ΕΠΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

ΖΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΔΕΥΕΙ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΝΤΩΣ ΖΩΗΝ.

Κάθε ἄνθρωπος ὀφείλει νά ἀγαπᾷ τή ζωή. Εἶναι δέ  αὐτονόητο ὅτι ὀφείλει νά φροντίζῃ τό «εὖ ζῆν»,  «τό εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β΄ Τιμ. γ΄12), τό ζῆν «καθώς πρέπει ἁγίοις» (Ἐφεσ. ε΄ 3).

Ὁ Χριστός, ὁ Υἱός καί Λόγος του Θεοῦ, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, «σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰωάν. α΄14), «ἑαυτόν ἐκένωσεν μορφήν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, καί σχήματι εὑρεθείς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (Φιλιπ. β΄ 7-8). Ὁ τέλειος Θεός, ἔγινε καί τέλειος   ἄνθρωπος καί ἔπαθε γιά χάρι μας, ὁ ἀναμάρτητος, «ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς», «ἔπαθεν ὑπέρ ἡμῶν, ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α΄Πέτρ. β΄ 21).

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός γίνεται τύπος καί ὑπογραμμός, ὑπόδειγμα τοῦ τελείου ἀνθρώπου, τοῦ «κατ’ εἰκόνα καί ὀμοίωσιν Θεοῦ». «Πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» διδάσκει τό ζῆν καθώς πρέπει ἁγίοις, χαράσσει τά Ἴχνη τῆς ἁγίας καί θεαρέστου ζωῆς, γιά νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια Του, ὥστε νά καταξιωθοῦμε καί νά γίνουμε εἰκόνες τοῦ Θεοῦ, ὅπως  ὁ Χριστός εἶναι εἰκών τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου (Β΄Κορινθ. δ΄ 5, Κολοσ. α΄15).

«Ὁ Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» ( Ἑβρ. ιγ΄ 8) «διῆλθεν καί διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν, κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον  τῆς  βασιλείας  καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ καί ἰώμενος  πάντας τούς καταδυναστευομένους ὑπό τοῦ διαβόλου» (παρβλ. Ματθ. δ΄ 23. Πράξ. ι΄ 38), καί μᾶς διδάσκει ποιο πραγματικά εἶναι τό νόημα τῆς ζωῆς. Μᾶς διδάσκει ὅτι τό πραγματικό νόημα τῆς ζωῆς εἶναι τό περιπατεῖν ἐν ἀγάπῃ.

Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο καί ὁ Παῦλος μᾶς προτρέπει νά γίνουμε  «Μιμηταί τοῦ Θεοῦ» καί λέγει: «Γίνεσθε οὖν μιμηταί τοῦ Θεοῦ ὡς τέκνα ἀγαπητά, καί περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, καθώς καί ὁ Χριστός ἠγάπησεν ἡμᾶς καί παρέδωκεν ἑαυτόν ὑπέρ ἡμῶν προσφοράν καί θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμήν εὐωδίας» (Ἐφεσ. ε΄ 1-2). Ἀπό ἄπειρη ἀγάπη. Σταυρώνεται Αὐτός ἀντί ἡμῶν, Αὐτός γιά μᾶς, γιά νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια Του καί νά μᾶς διδάξῃ τήν Ὁδόν τῆς πραγματικῆς, τῆς ὄντως ζωῆς, νά μᾶς διδάξῃ ὅτι  ἡ Ὁδός τῆς ὄντως ζωῆς εἶναι ἡ Ὁδός τῆς γνήσιας,  τῆς  τέλειας Ἀγάπης στό Θεό καί τόν πλησίον, εἶναι ἡ Ὁδός τῆς ὑπακοῆς στό Θεῖον Θέλημα. Καί ἐνσάρκωσις αὐτῆς τῆς Ὁδοῦ εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «ὁ δεύτερος ἄνθρωπος ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ» (Α΄Κορινθ. ιε΄47), ὁ ὁποῖος ἔρχεται καί μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι μόνον «Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ ζωή τό Φῶς καί ἠ εἰρήνη τοῦ κόσμου». Μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ὁ ἐπί τῆς οὐσίας ἄρτος, «ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς καί ζωήν διδούς τῷ κόσμῳ» (Ἰωάν. στ΄ 33, 48 ἑξ.). Καί μᾶς καλεῖ νά  Τόν μιμηθοῦμε, νά ἀκολουθήσουμε τά Χνάρια Του, νά ζήσουμε τή δική Του ζωή. Διότι  Αὐτός εἶναι ὁ Ὁδός τῆς ὄντως ζωῆς. Κάθε ἄλλος δρόμος, εἶναι λάθος δρόμος, ζωή χωρίς νόημα, που ὁδηγεῖ στήν ἄβυσσο τῆς αἰώνιας Ὀδύνης.

Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς συμβουλεύει καί λέγει: «καθώς ἐφορέσαμεν τήν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καί τήν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου» (Α΄Κορινθ. ιε΄ 49), πρᾶγμα τό ὁποῖον σημαίνει ὅτι «ἀφοῦ ἀπεκδυθοῦμε τόν παλαιόν διεφθαρμένον ἄνθρωπον μαζί μέ τίς πράξεις του, νά ἐνθυθοῦμε τόν νέον ἄνθρωπον,  πού συνεχῶς ἀνανεώνεται καί γίνεται καινούργιος σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὥστε μέ τή ζωή του νά φθάσῃ εἰς τήν τελείαν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ» (Κολοσ. γ΄ 9-10).

