινικοποίησις τῆς μοιχείας καί οἱ προσπάθειες διαλύσεως τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς Οἰκογενείας καί πολλές ἄλλες εἰδωλολατρικές συνήθειες, πού εἶναι παγανισμός, εἰδωλολατρία θεωροῦν δέ μάλιστα τίς πρακτικές αὐτές ὡς πρόοδον.

Δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, ὅτι καί ὁ Μωαμεθανισμός καί τό Κοράνιον τοῦ μίσους, πού μέ ἀκρίβεια ὁδηγοῦν στήν ἀπώλεια καί στήν αἰώνια Ὀδύνη, εἶναι μία μορφή Παγανισμοῦ, Εἰδωλολατρίας. Τό ἴδιο θεωρῶ   Εἰδωλολατρία καί τό Βουδισμό, διότι τόσον ὁ Βουδισμός ὅσον καί ὁ Βούδας, μέ κλειστά μάτια, βυθίζεται καί βυθίζει εἰς τήν Νιρβάνα. Ὁ Βουδισμός εἶναι Θρησκεία χωρίς θεό. Διδάσκει τόν ἄκρατο Ἐγωϊσμό. Δέν ἔχει Ἴχνος ἀγάπης. Ὁ καθένας προσέχει τόν Ἑαυτούλη του, πορευόμενος πρός τήν Νιρβάνα. Σημειωτέον δέ ὅτι ὁλόκληρη ἡ ἀνατολική ἐξωχριστιανική φιλοσοφία δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά ἀνθρώπινες ἀτέλειες, ἀγωνιώδεις προσπάθειες, πρός ἀναζήτησι τῆς ἀνθρωπίνης ἀτελοῦς φιλοσοφίας, μερικῶς δέ λαχτάρα ἀναζητήσεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Καί τό τραγικώτερον εἶναι ὅτι μερικοί νεοποπαγανιστές, κουλτουριάρηδες προσπαθοῦν νά διδάξουν στά Σχολεῖα μας, μαζί μέ τίς ἔμφυλες ταυτότητες καί αὐτές τίς ψευτοθρησκεῖες, στήν καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ, χωρίς ντροπή.

Δέν θέλουν οἱ δυστυχεῖς νά καταλάβουν ὅτι ὅλα αὐτά τά φληναφήματα καί οἱ μωρολογίες δέν ἔχουν θέσι στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Στήν Πατρίδα μας, στή Χώρα τοῦ Φωτός, ἐπικρατεῖ ἡ μόνη ἀληθινή Θρησκεία,  ὁ Χριστιανισμός καί μάλιστα ἡ Ὀρθοδοξία, πού εἶναι ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ. Εἶναι ἡ Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητος. Κηρύσσει τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης καί μᾶς ὁδηγεῖ στήν πνευματικήν ἐν Χριστῷ ζωήν, πού νοηματίζει καί ὀμορφαίνει τήν ἀνθρώπινη ζωή.

Ποιά σχέσι μπορεῖ νά ἔχη ὁ Παγανισμός, ἡ εἰδωλολατρία, μέ τήν πνευματικήν ἐν Χριστῷ ζωήν;

Ποῦ μᾶς ὡδήγησαν μέχρι σήμερα τά ἀνθρώπινα, ὅπως ἡ κακῶς ἐννοουμένη Ἐπιστήμη, οἱ Ψευτοθρησκεῖες, ὁ Παγανισμός, ἡ εἰδωλολατρία;

Ποῦ μᾶς κατήντησαν ἡ Ἄρνησις τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί ἡ λατρεία τῆς Ὕλης, τοῦ Χρήματος, τοῦ Μαμωνᾶ;

Τί μᾶς ὠφέλησεν ὁ Μηδενισμός, ἡ ἀπαξίωσις τῶν Ἀξιῶν;

Τί κερδίσαμε Θεομαχοῦντες;

Πόσες συμφορές σώρευσε στή ζωή τῆς ἀνθρωπότητος ἡ Ἀποστασία;

Τί ἄλλες συμφορές περιμένουμε ἀκόμη, γιά νά ἀνανήψουμε;

Ὕστερα ἀπό τόσες πληγές, δέν διδαχτήκαμε ὅτι εἶναι «σκληρόν τό πρός κέντρα λακτίζειν;»

Ἡ Ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Θεομάχοι, ὅλοι οἱ ἀντίχριστοι, ἀργά ἤ γρήγορα κονιορτοποιοῦνται, ἐξαφανίζονται «ὡσεί χνοῦς ὅν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπό προσώπου τῆς γῆς» καί ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ αἰώνιος Νικητής, ὁ Μόνος Θριαμβευτής. Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας. «Αὐτόν ὁ Θεός ὑπερύψωσε καί ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων, καί πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ εἰς δοξαν Θεοῦ Πατρός» (Φιλιπ. β΄  9-11). Ἀμήν.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ, ΠΙΚΡΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Ὁ κόσμος εἶναι ἔτσι.

