ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ (Μάρκ.η΄34-θ΄ 1).

Η ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΙΩΣΙΣ

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

«Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κοσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;

Ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ» (Μάρκ. η΄ 36-37).

Ὁ θεόπλαστος ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπό τόν Τριαδικόν  Θεόν «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν αὐτοῦ» (Γενέσ. α΄ 26). Εἶναι ἡ κορωνίς τῆς Δημιουργίας. ἀνώτερος τῶν ἄλλων κτισμάτων, μέτοχος τῆς ὑλικῆς, τῆς ὁρατῆς καί τῆς πνευματικῆς καί ἀοράτου φύσεως. Καί τά πάντα ὑπέταξε ὁ Πανάγαθος ὑπό τούς πόδας αὐτοῦ.

«Καί ἔπλασεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπό τῆς γῆς, καί ἐνεφύσησεν εἰς τό πρόσωπον αὐτοῦ πνοήν ζωῆς, καί ἐγένετο ἄνθρωπος εἰς ψυχήν ζῶσαν» (Γενέσ. β΄ 7).

Διά τοῦ θείου ἐμφυσήματος, ὁ ἄνθρωπος, πλασθείς ὑπό τοῦ Θεοῦ ἐκ προϋπαρχούσης ὕλης, γίνεται ζῶσα ὕπαρξις. Διά τοῦ θείου ἐμφυσήματος, ὑπενίσσεται τήν φύσιν τῆς ψυχῆς καί δηλώνεται ὅτι ἡ ψυχή δέν ἐπλάσθη ὅπως τό σῶμα  ἐξ ἤδη ὑπαρχούσης ὕλης, ἀλλά ἐδημιουργήθη ἐκ τοῦ μηδενός ὑπό τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ.

Ὁ ἄνθρωπος, διά τοῦ θείου ἐμφυσήματος, μέ τήν πνευματικήν του ψυχήν ἀνήκει καί εἰς τόν πνευματικόν κόσμον. Ἑνώνει στόν ἑαυτόν του τόν ὑλικόν και τόν πνευματικόν κόσμον καί κατά τοῦτο ἀποτελεῖ τήν κορωνίδα τῆς Δημιουργίας.

Τό θεῖον ἔμφύσημα ἐδημιούργησε στόν ἄνθρωπον τήν πνευματικήν καί ἀθάνατον ψυχήν του.

Ὁ ἀείμνηστος  Ἀρχιμ. Ἰωήλ Γιαννακόπουλος, στήν Ἑρμηνεία τῆς Γενέσεως,  εὐστόχως,  σημειώνει ὅτι ἡ ψυχή: «Οὐδέν κοινόν ἔχει πρός τήν ὕλην οὐδέ πρός τήν ἀνθρωπίνην ἀναπνοήν, ἀλλά εἶναι πνευματικῆς φύσεως. Χαρακτηρίζεται δέ τό ἐμφύσημα ὡς πνοήν ζωῆς, διότι ἡ ψυχή εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς τοῦ σώματος καί αὐτή ἐνεργεῖ, ὥστε νά ἀναπνέῃ τό ἀνθρώπινον σῶμα καί ζῇ. Τό θεῖον ἐμφύσημα δέν θέλει νά εἴπῃ, ὅτι  ἡ ψυχή εἶναι ἀπόρροια τοῦ Θεοῦ-καί αὐτή ἡ ἀνθρωπίνη ἀναπνοή δέν εἶναι ἀπόρροια τῆς οὐσίας τοῦ ἀναπνέοντος- ἀλλά διά τοῦ ἐμφυσήματος δηλοῦται συμβολικῶς, ὅτι ἡ ψυχή δέν ἐπλάσθη ὡς τό σῶμα ἐξ ὑπαρχούσης ὕλης, ἀλλά ἀμέσως ὑπό τῆς θείας παντοδυναμίας ἐδημιουργήθη ἐκ τοῦ μηδενός καί συνεδέθη μετά τοῦ σώματος. Κατά τήν ψυχήν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὅμοιος μέ τόν Θεόν, οὐχί τέλειος πλασθείς, ὡς εἶναι Ἐκεῖνος τέλειος, ἀλλά διά τῆς πνευματικῆς ψυχῆς του ἔχει τήν δύναμιν, διά τῆς διανοίας νά  γνωρίζῃ τόν Θεόν, διά τῆς καρδίας καί θελήσεως νά ἀγαπᾷ Αὐτόν καί διά τῆς ἀθανάτου ψυχῆς του νά γίνῃ μέτοχος τῆς ἐν τῇ ἀθανασίᾳ εὐτυχίας τοῦ Θεοῦ. Μόνον ὁ Κ.Η.Ι.Χ. εἶναι τέλειον «ἀπαύγασμα καί χαρακτήρ τῆς ὑποστάσεως Αὐτοῦ» Ἑβρ. α΄ 3» (Ἰ. Γιαννακοπούλου,  σχόλιον εἰς Γένεσ. β΄ 7, Ἔκδ. Β΄, Αθῆναι 1960, σελ.48-49).

Ὅ,τι, λοιπόν, πολύτιμον ἔχει ὁ ἄνθρωπος  εἶναι αὐτό τό θεῖον ἐμφύσημα, πού δίνει ζωή στόν ἄνθρωπον καί μόνον δι’ αὐτοῦ ὀ ἄνθρωπος γίνεται ζωντανή ὕπαρξις. «Ἁγίῳ Πνεύματι πᾶσα ψυχή ζωοῦται καί καθάρσει ὑψοῦται λαμπρύνεται, τῇ Τριαδικῇ Μονάδι ἱεροκρυφίως».

Τό σῶμα εἶναι φθαρτό. Ἡ Ψυχή εἶναι ἄφθαρτη, ἀθάνατη, ἀνώλεθρη. Εἶναι τό θεῖον, τό ἱερόν, τό ἔμφυτον σέ κάθε ἄνθρωπον δῶρον, δόσις ἀγαθή καί δώρημα τέλειον, τοῦ Θεοῦ διά τοῦ θείου ἐμφυσήματος, καί  τό ὁποῖον ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει νά φροντίζει ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.

Τό σῶμα πού χωρίζεται ἀπό τήν ψυχή εἶναι νεκρόν, εἶναι τό σῶμα τοῦ Ἀδάμ ἄνευ τῆς πνοῆς τοῦ Δημιουργοῦ. Ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα εἶναι θάνατος, Χειρότερος ὅμως θάνατος εἶναι τό νά μή φροντίζῃ ὁ ἄνθρωπος τήν ἀθάνατη ψυχή του , νά μή φροντίζῃ τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς του.

Ὁ ἀνδρῶν ἁπάντων σοφώτατος Σωκράτης, μέ τή Χάρι τοῦ, ἀγνώστου τότε  εἰς τά ἔθνη, Θεοῦ  ἐκήρυττε ὅτι: «Ὑπέρ πάντα ἡ ἐπιμέλεια καί ἡ τελείωσις τῆς ψυχῆς. Ἔστι ψυχή παντάπασιν ἀθάνατον καί ἀνώλεθρον» (Πλάτ. Φαίδ. Β XXXVII,88b, LVII, c).

Ὁ Μέγας Βασίλειος εἰς τήν Ὁμιλία του εἰς τό· «Πρόσεχε σεαυτῷ...» λέγει: «Πρόσεχε σεαυτῷ. Ὑπερόρα σαρκός παρέρχεται γάρ. Ἐπιμελοῦ ψυχῆς πράγματος ἀθανάτου».

