ΨΑΛΜΟΣ Α΄

Ὁ  μακάριος ἀνήρ.

«Μακάριος ἀνήρ,

ὅς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν
καί ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη
καί ἐπί καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν·

Στόν πρῶτο του Ψαλμό ὁ Προφήτης Δαυῒδ μακαρίζει τόν εὐσεβῆ ἄνθρωπον καί ὑποδεικνύει τόν τρόπο, μέ τόν ὁποῖον θά κατακτήσῃ ὁ ἄνθρωπος τή μακαριότητα.
Καί πρῶτον τονίζει τήν ἀπομάκρυνσιν τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Κακόν καί τήν ἁμαρτία. Χρησιμοποιεῖ τρία ρήματα, πού ἐκφράζουν τήν ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου, στήν πορεία του ἀπό τό· «κατ’εἰκόνα», εἰς τό· «καθ’ ὁμοίωσιν», σάν βασικά σκαλοπάτια τῆς πνευματικῆς Κλίμακος.
«Οὐκ ἐπορεύθη», δέν πῆγε σέ συνάξεις καί συσκέψεις ἀσεβῶν. «Οὐκ ἔστη», δέν στάθηκε στό δρόμο τῶν ἁμαρτωλῶν, δέν εἶχε καμμιά ἀπολύτως σχέσι μέ τόν τρόπο ζωῆς καί μέ τή νοοτροπία τῶν ἁμαρτωλῶν. Καί «Οὐκ ἐκάθισε», δέν κάθισε σέ μολυσματική καθέδρα διεφθαρμένων, χλευαστῶν ἀνθρώπων.

Τονίζει ὁ Προφήτης ὅτι γιά νά κατακτήσῃ ὁ ἄνθρωπος τήν μακαριότητα, ὀφείλει νά κόψει κάθε σχέσι καί ἐπικοινωνία μέ τό Κακό καί τήν ἁμαρτία. Νά ἐξέλθῃ ἀπό τή Βαβυλῶνα. Νά ἀποφύγῃ τίς σκέψεις, τίς ἐπιθυμίες, τούς λογισμούς καί τίς πράξεις τῶν κακῶν αὐτῶν ἀνθρώπων, πού, μέ τή θέλησί τους, βυθίζονται εἰς «ἰλύν βυθοῦ» καί παραμένουν κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου, καί δέν μετανοοῦν.

Οἱ τρεῖς κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν (ἀσεβεῖς, ἁμαρτωλοί, λοιμοί (Letsim- χλευαστές), εἶναι τύποι
ἀντιπροσωπευτικοί , ὄχι μιᾶς ἐποχῆς, ἀλλά ὅλων τῶν ἐποχῶν.
Οἱ ἀσεβεῖς  πλανῶνται καί μένουν στήν πλάνη τους. Οἱ ἁμαρτωλοί γνωρίζουν ὅτι ἁμαρτάνουν, καί μέ τή θέλησί τους, μένουν στήν ἁμαρτία καί στίς κακές τους συνήθειες. Καί οἱ λοιμοί, οἱ φθοροποιοί, οἱ χλευαστές, ὄχι μόνον ἔχουν ἐπίγνωσι τῆς ἁμαρτίας στήν ὁποίαν εὑρίσκονται, ἀλλά καί τή
διδάσκουν και παρακινοῦν καί ἄλλους στήν ἁμαρτία. Εἶναι οἱ ἄθεοι, ἀλλά καί οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὑποκριτές ὅλων τῶν αἰώνων, πού, μέ «τήν ἐσχηματισμένην εὐσέβειάν» τους, διαφθείρουν ψυχές   και μολύνουν καρδιές, μέ τή διεφθαρμένη διδαχή τους.
Αὐτοί οἱ ὑποκριτές, ἀνά τούς αἰῶνες, διδάσκουν κάθε εἴδους διαφθορά, «ἀποδεκατοῦν  τό ἠδύοσμον, τό ἄνηθον καί τό κύμινον, καί ἐγκαταλείπουν τά βαρύτερα τοῦ νόμου, τό δίκαιο, τήν ἀγάπη καί τήν πίστι» (Ματθ.κγ΄23). Καί οἱ τρεῖς κατηγορίες αὐτές  συνεχίζουν, οἱ ἄφρονες, νά ἀδικοπραγοῦν χλευάζοντες τούς πάντες καί τά πάντα. Μέ τή θέλησί τους, ἀκολουθοῦν τήν εὐρύχωρη Ὁδό καί ὁδεύουν πρός τήν ἄβυσσο τῆς αἰώνιας Ὀδύνης.
Πανευτυχής, μακάριος, λοιπόν, εἶναι ὁ ἄνθρωπος, πού δέν ἔχει καμμιά ἀπολύτως σχέσι μέ τούς ἀνθρώπους αὐτούς, ἀλλά, πιστός στό Θεό, ἔχει μοναδική, ξεχωριστή  χαρά καί ἀπόλαυσι, θέλημα καί ἐπιθυμία του τήν ἀδιάκοπη μελέτη τοῦ Νόμου τοῦ Κυρίου.
«Μακάριος ἀνήρ,...ὅς ἐπορεύθη, ἔστη καί ἐκάθισεν ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου, τό θέλημα δηλ. αὐτοῦ εἶναι ἐν τῷ Νόμῳ τοῦ Κυρίου, καί ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετήσει ἡμέρας καί νυκτός» (Ψαλμ.α΄2).

Δέν θέλει νά ξέρῃ τίποτε ἄλλο, παρά μόνο τό νόμο τοῦ Κυρίου. Μελετᾷ μέρα καί νύκτα τό Νόμου, πεῖνα δέ δίψα τῆς ψυχῆς του εἶναι νά κάνῃ «πρᾶξι» στή ζωή του τό πανάγιον Θέλημα τοῦ Θεοῦ (Ἰωάν. δ΄ 34).