Σ’  αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία,

στό κάθε μας βῆμα δέν συνατᾶμε 
ρόδα  εὔοσμα καί βασιλικούς, μά
καί πολλά ἀγκάθια καί τριβόλους.

 Συναντάμε τήν  Ἀπάτη  τήν Ψευτιά,

τό Φαρισαϊσμό καί τήν ὑποκρισία.
Θλῖψι γεμίζει τήν ψυχή ἡ δύσοσμη,
ἡ δύσμορφη, ἡ πολύμορφη Κακία.

 Καί τό  πιο  θλιβερό κακό εἶναι

τῆς Προδοσίας τό φίλημα καί,
δυστυχῶς, ἀπό προσωπική,
δική μου ἐμπειρία, μπορῶ νά πῶ,
πώς τῆς Προδοσίας τό φίλημα,
μᾶς προκαλεῖ ἀφόρητη Ὀδύνη
πώς δέν μετριέται ὁ πόνος
και ἡ  μεγάλη θλῖψις.

Καί εἶναι πλέον ἤ βέβαιον πώς

«τό πολύ τῆς θλίψεως γεννᾶ
παραφροσύνην».
Δέν θἄθελα, μά, - αὐτό, πού ζῶ-
ἄν δέν τό πῶ, θά σκάσω.
Ἄνοιξα σέ ὅλους τήν καρδιά μου.
Tό μάννα τῆς ψυχῆς μου,
δέν τό κράτησα γιά μένα.
Πρόσφερα  ἁπλόχερα,
ἀκόμη καί τήν ἴδια τήν ψυχή μου...

Ὅσοι ἀγαπήθηκαν πολύ

ἀπό μένα, χωρίς ὑπερβολή,
ἄν ὄχι ὅλοι, οἱ πιο πολλοί,
μέ πρόδοσαν, χωρίς ντροπή.

Τί νά κάνουμε ὅμως;

Ὁ κόσμος εἶναι ἔτσι.
Δέν ἐκτιμᾶ τήν γνήσια,
τήν ἀληθινή ἀγάπη.
Ἡ Παραφροσύνη καί ἡ Ἀχαριστία
σταύρωσε ἀκόμη καί...
τόν Ἴδιο τό Χριστό.

Ἀποδεικνύεται γιά ἀκόμη μια φορά
πώς εἶναι «ἰδιον τῶν  εὐεργετουμένων
ἡ Ἀχαριστία».
Ἔτσι, λοιπόν, τί μπορεῖ κανείς
νά περιμένει σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια
Βαβυλῶνα; Τί μᾶς ἀπομένει;

Ἀπό προσωπική, δική μου ἐμπειρία,

τό ὁμολογῶ, πώς τό μόνο, γιά ὅλους,
Καταφύγιον εἶναι «ὁ Ἀμήν»,
Μοναδικός, ὁ Ἀσύγκριτος,
«ὁ Μάρτυς ὁ πιστός καί ἀληθινός,
ἡ ἀρχή τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ»(Ἀποκ.γ΄14).

Μόνον κοντά Του βρίσκει ἡ ψυχή μου

ἀναπαμό, κι’ αὐτ’ εἶν’ ἡ ἀλήθεια μου,
τό ὁμολογῶ καί τό βροντοφωνάζω.
«Ἄν σιωπήσω,
οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. ιθ΄ 40).
Αὐτόν  καί μόνον Αὐτόν προσκυνήσωμεν.
Δόξα
στό πανάγιον Ὄνομά Του!

ΣΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ, ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ἀφιέρωμα

Στήν Ὄμορφη ,

πού βάπτισα στίς

ἀρχές τοῦ 58ου ἔτους
τῆς Ἱερωσύνης μου,
πρίν ἀπό λίγες μέρες.