Τί κέρδισαν οἱ ἄνθρωποι πού, μέχρι σήμερα,  δέν ἀκολούθησαν τά Χνάρια του Χριστοῦ;

Ποῦ τούς ὡδήγησε ὁ λάθος δρόμος;

Τί πρόσφερε στούς ἀνθρώπους ὁ ΕΓΩΙΣΜΟΣ, Η ΨΕΥΤΙΑ, Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, Η ΑΠΑΤΗ, Ο ΔΟΛΟΣ ;

Τί ἀπεκόμισαν οἱ  ἄνθρωποι μέ τίς ἀδικίες, μέ τήν ἐκμετάλευσιν τῶν συνανθρώπων τους; ΜΟΝΟΝ ΣΥΜΦΟΡΕΣ, ΟΔΥΝΗ ΚΑΙ ΠΟΝΟ.

«Γυμνός ἔρχεται στόν κόσμο ὁ ἄνθρωπος καί γυμνός πάλιν ἐπιστρέφει στή γῆ. Δέν παίρνει τίποτε μαζί του. «Οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα. Ἐπελθών γάρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται».

Πανευτυχεῖς,« μακάριοι εἶναι ἀπό τώρα οἱ νεκροί, πού πεθαίνουν πιστεύοντες εἰς τόν Κύριον καί εἶναι ἑνωμένοι μαζί Του. Ναι· εἶναι μακάριοι, λέγει τό Ἅγιον Πνεῦμα. Διότι πεθαίνουν, διά νά ἀναπαυθοῦν ἀπό τούς κόπους των. Καί θά ἀναπαυθοῦν, διότι τά ἅγια ἔργα τους, τά ἔργα τῆς ἀγάπης τους ἀκολουθοῦν μαζί τους εἰς τήν ἄλλην ζωήν» (Ἀποκ. ιδ΄ 13).

Ὅσοι ἔχουν λίγη σύνεσι συνειδητοποιοῦν την ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων καί ἀλλάζουν ζωή, ἐπιστρέφουν στό Θεό, ἀκολουθοῦν τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ καί ὁδεύουν τήν Ὁδόν τῆς ὄντως ζωῆς.

Συνειδητοποιοῦν ὅτι, ὅπως σωστά λέγει ὁ ποιητής,   «Μονάχα ἡ Καλωσύνη,

ὅλα στόν κόσμο χάνονται.

Μόνη ἀπομένει ἐκείνη».

Διότι

«ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Α΄Ἰωάν. δ΄ 16).

Η ΣΕΒΑΣΜΙΑ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ἡ τῶν οὐρανῶν Ὑψηλοτέρα

καί πάσης κτίσεως τιμιωτέρα

«Τήν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον

καί προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα,

τάφος καί νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν· ὡς γάρ

ζωῆς Μητέρα, πρός τήν ζωήν μετέστησεν, ὁ

μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον» (Κοντάκιον ἑορτῆς).

Παντάνασα, Πανύμνητε, Παρθένε, Θεοτόκε,

φύλαξον ἡμᾶς ὑπό τήν σκέπην σου.

Παναγιά μου, ποιός ἀπό μᾶς τούς  ἀναξίους

δούλους σου μπορεῖ νά πλέξῃ ἐπάξιον

ἐγκώμιον στή Χάρι σου;

Οἱ Ἄγγελοι καί οἱ Ἀρχάγγελοι, οἱ Θρόνοι καί

Οἱ Κυριότητες, τά Χερουβίμ καί τά Σεραφείμ.

ἄφωνοι στάθηκαν μπροστά στό κάλλος τῶν

ἀρετῶν σου, Ἁγνή, Ἀειπάρθενε, Δέσποινα.

Ὑποδειγματική εἶναι ἠ πίστις σου στό Θεό.

Τέλεια ἡ ἀγάπη σου, ὁλόψυχη ἠ ἀφοσίωσί σου.

Πραγματικά βρέθηκες στά μάτια τοῦ Θεοῦ ἡ

Μόνη ἐν γυναιξίν εὐλογημένη καί καλή, ἄξια

νά δεχθῇς στήν ἄχραντη ψυχή σου τό πανάγιον

Πνεῦμα καί νά  γίνης ἡ Μητέρα τοῦ Υἱοῦ καί

Λόγου τοῦ Θεοῦ, Μητέρα τοῦ Φωτός, Μητέρα

τῆς ζωῆς, παναγία Μητέρα ὅλων μας!  ...

Βρέθηκες στά μάτια τοῦ Θεοῦ ὑψηλοτέρα τῶν

Οὐρανῶν καί καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν.

Τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ  καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ. Τῶν φιλοθέων φιλοθεωτέρα καί τῶν ἁγίων ἁγιωτέρα. ΠΑΝΑΓΙΑ.

Ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος  ἔκθαμβος ἀναφωνεῖ:

«Καί τίς ἱκανός τοιοῦτον φρᾶσαι μυστήριον;

Ποῖον δέ φθέγξασθαι στόμα, ποῖα δέ γλώσσα

λαλῆσαι περί τῆς μεγαλωνύμου Θεοτόκου τῆς

μητρός τοῦ Κυρίου; Αὕτη γάρ καί τάς τῶν

οὐρανῶν δυνάμεις ἐξένισε».
Καί πραγματικά. Παναγιά μου, Μεγαλόχαρη,   μέ τόν προσωπικό σου ἀγῶνα κατόρθωσες καί ἔγινες ἡ ἐνσάρκωσις πάσης ἀρετῆς, καί εἶσαι ἡ Μεγάλη  Μητέρα τοῦ Σύμπαντος, τί Ἱερό Σύμβολον, ἡ παναγία ΕΙΚΟΝΑ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ὁ ἱερός ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας μας περιγράφει

τό δέος καί τό θαυμασμό, πού ἔνοιωσε ὁ Γαβριήλ

ὅταν βρέθηκε ἐνώπιόν σου, Πανάχραντε!...:

«Τήν ὡραιότητα τῆς Παρθενίας σου καί τό

ὑπέρλαμπρον τό τῆς ἁγνείας σου, ὁ Γαβριήλ

καταπλαγείς,  ἐβόα σοι, Θεοτόκε· Ποῖόν σοι

ἐγκώμιον προσαγάγω ἐπάξιον· τί δέ ὀνομάσω

σε; ἀπορῶ καί ἐξισταμαι· διό, ὡς προσετάγην,

βοῶ σοι· Χαῖρε, ἡ Κεχαριτωμένη».

Ἐάν οἱ Ἄγγελοι καί οἱ Ἀρχάγγελοι καί οἱ Ἅγιοι

Πατέρες καί Οἰκουμενικοί διδάσκαλοι στέκονται

ἄφωνοι, μπροστά στή Χάρι σου καί ἀδύναμοι νά

σέ ἐγκωμιάσουν ἐπάξια, Τί θά μποροῦσα νά πῶ
ἐγώ ὁ ἀνάξιος, ὁ ἁμαρτωλότερος τῶν ἁμαρτωλῶν;

Ἀναλογίζομαι τήν μητρική σου ἀγάπη καί τήν

Θείαν Σκέπη σου, Πάναγνε, καί τίς Ἄπειρες, ὄντως,

Εὐεργεσίες σου ὄχι μόνον στό ταλαίπωρο Γένος
μας, ἀλλά καί τίς εὐεργεσίες σου στόν καθέναν
ἀπό μᾶς, ἀλλά κυρίως ἀναλογίζομαι τίς εὐεργεσίες

σου προσωπικά σέ μένα τόν ἀνάξιο καί ἁμαρτωλό.

Λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου εἶναι νά σέ ὑμνῶ, νά ὑμνῶ ἀκατάπαυστα τή Χάρι σου, νά μακαρίζω

σέ τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί Παναμώμητον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Θέλω νά ψάλλω στή Χάρι σου ὕμνους καί Ὠδές καί δέν βρίσκω τά λόγια, πού ταιριάζουν. Μόνον δέξου τά δάκρυα τῆς εὐγνωμοσύνης μου, "Αγνή,Παρθένε, Θεοτόκε.

Αἰσθάνομαι ἀνάξιος νά σέ ἐγκωμιάσω Παναγία μου. Ἀλλά ἐάν σιωπήσω, οἱ λίθοι κεκράξονται, γιά τό μέγεθος τῆς ἀχαριστίας μου. Εἶσαι, Μεγαλόχαρη, στοργική Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, ἀλλά καί Μητέρα ὅλων μας.
Μανοῦλα μου, Παναγιά μου, θυμᾶσαι πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια, ὅταν ἕνα πρωί ξύπνησα, μέ ἐκεῖνον τόν ὄγκον , σάν μικρό αὐγό, στή γλῶσσα μου; Τότε δέν μποροῦσα νά μιλήσω οὔτε νά ἀναπνεύσω καλά. Τότε ποιός μέ ἔσωσε, Παναγιά μου; Ποιά ἄλλη προστασία εἶχα, ἐκτός ἀπό Σένα; Μονάχα Ἐσένα εἶχα στήν καρδιά μου καί στή δική Σου κούρνιασα ἀγκαλιά.

Ὅταν πῆγαν στήν Ἀθηναϊκή Κλινική, ὁ Χειρούργος(ὁ κ. Χωματᾶς), μοῦ εἶπε ὅτι πρέπει[σύντομα, ἀμέσως νά χειρουργηθῶ. Θυμᾶμαι τά λόγια του:

«Πάτερ Στέφανε, σάν γιατρός, δέν μέ ἐνδιαφέρει ἄν θά μπορῇς να μιλᾶς μετά τήν ἐγχείρισι. Ἐγώ ὀφείλω νά κάνω ριζική ἀφαίρεσι τοῦ ὄγκου, γιά νά σέ κρατήσω στή ζωή. Αὔριο τό πρωῒ θά ἔλθῃ ὁ ἀναισθησιολόγος νά σέ προετοιμάσῃ».

Θυμᾶμαι τή νύχτα τῆς προσμονῆς τοῦ Χειρουργείου. Προσπαθοῦσα νά ἀρθρώσω τή λέξι:

Παναγιά μου καί δέν μποροῦσα. Ποσπαθοῦσα νά ἐπικαλεσθῶ τή Χάρι σου, Παναγία Μητέρα μου, καί ὅλη νύχτα ψέλιζα: Πα... Πααγιά μου καί νοερά ἔλεγα μόνον Παναγιά μου, Παναγιά μου, Παναγιά μου...

Καί κατά τά ξημερώματα ἔκανες τό Θαῦμα σου,  Παναγιά μου, γλυκειά μου Μητέρα!...

Καί μέ τή Χάρι Σου, ἄρχισα σιγά-σιγά νά μιλάω. Ὅταν ἦλθε ὁ ἀναισθησιολόγος καί μέ ἄκουσε νά μιλάω  ἔφυγε τρέχοντας νά φέρει τό Χειροῦργο, πού ἔμεινε ἄφωνος μπροστά στό Θαῦμα σου, ἄμωμε Παναγία.