Μακάριος  ἀνήρ εἶναι αὐτός, πού δίνει τήν καρδιά του στή μελέτη, στήν ἐπίγνωσι καί τήν τήρησι τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Νόμου τῆς Ἀγάπης. Κατ’ ἐξοχήν μακάριος εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄Πέτρ. β΄ 22). Εἶναι ὁ πρῶτος καί ὁ μόνος, ὁ ὁποῖος « οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καί ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καί ἐπί καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν», τύπος καί ὐπογραμμός γενόμενος σέ ὅλους ἐμᾶς. «Καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἡμῖν, καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀληθείας»(Ἰωάν. α΄14). Τοῦτον ὁ Οὐράνιος Πατέρας ἔδωκεν εἰς ἠμᾶς  ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. γ΄ 16) καί ὁ Ὁποῖος, ἑκουσίως, «ἔπαθεν ὑπέρ ἡμῶν, «ὑπολιμπάνων ἡμῖν ὐπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α΄Πέτρ. β΄21). Ἐάν ἀκολουθήσωμε τά ματωμένα Χνάρια Του, σίγουρα θά κατακτήσωμεν τήν μακαριότητα.

«Καί ἔσται (ὁ δίκαιος καί εὐσεβής) ὡς τό ξύλον τό πεφυτευμένον παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων, 
ὅ τόν καρπόν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ·

καί τό φύλλον αὐτοῦ οὐκ ἀπορρυήσεται καί πάντα ,
 ὅσα ἄν ποιῇ, κατευοδωθήσεται» (Ψαλμ.α΄3).

Πηγή ζωῆς κι’ ἁγιασμοῦ ἀστείρευτ’

εἶν’ ὁ νόμος τοῦ Κυρίου, νερό καθάριο,
δροσερό, σωτήριο καί ζωηρό, νερό ἀπ’
τίς αἰώνιες Πηγές τοῦ Σωτηρίου.
Σε κάθε ἀνθρώπινη ψυχή, πού,
διψασμένη τρέχει, σάν τό ἐλάφι,
νά ξεδιψάσῃ στήν Πηγή, πνοή ζωῆς,
γαλήνη καί χαρά κι’ ἀνάπαυσι παρέχει.

Δέν ἠμπορεῖ ὁ ἄνθρωπος,μέ λόγια νά

ἐκφράσῃ, πόση αἰσθάνεται χαρά καί χάρι
στήν καρδιά, στό νοῦ καί στήν ψυχή του,
ὅταν μέ πόθο μελετᾷ ἀδιάκοπα τό νόμο
τοῦ Κυρίου καί προσπαθεῖ νυχθημερόν,
κάθε στιγμή νά ζήσῃ εὐσεβῶς, σύμφωνα
μέ τό ἅγιον καί θεῖον θέλημά Του!...

Ὁ ἄνθρωπος, πού μελετᾶ ἀδιάκοπα τό Νόμο τοῦ Κυρίου, ὁμοιάζει, λέγει ὀ Δαυῒδ, μέ τό δένδρον ,πού εῖναι φυτεμένο «παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων». Ἐκεῖ, δηλαδή, ὅπου ρέουν καί χύνονται ἄφθονα νερά, καί εἶναι καρποφόρο, δίνει τόν καρπό του στόν κατάλληλο καιρό, εἶναι δέ καί  ἀειθαλές, στολισμένο πάντοτε μέ καταπράσινα φύλλα.

Ἄφθονα νερά εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ξεχύνεται μέσα ἀπό τή Βίβλο καί μεταδίδεται μέσα στήν ψυχή ἐκείνου, πού μελετᾶ μέρα καί νύκτα, μέ προσευχή καί προσοχή, τό νόμο τοῦ Κυρίου. Καί πραγματικά, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος, πού μελετᾶ, τά γλυκύτερα καί ἀπό τό μέλι, θεῖα λόγια, ὁμοιάζει μέ τό δένδρο τό καρποφόρο καί ἀειθαλές, πού ἀποδίδει στή ζωή του τούς καρπούς τοῦ Πνεύματος, πού εἶναι «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης (γλυκύτης στήν συμπεριφορά καί καταδεκτικότης), ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλάτ. ε΄ 22). Το καρποφόρο καί ἀειθαλές αὐτό δένδρον, ὁ δίκαιος καί εὐσεβής ἄνθρωπος, μελετᾶ καί κάνει «πρᾶξι» τό λόγο τοῦ Θεοῦ καί καρποφορεῖ. Ἔχει ἄκρα ταπείνωσι, βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός του καί πενθεῖ , γιά τίς ἁμαρτίες του καί ζητεῖ τό Ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Εἶναι πρᾷος. Πεινᾶ καί διψᾷ τή δικαιοσύνη. Εἶναι ἐλεήμων, καθαρός τῇ καρδίᾳ, εἰρηνικός καί εἰρηνοποιός, διώκεται ἕνεκεν δικαιοσύνης καί ὑπομένει τούς διωγμούς, διώκεται καί ὀνειδίζεται ἕνεκεν τοῦ Κυρίου καί χαίρεται διωκόμενος, γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί εἶναι πραγματικά μακάριος (πρβλ.Ματθ. ε΄ 3-12).

«Καί πάντα, ὅσα ἄν ποιῇ, κατευοδωθήσεται». Δηλαδή, κάθε του πρᾶξις, κάθε του ἔργον , ἐπειδή τό εὐλογεῖ ὁ Θεός εὐοδοῦται, ἔχει αἴσιον πέρας, στέφεται ἀπό ἐπιτυχία.