Στή χαρά τῆς ζωῆς

Ὀμορφιά μου,

Στο ἀθῶο καί καθάριο βλέμμα σου

βλέπω τό Θεό.

Καί στο κρυστάλλινο, γλυκό χαμόγελο σου

ζῶ τόν Παράδεισο.

Καί ὅταν κλαυθμυρίζῃς,

στ' ἀλήθεια, μοῦ ραγίζεις

τήν καρδιά.

Σοῦ εὔχομαι  ὁλόψυχα πάντα νά γελᾶς

καί μαζί σου γλυκά νά λαλοῦν τ' ἀηδόνια

καί νά μοσχοβολοῦν τοῦ ἀγροῦ τά κρῖνα.

Ὀμορφιά μου, χαρά τῆς ζωῆς!

«Ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία,  οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ιη΄3).

                     

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ

«Οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α΄Κορινθ. ιγ΄8)

 

«ὅτι ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι,
καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ
ἐν τῷ Θεῷ μένει καί
ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Α΄Ἰωάν. δ΄ 16).

 «Πρόσεχε σεαυτῷ».

Φύλαξε

Τήν ἀγάπη σου ἁγνή.

Μή τή νοθεύσῃς.

Μή τή μολέψῃς

μ’ αἰσθησιακή ἀνοησία,

πού φέρει, ἀναπόφευκτα,

στήν παραλυσία.

Φύλαξε

τήν ἀγάπη σου ἁγνή,

γιά νἆναι πάντα σταθερή

καί νά κρατήσ’ αἰώνια.

Ἄν τώρα θέλῃς νά γνωρίσῃς

τί εἶναι, πραγματικά,

γνήσια ἀγάπη,

κοίταξε στό Λόφο, στό Λόφο...

στό Γολγοθᾶ!

Στρέψε τό βλέμμα στό Χριστό.

Δές τόν Ἐσταυρωμένον,

νά προσεύχεται, γιά μᾶς,

τούς σταυρωτές Του.

Τότε θά μάθῃς, σίγουρα,

τί εἶναι γνήσια, ἁγνή,

ἀληθινή ἀγάπη.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟΝ Ο ΕΝΑΣ

Ὁ Μοναδικός, ὁ ἀσύγκριτος.

«Ὁ  Ἀμήν, ὁ μάρτυς ὁ πιστός καί ἀληθινός,

ἡ ἀρχή τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ» (Ἀποκ. γ΄14).

Μέ ρώτησες, παιδί μου, καί ἐπειδή πιστεύω ὅτι, τό ἐρώτημά σου ἀπασχολεῖ πολλούς, ἔκρινα σκόπιμον

νά δημοσιεύσω τό ἐρώτημα καί τήν ἀπάντησί μου,

μέ τήν ἐλπίδα ὅτι θά ὠφεληθοῦν πολλοί.

ΕΡ. «Σεβαστέ μου Γέροντα,

μέ δυό λογάκια θά ἤθελα νά μοῦ ἐξηγήσετε, ποιά πρέπει

νἆναι ἡ σχέσις καί ἡ συπεριφορά τοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ πρός τούς συνανθρώπους του  σήμερα;»

Θά προσπαθήσω μέ προσοχή καί προσευχή νά ἀπαντήσω, μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθήσω ὅλα τά παιδιά μου, στίς πονηρές μέρες, πού ζοῦμε, διότι σήμερα ἄνθρωπο βλέπεις καί δέν ξέρεις τί κρύβει μέσα του. Οἱ ἀρχαῖοι ἔλεγαν: «Ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος εἶ». Πότε ὅμως εἶναι ἄνθρωπος; Στίς μέρες μας, δυστυχῶς, περισσότερο ἀπό ἄλλες ἐποχές, δύσκολα μπορεῖς νά ξεχωρήσῃς τόν τίμιο καί εἰλικρινή, ἀπό τόν ἀνέντιμον καί ἀνειλικρινή, τόν ὕπουλο καί δόλιο. Παλιότερα ἀφήναμε τίς πόρτες τῶν σπιτιῶν καί τίς καρδιές μας ἀνοικτές.