«Τί ἔκαμες, Πάτερ μου;» «Τίποτε,  γιατρέ μου. Μόνον ἔλεγα, Παναγιά μου, Παναγιά μου καί μέ ἄκουσε ἡ μεγαλόχαρη, γιατί πῶς θά μποροῦσα νά ζήσω χωρίς νά ψάλλω καί νά κηρύττω τό λόγο τοῦ Θεοῦ;»

Καί ὁ Γιατρός μοῦ εἶπε: «ἡ Παναγιά ἔκαμε τό Θαῦμα της, σοῦ ἔδωσε πιστοποιητικό καλοηθείας. Σήμερα θά σᾶς δώσω καί τό ἐξιτήριον».

Πῶς μπορῶ νά σιωπήσω καί νά μή διαλαλήσω τή σωστική, μητρική σου Παρουσία στή ζωή μου,

Πάναγνε, Παναγία; 

Συγχώρησε με, Πανάμωμε, γιά  τά λάθη μου.

Σ' Εὐχαριστῶ. Σέ εὐχαριστῶ, Παναγιά μου.

Δέξου τά δάκρυα τῆς εὐγνωμοσύνης μου...

Ἄκουσε τή δέησί μου, γιά ὅλους ἐκείνους, πού βρίσκονται  ἔξω ἀπό την Ἁγία μας Ἐκκλησία.

Ξέρω ὅτι δακρύζουν ἀκόμη καί οἱ εἰκόνες, γιά τά ἄπρεπα καμώματά μας. Ἀλλά  καί γνωρίζω πολύ καλά

πόσο μεγάλη Μητέρα εἶσαι, γεμᾶτη στοργή.

Δέου καί ἰκέτευε τόν Υἱόν σου νά μᾶς  δώσῃ τό χάρισμα τῆς μετανοίας, ὥστε εἰλικρινά μετανοιωμένοι, νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του καί νά κάνουμε «πρᾶξι» τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης Του καί νά σέ ὑμνοῦμε, ὤ Κεχαριτωμένη!

Σκέπασέ μας μέ τή Χάρι σου καί ἀξίωσέ μας μέ τίς

πρεσβεῖες σου νά συνταχθοῦμε μέ τούς Ἁγίους καί νά ψάλλουμε ὕμνους δοξολογίας στόν Υἱό σου καί Σωτήρα μας ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

«Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μή πάντοτε χαμερπεῖς»

Ἐπειδή ὁ Κύριος πολλές φορές  μίλησε στούς Μαθητάς Του ὄχι μόνον γιά τά φρικτά Του Πάθη, ἀλλά καί γιά τούς μελλοντικούς διωγμούς καί τίς θλίψεις, πού ἐπρόκειτο νά ὑποστοῦν οἱ ἴδιοι οἱ Μαθηταί διά τό ὄνομά Του, ἠθέλησε νά τούς πληροφορήσῃ καί γιά τήν μέλλουσα καί ἐλπιζομένη δόξα, πού εἶναι ἡτοιμασμένη ἀπό καταβολῆς κόσμου, γιά  κείνους, πού θά πιστέψουν στό Ὄνομά του,  θά κηρύξουν τό λόγο Του καί θά ὑπομείνουν μέχρι τέλος. Θέλησε νά τούς ἀποδείξῃ ὅτι δέν εἶναι ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς αὐτούς (Ρωμ. η΄18). Θέλησε νά τούς ἐμψυχώσῃ. Παρέλαβε, λοιπόν, τούς τρεῖς ξεχωριστούς, διά τήν ἀρετήν, Μαθητάς Του, τόν Πέτρον τόν Ἰάκωβον καί τόν Ἰωάννην, ὡς τούς πλέον ἱκανούς νά δεχθοῦν τήν ἀποκάλυψι τῆς θείας δόξης, τούς ἀνέβασε μαζί Του εἰς τό Θαβώριον Ὄρος καί μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν. Καί ἔλαμψε τό πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ Ἥλιος, τά δέ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένοντο λευκά ὡς τό φῶς. Καί φανερώθηκαν σ’ αὐτούς ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Ἡλίας καί συνωμιλοῦσαν μαζί Του, πρᾶγμα πού ἀποδεικνύει ὅτι «ζώντων καί νεκρῶν κυριεύει». Καί ἐνῶ μιλοῦσε ὁ Κύριος μαζί τους καί ἰδού νεφέλη ἐπεσκίασεν αὐτούς, καί ἰδού φωνή (ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ καί Πατρός ἠκούσθη)  ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα:

Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. ιζ΄ 1-5).

Ὁ Κύριος πῆρε μαζί Του μόνον τούς τρεῖς κορυφαίους τῶν Μαθητῶν, κατά λόγον δικαιοσύνης, διότι «οἱ τῶν ἀρετῶν διαπρέψαντες καί τῆς ἐνθέου δόξης ἀξιωθήσονται».