               «Μαρία δέ παρακαθίσασα παρά τούς πόδας
               τοῦ Ἰησοῦ ἤκουε τόν λόγον αὐτοῦ»
Τρανό  ἐνδεικτικό παράδειγμα μακαρίας ψυχῆς,  ἡ Μαρία, ἡ ἀδελφή τοῦ Λαζάρου, ἡ ὁποία  εἶχε συνειδητοποιήσει ὅτι «Ἑνός ἐστί χρεία» καί ὅτι αὐτό τό «Ἕν» εἶναι ὁ Κύριος, τό ὑπέρτατον Ἀγαθόν (bene Supremo). Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο «τήν ἀγαθήν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς». «παρακαθίσασα παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ ἤκουε τόν λόγον αὐτοῦ» (Λουκ. ι΄ 38-42).
Τρανώτατο δέ παράδειγμα ἡ ταπεινή κόρη τῆς Βηθλεέμ, ἡ Μαριάμ, ἡ ὁποία ἀνετρέφετο εἰς τόν Ναόν καί νυχθημερόν μελετῶσα τόν Νόμον τοῦ Θεοῦ, ἀνεδείχθη   

ἡ «Μόνη ἐν γυναιξίν εὐλογημένη καί καλή», «τῶν φιλοθέων φιλοθεωτέρα καί τῶν ἁγίων ἁγιωτέρα», Παναγία. Διά τοῦτο ἐδέχθη εἰς τήν ἁγίαν της ψυχήν τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἐγέννησεν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ καί ἔγινε Μητέρα τοῦ Θεοῦ, Θεοτόκος, Μητέρα τοῦ φωτός, Μητέρα τῆς ζωῆς, Μητέρα ὅλων μας ( Λουκ. α΄ 26-38) καί τήν μακαρίζουν πᾶσαι αἱ γενεαί.

Ἐνῷ μιλοῦσε ὁ Χριστός μιά γυναῖκα  μέσα ἀπό τόν ὄχλον τοῦ φώναξε: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καί μαστοί οὕς ἐθήλασας». Καί ὁ Ἰησοῦς ἀποκρίθηκε στό μακαρισμό αὐτό καί εἶπε: «Μενοῦνγε(βεβαιότατα)  μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν» (Λουκ. ια΄ 27-28).

Παράβαλε καί Ἀποκ. α΄ 3 :

«Μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καί οἱ ἀκούοντες τούς λόγους τῆς προφητείας καί τηροῦντες τά ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γάρ καιρός ἐγγύς».

Ὁ εὐσεβής καί δίκαιος ἄνθρωπος, πού νυχθημερόν μελετᾷ τόν Νόμον τοῦ Κυρίου δέχεται στήν ψυχή καί τή ζωή τοῦ ὅλες τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ καί εἶναι ὄντως μακάριος.

Εἶναι βεβαία ἡ δυστυχία τῶν ἁμαρτωλῶν(Ψαλμ. α΄4-6).

«Οὐχ οὕτως οἱ ἀσεβεῖς, οὐχ οὕτως, ἀλλ’ ἤ ὡσεί χνοῦς, ὅν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπό προσώπου τῆς γῆς. Διά τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει, οὐδέ ἁμαρτωλοί ἐν βουλῇ δικαίων.

Ὅτι γινώσκει Κύριος ὁδόν δικαίων καί ὁδός ἀσεβῶν ἀπολεῖται» (Chi Jodea derech tsadikim vederech ressaim tovet).

Στή ζωή τῶν ἀσεβῶν, τῶν ἁμαρτωλῶν καί τῶν χλευαστῶν,  σύμφωνα μέ τή  ἐκλογή τους καί τήν ἐπιμονή τους στό κακό καί τήν ἁμαρτίαν, δέν ἔρχεται ἡ εὐλογία Τοῦ Θεοῦ. Ἀποκρούουν τή θεία Χάρι. Ἐνῷ στή ζωή τῶν δικαίων ὅλα εὐοδοῦνται, δέν συμβαίνει ἔτσι μέ τούς ἀσεβεῖς. Δέν εὐδοκιμοῦν τῶν ἀσεβῶν τά ἔργα, διότι ἀπουσιάζει ἀπό τή ζωή τους ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.

Δέν κάθονται παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων, δέν μελετοῦν τό νόμο τοῦ Θεοῦ καί εἶναι πονηρά τά ἔργα τους. Ἀπομακρύνονται ἀπό τήν Πηγήν τοῦ ζῶντος ὕδατος. Ὀρύσσουν λάκκους συντετριμμένους, οἵ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν, λέγει ὁ Ἱερεμίας. Τρέχουν νά ξεδιψάσουν στά θολόνερα τοῦ κόσμου, «στά λασπονέρια» τῆς ἀποστασίας. Μένουν στήν πλάνη καί τήν αἵρεσι. Στερεώνουν στήν κακία καί τή ματαιότητα τοῦ φθαρτοῦ, τοῦ προσωρινοῦ. Δέν τηροῦν τόν πανάγιο, τόν  ἀναλλοίωτο καί αἰώνιον Νόμον τοῦ Θεοῦ. Γι’αὐτό καί ἀποτυγχάνουν. Δέν εὐδοκιμοῦν, ἀλλά ἐκμηδενίζονται. Ἐξαφανίζονται ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς, ἀνατινάσσονται  σάν τό χνοῦδι, σάν τό ἄχυρον, πού τό ἁρπάζει ὁ ἄνεμος, καί τό ρίχνει μακρυά ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, λέγει ὁ Προφήτης Δαυῒδ.

Γι’αὐτό καί οἱ ἀσεβεῖς δέν θά μπορέσουν νά σταθοῦν ὄρθιοι κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, ἀλλά θά πέσουν, θά συντριβοῦν, θά καταδικασθοῦν, θά τιμωρηθοῦν, γιά τίς ἁμαρτίες τους. Ὅλοι οἱ ἀσεβεῖς, οἱ ἁμαρτωλοί καί οἱ χλευαστές δέν θά μπορέσουν νά σταθοῦν καί νά ἀποτελέσουν μέλη τῆς κοινότητος τῶν δικαίων. Διότι ὁ Κύριος εὐλογεῖ, κατευθύνει τά βήματα τῶν δικαίων, ὅλων αὐτῶν, πού συντάσσονται μαζί Του, τῶν δικῶν Του. Φροντίζει, μεριμνᾷ γιά τή ζωή τους. Εὐλογει τήν πορεία  καί τήν ἐξέλιξι τῶν εὐσεβῶν τέκνων Του.

Ὁ Κύριος ἔχει κάτω ἀπό τήν ἐπίβλεψι καί προστασία Του τούς δικαίους, «γινώσκει τήν Ὁδόν τῶν δικαίων», ἐνῷ ἀντίθετα οἱ ἀσεβεῖς, οἱ μή μετανοοῦντες, ἐξ αἰτίας τῆς ἐμμονῆς τους στό Κακό, θά καταστραφοῦν.