Τό Θεῖον ἔμφύσημα, ἡ ψυχή ὑπάρχει καί ζωοποιεῖ τόν ἄνθρωπον καί εἶναι ἀθάνατη καί ἀνώλεθρη. Ἀκατάληπτη ὅμως εἶναι ἡ οὐσία καί ἡ φύσις της καθώς ἀκατάληπτος εἶναι καί ὁ τρόπος διά τοῦ ὁποίου ὁ πανάγαθος συνδέει τήν ψυχή μέ τό σῶμα.

Εἷναι τό Θεῖον δῶρον, πού κάνει τόν ἄνθρωπον ζωντανή ὕπαρξι καί τόν ὁδηγεῖ  πρός τά ἄνω, νά φέρεται καί νά ἀναπαύεται μόνον ἐν τῷ Θεῷ. Εἷναι ὅ, τι πιό πολύτιμο ἔχει ὀ ἄνθρωπος καί τό ὁποῖον ὀφείλει νά φροντίζει πάνω ἀπό ὅλα. Ἡ ψυχή εἶναι ἀνώτερη ἀπό ὁλόκληρο τόν κόσμο καί δέν ὑπάρχει ἀντάλλαγμα τῆς Ψυχῆς.

Ὁ Κύριος τονίζει τήν ἀξία τῆς ἀθανάτου ψυχῆς καί λέγει: «Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;

Ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ» (Μάρκ. η΄36-37). Τό κέρδος γιά τόν ἄνθρωπον εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ἀθανάτου ψυχῆς του, διότι τί θά ὠφελήσῃ τόν ἄνθρωπον, ἐάν κερδήσῃ ὅλον αὐτόν τόν ὑλικόν κόσμον, πού εἶναι φθαρτός καί ἐπελθόντος τοῦ θανάτου ἐξαφανίζεται,  καί εἰς τό τέλος χάσει τήν ἀθάνατη ψυχή του; Ἤ ἐάν χάσῃ τήν ψυχή του, τί θά δώσῃ ὡς ἀντάλλαγμα, γιά νά τήν ἐξαγοράσῃ ἀπό τόν αἰώνιον χαμό;

Ὁ θεηγόρος Γρηγόριος λέγει ὅτι τό θεῖον ἐμφύσημα, ἡ ψυχή εἶναι τρόπον τινά «σύνδεσμος τῆς ὁρατῆς τε καί ἀοράτου φύσεως».

Ὁ Θεός μέ τή δική του πνοή ἔδωκε στόν ἄνθρωπο λογική καί νοερή ψυχή καί τό ἀποκαλοῦμε  θεία εἰκόνα, λέγει ὁ ἱερός Δαμασκηνός: « τό μέν γάρ «κατ’ εἰκόνα» τό νοερόν δηλοῖ καί αὐτεξούσιον, τό δέ «καθ’ ὁμοίωσιν» (δηλώνει) τήν τῆς ἀρετῆς κατά τό δυνατόν ὁμοίωσιν» (Ἕκδοσις ἀκριβής...12 (26)).

Πολλοί δυστυχῶς ἄνθρωποι ἀπ’ ἀρχῆς καί μέχρι σήμερα, ἀντί νά φροντίζουν τήν ψυχή τόσον ὥστε νά φθάσῃ ἀπό τό «κατ’ εἰκόνα» εἰς τό «καθ’ ὁμοίωσιν», δηλαδή νά ὁμοιάσῃ μέ τόν Δημιουργόν της εἰς τήν ἀγαθότητα, τήν ἀγάπη καί ἐν γένει εἰς τάς ἀρετάς, ἀσχολοῦνται μέ  τό ἀκατάληπτον τῆς ψυχῆς, μέ τό· τί εἶναι κατά τήν οὐσίαν καί φύσι τό θεῖον ἔμφύσημα. Ἡ οὐσία καί φύσις τῆς ψυχῆς καί «τό  πῶς συνέδεσε ὁ Θεός τήν ψυχήν μέ τό σῶμα εἶναι μέρος τοῦ μυστηρίου τῆς Θεότητος καί εἶναι ἀκατάληπτον, ὅπως ὁ Θεός εἶναι ἀκατάληπτος κατά τήν φύσιν καί τήν οὐσίαν Του. Ὁ ἱερός Δαμασκηνός(ἔνθ’ἀνωτ. Α(4)), λέγει: «Ὅτι μέν οὖν ἔστι Θεός δῆλον· τί δέ ἐστι κατ’ οὐσίαν καί φύσιν  ἀκατάληπτον τοῦτο παντελῶς καί ἄγνωστον». Κατά τούς ἁγίους Πατέρες οἱ ὅροι «οὐσία» καί «φύσις» εἶναι ταυτόσημοι.

Ὁ ἱερός Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει ὅτι «παραπληκτήσωμεν ἄμφω εἰς Θεοῦ μυστήρια παρακύπτοντες» (Θεολογ. 5, 8). Θά τρελλαθοῦμε μυστήρια Θεοῦ ἐρευνῶντες.

Ἡ Ψυχή ὑπάρχει καί κατά ἕνα ἀνερμήνευτο, θεῖο  τρόπο συνεδέθη ἀπό τό Θεό μέ τό σῶμα καί ὁ ἄνθρωπος ζωοποιεῖται, ζῆ καί δρᾶ. Ὁ χωρισμός ἐπιφέρει τόν Θάνατον. Ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει νά περιποιῆται τό φθαρτόν σῶμα, ὡς Ναόν τοῦ ἐν ἡμῖν

Ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλά πάνω ἀπό ὅλα ὀφείλει νά φροντίζῃ τήν ἀθάνατη ψυχή του. Νά τήν διατηρῇ καθαρή, ἄμωμη. Νά τήν γυμνάζῃ εἰς εὐσέβειαν. Νά τήν τρέφει μέ τόν ἐπιούσιον, μέ τόν ἐπί τῆς οὐσίας ἄρτον, τόν ἄρτον τῆς ζωῆς, τόν ἄρτον τόν ἀληθινόν. Καί ἄρτος τῆς ζωῆς εἶναι ὁ Χριστός. Αὐτός εἶναι ὁ ἄρτος τοῦ Θεοῦ, ὁ καταβαίνων ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καί ζωήν διδούς τῷ κόσμῳ» (Ἰωάν. στ΄ 33,48-50). Ὀφείλουμε δέ ὅλοι νά καταλάβουμε καλά ὅτι δέν ζῇ ὁ ἄνθρωπος μόνον μέ τό καθημερινό ψωμί, «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλά ἐπί παντί ῥήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ» (Ματθ. δ΄ 4). Καθαρή τροφή, τρυφή καί ἀπόλαυσις τῆς ψυχῆς, ἵαμα καί θεραπεία τῆς ψυχῆς εἶναι ὁ πανάγιος λόγος τοῦ Θεοῦ. Καί ἐπιμέλεια, ἀναγκαία φροντίδα τῆς ψυχῆς σημαίνει νά φροντίζουμε ἡ ψυχή νά εὑρίσκεται ἐπί τῆς Ὁδοῦ τῆς ὄντως ζωῆς, ἐπί τῆς Ὁδοῦ  τῆς τέλειας ἀγάπης καί νά  ὁδεύῃ ἀπό τό Α πρός τό Ω , νά ὁδεύῃ ἀπό τήν Ἀρχή πρός τό Τέλος, ἀπό τό «κατ’ εἰκόνα» εἰς τό «καθ’ ὁμοίωσιν», ἡ εἰκών  νά ὁμοιάσῃ μέ τό πρωτότυπον. Ἡ γυμνασία εἰς εὐσέβειαν, ἡ ἐπιμέλεια  ἡ φροντίδα τῆς ψυχῆς, σκοπόν ἔχει τήν τελείωσιν. Νά τελειωθῇ στήν ἀγαθότητα ,στήν ἀγάπη καί  εἰς τάς ἀρετάς.