Ὁ ἱερός ὑμνῳδός μᾶς προτρέπει νά σηκωθοῦμε πάνω ἀπό τά γήϊνα, νά ὑψωθοῦμε «εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως». Νά ἀφήσουμε τήν ὀκνηρία, νά μήν εἴμαστε νωθροί, ράθυμοι, νωθεῖς. Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς. Γίνετε δραστήριοι. Ἀγαπήσατε τά πνευματικά. Ὑψώθητε. Μή παραμένετε πάντοτε χαμερπεῖς, μήν παραμένετε στερεωμένοι στή γῆ. Πάψετε πιά νά εἶσθε εὐτελεῖς, ποταποί, τιποτένιοι. Τά ἄνω ζητεῖτε. Τά ἄνω φρονεῖτε, μή τά ἐπί τῆς γῆς, γιά νά ἀξιωθῆτε τῶν θείων ἀποκαλύψεων, γιά νά δῆτε μαζί μέ τούς τρεῖς Μαθητάς τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ καί νά δεχθῆτε τήν  φανέρωσι ἀπό τόν Πατέρα τοῦ Υἱοῦ Του, ἐνανθρωπήσαντος καί νά μάθετε ὅτι μόνον ἡ ὑπακοή στό Χριστό, δίνει δύναμι καί χάρι καί ὀδηγεῖ στήν πνευματική τελείωσι.

Οἱ ὑπόλοιποι Μαθηταί ἔμειναν στούς πρόποδες τοῦ Ὄρους. Δέν ἀξιώθηκαν νά δοῦν τόν Κύριό τους μεταμορφούμενον, διότι δέν εἶχαν πιστέψει καί δέν εἶχαν προκόψει στίς ἀρετές. Ἀπόδειξις τῆς ἀπιστίας τους ἦταν καί ἡ ἀδυναμία τους νά θεραπεύσουν τόν σεληνιαζόμενον νέον. Ὅταν ἀργότερα ρώτησαν τόν Κύριον : «Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; Ὁ Κύριος θά τούς πῇ ξεκάθαρα:Δέν μπορέσατε, «Διά τήν ἀπιστίαν ὑμῶν» (Ματθ. ιζ΄ 19-20).

Ἀπό ὅλα αὐτά συμπεραίνουμε ὅτι γιά νά ἀξιωθοῦμε τῶν θείων ἀποκαλύψεων εἶναι ἀνάγκη νά πιστέψουμε μέ τήν καρδιά μας στό Χριστό καί νά  γράψουμε βαθειά μέσα στήν ψυχή μας τή σύστασι τοῦ οὐρανίου Πατρός ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὀ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ καί ὀφείλουμε ἀπόλυτη ὑπακοή σ’Αὐτόν: Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· Αὐτοῦ ἀκούετε».

Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μή πάντοτε χαμερπεῖς· οἱ συγκύπτοντες εἰς γῆν τήν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καί ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως· προσδράμωμεν Πέτρῳ καί τοῖς Ζεβεδαίου, καί ἅμα ἐκείνοις τό Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σύν αὐτοῖς τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· φωνῆς δέ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, και ἐκήρυξαν τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα» (Οἶκος ἑορτῆς).

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. ιδ΄22-34).

«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μή φοβεῖσθε».

Μετά τόν πολλαπλασιασμό τῶν ἄρτων καί τόν χορτασμό τῶν πεντακισχιλίων ἀνδρῶν, χωρίς γυναικῶν καί παιδίων, συνέστησε στούς Μαθητάς Του να εἰσέλθουν στό πλοῖον καί νά Τόν περιμένουν στήν ἀπέναντι ὄχθη ἕως ὅτου αὐτός ἀπολύσῃ τά πλήθη τοῦ λαοῦ. Ἀφοῦ ὁ Πολυεύσπλαγχνος θεράπευσε τούς ἀρρώστους καί ἔθρεψε ψυχικά καί σωματικά τά πλήθη, ἠθέλησε νά ἀποχαιρετίσῃ, μέ στοργή καί τρυφερότητα πατρική, τόν καθένα χωριστά. Ἤθελε καί μέ τόν τρόπον αὐτόν νά τούς βεβαιώσῃ ὅτι εἶναι δικός τους καί αὐτοί εἶναι δικοί Του, νά τούς δώσῃ σιγουριά καί ἀσφάλεια.

Ἀφοῦ διέλυσε τά πλήθη ἀνέβη εἰς τό ὄρος μόνος του νά προσευχηθῇ. Ὅταν βράδυασε ἦταν μόνος Του στό βουνό. Ἐν τῷ μεταξύ τό πλοῖον  ἦταν στό μέσον τῆς λίμνης καί βασανιζόταν ἀπό τά κύματα. Διότι ἦταν ἐναντίος ὁ ἄνεμος. Κατά τά ξημερώματα ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς κοντά τους περιπατῶντας πάνω στήν τρικυμισμένη θάλασσα, σάν νά ἦταν ξηρά. Ὅταν Τό εἶδαν οἱ Μαθητές νά περπατάῃ πάνω στή λίμνη τρόμαξαν καί ἀπό τό φόβο τους ἔκραξαν λέγοντες ὅτι αὐτό πού ἔβλεπαν εἶναι φάντασμα.

Στήν κραυγή τῆς ἀγωνίας τους ἀποκρίθηκε ὁ Κύριος μέ στοργή. Τούς ἐνεθάρρυνε λέγοντας:

«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μή φοβεῖσθε». Ἔχετε θάρρος. ἐγώ εἶμαι. Μή φοβεῖσθε. Τότε πῆρε τό λόγο ὁ Πέτρος καί εἶπε: «Κύριε, ἐάν εἶσαι Σύ, διάταξέ νά ἔλθω κοντά σου περπατῶντας πάνω στά νερά». Καί ὁ Κύριος τότε τοῦ εἶπε· ἐλθέ. Καί ἀφοῦ κατέβηκε ἀπό τό πλοῖον ὁ Πέτρος  ἄρχισε νά περπατάῃ πάνω στά νερά.