Εἷναι καιρός, λοιπόν, νά συνειδητοποιήσουμε ὅλοι ὅτι  ἡ Ὁδός, ὁ τρόπος ζωῆς, τῶν ἀσεβῶν ἀπολεῖται.

Εἶναι καιρός νά καταλάβουμε ὅτι γιά νά γίνουμε ἄξιοι τῆς θείας Εὐλογίας, δεκτικοί τῆς Θείας Χάριτος, ὀφείλουμε νά κόψουμε κάθε σχέσι μέ τό Κακό καί τήν ἁμαρτία, νά σταθοῦμε ὡς δένδρα καρποφόρα καί ἀειθαλῆ, παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων. Νά σταθοῦμε παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ ἀκούοντες τόν λόγον αὐτοῦ. Διότι «μακάριοι εἶναι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν».

Ο ΛΑΙΜΑΡΓΟΣ

Λατρεύει ὡς Θεόν, τήν κοιλιά του.

«Καί ἔλαβεν Κύριος ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον,

ὅν ἔπλασε, καί ἔθετο αὐτόν ἐν τῷ παραδείσῳ

τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτόν καί φυλάσσειν.

Καί ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεός τῷ Ἀδάμ λέγων·

ἀπό παντός ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει

φαγῇ. Ἀπό δέ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλόν

καί πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ. ᾟ δ’ ἄν

ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε».

                                                   (Γενέσ. β΄  15-17).

Ὁ θεόπλαστος ἄνθρωπος

προικίζεται ἀπ’ τό Θεό

μέ νοῦν καί ἐλευθερίαν.

Ἁπλόχερα δέχεται τῆς ἄπειρης

ἀγάπης τά δωρήματα.

Κι’αὐτός, μέ ἀστοχήματα

ἀσώτως  σκορπίζει τῆς ψυχῆς

τά θεῖα χαρίσματα.

Ὁ Θεός τιμᾷ τό πλάσματά  Του

Κι’ αὐτά ἀποδεικνύονται πολύ

Κατώτερα κι’ από τἄλογα κτήνη.

Διαρκῶς παραλογίζονται καί

μέ μύριες ἀστοχασιές, ὄχι μόνον

δέν τιμοῦν, ἀλλά χωρίς διόλου

ντροπή, ἀτιμάζουν τόν Πλάστην,

προσβάλλουν τόν Θεόν, τόν Κύριον,

τόν μοναδικόν τους Εὐεργέτην.

Δέν κάνει καλή χρῆσι τοῦ νοῦ καί

τῆς ἐλευθερίας του ὁ ἄνθρωπος,

κυριεύεται ἀπ’ τό  δόλιο δαίμονα,

ἀπό τοῦ  βίου τήν ἀλαζονία.

Λαίμαργος, ἀχόρταγος, ἄπληστος

καί ἀχάριστος, ἀνερυθριάστως,

χωρίς ἴχνος ἀγάπης, ἀρνεῖται τό Θεό.

 Προσκυνεῖ τά δαιμόνια, τά εἴδωλα.

Λατρεύει, ὁ ἀστόχαστος, καί ὑπηρετεῖ

ὡς Θεό,  μόνο τήν κοιλιά του.

Ὁ Πάνσοφος Δημιουργός ἡτοίμασε,

γιά χάρι του, εὐφρόσυνον παράδεισον.

Του πρόσφερε τα πάντα!...

Ἀκόμη καί τήν Ἐντολήν, γιά νά τόν

βοηθήσῃ. Νά μάθῃ, ἐργαζόμενος,

τό Καλό, ἀπό τό Κακό νά ξεχωρήσῃ.

«Θεόπλαστε ἄνθρωπε, μέσα εἰς τόν

Παράδεισο, ὅλα εἶναι δικά σου. Γιά

Σένα τόν ἡτοίμασα ἀπό καταβολῆς

Κόσμου. Πρόσεχε μή τόν χάσῃς.

Φύλαξε, ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, τή σχέσι

σου, τή μυστική συνομιλία μαζί μου.

Μπροστά στό δένδρον τῆς γνώσεως

Τοῦ γινώσκειν καλόν καί πονηρόν,

στάσου καί συλλογίσου, μάθε νά

ξεχωρίζῃς τό Καλόν, ἀπ’ τό Κακόν,

λέγει Κύριος ὁ Θεός. Μάθε ὅτι τό·

«Οὐ φάγετε ἀπ’ αὐτοῦ» σημαίνει

ὑπακοή στό Θεῖον πρόσταγμα,

εἶναι φυλακή τῆς ψυχῆς, εἶναι τό

Καλόν. Ἔτσι καί μόνον ἔτσι θά

φυλλάξῃς τόν Παράδεισο,τή σχέσι σου

τή μυστική, μέ τόν Δημιουργόν σου.

 

«Ἐν ᾗ δ’ ἄν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ,

θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». Ἡ παρακοή

εἶναι τό Κακόν, μᾶς χωρίζει ἀπ’ τή Ζωή.

Μᾶς ὁδηγεῖ στό Θάνατο, μᾶς βγάζει ἔξω

ἀπό τόν Παράδεισο τῆς τρυφῆς».

Ἔτσι χάνουμε τή ζεστασιά τοῦ σπιτικοῦ

τή θαλπωρή τῆς Πατρικῆς Ἑστίας.

Ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου στέκομαι

ὁ Λαίμαργος καί  ταλαίπωρος ἐγώ,  θρηνῶν,

«ὀδυρόμενος καί ὀλολύζων ἐλεεινῇ τῇ φωνῇ».

Κυριευμένος ἀπό τό πάθος τό δαιμονικό τῆς

Γαστριμαργίας, νόμισα, πώς ἡ ζωή μου ἀρχίζει

ἀπό τήν κοιλιά μου καί τελειώνει στήν κοιλιά μου. Καί ὀ λαίμαργος ἐγώ παρήκουσα τῆς ἐντολῆς

καί ἔφαγα κι’ αὐτόν τόν ἀπηγορευμένον καρπόν.