Ὁ ἄφρων πλούσιος τῆς παραβολῆς καί πολλοί ἄφρονες, ἄμυαλοι σάν κι’ αὐτόν, νομίζουν ὅτι ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς σημαίνει νά παραμένουν «δέσμιοι τῆς γῆς», ἐμπεπηγμένοι εἰς ἰλύν βυθοῦ , βαρυκάρδιοι τῇ γῇ προσηλωμένοι, κακίαν διώκοντες, πονηρίαν μετιόντες ταῖς ἡδυπαθείαις κατασηπώμενοι. Γιά τούς ἄφρονες ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς σημαίνει νά γκρεμίζουν τίς παλιές ἀποθῆκες καί νά κτίζουν καινούργιες, μεγαλύτερες, νά τίς γεμίζουν μέ πολλά ὑλικά ἀγαθά καί νά λένε στήν Ψυχή τους, σάν τόν ἄφρονα πλούσιο: «Ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου» (Λουκ. ιβ΄ 19).

Υἱοί τῆς Ἀφροσύνης, ἔτσι φροντίζετε τήν ἀθάνατη ψυχή σας; Τρέφεται ἡ ψυχή μέ σιτάρι, κριθάρι, βρώμη καί ἀραβόσιτο; Θεραπεύεται ἡ ψυχή μέ ψυχοφάρμακα, μέ ἀγχολυτικά Χάπια καί καί ἄλλα παρόμοια; Φροντίζει κανείς τήν ψυχή του καί τήν ὁδηγεῖ στήν τελείωσι μέ τήν ἀγχώδη βιοτική μέριμνα, γιά τήν ἀπόκτησι περισσότερων ὑλικῶν ἀγαθῶν, γιά τόν ἑαυτό του, μέ τό Θησαυρισμό στή γῆ; Δέν γνωρίζει ὁ ἄφρων ὅτι ἔτσι δέν φροντίζεται ἡ ψυχή ἀντίθετα βυθίζεται στό Βόρβορο τῆς ὕλης καί ὁδηγεῖται στόν αἰώνιο θάνατο; Δέν γνωρίζει ὅτι πάντα ματαιότης τά ἀνθρώπινα, καί ὅτι τά πάντα εἶναι κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά καί ὅτι ἐπελθών γάρ ὀ Θάνατος ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται;

Ὁ Χριστός στήν παραβολή τοῦ ἄφρονος πλουσίου λεγει: «Ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ, ἅ δέ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;» καί τονίζει ἔτσι συμβαίνει στόν καθένα πού δέν φροντίζει σωστά καί κατά Θεόν τήν ψυχή του: «Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ καί μή εἰς Θεόν πλουτῶν» (Λουκ. ιβ΄ 20-21).

Ἕνας καί μοναδικός εἶναι ὀρθός τρόπος φροντίδος τῆς ψυχῆς, ἕνας εἶναι ὁ δρόμος. Κι’ αὐτός εἶναι ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ ζωή, τό Φῶς καί ἠ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Καί ὁ Χριστός, ὁ μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε καί τέλειος ἄνθρωπος, καί τό λόγο καί τή ζωή Του καί με τή Σταυρική Του Θυσία καί τήν Ἀνάστασί Του, χάραξε τό δρόμο, γιά τήν ἐπιμέλεια καί τελείωσι τῆς ψυχῆς. Ἕγινε τύπος καί ὑπογραμμός, Παράδειγμα σέ ὅλους μας.

Καί μᾶς καλεῖ νά Τόν μιμηθοῦμε, νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια Του καί νά φθάσουμε ἀπό τό «κατ’ εἰκόνα» εἰς τό «καθ’ ὁμοίωσιν».

Ἡ σωστή, λοιπόν, ἐπιμέλεια εἶναι νά ἀποδεχθοῦμε τήν πρόσκλησι τοῦ Χριστοῦ καί μέ πνεῦμα αὐταπαρνήσεως καί αὐτοθυσίας, ἀφοῦ πρῶτα, μέ τή θέλησί μας, ἀπαρνηθοῦμε τόν κακό μας ἑαυτό, ἀφοῦ ἀπεκδυθοῦμε τόν παλαιόν ἄνθρωπον, τόν φθειρόμενον κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης καί ἐνθυθοῦμε τόν Νέον, τόν ἐπουράνιον ἄνθρωπον, τόν Χριστόν, ἀφοῦ καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό κάθε ὑλική καί ἀκάθαρτη ἡδονή, νά σηκώσουμε τό σταυρό μας, νά κάνουμε πρᾶξι τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καί ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ καί, ὡς κλητοί, ἐκλεκτοί,  πιστοί καί ἄμωμοι, νά ἀκολουθοῦμε τό Ἀρνίον ὅπου ἄν ὑπάγῃ. Νά θυσιάζουμε τή ζωή μας γιά τό Χριστό καί τό Εὐαγγέλιόν Του, γιά νά σώσουμε τήν ἀθάνατη ψυχή  μας, γιά τήν ὁποίαν δέν ὑπάρχει ἀντάλλαγμα, καί χάριν τῆς ὁποίας ὁ Χριστός ἐσταυρώθη καί Ἀνέστη καί ἡρπάγη πρός τόν Θεόν καί πρός τόν Θρόνον Αὐτοῦ.

«Πρόσεχε», λοιπόν, «σεαυτῷ, μή γένηται ῥῆμα κρυπτόν ἐν τῇ καρδίᾳ σου  ἀνόμημα» (Δευτερ. ιε΄ 9).
Ἕνας ἐνσυνείδητος αὐτοέλεγχος θά σέ ὁδηγήσῃ σέ αὐτογνωσία. Τότε θά διαπιστώσῃς ἐάν πραγματικά φροντίζῃς σωστά τήν ἀθάνατη ψυχή σου. Ἐάν διαπιστώσῃς ὅτι ἡ συμπεριφορά σου εἶναι προβληματική, ἔχεις χρέος ἔγκαιρα νά προσπαθήσῃς, μέ τή χάρι τοῦ Θεοῦ, νά τροποποιήσῃς τήν προβληματική σου συμπεριφορά καί νά τή θεραπεύσῃς σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου, σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ὅς ἐστιν εἰκών τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου» (Κολασ. α΄ 15). Πρόσεχε, λοιπόν στόν ἑαυτό σου.

«Πρόσεχε σεαυτῷ, τοὐτέστι τῇ ψυχῇ σου. Ταύτην κατακόσμει, ταύτης ἐπιμελοῦ...  Πρόσεχε οὖν σεαυτῷ, τοὐτέστι·  πανταχόθεν σεαυτόν περισκόπει. Ἁκοίμητον ἔχε πρός τήν σεαυτοῦ φυλακήν τό τῆς ψυχῆς ὄμμα. «'Eν μέσῳ παγίδων διαβαίνεις... Πρόσεχε, λοιπόν, στόν ἑαυτό σου. Ὑπερόρα σαρκός, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελοῦ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου... Πρόσεχε, οὖν σεαυτῷ, ἵνα προσέχῃς Θεῷ· Αὐτῷ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν» (Μεγ. Βασιλ. εἰς τό  «Πρόσεχε σεαυτῷ» ΒΕΠΕΣ 54, 28-37).

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ(Ἰωάν. ιθ΄ 6-11. 13-20. 25-28. 30-35. Α΄Κορινθ. α΄18-24).

ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΙΚΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς Οἰκουμένης·

Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας·
Σταυρός βασιλέων τό κραταίωμα· Σταυρός,
πιστῶν τό στήριγμα. Σταυρός, ἀγγέλων ἡ
δόξα, καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα».