Ὅσο ὁ Πέτρος εἶχε στραμμένο τό βλέμμα προς τόν Ἰησοῦν, βάδιζε σταθερά πάνω στήν τρικυμισμένη θάλασσα, σάν νά βάδιζε σέ ξηρά. Ὅταν ὅμως ἀπέστρεψε τό βλέμμα του ἀπό τόν Ἰησοῦν καί κοίταξε τόν ἰσχυρόν ἄνεμον καί τά κύματα, ἄρχισε νά βουλιάζῃ, νά καταποντίζεται...

«Βλέπων δέ τόν ἄνεμον ἰσχυρόν ἐφοβήθη, καί ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσον με» (Ματθ. ιδ΄30).
Ἔτσι πάντοτε ὀφείλουμε νά ζοῦμε καί νά ἐργαζώμαστε, ἔχοντες πάντοτε τό βλέμμα στραμμένο στό Χριστό. 'Εάν καί μιά στιγμή ἀποστρέψουμε τό βλέμμα ἀπό τό Χριστό καί τό στρέψουμε στόν ἄνεμο, στίς δυσκολίες, ἄν γιά ιά στιγμή ὀλιγοπιστήσουμε τότε διατρέχουμε τόν κίνδυνον νά καταποντισθοῦμε. «Χείμαρρον διέρχεται ἡ ψυχή ἡμῶν...» Ὀφείλουμε, λοιπόν, νά βαδίζουμε στή ζωή μας μέ πίστι στό Χριστό, ἔχοντες πάντοτε τό βλέμμα μας στραμμένο Σ' Αὐτόν. Ὀφείλουμε «ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καί τήν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι' ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες ἐπί τόν ἀρχηγόν τῆς Πίστεως καί τελειωτήν Ἰησοῦν...» (Ἑβρ. ιβ΄ 1-2). Εἶναι δέ πλέον ἤ βέβαιον ὅτι τήν ὥρα τοῦ καταποντισμοῦ ὁ Κύριος ἀκούει τίς κραυγές μας καί ἔρχεται «ταχύ», σπεύδει καί μᾶς σώζει, ὅπως ἔσωσε καί τόν Πέτρο.

Ἀμέσως δέ ὁ Ἰησοῦς ἅπλωσε τό Χέρι Του, τόν ἔπιασε καί μέ θεϊκή στοργή τοῦ εἶπε: «Ὀλιγόπιστε! Εἰς τί ἐδίστασας;». Ὅταν ὁ Χριστός μαζί μέ τόν Πέτρο μπῆκαν στό πλοῖον, ἀμέσως ἐκόπασε, ἡσύχασεν ὁ ἄνεμος. Τότε ὅλοι ὅσοι βρίσκονταν ἐκεῖ προσκύνησαν τόν Ἰησοῦν καί ὁμολόγησαν τή Θεότητά Του  καί τοῦ εἶπαν: Ἀληθινά, εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ.

Σ’ αὐτή τήν εἰκόνα σκιαγραφεῖται ἡ ζωή μας καί τονίζεται τό πῶς πρέπει νά εἶναι ἡ ζωή μας. Ὅλοι

μας εἴμαστε περισσότερο ἀπό τόν Πέτρο ὀλιγόπιστοι. Βλέπουμε τό Χριστό καί τό θεϊκό Του ἔργο: «Τυφλοί ἀναβλέπουσι, καί χωλοί περιπατουσι, λεπροί καθαρίζονται καί κωφοί ἀκούουσι, νεκροί ἐγείρονται καί πτωχοί εὐαγγελίζονται» Καί εἶναι μακάριος, πανευτυχής ἐκεῖνος, πού δέν χάνει τήν ἐμπιστοσύνη του Σ’ Αὐτόν (πρβλ. Ματθ. ια΄ 5-6).

Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας καταφυγή, ἡ μόνη μας ἐλπίδα. Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τέλειος Θεός , γίνεται καί τέλειος ἄνθρωπος, ὑπήκοος εἰς τόν Πατέρα μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ. Γίνεται τύπος καί ὑπογραμμός σέ ὅλους μας, γιά νά τόν μιμηθοῦμε καί νά γίνουμε θεοί κατά χάριν. Περιπατεῖ πάνω στήν τρικυμισμένη θάλασσα καί μᾶς ὑποδεικνύει τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον θά μπορέσουμε καί μεῖς  νά περιπατήσουμε πάνω στά νερά. Καί ὁ μόνος τρόπος εἶναι νά δεχθοῦμε μέσα στήν καρδιά μας τόν Χριστόν, νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «πρᾶξι». Νά βαδίζουμε πάνω στήν τρικυμισμένη θάλασσα τῆς ζωῆς μας κοιτάζοντάς Τον στά μάτια, διότι ἄν ἀποστρέψουμε τά μάτια μας ἀπό Αὐτόν σίγουρα θά καταποντισθοῦμε. Κοιτάζω στά μάτια τό Χριστό σημαίνει: Πιστεύω καί λατρεύω τό Χριστό καί περιπατῶ εν ἀγάπῃ, μιμοῦμε τήν ἁγία Του ζωή. Βαδίζω στή ζωή μου μέ στραμμένο τό βλέμμα μου, μέ θερμή πίστι, στό Χριστό ὡς Θεόν καί Σωτήρα μου καί Σωτήρα ὅλου τοῦ κόσμου. Ἔχω στραμμένο τό βλέμμα μου στό Χριστό σημαίνει ὅτι, θαυμάζω τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Παύω νά εἶμαι ὀλιγόπιστος. Πιστεύω μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μου στό Χριστό, μέχρι θανάτου. Δέν  ἀρνοῦμαι τόν Λυτρωτή, τόν Εὐεργέτη μου.