Δέν μοῦ ἔφθαναν ὅλα τά ἀγαθά τοῦ Παραδείσου,

Κύριε. Ὑπερίσχυσεν ἡ λαιμαργία μου καί δοῦλος

ἔγινα τῆς κοιλίας. Βυθίσθηκα «εἰς ἰλύν βυθοῦ»

ἔγινα «δέσμιος τῆς γῆς», ξεντύθηκα τό λευκόν τῆς

ἀφθαρσίας ἔνδυμα καί ντύθηκα τά ῥάκη τῆς φθορᾶς καί, μέ τήν κακή μου θέλησι,  βρέθηκα, ὁ ἐλεεινός, γυμνός «ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ». Ἀλήθεια, ἔχασα τόν τερπνό παράδεισο...

Τί ἔπαθα, ὁ ἄθλιος, ἀπό τήν  κακοκεφαλιά μου;

Κύριε, ἔχασα ὅ,τι πιό πολύτιμο εἶχα. Ἔχασα τήν

μυστικήν, τήν ἐσωτερική σχέσι καί συνομιλία μαζί Σου, τήν ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου κάλλους τοῦ προσώπου σου, βασιλιά μου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, Κύριε καί Θεέ τοῦ ἐλέους. Ἐλεήμων, ἐλέησόν με τόν παραπεσόντα.

Μή με ἀπορρίψῃς, Κύριε, ἀπό τοῦ προσώπου Σου.

Δέξου, Εὔσπλαγχνε, τά δάκρυά μου, λυπήσου με,

τόν ἄθλιον, ἐμέ τόν λαίμαργον, καί ἐλέησόν με. Ὄχι, γιατί τό ἀξίζω, ἀλλ’ ἔνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου, Φιλάνθρωπε καί ἀνεξίκακε Κύριε.

«Οἴμοι! Τίνα τῶν θρήνων συνεργάτην ποιήσομαι;

Ἀλλά σύ, Φιλάνθρωπε, ὁ ἐκ γῆς δημιουργήσας με,

Εὐσπλαγχνίαν φορέσας, τῆς δουλείας τοῦ ἐχθροῦ

ἐλευθέρωσον καί σῶσόν με»(Δόξα...Κυρ.Τυρινῆς).

ΑΚΗΔΙΑ

Ψυχῆς  νέκρωσις

«Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα,

Τί καθεύδεις;...

1.- Φοβερό, δαιμονικό πάθος.

Εἶναι ἀναντίλεκτη ἀλήθεια, ὅτι μέρα μέ τήν ἡμέρα τό δαιμόνιο τῆς ἀκηδίας κερδίζει ἔδαφος στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Καί θά μέ ρωτήσετε ἴσως, τί εἶναι ἀκηδία;

Εἶναι τό πιό φοβερό δαιμόνιο, πού ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τό Θεό καί ἀπό κάθε ἔργο ἀγαθό.

Εἶναι τελεία ἀδιαφορία, ἀδράνεια, χαύνωσις, εἶναι νέκρωσις τῆς ψυχῆς, γιά κάθε τί τό πνευματικό καί συγχρόνως εἶναι κίνητρον τῆς ψυχῆς, γιά κάθε τό  κακό, γιά κάθε τί, ἀντίθετο πρός τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κατεχόμενος ἀπό τό πάθος τῆς ἀκηδίας, εἶναι πολύ δραστήριος σέ κάθε πονηριά καί παρανομία.

Ὁ Ὅσιος Νεῖλος, χαρακτηρίζοντας τήν ἀκηδία, λέγει ὅτι «ἡ ἀκηδία εἶναι φιλία ἀερική, βημάτων περιαγωγός, φιλεργίας μῖσος, ἡσυχίας μάχη, ψαλμωδίας ζάλη, εὐχῆς ὄκνος (ὀκνηρία, τεμπελιά),

ἀσκήσεως χαύνωσις, ἄωρος (πρόωρος. ἄκαιρος) νυσταγμός,  περιστρεφόμενος ὕπνος, κέλης μῖσος, πόνων ἀντίπαλος, καρτερίας ἀντίζυγος (ἀντίθετος

τάσις), μελέτης κήμωτρον (κημός, χαλινός, ἐμπόδιο), Γραφῶν ἀμαθία, λύπης μέτοχος, ὡρολόγιον πείνης» (Νεῖλος πρός Εὐλόγιον, Περί τάς ἀντιζύγους τῶν ἀρετῶν κακίας, κεφ. δ΄ ἐν Migne P.G. 79,1144).

Ὁ  ὅσιος Θαλάσσιος λέγει ὅτι: «Ἀκηδία  ἐστίν ὀλιγωρία ψυχῆς. Ὀλιγωρεῖ δέ ἡ ψυχή φιληδονίαν νοσοῦσα» (Περί Ἀγάπης, Φιλοκλ Β΄ 219  να΄ ).

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὁ συγγραφεύς τῆς Κλίμακος, ὁριζει τήν ἀκηδίαν ὡς ἑξῆς: «Ἀκηδία ἐστί  πάρεσις

ψυχῆς (χαλάρωσις) , νοός ἔκλυσις (ἀπελευθέρωσις, παραλυσία, ἐξαχρείωσις), ὀλιγωρία( ἀφροντισιά, ἀδιαφορία) ἀσκήσεως, μῖσος τοῦ ἐπαγγέλματος, κοσμικῶν μακαρίστρια, Θεοῦ διαβλήτωρ (διαβολεύς, διάβολος, συκοφάντης), ἀτονία ψαλμωδίας» (Κλῖμαξ λογ. ιγ΄ Migne P.G. 88,857-864).

2.- Κατ’ αὐτῆς φάρμακον.