Στά μάτια τῶν παραστρατημένων, αὐτῶν πού βαδίζουν τόν εὔκολο  δρόμο, αὐτῶν πού βαδίζουν στή ζωή ἀπό τήν εὐρύχωρη πύλη, τό κήρυγμα, περί τῆς Σταυρικῆς Θυσίας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, φαίνεται μωρία καί κουταμάρα.

Ἡ ἀνθρώπινη νοητική ἱκανότητα δέν μπορεῖ νά κατανοήσῃ καί νά ἑρμηνεύσῃ τό τῆς εὐσεβείας Μυστήριον, τή θεϊκή συγκατάβασι, γιά τή λύτρωσι τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων, τήν ἀπελευθέρωσί του ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει ὅτι «ὁ λόγος ὁ τοῦ Σταυροῦ τοῖς μέν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δέ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι...» (Α΄ Κορινθ. α΄18-24). Ἄν ἦταν Θεός, λένε ὅλοι, ὅσοι δέν ἔχουν σύνεσι, ὅλοι οἱ ἀστόχαστοι, δέν θά ἐπέτρεπε νά τόν σταυρώσουν. Πόσο ὅμως πλανῶνται οἱ δυστυχεῖς; ...

Κυριεύονται ἀπό τό φοβερό πάθος του Ἐγωϊσμοῦ, κυριεύονται ἀπό τά πάθη καί τίς κακίες του, τούς τυφλώνουν τά πάθη καί ἀδυνατοῦν νά προσεγγίσουν τή Χάρι.
Ποιά σχέσι μπορεῖ νά ὐπάρχει μεταξύ τοῦ καθαροῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀκαθάρτου ἀνθρώπου;
Πῶς ὁ χοϊκός, πού δέν μπορεῖ νά νοήσῃ τά ἀνθρώπινα,  θά μπορέσῃ νά κατανοήσῃ τά ἐπουράνια; Οἱ δυστυχισμένοι, οἱ βυθισμένοι στό Βόρβορο τοῦ μίσους, αὐτοί πού θεοποιοῦν τόν Ἑαυτούλη τους καί λατρεύουν τό Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα, τό Διάβολο, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐννοήσουν τό βαθύτερο νόημα τῆς σταυρικῆς Θυσίας τοῦ Θεανθρώπου, ἄν πρῶτα δέν μετανοήσουν καί δέν ἐπιστρέψουν κοντά στό Θεό;

Πῶς οἱ τοιοῦτοι μποροῦν νά νοιώσουν μέσα στήν ψυχή τους, τί σημαίνει Θυσιαστική, ἁγνή, ἀνυπόκριτη ἀγάπη, στοργή καί τρυφερότητα;

Οἱ Ἑαυτούληδες, οἱ Ἐγωϊστές, οἱ Ψεῦστες, οἱ Ὑποκριτές, τά γεννήματα ἐχιδνῶν, αὐτοί δηλαδή , πού μέ  τά λόγια καί τίς βρωμερές τους πράξεις, καθημερινά σταυρώνουν τό Χριστό, στό πρόσωπο τῶν ἀδελφῶν Του τῶν ἐλαχίστων, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐννοήσουν τό βαθύτερο νόημα τῆς Σταυρικῆς Θυσίας τοῦ Χριστοῦ, ἄν πρῶτα δέν καθαρίσουν τή λάσπη, μέσα ἀπό τήν ψυχή τους;
Πῶς νά ἐννοήσουν, τή σοφία τοῦ Θεοῦ, ἄν πρῶτα δέν πιστέψουν καί δέν ἐγκολπωθοῦν τό πνεῦμα τῆς αὐταπαρνήσεως καί τῆς αὐτοθυσίας τοῦ Χριστοῦ;

Οἱ παραστρατημένοι, οἱ ἀμετανόητοι, δέν θέλουν νά ἐννοήσουν, δέν θέλουν νά καταλάβουν τί σημαίνει Θυσία, γιά τόν ἄλλον ἄνθρωπον, πολύ δέ περισσότερο δέν μποροῦν νά καταλάβουν τί σημαίνει θυσιαστική, ἁγνή ἀγάπη, ὄχι μόνο γιά τούς φίλους, ἀλλά ἀκόμη καί γιά τούς ἔχθρούς. Μιά τέτοια συμπεριφορά γιά τόν ἄπιστο εἶναι μωρία, κουταμάρα, εἶναι ἀκατανόητη. Γιά τούς πιστούς ὅμως τό κήρυγμα περί τῆς Σταυρικῆς Θυσίας τοῦ Κυρίου εἶναι δύναμις Θεοῦ, πού σώζει(Α΄Κορινθ.α΄18).

Ὁ Χριστός, τέλειος Θεός, γίνεται καί τέλειος ἄνθρωπος. Σαρκώνεται ἡ Ἀγάπη. Καί τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ἴσον ΟΥΔΕΝ. Ἡ Ἁγάπη Του Θεόν ποιεῖ τόν ἄνθρωπον, ἀναφωνοῦν οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Ὁ Χριστός γίνεται ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ. Ὡς τύπος τοῦ τελείου ἀνθρώπου ἀγωνίζεται καί ἀνηφορίζει τό δρόμο τοῦ Γολγοθᾶ καί φθάνει στήν ὑψηλή κορυφή τῆς τελειότητος, στό Θεό. Γίνεται τό ἄριστον πρότυπον τοῦ ἀγωνιζομένου ἀνθρώπου. Καί καλεῖ ὅλους μας νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια Του, νά φθάσουμε στήν Κορυφή, στό Θεό.

Αὐτό εἶναι καί τό βαθύτερο νόημα τῆς Θυσίας Του. Μέ τή Θέλησί Του, σταυρώθηκε γιά μᾶς καί μᾶς λύτρωσε ἀπό τή φθορά καί τό Θάνατο. Ἔθραυσε τά δεσμά τοῦ Ἅδου, Κατήργησε τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστι τόν Διάβολο καί μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό τό φόβο τοῦ θανάτου. Μᾶς δίδαξε μέ τό Σταυρό Του τί σημαίνει ἀγάπη. Μᾶς ἔδωκε τό Ὑπόδειγμα. Ἔτσι ἔγινε γιά κάθε ἄνθρωπο ἡ  Ὁδός πρός τήν τελείωσι, πρός τήν ζωήν. Μᾶς ἄνοιξε τόν Παράδεισο. Μᾶς δίδαξε πῶς μποροῦμε ἀπό τώρα νά ζοῦμε στόν Παράδεισο. Νά ἐννοήσουμε τό βαθύτερο νόημα τῆς Σταυρικῆς Του Θυσίας, νά συνειδητοποιήσουμε τήν ἀξία κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς, χάριν τῆς ὁποίας σταυρώνεται ὁ Χριστός, καί ἐγκολπωθοῦμε τόν Χριστόν κάνοντας «Πρᾶξι» τή Θυσία Του. Νά κατανοήσουμε τό Χρέος μας ἀπέναντι στό Λυτρωτή καί ἀπέναντι στήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τόν συνάνθρωπό μας.

Ἄν, εἰλικρινά μετανοιωμένοι, πιστέψουμε στή δύναμι τοῦ Τιμιου Σταυροῦ καί συνεχίσουμε τή ζωή μας ἀκολουθοῦντες τά Ἴχνη τοῦ Κυρίου, εἶναι πλέον ἤ βέβαιον ὅτι θά φθάσουμε στήν Κορυφή τῆς πνευματικῆς τελειώσεως. Θά ζοῦμε ἀπό τώρα στόν Παράδεισο, ἔχοντες στήν καρδιά μας τό Χριστό, τήν τέλεια ἀγάπη.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τονίζει ὅτι «Οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς» (Ρωμ. η΄18). Τό ὑπέρτατον Ἀγαθόν εἶναι ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος καταδέχεται καί σταυρώνεται γιά μᾶς, «ἀντί ἡμῶν» καί διά τοῦ Σταυροῦ, μᾶς ὁδηγεῖ στήν τέλεια ἀγάπη, πού Θεόν ποιεῖ τόν ἄνθρωπον.

Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, «τό τρισμακάριστον Ξύλον, ἐν ᾧ ἐτάθη Χριστός, ὁ Βασιλεύς καί Κύριος», τό «σεμνόν μαρτύριον» τῆς Θυσίας τοῦ Θεανθρώπου, ἀποτελεῖ τήν τρανωτάτη ἀπόδειξι τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, γιά τόν ἄνθρωπον.

Ὁ Σταυρός,   «τό ξύλον τῆς κατάρας», ἔγινε «ξύλον εὐλογίας », χάριν τῆς Θυσίας τοῦ Χριστοῦ. Ἔγινε τό ἱερό σύμβολον τῆς Πίστεώς μας, τό σύμβολον τῆς Νίκης καί τοῦ Θριάμβου πάνω στό κακόν καί τήν ἁμαρτία. «Ὁ ζωηφόρος Σταυρός, τῆς εὐσεβείας τό αήτττητον τρόπαιον», δέν εἶναι μόνον σκέπη κραταιά, ἀπροσμάχητον τεῖχος καί θεῖον φυλακτήριον τῶν πιστῶν, ἀλλά, πάνω ἀπό ὅλα, εἶναι ὁ Σταυρός του Κυρίου μας, «τῶν πιστῶν τό καύχημα». Διότι ὁ Χριστός, γιά χάρι μας, ἔλαβε δούλου μορφήν, σταυρώθηκε γιά μᾶς, ἐπειδή πρῶτος μᾶς ἀγάπησε καί μᾶς ἔλουσε καί μᾶς ἐκαθάρισε μέ τό πανάγιον αἷμα Του καί μᾶς κατέστησε βασιλιάδες καί ἱερεῖς στό Θεό Πατέρα καί μᾶς ἔδωκε τόν Τίμιον Σταυρόν Του, ὡς ὅπλον ἰσχυρότατον κατά τοῦ Διαβόλου. Ἔδιωξε τό φόβο ἀπό τήν ψυχή μας καί μᾶς ἔδωσε ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ» (Λουκ. ι΄ 19). Μᾶς ἔδωσε τή Χάρι νά ζοῦμε ἀπό τώρα ἑνωμένοι μαζί Του καί νά ἀπολαμβάνουμε ἀπό τώρα τήν αἰώνια μακαριότητα.

Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι γιά κάθε πιστό «Θεοῦ δύναμις καί Θεοῦ σοφία» (Α΄Κορινθ. α΄23). Γι’ αὐτό καί μαζί μέ τόν Παῦλον ἔχουμε καύχημα τόν Σταυρόν. Διότι διά τῆς πίστεως στή  σταυρική Θυσία τοῦ Χριστοῦ ἔχει νεκρωθῇ γιά μᾶς ὁ κόσμος, ἀλλά καί μεῖς  ἔχουμε νεκρωθῇ ὡς πρός τόν κόσμον. Δέν μᾶς δελεάζει τίποτε, ἀλλά καί δέν μᾶς τρομάζει τίποτε σ’ αὐτόν τόν κόσμο, γιατί ἔχουμε στήν καρδιά μας τό Χριστό (παρβλ. Γαλάτ. στ΄ 14-15).

Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο καί ἐμεῖς μέ παρρησία «Κηρύσσομεν Χριστόν ἐσταυρωμένον», ὁ ὁποῖος εἶναι Θεοῦ δύναμις, πού ἀναγεννᾷ καί ἁγιάζει, καί Θεοῦ σοφία, πού φωτίζει κάθε πιστό καί τόν ὁδηγεῖ εἰς ζωῆς πηγάς ὑδάτων.

Καιρος νά γκρεμίσουμε μέσα μας καί γύρω μας τά
Εἴδωλα τῆς ὑλιστικῆς καί ἐγωϊστικῆς ἀγάπης τοῦ ἑαυτοῦ μας καί μέ  τή Χάρι καί τή δύναμι τοῦ Σταυροῦ νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τό κακόν καί τήν ἁμαρτία καί νά ἐπιστρέψουμε, εἰλικρινά μετανοιωμένοι, κοντά στό Χριστό.
Καιρός εἶναι νά ἀλλάξουμε ζωή. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας. Χρειάζεται ἀγῶνας.

Τύπος καί ὑπογραμμός, φωτεινόν Παράδειγμα ὁ Χριστός.Εἶναι ὡραῖος ὀ πνευματικός ἀγῶνας,  καί ἀκόμη ὡραιότερον τό εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Φέρει στήν ψυχή γαλήνη. Καί μέ τή Χάρι τοῦ Σταυροῦ εἶναι βέβαιη ἡ νίκη μας ἐν Χριστῷ. Διότι τό Ἀρνίον θά νικήσῃ τούς παντοειδεῖς ἐχθρούς μας καί μαζί του θά νικήσουμε  καί μεῖς, οἱ δικοί Του, ὅσοι εἶναι μαζί Του, πάντες οἱ κλητοί καί ἐκλεκτοί καί πιστοί (πρβλ. Ἀποκ. ιζ΄ 14).

«Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ, Χριστιανῶν ἡ ἐλπίς, πεπλανημένων ὁδηγέ, χειμαζομένων λιμήν ἐν πολέμοις νῖκος, οἰκουμένης ἀσφάλεια, νοσούντων ἰατρέ, νεκρῶν ἡ ἀνάστασις, ἐλέησον ἡμᾶς».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (Ἰωάν. γ΄ 13-17).

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ.

«Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν, εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ.

Καί καθώς Μωϋσῆς ὕψωσε τόν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον.

Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον.

Οὐ γάρ ἀπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον ἵνα κρίνῃ τόν κόσμον, ἀλλ’  ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ» (Ἰωάν. γ΄ 13-17). Ἔπαθε καί Ἀνέστη ἵνα σωθῇ ὁ Κόσμος δι' Αὐτοῦ.

Ἔπαθε καί Ἀνέστη  ὁ  Χριστός ἵνα σωθῇ ὁ Κόσμος δι' Αὐτοῦ.
Ἡ ὕψωσις τοῦ Χριστοῦ στό Σταυρό εἶναι μυστήριον.
Ὑπερβαίνει τή νοητική μας ἱκανότητα. Ὁ Πανάγιος Θεός προεγνώριζε τήν πτῶσι τοῦ ἀνθρώπου, χωρίς,  βέβαια, ἡ πρόγνωσις τοῦ Θεοῦ νά ἐπηρεάζει τή συμπεριφορά τοῦ ἀνθρώπου. Ἔπλασε τόν ἄνθρωπον «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ», μέ νοῦν καί ἐλευθερίαν. Ἔπλασε τόν ἄνθρωπον μικρόν Θεόν, μικρόν Δημιουργόν. Ὁ ἄνθρωπος δέν κατενόησε τήν μεγάλην τιμήν, πού δώρησε ὁ Θεός καί «παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς».