Σήμερα βρισκόμαστε στήν ἀνάγκη νά κλειδαμπαρώνουμε τίς πόρτες τῶν σπιτιῶν καί τά παράθυρα, ἀλλά καί τίς καρδιές μας, νά βάζουμε δέ καί σιδεριές στά σπίτια μας. Ἀλλά καί πάλιν  σπάζουν τά σίδερα καί εἰσπηδοῦν στά σπίτια μας καί μᾶς λῃστεύουν καί, πολλές φορές, μᾶς θανατώνουν, γιά νά μᾶς  ἁρπάξουν ἀκόμη καί τήν πενιχρή μας σύνταξι. Σήμερα, δυστυχῶς, «πετρῶσαν οἱ καρδιές», «διά τό πληθυνθῆναι τήν  ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν» (Ματθ. κδ΄12).

Ἡ Ἐντολή τοῦ Χριστοῦ εἶναι νά ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, ὅπως ἀκριβῶς μᾶς ἀγάπησε Ἑκεῖνος, μέχρι Σταυροῦ καί θανάτου.

Αὐτό ὅμως σημαίνει νά ἔχουμε ὑγιῆ τόν ὀφθαλμόν τῆς ψυχῆς, ἀθόλωτο, καθαρό, ὑγιῆ τόν νοῦν καί ἀνεπτυγμένο, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, τό χάρισμα τῆς διακρίσεως, ὥστε νά ἀποφεύγουμε τούς «βαρεῖς λύκους» καί τούς ψευτοδιδασκάλους, καί τούς ἀδιστάκτους, τούς «παρεισάκτους ψευδαδέλφους» (Γαλάτ. β΄4) καί ὅλους ἐκείνους, πού, μέ λυσσώδη μανία, μετασχηματίζονται σέ ἀγγέλους φωτός, γιά νά ἐξαπατοῦν τούς ἀθώους καί ἀφελεῖς.

Ὁ Κύριος μᾶς συμβουλεύει καί μᾶς λέγει:

Νά ἀποφεύγετε τούς δαίμονες καί τούς δαιμονανθρώπους. Νά εἴσασθε φρόνιμοι, νά μή ἐκτίθεσθε σέ κινδύνους. Νά εἶσθε ἄκακοι καί ἁπλοῖ, σάν τά περιστέρια.

Ὁ Κύριος, ἀποστέλλει τούς Μαθητάς Του, ὅλους τούς πιστούς, ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων καί λέγει «Γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καί ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί» (Ματθ. ι΄16). Χρειάζεται Προσοχή καί ἀδιάλειπτη Προσευχή. 

Θά ἤθελα νά σᾶς ἐπισημάνω ἐδῶ ὅτι ξεφύγαμε ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ. Καί συνεχῶς ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τήν Πηγή τοῦ ζῶντος ὕδατος, ἀφήσαμε τά κρυστάλλινα, τά καθαρά νερά τῆς ζωῆς καί προσπαθοῦμε νά ξεδιψάσουμε τή δίψα μας στά «λασπονέρια» τῆς Ἁποστασίας. Ἐγκαταλείπουμε τήν Πατρική Ἑστία καί «τόν μόσχον τόν σιτευτόν» καί, μετουσιώνοντας τόν Παράδεισο σέ Χοιροστάσι, προσπαθοῦμε νά χορτάσουμε τήν πεῖνα μας, μέ τά ξυλοκέρατα, τήν τροφήν τῶν χοίρων. Μέ τήν, πράγματι,

ἀρρωστημένη, τήν προβληματική συμπεριφορά μας  σωρεύουμε συμφορές.

Ὁ «Κύριος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέκυψεν ἐπί τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἰδεῖν εἰ ἔστι συνιών ἤ ἐκζητῶν τόν Θεόν» καί διεπίστωσεν ὅτι «Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός» (Ψαλμ. 13,2-3). «Ὁ λάρυγκας τους εἶναι σάν τάφος ἀνοικτός, πού ἀναδίδει βρωμερές, δυσώδεις ἀναθυμιάσεις. Μέ τίς πονηρές γλῶσσες τους ἐπινοοῦν καί ἐκφράζουν δόλια ψεύδη καί  συκοφαντίες. Δηλητήριο φαρμακερῶν ἀσπίδων ὑπάρχει κάτω ἀπό τά χείλη τους. Τό στόμα τους εἶναι γεμᾶτο ἀπό κατάρες καί βλασφημίες ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καί ἀπό δολιότητες καί πικρίες ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων. Τά πόδια τους τρέχουν μέ ταχύτητα, γιά νά χύσουν αἷμα. Στούς δρόμους τῆς ζωῆς τους καί στίς πράξεις τους σπείρουν συντρίμματα καί ταλαιπωρίες ἐναντίον ἀθώων. Δέν ἔχουν ψυχική γαλήνη. Δέν γνώρισαν εἰρηνική ζωή μέ τούς ἄλλους, ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτωλότητός τους. Δεν ἔχουν φόβο Θεοῦ».