Ὁ Ἅγιος Μάξιμος, πολύ χαρακτηριστικά μᾶς λέγει ὅτι: «Ἡ ἀκηδία, πασῶν τῶν τῆς ψυχῆς δυνάμεων ἐπιδραττομένη, πάντα σχεδόν ὁμοθυμαδόν  κινεῖ τά πάθη·  διό καί πάντων τῶν ἄλλων παθῶν ἐστι βαρύτατον. Καλῶς οὖν ὁ Κύριος τό κατ’ αὐτῆς  φάρμακον  δεδωκώς,  ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν, λέγει, κτήσασθε τάς ψυχάς ὑμῶν (Λουκ κα΄19)» (Περί ἀγάπης  100άς πρώτη  ξζ΄  Φιλοκαλ.Β΄10). Τό φοβερό αὐτό πάθος κατατρώγει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Πολλοί συνάνθρωποί μας, πού καταλαμβάνονται ἀπό αὐτό τό δαιμονικό πάθος τῆς ἀκηδίας, εἰσέρχονται σέ διάφορα Ψυχιατρεῖα, σέ διάφορες νευρολογικές Κλινικές ἤ σέ ἄλλα Κέντρα, γιά νά θεραπευθοῦν, ἀπό τίς διαταραχές, πού προκαλεῖ ἡ ἀκηδία,χωρίς φυσικά κανένα ἀποτέλεσμα. Κι’ αὐτό, γιατί οἰ ψυχικές παθήσεις δέν θεραπεύονται, μέ ψυχοφάρμακα. Καί πρέπει νά γίνῃ συνείδησις σέ ὅλους ὅτι Ἕνας εἶναι ὁ πανακής ἱατρός  καί ὅτι ἕνα καί μοναδικό  εἶναι τό ψυχοθεραπευτήριον: Εἶναι ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἐντός τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος λυτρώνεται, θεραπεύεται.

Εἰς τό Ἐργαστήριον τοῦ πνευματικοῦ δέν γίνεται μόνον ψυχολογική ἀνάλυσις τῆς ὑπάρξεως, ἀλλά καί σύνθεσις τῆς ὑπάρξεως, γίνεται καί οἰκοδομή συνεπικουρούσης τῆς ἀοράτου θείας Χάριτος. Εἰς τόν Πνευματικόν, ψυχοθεραπευτήν εὑρίσκει τήν ἀνάπαυσιν καί τήν γαλήνη της ἡ ψυχή, ἐπανευρίσκει τήν ὁδός τῆς ζωῆς, ἐπανέρχεται εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν καί τήν Ὀρθοπραξίαν τῆς ζωῆς, πού χαρίζει τήν ψυχοσωματικήν ὑγείαν.

Ὁ ἄνθρωπος παίρνει δύναμι, μέ τή Χάρι του Θεοῦ, νά συνεχίσῃ νά ζῇ καί νά ἐργάζεται τό ἀγαθό. Ἐλευθερώνεται ἀπό τό δαιμόνιον πάθος τῆς ἀκηδίας. Μαθαίνει νά περιπατῇ ἐν ἀγάπῃ, νά μιμῆται τόν Χριστόν. Καί προετοιμάζει τήν ψυχή του εἰς τήν κατά Χριστόν ζωήν. Λαμβάνει τό «Φάρμακον τῆς ἀθανασίας τό ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν», ἀποβάλλει τήν ὀκνηρία καί ἐλευθερωμένος ἀπό τό Πάθος τῆς ἀκηδίας, «ἱματισμένος καί σωφρονῶν», ἐργάζεται πᾶν ἔργον ἀγαθόν. Ἀκολουθεῖ τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ καί ζεῖ καθώς πρέπει ἁγίοις, ἐν παντί καί πάντοτε δοξάζων τόν Θεόν .

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (Ματθ. στ΄ 14-22) 1

Ὅροι ἐπιστροφῆς καί ἀποκαταστάσεως τοῦ ἀνθρώπου κοντά στό Θεό.

Ὁ θεόπλαστος ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπό τήν Πηγήν τοῦ ζῶντος Ὕδατος, ἀπό τόν Ἕνα καί μόνον Ἀληθινόν Θεόν, διά τῆς παρακοῆς τῆς πρώτης Ἐντολῆς, τήν ὀποίαν τοῦ ἔδωκεν ὁ πάνσοφος Δημιουργός, ὡς «ὕλην εἰς τό αὐτεξούσιον», ὥστε κάνοντας καλήν χρῆσιν τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας του, νά φθάσῃ ἀπό τό «κατ’ εἰκόνα», εἰς τό «καθ’ ὁμοίωσιν». Δηλαδή, καί μέ τή θέλησί του, ἀπό «δυνάμει θεός», νά γίνῃ καί «ἐνεργείᾳ θεός», καί ἔτσι νά ἔχῃ τή χαρά τῆς συνδημιουργίας.

Ὁ Πρῶτος ἄνθρωπος ὅμως δέν κατενόησε τήν τιμήν καί, χωρίς ἀγάπην πρός τόν Εὐεργέτην, ἔκαμε κακήν χρῆσιν τῶν θείων δωρεῶν. Ἔγινε ὅμοιος μέ τά ἄλογα κτήνη κατά τήν σκέψιν. Παρέβη τήν Ἐντολήν τῆς Ἀγάπης, καί διά τῆς παρακοῆς, ἀπεμακρύνθη. Χωρίσθηκε ἀπό τόν Θεόν. Ἔχασε τόν Παράδεισο. Καί μετέδωκε τήν ροπήν πρός τό Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν καί στούς ἀπογόνους του, σέ ὅλους ἐμᾶς.

Ἐάν ἐξετάσουμε τήν καθημερινή ζωή  ὅλων  μας, σέ παγκόσμια Κλίμακα, διαπιστώνουμε ὅτι οἱ πιό πολλοί, οἱ περισσότεροι ἀπό μᾶς ξεφεύγουμε ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ καί, παραβαίνοντες τίς Ἐντολές τῆς ζωῆς, ὁδεύουμε ὁλοταχῶς πρός τήν αὐτοκαταστροφή μας.

Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος τά εἶχε ὅλα. Κυριεύθηκε ὅμως ἀπό τό πάθος τῆς λαιμαργίας, τῆς γαστριμαργίας, θέλησε , κατά παράβασιν τῆς Ἐντολῆς, νά γευθῇ καί  ἀπό τόν ἀπηγορευμένο καρπό, μολονότι προεγνώριζε τά ἀποτελέσματα τῆς παρακοῆς, ἔφαγε. Δέν ἀπῆχε. Δέν νήστευσε.  Καί, μέ τήν κακή του θέλησι,  στερήθηκε  «παντοίων τῶν ἀγαθῶν».

Πόσοι ἀπό μᾶς κυριεύονται ἀπό τό πάθος τῆς γαστριμαργίας, καί φθάνουν  στήν κλοπή, καί στή ληστεία  ἀκόμη καί στό φόνο, γιά νά ἱκανοποιήσουν τό βρωμερό τους πάθος;

Θά πρέπει νά ποῦμε ὅτι ἡ λαιμαργία, ἡ γαστριμαργία εἶναι γέννημα καί θρέμμα τοῦ Ἐγωϊσμοῦ. Αὐτό τό θανατηφόρο ἀγκάθι τοῦ Ἐγωϊσμοῦ, τοῦ ἑωσφορισμοῦ, πού φυτρώνει στήν ψυχή μας ἐκρέει τό δηλητήριον τῆς ἐπάρσεως, πού πνίγει τό εὔοσμον ἄνθος τῆς διακρίσεως καί δέν τό ἀφήνει νά ἀναπτυχθῇ. Ἔτσι, χωρίς διάκρισι, ὁ ἄνθρωπος δέν διακρίνει τό Καλόν ἀπό τό Κακόν. Κάνει κακή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας του. Δέν αἰσθάνεται τήν ἁρμόζουσα ἀγάπην καί εὐγνωμοσύνη πρός τόν Δημιουργόν καί Εὐεργέτην του, καί, διά τῆς παρακοῆς, ὁδεύει ὁλοταχῶς πρός τήν αὐτοκαταστροφήν του, πρός τόν θάνατον, πρός τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας Ὀδύνης. Γεύεται τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας, γεύεται τά ἀποτελέσματα τοῦ χωρισμοῦ του ἀπό τόν Θεόν.Καί ὁ χωρισμός ἀπό τήν Πηγή τῆς ζωῆς εἶναι ὄντως, πραγματικός, αἰώνιος θάνατος. Ἐν γνώσει τῶν συνεπειῶν τῆς παραβατικῆς του συμπεριφορᾶς, βαίνει ἀπό παρακοή σέ παρακοή. Ἐγκαταλείπει τήν Πηγήν τοῦ Ζῶντος Ὕδατος, βγαίνει, ἐξ αἰτίας τῆς  κακοκεφαλιᾶς του, ἀπό τόν Παράδεισο τῆς τρυφῆς καί ἐγκαθίσταται ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου,  «ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ». Μεταβάλλει τόν Παράδεισο, σέ  Χοιροστάσι καί ἀποπνίγεται στή λάσπη τῆς Παραφροσύνης. Ἐγκαταλείπει τήν Πατρική Ἑστία καί στερεῖται τόν «μόσχον τόν σιτευτόν».

Βόσκει τά πάθη καί τίς κακίες του, καί «βόσκων χοίρους», στερεῖται καί τό καθημερινό ψωμί, καί ἐπιθυμεῖ νά ξεδιψάσῃ τή δίψα του στά «λασπονέρια» τῆς ἀπιστίας καί νά χορτάσῃ τήν πεῖνα του, «ἀπό τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι», ἀπό τά «ξυλοκέρατα» τῆς ἀποστασίας.

Καί ἐνῷ θἄπρεπε, διά τῆς ὑπακοῆς εἰς τάς Ἐντολάς τοῦ Θεοῦ, νά μεταβάλει τή σάρκα σέ πνεῦμα, μετουσιώνει, διά τῆς παρακοῆς, τό πνεῦμα σέ  σάρκα καί ἐμπήγεται, κατά τόν Δαβίδ, «εἰς ἰλύν βυθοῦ», γίνεται καί παραμένει «δέσμιος τῆς γῆς» καί ὀδυνᾶται. 

Ὁ γαστρίμαργος Ἠσαῦ πωλεῖ τά πρωτοτόκια       «ἀντί πινακίου φακῆς», ὁ Ἰούδας προδίδει τόν Διδάσκαλον, «ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων» καί οἱ σημερινοί Ἰοῦδες, ἀπό τόν τελευταῖο κλέφτη καί ληστή, μέχρι αὐτούς τούς ἐπίσημους ἐγκληματίες, μέ τό «λευκό κολλάρο», πωλοῦν τήν Πίστι, τήν Πατρίδα, τά Ἰδανικά, ἀκόμη καί τή μάνα τους, γιά «τήν καλοπέρασί τους».
Πόσοι εἶναι οἱ ἀνεγκέφαλοι, οἱ ἄφρονες σήμερα, οἱ ὁποῖοι δέν ὑπηρετοῦν τόν Χριστόν, «ἀλλά τῇ ἑαυτῶν κοιλίᾳ» (Ρωμ. ιστ΄ 18), ὑπηρετοῦν τά συμφέροντά τους καί μέ ἠθικολογίες καί ψευτοευλάβιες ἐξαπατοῦν τούς ἀφελεῖς συνανθρώπους τους. Καί δυστυχῶς εἶναι πολλοί, πού ζοῦν «ὡς ἐχθροί τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ». Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει ὅτι τό τέλος τους εἶναι ἠ ἀπώλεια, ἡ καταστροφή. Θεός τους εἶναι ἡ κοιλιά τους. Καυχῶνται γι’ αὐτά, γιά τά ὁποῖα θἄπρεπε νά ντρέπονται. Οἱ σκέψεις τους εἶναι προσκολλημένες στά ἐπίγεια πράγματα!» (Φιλιπ. γ΄ 18—19). Δέν πιστεύουν ὅτι ἡ δική μας πατρίδα εἶναι εἰς τούς οὐρανούς, ἀπό ὅπου ἔρχεται ὁ Σωτῆρας μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, νά μᾶς  ἀνασύρῃ ἀπό «τήν ἰλύν βυθοῦ» στήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ καί νά μᾶς  λυτρώσῃ (πρβλ. Φιλιπ. γ΄ 20-21).