Ἐπειδή ὅμως ὁ Θεός δέν ἐδημιούργησε τόν ἄνθρωπον εἰς ἀπώλειαν, ἀλλ’ εἰς σωτηρίαν, ἀπό καταβολῆς
κόσμου ἀπεφάσισε νά  λυτρώση τόν κόσμον, διά τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ του.
«Τόσο πολύ ἀγάπησε ὁ Θεός τόν κόσμον ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκε, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον». ΣΚΟΠΟΣ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ὑψώσεως αὐτοῦ στό Σταυρό εἶναι νά σώσῃ τόν κόσμον. Εἶναι ἡ σωτηρία μας.
Ἐκεῖνος, πού πιστεύει στό Χριστό, δέν χάνεται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον.
Ὁ Θεός, ὡς Παντοδύναμος μπορεῖ νά μᾶς ἐξαναγκασῃ νά ἀκολουθήσουμε τή ζωή τῆς Πίστεως, τήν Ὁδό τῆς ὄντως ζωῆς, «ἀλλ’ οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό
αὐτεξούσιον». Θέλει, μέ τή θέλησί μας, νά βαδίσουμε ἀπό τό κατ’ εἰκόνα εἰς τό καθ’ ὀμοίωσι. Θέλει νά συνεργασθοῦμε. Θέλει νά κατανοήσουμε ὅτι εἴμαστε πλασμένοι «δυνάμει» θεοί, καί μᾶς καλεῖ νά γίνουμε, μέ τή Χάρι Του, καί «ἐνεργείᾳ» θεοί. Νά θελήσουμε, νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του διά τῆς ὑπακοῆς στό Θεῖον Θέλημα.
Ἐπειδή ὅμως ὁ Πάνσοφος καί Φιλάνθρωπος Θεός
γνωρίζει «τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως» ἀποστέλλει στόν κόσμον τόν Υἱόν του, ὁ Ὁποῖος γίνεται τύπος καί ὑπογραμμός, ἄριστον Ὑπόδειγμα τοῦ τελείου ἀνθρώπου, ὥστε κάθε ἄνθρωπος, πού θά πιστέψῃ Σ’ Αὐτόν νά μιμῆται τό Παράδειγμά Του. Νά ζῆ ὅπως ὁ Χριστός. Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο καί ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε υἱός ἀνθρώπου, ἐκένωσεν ἑαυτόν, ἐν σχήματι εὑρεθείς ὡς ἄνθρωπος, ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ. Τύπος ὑπακοῆς στό Θεῖον Θέλημα.

«Ἔπαθεν ὑπέρ ἡμῶν ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ» (Α΄Πέτρ. β΄ 21).

Ὑψώθηκε στό ξύλον τοῦ Σταυροῦ ἀπό ἄπειρη ἀγάπη γιά μᾶς, «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον».
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει ὅτι «συνίστησι τήν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν  ὄντων ἡμῶν Χριστός ὑπέρ ἡμῶν ἀπέθανε» (Ρωμ. ε΄ 8).
Τό Μυστήριον τοῦτο τῆς Φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ, μᾶς τό ἀποκαλύπτει καί μᾶς τό ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός διά τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του καί τῆς ὑψώσεώς Του στό Σταυρό, διότι μόνον Αὐτός μπορεῖ νά μᾶς ἐξηγήσῃ τά ἐπουράνια. Καί αὐτό, διότι «Οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ» (Ἱωάν. γ΄ 13). Μόνον ὁ υἱός, ὁ ἐνθρωπήσας Θεός, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, μόνον αὐτός  ἀνέβηκε εἰς τόν οὐρανόν, ὁ ὤν, ὡς τέλειος Θεός, ἐν τῷ οὐρανῷ καί συνεπῶς μόνον αὐτός, ὁ πανταχοῦ, μπορεῖ νά μᾶς ἐξηγήσῃ τά ἐπουράνια καί τό σχέδιον τοῦ Θεοῦ καί τά σχετικά μέ τή Σταυρική θυσία τοῦ Υἱοῦ Του, ὥστε νά σωθῇ κάθε ἕνας πού πιστεύει Σ’ Αὐτόν. Διότι «Οὐδείς ἐπιγινώσκει τόν υἱόν εἰ μή ὁ Πατήρ, οὐδέ τόν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μή ὁ υἱός καί ᾧ ἐάν βούληται ὁ υἱός ἀποκαλύψαι». (Ματθ. ια΄ 27). Μόνον ὁ  μονογενής υἱός ὁ ὤν εἰς τόν κόλπον τοῦ πατρός ἐκεῖνος ἐξηγήσατο καί ἐξηγεῖ πάντα τά περί Θεοῦ.

Ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι ἐφεύρημα τῆς ἀγωνιώδους ἀναζητήσεως τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν ἄνθρωπο. Ὁ Χριστιανισμός εἶναι Ἀποκάλυψις, γι’ αὐτό εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή Θρησκεία. Ἡ μόνη Ἀλήθεια. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ αὐτοαλήθεια, ἡ αὐτοζωή, τό φῶς τό ἀληθινόν καί ἔρχεται στόν κόσμο ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, ὄχι για νά κρίνῃ, ἀλλά γιά νά σώσῃ τόν κόσμο.

Δέν ἐξαναγκάζει κανέναν ὁ Θεός. Θέλει νά πιστέψουμε σ’ Αὐτόν ἐλέυθερα καί ἀβίαστα. Ἀπό ἄπειρη ἀγάπη ἔρχεται κοντά μας καί μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ὅπως ἀκριβῶς ὁ Μωϋσῆς ὕψωσε τόν Ὄφι στήν ἔρημο καί Ὅποιος κοίταζε μέ πίστι τόν Ὄφι ἐσώζετο ἀπό τά θανατηφόρα δείγματα (τά δαγκώματα)τῶν φιδιῶν τῆς ἐρήμου, ἔτσι, πρέπει νά κρεμασθῇ πάνω στό Σταυρό καί ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὡς υἱός ἀνθρώπου, ὁ ἀναμάρτητος, Αὐτός ἀντί ἡμῶν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωῆν αἰώνιον.
Πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι, πού μέ ἀμπελοφιλοσοφίες, μέ ἀνθρώπινα φλυναφήματα, φλυαρίες καί βαττολογίες ἀρνοῦνται τήν πίστιν, οἰ ἀνεγκέφαλοι, καί βυθίζονται στό Βόρβορο τῶν παρανοήσεων καί τῆς ἰδιωτείας, τῆς ἠλιθιότητος καί παρασύρουν κι’ ἄλλους ἀναρίθμητους. Ὁ Θεός ὅμως καλεῖ στήν Πίστι, δέν ἐξαναγκάζει. Ὅστις θέλει... Ἐάν τις διψᾷ  ἐλθέτω καί λαβέτω ὕδωρ ζωῆς δωρεάν.