«Δέν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἄνθρωπος καθαρός ἀπό ρύπου, ἔστω καί ἄν μία ἡμέρα εἶναι ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς του ἐπί τῆς γῆς» (Ἰώβ ιδ΄ 4-5).

Ὁ Προφήτης Ἡσαῒας περιγράφει λακωνικά τήν ἀρρωστημένη κατάστασι τῆς ἀνθρωπότητος καί λέγει ὅτι:

«Πᾶσα κεφαλή (πολιτική ἡγεσία) εἰς πόνον καί πᾶσα καρδία (πνευματική ἡγεσία) εἰς λύπην. Ἀπό ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ (τῷ σώματι τῆς ἀνθρωπότητος) ὁλοκληρία» (Ἡσ. α΄ 5-6). Ὁλόκληρο τό σῶμα τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι μιά πληγή, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν καί τῆς ἀμετανοησίας τῶν ἀνθρώπων.

Οἱ  περισσότερες διανθρώπινες σχέσεις, δέν εἶναι σχέσεις προσωπικές, ἀλλά προσωπειακές. Δηλαδή, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, στίς σχέσεις  καί τίς συναλλαγές τους μέ τούς ἄλλους, κρύβουν το ἀληθινό τους πρόσωπο. Φοροῦν προσωπεῖον. Ἐμφανίζονται μέ ἕνα ψεύτικον, πλαστόν ἑαυτόν, καί στίς προσωπειακές αὐτές  σχέσεις καί συναλλαγές, συναγωνίζονται ποιός καί πῶς θά ἐξαπατήσῃ καλλίτερα  τόν ἄλλον, χωρίς ντροπή. Ἡ πιό ὀδυνηρή, βέβαια, σχέσις εἶναι ἡ τραγική τῆς συναντήσεως. Δηλαδή  ἕνας τίμιος, ἔντιμος, εἰλικρινής ἄνθρωπος, χωρίς νά κρύβῃ τό ἀληθινό του πρόσωπο, ἔρχεται σέ σχέσι καί συναλλαγή, μέ ἕναν ἀνέντιμον, ἀνειλικρινῆ, δόλιο ἄνθρωπον, πού κρύβει τό ἀληθινό του πρόσωπο, φωράει τό προσωπεῖο τοῦ Ἁγίου καί ἐξαπατᾶ τόν τίμιον καί εἰλικρινῆ συνάνθρωπό του, χωρίς ντροπή, χωρίς κανέναν ἀπολύτως δισταγμόν. Ὑπάρχει βέβαια καί ἡ λυρική τῆς συναντήσεως. Δηλαδή ἡ συνάντησις ἑνός προσώπου μέ ἕνα ἄλλο πρόσωπο, ὅπου στή σχέσι αὐτή πρυτανεύει ἡ ἀλήθεια, ἡ γνησιότητα, ἡ ἐντιμότητα, ἡ εἰλικρίνεια. Δυστυχῶς ὅμως τέτοια σχέσι ἀνθρώπου μέ ἄνθρωπο εἶναι σπάνια, ἤ δέν ὑπάρχει καθόλου. Συνεπῶς σήμερα ποιά πρέπει νἆναι ἡ συμπεριφορά τοῦ Χριστιανοῦ, πρός τούς ἀνθρώπους, πού συμπεριφέρονται ἔτσι;

Ἐπειδή, μακράν τοῦ Χριστοῦ, οἱ διανθρώπινες σχέσεις, εἶναι σχέσεις δολιότητος, Ψευτιᾶς ,Ὑποκρισίας καί ἀπάτης καί εἶναι διακινδύνευσις, ἐπιβάλλεται νά ἔχουμε ὁπωσδήποτε ποιάν τινα ἐπιφύλαξι (reservatio mentalis).

Ἡ ὑπερβολή καί μάλιστα ἡ ἀνεπιφύλακτη διαχυτικότης εἶναι λαθεμένη συμπεριφορά. Ὁ Λαός μας λέει ὅτι «τό περίσσιο χαλάει τό ἴσιο» καί «Ὅποιος καεῖ στό κουρκούτι, φυσάει καί τό γιαούρτι».