Δέν λησμονῶ τίς ἄπειρες, φανερές καί ἀφανεῖς εὐεργεσίες Του καί λόγῳ καί ἔργῳ δοξολογῶ, τιμῶ καί δοξάζω καί ἀκαταπαύστως, αἰώνια, ὑμνῶ Τόν  Κύριόν μου. Ὑμνῶ τόν Ἕνα καί μόνον ἀληθινόν Θεόν, Τόν Πατέρα καί τόν Υἱόν καί τό πανάγιον Πνεῦμα! Καί διακηρύττω ὅτι μόνον Σ’ Αὐτόν ἀνήκει  ἡ τιμή, τό κράτος καί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας . Ἀμήν.

Η΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. ιδ΄ 14-22).

Ο  ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

«Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καί ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν·

ἀπόλυσον τούς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τάς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.

Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· ΔΟΤΕ ΑΥΤΟΙΣ ΥΜΕΙΣ ΦΑΓΕΙΝ»(Ματθ. ιδ΄15-16)

Ὁ Εὔσπλαγχνος Κύριος εἶδε συγκεντρωμένο πολύ λαόν καί τούς λυπήθηκε καί ἀμέσως ἐθεράπευσε τούς ἀρρώστους αὐτῶν. Καί ἀμέσως μετά τούς ἔθρεψε μέ τόν πανάγιο καί ζωοποιό λόγο Του. Ὅλοι κρέμονταν ἀπό τά χείλη Ἐκείνου, «τοῦ καί ἀπό γλώττης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή». Πράγματι γλυκύτερος καί ἀπό τό μέλι ἔρρεεν ὁ λόγος ἀπό τά πανάγια χείλη Του. «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ἰωάν. ζ΄ 46). Ὁ λόγος εἶναι τροφή καί τρυφή τῆς ψυχῆς, ἴαμα, θεραπεία. Ἀπαλύνει τόν πόνο, θεραπεύει τά τραύματα, ἐνισχύει, παρηγορεῖ καί τρέφει τούς ἀνθρώπους, μέ τόν ἐπί τῆς οὐσίας ἄρτον, διότι δέν τρέφεται ὁ ἄνθρωπος μόνον μέ τό καθημερινό ψωμί, ἀλλά μέ κάθε λόγο, ἀλλ’ ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ  διά στόματος Θεοῦ, μέ κάθε λόγο, πού βγαίνει ἀπό τό πανάγιον στόμα τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. δ΄ 4). Ὁ Ἰησοῦς, «πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ», ἔρχεται κοντά μας μέ ἄπειρη ἀγάπη καί γίνεται γιά χάρι μας ὑπόδειγμα, τύπος καί ὑπογραμμός σέ ὅλα, «ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄ 21). Αὑτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις  καί ἡ Ζωή, τό Φῶς καί ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Εἷναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, πού ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, γιά τά πλάσματά Του, γίνεται ταπεινός ἄνθρωπος, γιά νά μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό «τήν ἰλύν βυθοῦ» εἰς τήν ὁποίαν  ἔχουμε ἐμπαγῆ καί ὅπως λέγει ὁ ἱερός Δαμασκηνός, «ἵνα τήν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσιν». Ἔρχεται ὁ Υἱός, τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος ἐκ τῶν οὐρανῶν. Αὐτός εἶναι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς, ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνων, ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ἵνα τις ἐξ αὐτοῦ φάγῃ καί μή ἀποθάνῃ (πρβλ. Ἰωάν. στ΄ 48 ἑξ.). Εἷναι ὁ αἰώνιος τροφοδότης τοῦ Σύμπαντος. Αὐτός τά πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησε, συνέχει δέ καί  τρέφει, συγκροτεῖ καί συγκρατεῖ τά Σύμπαντα, μέ τόν αἰώνιον Νόμον Του, σέ Τάξι, ἁρμονία καί θαυμαστή ἰσορροπία. Αὐτός δέν εἶναι τιμωρός, ἀλλά εἶναι ἀγαθός καί μεταδοτικός τοῦ ἀγαθοῦ. Δέν κρίνει, δέν τιμωρεῖ κανέναν. Ἔρχεται γιά νά μᾶς σώσῃ καί διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν καί ἱώμενος πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. Σέ ἐκείνους πού Τόν δέχονται  καί πιστεύουν στό Ὄνομά Του, δίδει ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι (Ἰωάν. α΄ 12).

Ὅσοι Τόν ἀρνοῦνται, μέ τή θέλησί τους, χωρίζονται ἀπό Αὐτόν, μένουν ἔξω ἀπό τή Βασιλεία Του. Κρούει τή θύρα, μᾶς καλεῖ κοντά Του, «οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό αὐτεξούσιον», δέν μᾶς ἐξαναγκάζει. Σέβεται τήν ἐλευθερία μας.

Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θησαυρός τῶν θησαυρῶν, τό Ὑπέρτατον Ἀγαθόν, ὁ Θεός μας καί ὁ Κύριός μας. Κι’ ἐνῶ θἄπρεπε νά ἑτοιμάζουμε τήν ψυχή μας ἔτσι, ὥστε νά εἶναι ἔμψυχος ναός, θρόνος καί κατοικητήριον Θεοῦ, ἐμεῖς κλείνουμε ἑρμητικά τή θύρα τῆς ψυχῆς μας στό Θεό καί ἀνοίγουμε τήν βρωμερῆ καί ἀκάθαρτη καρδιά στό Διάβολο.

Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι ὁλοζώντανος ἀνάμεσά μας καί δυστυχῶς ἐμεῖς εἴμαστε τόσο πωρωμένοι, ἄθλιοι, γυμνοί, ἐλεεινοί καί τυφλοί, πού δέν Τόν βλέπουμε, δέν νοιώθουμε τήν εὐλογημένη, ὁλζώντανη Παρουσία Του στή ζωή μας.

Καί αὐτοί οἱ Μαθητές, πού δέν εἶχαν λάβει ἀκόμη τή Χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος, βλέπουν τά θαύματά του, ἀκοῦνε τό ζωοποιό λόγο Του καί δέν αἰσθάνονται τή θεϊκή Του Παρουσία. Ἔχουν κοντά τους τόν «δι’ οὗ τά πάντα ἐγένετο» καί τολμοῦν καί Τοῦ λένε: «Κύριε, ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος». Εἶναι ἔρημος ὁ τόπος ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ὁ Χριστός; Ὅχι βέβαια. Ὅπου ὁ Χριστός ἐκεῖ καί ὁ Παράδεισος. Ὅπου ἀπουσιάζει ὁ Χριστός, ἐκεῖ

Βασιλεύει ἡ παγωνιά τῆς ἐρημιᾶς, μέσα μας καί γύρω μας. Ὁ Χριστός, ὡς Θεός εἶναι πανταχοῦ παρών καί γεμίζει μέ τήν Παρουσία Του τά Σύμπαντα. Ὅσοι Τόν δέχονται καί πιστεύουν στό Ὄνομά Του, χαίρονται τήν Εὐλογημένη Παρουσία Του. Ὅσοι δέν Τόν δέχονται, ὅσοι Τόν ἀρνοῦνται, μέ τή θέλησί τους στεροῦνται τή χαρά τῆς Παρουσίας Του. Μᾶς καλεῖ ὅλους κοντά Του, ὅμως δέν μᾶς ἐξαναγκάζει. «Ὅστις θέλει...». Ὅσοι δέν Τόν δέχονται ζοῦν τήν κόλασι, ζοῦν τήν Ὀδύνη τῆς ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ στή ζωή τους, διότι οἱ ἴδιοι μέ τή θέλησί Τους Τόν διώχνουν ἀπό κοντά τους ἤ νομίζουν ὅτι Τόν διώχνουν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Μακρόθυμος συνεχίζει νά κρούει τήν θύραν...

Οἱ Μαθητές δέν μπόρεσαν νά νοιώσουν τό μεγαλεῖον τῆς Παρουσίας Του στόν ἐρημικό ἐκεῖνο τόπο καί Τόν παρακαλοῦν νά ἀπολύσῃ τούς ὄχλους, γιά νά προλάβουν τά καταστήματα νά ἀγοράσουν τροφάς. Καί τότε ὁ Κύριος λύνει τό πρόβλημα τῆς Κοινωνικῆς Δικαιοσύνης: «Δέν ἔχουν ἀνάγκη νά ἀπέλθουν καί νά ἀγοράσουν τρόφιμα. Δώσατέ τους ἐσεῖς νά φάγουν. Τούς βοηθεῖ νά νοιώσουν τήν Παρουσία Του. «Κύριε, δέν ἔχουμε  ἐδῶ παρά μόνον πέντε ψωμιά καί δυό ψάρια».

Ὡσάν νά τούς ἔλεγε: Ἔχετε ὅμως Ἐμένα.

Φέρετε μου ἐδῶ τά πέντε ψωμιά καί τά δυό ψάρια.

Ὁ Κύριος εὐλογεῖ τούς πέντε ἄρτους στήν ἔρημο

Καί τά δυό ψάρια καί τά μοιράζει στά πλήθη τοῦ λαοῦ, πού ὑπολογίζονται σέ πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωρίς τίς γυναῖκες καί τά παιδιά. Καί χόρτασαν ὅλοι καί περίσσευσαν καί δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα.

Ἐδῶ ὁ Κύριος μᾶς διδάσκει ὅτι ὅλα ὅσα ἔχουμε εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ καί ὀφείλουμε μέ τή Χάρι Του νά τά μοιραζώμαστε μέ τούς ἄλλους, τούς συνανθρώπους μας, γιά νά ἔχουμε πάντοτε τήν Εὐλογία Του στή ζωή μας. Ὅταν μοιραζώμαστε τό ψωμί μας καί γενικώτερα τά δῶρα, πού μᾶς δίδει ὁ Θεός, μέ τούς ἄλλους, μέ τρυφερότητα καί ἀγάπη, ὁ  Θεός εὐλογεῖ τά ἔργα μας, καί μᾶς χαρίζει τήν αἰώνια Παρουσία καί τήν Εὐλογία Του.

Καί ὅταν ὁ Αἰώνιος τροφοδότης καί Ζωοδότης εἶναι κοντά μας, δέν ἔχουμε νά φοβηθοῦμε τίποτε καί κανέναν. Ἐκεῖνος κάνει τήν ψυχή καί τή ζωή μας Παράδεισο, ἀρκεῖ νά κάνουμε «πρᾶξι» τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Διότι «ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Καί ὀ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὀ Θεός ἐν αὐτῷ».