Ὁ λόγος εἶναι ἁπλός, καταληπτός. Ὁ Χριστός ὑψώνεται στό Σταυρό ἀπό ἄπειρη ἀγάπη. Ὅποιος πιστεύει σώζεται, ἔχει ζωήν αἰώνιον. Ὅποιος δέν πιστεύει, μέ τή θέλησί του καταδικάζει τόν ἑαυτόν του εἰς θάνατον. Μένει εἰς τήν ἔξω τοῦ Ναοῦ αὐλήν. Μένει ἔξω ἀπό τή βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, δέσμιος τῆς γῆς, ἐμπεπηγμένος εἰς ἰλύν βυθοῦ, εἰς τήν κόλασιν τοῦ ἄγχους τῶν προσωπικῶν
του ἐνοχῶν.
Βασανίζεται καί βασανίζει μέ τά παραληρήματα μεγαλειότητος καί διώξεως κ.ἄ. μέ παραισθήσεις καί ψευδαισθήσεις. Βασανίζει καί βασανίζεται στό Βόρβορο τῆς σχιζοφρενικῆς Νέας ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου καί τῆς σατανικῆς ἀθέου Παγκοσμιοποιήσεως, τοῦ Σκοταδισμοῦ καί τῆς ἐξαθλιώσεως, μακράν τοῦ ἀληθινοῦ Φωτός.
Ἐν ἀντιθέσει πρός τούς πιστούς στό Χριστό καί στή Σταυρική Του Θυσία, πού διά τῆς Πίστεως καί διά τῆς ὑπακοῆς στό Θεῖον Θέλημα, εὑρίσκονται ἀπό τώρα ἐν χειρί Θεοῦ, εἰσίν ἐν εἰρήνῃ, εἰς τόν κόλπον τοῦ Ἀβραάμ, ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλά ζωή ἀτελεύτητος, οἱ ἀσεβεῖς, οἱ ἄπιστοι, ὀδεινῶνται εἰς τήν λίμνην τοῦ πυρός τήν καιομένην ἐν θείῳ, τήν ὁποίαν διάλεξαν μόνοι τους, μέ τή θέλησί τους.
Γιά τό Θεό δέν ὑπάρχει παρελθόν, παρόν καί μέλλον. Τά πάντα εἶναι «παρόν». Ὁ πάντων ἐπέκεινα, ὁ Πανταχοῦ εἶναι ὁ αεί Ὤν. Εἶναι τό ΤΩΡΑ. Καί τώρα μᾶς καλεῖ κοντά Του, στή Βασιλεία Του.
Σήμερον δεῖ ὑψωθῆναι τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου.
Σήμερον  κρεμᾶται ἐπί ξύλου ὁ Χριστός.
Σήμερον ζητεῖ Πίστι θερμή, ἵνα δι’ αὐτῆς εἰσέλθουμε μαζί μέ τόν Ἐσταυρωμένον, ὡς ὁ μετανοημένος ληστής, ἐν τῷ παραδείσῳ. Ἀπό τώρα ἀπολαμβάνουν οἱ πιστοί τήν μακαριότητα.
Σήμερα ὀφείλουμε νά πιστέψουμε στό Χριστό, καί εἰλικρινά μετανοιωμένοι νά ἐγκολπωθοῦμε τόν Χριστόν καί νά κάνουμε «πρᾶξι» τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί μαζί μέ τό λῃστή νά ποῦμε τό  «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου», γιά νά ἀκούσουμε κι’ ἐμεῖς τή γλυκειά του διαβεβαίωσι: «Ἀμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ ἐμοῦ  ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκ. κγ΄ 43). Δέν ἀναβάλλει τό βραβεῖον τῆς πίστεως. Τό χορηγεῖ ἀμέσως: «Ἰδού  ἔρχομαι ταχύ, καί ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τό ἔργον ἔσται αὐτοῦ. Ἐγώ τό Α καί τό Ω, ὁ πρῶτος καί ὀ ἔσχατος, ἀρχή καί τέλος» (Ἀποκ. κβ΄12-13).
Κάθε μέρα Σταυρώνεται ὁ Χριστός. Καθε μέρα μᾶς καλεῖ κοντά Του. Καί τονίζει ὅτι ΣΚΟΠΟΣ τῆς Ὑψώσεώς Του στό Σταυρό εἶναι ἡ σωτηρία μας. «Τόσο πολύ ἀγάπησε ὁ Θεός τόν κόσμο, ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον».

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΗΣ Υ.Δ.ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

«Ἡ Γέννησί Σου, Θεοτόκε,

χαράν μηνύει πάσῃ τῇ Οἰκουμένῃ».

Σήμερον ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τό Γενέθλιον τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας τῆς Μητρός τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Σήμερον ὁ Πανάγιος Θεός εἰσακούει τίς προσευχές  τῶν ἁγίων καί δικαίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης καί τούς ἐλευθερώνει ἀπό τό ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας, συγχρόνως δέ ἐλευθερώνει καί τήν Εὔαν καί μαζί της  ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινον Γένος ἀπό τή φθορά τοῦ Θανάτου.

Σήμερον, μέ τή Γέννησι τῆς Παρθένου, «ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου», γιά νά πραγματοποιήσῃ ὁ Φιλάνθρωπος Θεός τήν προαιώνια Βουλή Του,γιά τή σωτηρία  μας.

Σήμερον, μέ τή Γέννησι τῆς Πανάγνου Θεοτόκου, ἀποκαλύπτει ὁ Φιλάνθρωπος Θεός τό «χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον Μυστήριον, τό Μυστήριον τό κεκρυμμένον ἐν αὐτῷ, τό Μυστήριον τῆς εὐσεβείας, τό Μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Μονογενοῦς Αὐτοῦ Υἱοῦ.

Σήμερον ἀναγγέλει ὀ Κύριος ὅτι εὑρέθη «ἡ μόνη ἐν γυναιξίν εὐλογημένη καί καλή», ἀξία νά δώσῃ σάρκα καί αἷμα στόν Υἱό Του, νά γεννήσῃ δηλαδή, τόν Σωτῆρα καί Λυτρωτή τοῦ Κόσμου, τόν Χριστόν.

Σήμερον μᾶς χαρίζει ὁ Παντοκράτωρ τήν ἐπουράνιον Κλίμακα, δι’ ἧς κατέβη ὁ Υἱός Του ὁ ἀγαπητός στή γῆ, ὡς τέλειος ἄνθρωπος, καί φανερώθηκε στούς ἀνθρώπους, θαραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Σήμερον, μέ τή Γέννησι τῆς Παρθένου, κατεσκεύασεν ὁ Θεός τή γέφυρα, πού μεταφέρει τούς πιστούς ἀπό τή γῆ στόν Οὐρανόν.

Σήμερον γεννᾶται ἡ ταπεινή, ἡ ἁγνή, ἡ ἄσπιλος Παρθένος, ἡ ἔμψυχος Κιβωτός, ὁ ἔμψυχος Ναός τοῦ Θεοῦ, πού βρέθηκε στά μάτια τοῦ Θεοῦ «ἡ μόνη ἐν γυναιξίν εὐλογημένη, ἡ μόνη ἄμωμος, ἡ ὑψηλοτέρα τῶν Οὐρανῶν καί καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν, ἡ τιμιωτέρα τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, ἡ τῶν φιλοθέων φιλοθεωτέρα καί τῶν ἁγίων ἁγιωτέρα. Ἡ Παναγία. Τίμιον Ὄργανον στά Χέρια τοῦ Θεοῦ, ἀξία νά δεχθῇ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον καί νά γεννήσῃ τόν Υἱόν Του, ὡς ἄνθρωπον στή γῆ.

Σήμερον γεννᾶται ἡ ἁγνή καί ἄσπιλος Παρθένος, ἡ Μητέρα τοῦ Φωτός, ἡ Μητέρα τῆς Ζωῆς, ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ἡ Μητέρα τοῦ Σύμπαντος κόσμου, ἡ Μητέρα ὅλων μας. Μετά τόν Χριστόν, ἡ Μεγαλόχαρη εἶναι ἡ μόνη μας καταφυγή, ἡ μόνη μας ἐλπίδα , τό στερέωμά μας, ἡ σκέπη τοῦ κόσμου, ἡ πλατυτέρα νεφέλης.