Ὁ Κύριος μᾶς συμβουλεύει καί λέγει «Προσέχετε ἀπό τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. ι΄ 17-23). «Προσέχετε δέ τόν ἑαυτό σας ἀπό τό κακό  καί μολυσματικό προζύμι τῶν Φαρισαίων, δηλαδή ἀπό τήν ὑποκρισία τους, ἡ ὁποία, κάτω ἀπό τό φαινόμενο τῆς ἀληθείας καί ἀρετῆς, ὑποκρύπτει τήν πλάνην καί τήν διαφθοράν» (Λουκ. ιβ΄ 1). Καί μᾶς καλεῖ νά ἐξέλθουμε ἀπό τή Βαβυλῶνα: «ἔξελθε ἐξ αὐτῆς ὀ λαός μου» (Ἀποκ. ιη΄4). Δέν ἐπιτρέπεται ὁ Χριστιανός νά ἔχῃ  στενές σχέσεις μέ τούς ἐμμένοντας εἰς τήν εἰδωλολατρίαν. Γι’ αὐτό λεγει: «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορισθητε, λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε, κἀγώ εἰσδέξομαι ὑμᾶς. Καί ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καί ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱούς καί θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Β΄Κορινθ. στ΄ 17-18).

Ὁ Προφήτης Δαβίδ μᾶς συμβουλεύει: «Μή πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145,3). Καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς συμβουλεύει νά μήν ἔχουμε ἐμπιστοσύνη οὔτε στόν ἑαυτό μας. Ἀπό ὅσα ἔχουμε ὑποφέρει στή ζωή μας καταλήγουμε στό συμπέρασμα αὐτό, «ἵνα μή πεποιθότες ὦμεν ἐφ’ ἑαυτοῖς, ἀλλ’ ἐπί τῷ Θεῷ τῷ ἐγείροντι τούς νεκρούς» (Β΄Κορινθ. α΄ 9).

Δύο χιλιάδες καί πλέον χρόνια ἔχουν περάσει ἀπό τότε, πού ὁ Θεός, διά φιλανθρωπείαν, «ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη». Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ «σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του ἐκηρύχθη καί κηρύσσεται πάσει τῇ κτίσει, εἰς πάντα τά ἔθνη, εἰς τόν κόσμον ἅπαντα. Καί μακροθυμῶν «ἵσταται ἐπί τήν θύραν καί κρούει» Καί   μέ ἀνέκφραστη καί ἀνεκλάλητη ὑπομονή  περιμένει τήν ἐπιστροφή μας κοντά Του. «Πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄Τιμόθ. β΄ 4).

          Εἶναι ὁ Ἕνας, ὁ μοναδικός,ὁ ἀσύγκριτος.

Ὁ Ἐξουσιαστής.

Ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης.

Εἶναι «ὁ Ἀμήν», ἡ αὐτοαλήθεια.

Εἶναι ὁ μόνος, πού μᾶς ἔχει ἀπομείνει.

Εἷναι «ὁ μάρτυς ὁ πιστός καί ἀληθινός,

ἡ ἀρχή τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ» (Ἀποκ. γ΄ 14)

Αὐτός εἶναι «ὁ δι’ οὗ τά πάντα ἐγένετο» (Ἰωάν. α΄ 3).

Εἶναι ὁ Μόνος πιστός, πού μᾶς ὑπόσχεται,

καί πάντοτε τηρεῖ  τίς ὑποσχέσεις Του.

Μᾶς ὑποσχέθηκε λύτρωσι ἀπό τά δεινά,

πού σωρεύει στήν ψυχή καί τή ζωή μας

ἡ ἁμαρτία. Ὁ πρᾷος καί γλυκύς Ἰησοῦς,

δέν μᾶς ἐξαναγκάζει νά Τόν ἀκολουθήσουμε.

Ὅποιος θέλει δέχεται τή λύτρωσι.

Ὅταν ἀκούσῃ, δηλαδή τή, γλυκύτερη

κι’ ἀπό τό μέλι, φωνή τοῦ Θεανθρώπου,

καί ἀνοίξῃ διάπλατα τή θύρα τῆς ψυχῆς του,

τότε εἰσέρχετ’ ὁ Χριστός καί βασιλεύει ἐντός μας.