Εἶναι καιρός νά κατανοήσουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὅτι ἡ παρακοή στίς Ἐντολές τοῦ Θεοῦ εἶναι θάνατος, διότι μας χωρίζει ἀπό τήν Πηγή τῆς ζωῆς, ἀπό τόν Θεόν. Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὅλα τά γήϊνα, εἶναι σκιᾶς ἀσθενέστερα καί ὁνείρων ἀπατηλότερα καί ὄτι «τό πολίτευμα ἡμῶν ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ΄ 20) καί νά στρέψουμε τό βλέμμα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος στό ΧΡΙΣΤΟ.

Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε πάντες ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος εἶναι ἡ ἐνσάρκωσις τῆς Ἀγάπης καί ἦλθε στόν κόσμο καί ἐσταυρώθη καί ἐτάφη καί Ἀνέστη, γιά νά μᾶς λυτρώση τό θάνατο καί νά μᾶς συμφιλιώσῃ μέ τόν Οὐράνιον Πατέρα. Ἔγινε τύπος καί ὑπογραμμός σέ ὅλα γιά νά Τόν μιμηθοῦμε καί, ἀγωνιζόμενοι νά φθάσουμε στήν κορυφή τῆς τελειότητος, στόν ΓΟΛΓΟΘΑ, ΣΤΟ ΘΕΟ.

Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας καταφυγή, ἡ μόνη μας ἐλπίδα. Τό Φρούριόν μας. Τό ΜΟΝΟΝ ΑΣΦΑΛΕΣ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΝ.

Ἔρχεται κοντά μας. Δέν ντρέπεται νά μᾶς ἀποκαλῇ ἀδελφούς Του. Ἔρχεται «ὡς αὔρα λεπτή» καί μᾶς καλεῖ κοντά Του, γιά νά μᾶς διδάξῃ τίς αἰώνιες καί σωτήριες Ἀλήθειες Του. Ἀλήθειες, πού θά μᾶς ὁδηγήσουν στήν Πηγή τῆς Ζωῆς.

         Ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή                         εἰσέλθητε εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Μᾶς καλεῖ κοντά Του καί μᾶς προτρέπει νά μάθουμε ἀπό Αὐτόν ὅτι εἶναι πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, γιά νά βροῦμε ἀνάπαυσιν στήν ψυχή μας (πρβλ.Ματθ. ια΄ 28-30).

Μᾶς καλεῖ κοντά Του καί μᾶς διδάσκει τόν τρόπο Ζωῆς, τήν Ὁδόν, πού θά μᾶς συμφιλιώσῃ μεταξύ μας καί μέ τόν Θεόν. Τόν τρόπο ζωῆς, πού θά κάμῃ τήν ψυχή καί τή ζωή μας παράδεισο. Μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι ἄν θέλουμε νά ζοῦμε στή γῆς σάν οὐράνιοι ἄνθρωποι, σάν ἐπίγειοι ἄγγελοι, ὀφείλουμε, α)νά ἔχουμε ἁγνή, γνήσια ἀγάπη καί πρός τούς ἐχθρούς, ἀνεξικακία, νά μάθουμε νά συγχωροῦμε, αὐτούς μᾶς ἔχουν βλάψει, ὅπως Αὐτός συγχώρησε τούς Σταυρωτές Του καί πάνω στό Σταυρό προσευχόταν γι’ αὐτούς. Διότι ἔτσι καί μόνον θά μπορέσουμε νά συγχωρηθοῦμε ἀπό τόν Θεόν καί νά διαφυλάξουμε τήν ψυχική μας γαλήνη καί τήν ψυχοσωματική μας ὑγεία. β) Νά θέσουμε σάν σκοπό στή ζωή μας τήν ἀληθινή, τή θεάρεστη νηστεία, ὄχι τήν ἀλλαγή τῶν φαγητῶν, ἀλλά τήν ἀποχή ἀπό τά φαγητά, τήν κατανίκησι τοῦ πάθους τῆς γαστριμαργίας, μέ στόχο τήν ἀνακούφισιν τῶν πτωχῶν διά τῆς ἐλεημοσύνης, πού δίνει φτερά στή νηστεία καί τήν προσευχή καί μᾶς ἐνισχύει στόν ἀγῶνα μας κατά τῶν Παθῶν καί μᾶς βοηθεῖ νά ἀποξενωθοῦμε ἀπό τό Κακό καί τήν ἁμαρτία, πού εἶναι ἡ οὐσία τῆς ὀρθοδόξου νηστείας. Εἶναι δέ φανερόν ὅτι ὀρθόδοξος νηστεία εἶναι ἡ ΜΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Καί γ) ὀφείλουμε νά μή θησαυρίζουμε θησαυρούς ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά θησαυρούς ἐν οὐρανῷ. Διότι ὅπου εἶναι ὁ Θησαυρός ἡμῶν ἐκεῖ ἔσται καί ἠ καρδία ἡμῶν. Καί εἶναι καιρός νά καταλάβουμε ΚΑΛΑ ὅτι ὁ δικός μας θησαυρός εἶναι ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ.

Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι τό μοναδικό πρότυπο ζωῆς, τό ὁποῖον ὀφείλουμε νά μιμηθοῦμε. Ὁ Χριστός μᾶς ὑποδεικνύει τόν τρόπο ζωῆς(πρβλ. Ματθ. στ΄14-22). 
Εἴθε νά προλάβουμε, πρίν νά εἶναι ἀργά, νά βαδίσουμε πάνω στά ματωμένα Χνάρια τοῦ Κυρίου μας, ὥστε νά Τόν δεχθοῦμε νά βασιλεύῃ ἐντός μας. Αὐτός εἶναι τό Ὑπέρτατον Ἀγαθόν.

Ὅταν ὁ Χριστός βασιλεύει στήν ψυχή μας... Τότε; 

Τότε μόνον ἡ λατρευτική σιωπή μπορεῖ, νά ὑμνήσῃ  καί  νά περιγράψῃ τά ὑπερκόσμια...