Πάναγνε, ἄσπιλε, ἀμόλυντε Παρθένε, ἄφθορε Παναγία, δέξου τή δέησί μου, ἄκουσε τίς ἄναρθρες κραυγές μου καί πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου καί λύτρωσε ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως. Σέ Σένα καταφεύγουμε, Πανάμωμε.
Σύ πού γέννησες τό ἀληθινόν φῶς, πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπον, πού ἔρχεται στόν κόσμο, φώτιζε τά σκοτάδια μας. Σκέπαζε μέ τή Χάρι Σου τήν ἄχαρη ζωή μας.
Πονᾶμε ἐξ αἰτίας πάντοτε τῶν ἁμαρτιῶν μας.
Σύ, πού εἶσαι ἠ ἐνσάρκωσις ὅλων τῶν Ἀρετῶν,
«ἡ ἡτοιμασμένη Νύμφη  κεκοσμημένη τῷ ἀνδρί αὐτῆς, ὡς Νύμφη τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ὡς Νύμφη γυναῖκα τοῦ  Ἀρνίου, ἡ περιβεβλημένη βύσσινον λαμπρόν καθαρόν, ὡς ἔχουσα παρρησία, πρέσβευε, Δέσποινα, τῷ Υἱῷ Σου καί Θεῷ ἡμῶν, γιά ὅλους ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς καί ἀχαρίστους δούλους Σου.

Ἔλεος ζητῶ. Ἔλεος, ἔλεος... Ἔλεος , Δέσποινά μου.

Πρέσβευε, πανάχραντε, στόν Υἱόν Σου, νά μᾶς ἐλευθερώση ἀπό τόν κακόν μας ἑαυτόν.
Νά ἐλευθερώσῃ τό Γένος μας ἀπό κάθε ἐχθρό καί πολέμιον.
Νά χαρίσῃ σέ ὅλους μας τό χάρισμα τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας.
Νά μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό τήν «ἰλύν βυθοῦ». 
Νά μᾶς ὁδηγήσῃ «εἰς ζωῆς πηγάς ὑδάτων».
Νά ἀπαλείψῃ πᾶν δάκρυον ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν.

Σέ καί τεῖχος καί λιμένα ἔχομεν καί πρέσβειρα ἀκοίμητον. Μή παρίδῃς τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καί λύτρωσε ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως. Σέ Σένα ἀναθέτουμε τήν κάθε μας ἐλπίδα.

«Ὑπό τήν σήν εὐσπλαγχνίαν καταφεύγομεν,  Θεοτόκε. Τάς ἡμῶν ἱκεσίας  μή παρίδῃς ἐν περιστάσει, ἀλλ’ ἐκ  κινδύνων λύτρωσε ἡμᾶς, μόνη ἁγνή, μόνη εὐλογημένη».

Πῶς ἀτενίσω Σοι τῷ Δεσπότῃ ;

Δέν τολμῶ.

Δέν τολμῶ νά ὑψώσω τό βλέμμα μου Σέ Σένα, Ὕψιστε Θεέ. Ἄκουσε, Κύριε, τούς στεναγμούς, τίς ἄναρθρες κραυγές, γεμᾶτες πόνο ψυχῆς αἱμορροούσης, πού,  γονυκλινής προσπίπτει, καί, μέ δάκρυα, προσπαθεῖ τό κράσπεδον, τό ἄκρον τοῦ ἱματίου Σου, νά ἀγγίξῃ, ζητοῦσα τό ἔλεός Σου,  Ἰησοῦ μου, Μακρόθυμε καί Πολυέλεε.

Βαρειά εἶναι τά μάτια μου, βαρειά εἶναι καί ἠ ψυχή μου ἀπό τίς ἁμαρτίες μου καί ντρέπομαι πολύ γιά τά καμώματά μου. Κύριε, γνωρίζεις τά πάντα. Σύ γνωρίζεις πόσο Σέ ἀγαπῶ. Γνωρίζεις, καλλίτερα ἀπό μένα, τά ἐσώτατα βάθη τῆς ψυχῆς μου, καί τά κρυφά καί τά φανερά, τά ἀμέτρητα λάθη μου, καί τίς πίκρες πού ἔχω προκαλέσει, ἠθελημένα ἤ ἀθέλητα, στούς συνανθρώπους μου.

Ἄν μποροῦσε νά γυρίσῃ ὁ χρόνος πίσω, γονατιστός θά φιλοῦσα τά πόδια ὅσων πίκρανα, θά διόρθωνα τίς ζημιές καί θά ζητοῦσα, εἰλικρινά,  συγχώρησι ἀπό ὅλους. Μά δέν γυρίζει, δυστυχῶς, ὁ χρόνος πίσω καί ζῶ  στήν κόλασι τοῦ ἄγχους τῶν πολλῶν μου ἐνοχῶν. Θέλω νά Σοῦ μιλήσω, Κύριε, μολονότι πιστεύω ὅτι ὅλα τά γνωρίζεις καί πρίν ἀκόμη νά συμβοῦν, μά ἔχω ἀνάγκη νά Σοῦ ἀνοίξω τήν καρδιά μου, νά Σοῦ πῶ τόν πόνο μου καί τά βάσανά μου, ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, καί δέν μπορῶ νά ἀρθρώσω λόγον, δέν μπορῶ νά δυατυπώσω τίς σκέψεις μου.

Δέν ξέρω Τί νά πῶ, πῶς νά μιλήσω, δέν βρίσκω τίς κατάλληλες λέξεις καί πολλές φορές προσβάλλω τή Χάρι Σου μέ βαττολογίες, ἀνόητες φλυαρίες.

Πάνσοφε Δημιουργέ τοῦ Σύμπαντος, Σύ πού τά πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησες, καί συγκρατεῖς μέ τάξι καί ἁρμονία καί ἰσορροπία τά Σύμπαντα, δράμε, γλυκύτατε Ἰησοῦ, σπεῦσε, πρόφθασε καί λύτρωσε ἡμᾶς, ἀπό τά λάθη μας κι’ ἀπό τίς κακοκεφαλιές μας. Σύ μᾶς ἐβεβαίωσες πώς ὅ, τι καί ἄν Σοῦ ζητήσουμε μέ πίστι, θά μᾶς τό δώσῃς. Ἔτσι, λοιπόν, τολμῶ κι’ ἐγώ, καί προσέρχομαι συντετριμμένος καί τεταπεινωμένος καί ζητῶ τό ἔλεός Σου. Ρίξε σπλαγχικό, καί σέ μένα τόν ἀνάξιο, τό πανάγιο βλέμμα Σου καί διόρθωσε τά λάθη μου, τίς ζημιές, πού ἔχω κάνει, θεράπευσε τίς πληγές. Σύ , ὁ πάντων Ἐπέκεινα, ὁ Πανταχοῦ, πιστεύω ἀπόλυτα, ὅτι, ὡς Παντοδύναμος μπορεῖς καί ὡς Πανάγαθος θέλεις τή σωτηρία ὅλων μας.

Δῶσε γαλήνη στήν ψυχή μας καί σῶσον ἡμᾶς δίοτι χανόμαστε. Δέν βαδίζουμε στήν Ὁδό τῆς Ζωῆς. Δέν ἀκολουθοῦμε τά ματωμένα Χνάρια Σου, Δέν ἔχουμε ἁγνή ἀγάπη ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλον, δέν κάνουμε «πρᾶξι» τό Εὐαγγέλιον τῆς

Ἀγάπης Σου, Κύριέ μου Ἰησοῦ, καί μέ τή θέλησί μας παραμένουμε κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου, «δέσμιοι τῆς γῆς».

Ἀνεξίκακε καί Φιλάνθρωπε Κύριε, Σύ πού σταυρώθηκες καί Ἀναστήθηκες γιά μᾶς ἄκουσε τούς στεναγμούς τῆς ταλαίπωρης ψυχῆς μου καί δῶσε μας «μετάνοια». Δῶσε μας τή χάρι Σου νά μετανοήσουμε εἰλικρινά καί ἔμπρακτα καί ἀξίωσέ μας, πρίν νά εἶναι ἀργά, νά ἐπιστρέψουμε κοντά Σου καί νά Σέ ὐμνοῦμε αἰώνια σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι. Ἀμήν.