Μέγα κι’ ἀνεξίχνίαστο εἶναι τό μυστήριο

τῆς θείας Οἰκονομίας!  

Ποιός ἄλλος μᾶς ἀγάπησε

μέχρι Σταυροῦ καί θανάτου;

Ποιός ἄλλος μᾶς λούζει μέ τό αἷμα Του

καί μᾶς καθαρίζει ἀπό κάθε ἁμαρτία;

Εἷναι ὁ Ἕνας ὁ Μοναδικός, ὁ ἀσύγκριτος

ὁ ἀνθρωποκυνηγός. Τό ὑπερκόσμιον καί

ἀπρόσιτον Πρόσωπον, πού ἄφησε τό Θεϊκό Του

Θρόνο, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού καταδέχθηκε

καί ἔγινε, γιά χάρι μας καί Υἱός ἀνθρώπου.

Τοῦτο τό μυστήριο δέν τό χωράει ὁ νοῦς μας.

Νοιώθεις τή μεγάλη αὐτή τιμή,

Φίλε, συνοδοιπόρε;

Νοιώθεις, ἀγαπημένε σύντροφε, τήν ἄφατη

Στοργή, τήν ἄπειρη Ἀγάπη;

Σ’ αὐτή τή Συγκατάβασι καί τή Φιλανθρωπία,

δέν εἶναι δυνατόν ποτέ, νά δώσουμ’ ἑρμηνεία.

Μιά μόνο ὑπάρχει πρόσβασι, σκιωδῶς,

 νά προσεγγίσουμε τοῦτο τό παράδοξο,

 τ’ ἀπρόσιτο καί ξένο, τῆς ἐνθέου Δόξης Μυστήριον.

Μέ τόν πυρῆνα τῆς ψυχῆς, τήν ὀρθόδοξη Πίστι,

ἀξιώνεται ὁ πιστός, πραγματικά νά νοιώσῃ,

τίς ἀπερίγραπτες καί  ἄφθονες δωρεές

τῶν ἐνεργειῶν τῆς ἄπειρης ἀγάπης τοῦ Κυρίου

και Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μέ καθαρή καρδιά, ἀπό κάθε ρύπο ἀπαλλαγμένη,

στή συνάντησι μέ τό Χριστό, ὡς πρόσωπον μέ τό

ὑπερκόσμιον πρόσωπον, θά νοιώση τή Χαρά

τῆς λυρικῆς τῆς συνατήσεως, πού εἶναι καί ἡ

μοναδική προσωπική,  γνήσια συνάντησι,

πού μπορεῖ νά ὐπάρξῃ.

Εἷναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε

πόσο πολύ ἀπομακρυνθήκαμε

ἀπό τήν Πηγήν τοῦ ζῶντος ὕδατος.

 Ἡ αἰτία ὅλων τῶν δεινῶν καί τῶν πληγῶν

τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι οἱ ἁμαρτίες μας.

Οἱ περισσότεροι δύσμοιροι καί ἀξιοθρήνητοι

συνάνθρωποί μας ἀρνοῦνται τόν ἀληθινόν Θεό

καί λατρεύουν τό Βόρβορο, τό Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα.

Διά τοῦτο καί ὁδεύουμε ὁλοταχῶς πρός τήν

ἄβυσσο τῆς αἰώνιας Ὀδύνης καί τῆς βέβαιης

αὐτοκαταστροφῆς μας.

Εἶναι ἀνάγκη τῶν καιρῶν, πρίν νά εἶν’ ἀργά,

νά βροῦμε τόν πραγματικό μας ἑαυτό καί

νά καταλάβουμε καλά τά λάθη μας, τά

ἀτοπήματά μας καί νά μετά-νοήσουμε καί,

εἰλικρινά μετανοιωμένοι, νά ἐπιστρέψουμε

στό Χριστό, πού εἶναι ἡ ζωή μας καί

ἡ εἰρήνη μας, ὁ μοναδικός  Σωτήρας

καί Λυτρωτής τοῦ κόσμου. Καί ὅπως λέει

ὁ ποιητής  νά καταλάβουμε ὅτι ἀφοῦ

«πήραμε τή ζωή μας λάθος,

νά ἀλλάξουμε ζωή».

Κι’ αὐτό σίγουρα θά συμβῇ,

ὅταν ἀποφασίσουμε,

ὅλοι μαζί νά ζήσουμε,

μέ γνήσια ἀγάπη.

Ὑπάρχουν, δυστυχῶς, γύρω μας,

πολλοί «δέσμιοι τῆς γῆς», «δέσμιοι

σκότους καί μακρᾶς πεδῆται νυκτός».

Ἀμέτρητη λάσπη καί πολλοί ἄμυαλοι,

δυστυχισμένοι συνανθρωποί μας, πού

τούς ἀρέσῃ νά κυλίωνται στό βοῦρκο,καί

ὄχι μόνον δέν μετανοοῦν, ἀλλά, δυστυχῶς,

καί πολεμοῦν τό Χριστό καί τήν Ὀρθοδοξία.

Εἶναι ἐμπεπηγμένοι «εἰς ἰλύν βυθοῦ»,

αἰχμάλωτοι στά δίκτυα τοῦ Μαμωνᾶ

καί τῆς Παραφροσύνης.

Ταλαίπωροι θνητοί, πεπωρωμένοι,

ἀσυλόγιστα κατατυραννοῦν τούς

συνανθρώπους τους  καί,  ἀνερυθριάστως,

ὑβρίζουν τό Θεό καί ἀνατρέπουν τήν

ἱεραρχία τῶν Ἀξιῶν.

Λησμονοῦν, οἱ δύσμοιροι καί ἄφρονες

ὅτι «τεθνήκασι καί θνήσκουν οἱ ζητοῦντες

τήν ψυχήν τοῦ Παιδίου» καί ὅτι ὁ Χριστός

«ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» καί ὅτι

«μέλλει ποιμένειν πάντα τά ἔθνη ἐν

ῥάβδῳ σιδηρά».

Ξεχνοῦν, οἱ ἄμυαλοι, ὅτι  εἶναι πολύ

«σκληρόν τό πρός κέντρα λακτίζειν».

Λησμονοῦν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι

 ὁ Θεός τῶν θεῶν καί ὁ Κύριος τῶν κυρίων.

Ξεχνοῦν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ λίθος ὁ ζῶν,

ὁ ἔντιμος, ὁ ἐκλεκτός.

Ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος ὁλόκληρης

τῆς Οἰκοδομῆς, τῆς Ἐκκλησίας Του.

Λησμονοῦν ὅτι ὁ Θεός ἡμῶν εἶναι «πῦρ

καταναλίσκον». Εἶναι φωτιά πού φλογίζει,

κατακαίει καί καταστρέφει τούς  ἀσεβεῖς,

πού δέν μετανοῦν, ἀλλά εἶναι καί φῶς, πού

φωτίζει καί θερμαίνει καί ζωοποιεῖ τούς εὐσεβεῖς.

Ξεχνοῦν οἱ ἄφρονες ὅτι Αὐτός καί μόνον

Αὐτός θυσιάζεται γιά μᾶς.

Αὐτός καί μόνον Αὐτός ἁμαρτωλῶν ἡμῶν ὄντων,

ὑπέρ ἡμῶν ἀπέθανε. Αὐτός «ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς

 καί ἑκών ἐτάφη καί Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν

τοῦ σῶσαι τά Σύμπαντα»

Λησμονοῦν, οἱ ἀχάριστοι, ὅτι οἱ πάντες

ὀφείλομεν « εἰς Αὐτόν σιωπηλή, εὐλαβική

προσκύνησι καί ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ λατρεία».

Γι’ αὐτό κι’ ἐγώ τώρα, ταπεινά, θά θυμίσω

Σέ ὅλους μας,  ὅτι ὁ δι’ ἡμᾶς σταυρωθείς

καί ταφείς καί Ἀναστάς Χριστός εἶναι

ἄπειρη ἀγάπη καί ἄπειρη Δικαιοσύνη, θά

ἔλθῃ δέ σύντομα καί θά ἀποδώσῃ στόν

καθένα ἀνάλογα μέ τά ἔργα του. Καί

ἄς μή ξεχάσῃ ἀπολύτως κανείς ὅτι

Αὐτός, ὁ λίθος ὁ ζῶν, ὁ ἀκρογωνιαῖος

Εἶναι ὀ αἰώνιος καί ὁ μοναδικός Νικητής.

«Καί ὁ πεσών ἐπί τόν λίθον τοῦτον

Συνθλασθήσεται· ἐφ’ ὅν δ’ ἄν πέσῃ,

λικμήσει αὐτόν» (Ματθ. κα΄ 44).