Ι Κ Ε Σ Ι Α

Ι Κ Ε Σ Ι Α

Πρός Κύριον

Κύριέ μου Ιησοῦ χωρίς ἀμφιβολία

Εἶμαι ἕνας ἁμαρτωλός, καί μέ βαθειά

συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός μου,

καταφεύγω, συντετριμμένος, πρό Σέ

τόν Ἀναμάρτητον καί Σέ ἱκετεύω.

Ἄκουσε, Κύριε, τίς ἄναρθρες κραυγές

 μου, δέξου τά δάκρυά μου. 

Ἄκουσε τούς στεναγμούς καί τόν πόνον

 μου, καί ρίξε εὐσπλαγχνικό τό βλέμμα Σου,

σέ τοῦτο τό ταλαίπωρο καί πανταχόθεν

σκαιῶς πολεμούμενον καί χειμαζόμενον

Γένος τῶν Ἑλλήνων. 

Κύριε, μή χρονίσῃς. Ἔρχου ταχύ. 

Λυπήσου μας καί σῶσε μας.

 Σκοτεινές Δυνάμεις μᾶς ἔχουν κυκλώσει

καί δολίως προσπαθοῦν νά μᾶς χωρίσουν

ἀπό Σένα. Πρόσπαθοῦν μέ κάθε ἀνόσιο

τρόπο νά ξεριζώσουν μέσ’ ἀπό τήν ψυχή

 μας καί ἀπό τίς ψυχές τῶν παιδιῶν μας,

τήν Πίστι μας Σέ Σένα, Πολυεύσλαγχνε.

«Κατ’ ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ», μεθοδικά

ἐργάζονται νά γκρεμίσουν ἐκ θεμελίων

τήν ἑλληνική Οἰκογένεια καί νά σβύσουν

τήν ἔνδοξη Ἱστορία μας. Κύριε, Σύ, πού

εἶσαι τό ἀληθινόν Φῶς, πού φωτίζεις κάθε

ἄνθρωπο, πού ἔρχεται στόν κόσμο  φώτισε

καί τούς νεοέλληνες νά ξυπνήσουν καί νά

φυλάξουν, ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, τά ὅσια καί

τά ἱερά τους, τήν ἱερή γλῶσσα τους, τήν

ἔνδοξη Ἱστορία τους, τά Ἰδανικά καί τίς

Παραδόσεις τους. Φώτισε ,Θεέ μου, τούς

Νεοέλληνες νά συνειδητοποιήσουν, ὅτι

ὅλοι μᾶς φθονοῦν καί μᾶς πολεμοῦν, γιά

γιά τό μοναδικό Θησαυρό μας: Γιά τόν

Ἑλληνικό Πολιτισμό καί τήν Ὀρθοδοξία.

Χωρίς τή χάρι Σου καί τή βοήθειά Σου,

Δέν θά μπορέσουμε νά ἐπιβιώσουμε, Κύριε.

Μή μᾶς ἀφήσης. Ἐάν Ἐσύ, πολυεύσπλαγχνε,

δέν σταθῇς κοντά μας, θά μᾶς κατασπαράξουν

οἱ ἐχθροί μας, δαίμονες καί δαιμονάνθρωποι.

Καί Σύ, Μεγαλόχαρη, ἄχραντε, Παρθένε,

Θεοτόκε, Ὑπέρμαχε Στρατηγέ, ἄκουσε τοῦ

ἁμαρτωλοῦ τή δέησι καί ἱκέτευε τόν υἱόν Σου

καί Θεόν ἡμῶν, ὅπως πάντοτε, γιά τό ταλαίπωρο

Γένος μας...

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Σέ Σένα πιστεύουμε καί

Σέ Σένα καταφεύγουμε. Σύ Εἶσαι ὀ Θεός μας

Καί μεῖς εἴμαστε ὁ Λαός Σου. Ἀχρειομένοι μέν,

ἀλλά Λαός Σου. Εἵμαστε δικοί Σου καί εἶσαι ὁ

δικός μας Θεός. Ἐκτός  ἀπό Σένα δέν ἔχουμε καί

δέν θέλουμε νά ἔχουμε ἄλλον κανέναν. 

Μή βραδύνης, ἔρχου ταχύ.

Σῶσαι μας πρῶτα ἀπό τόν κακό μας ἐαυτό 

καί ὕστερα ἀπό τούς κρυφούς καί φανερούς

ἐχθρούς μας καί ἀπό «τά γεννήματα έχιδνῶν».

Χείμαρρον διῆλθε καί διέρχεται ἡ ψυχή μας.

Ἄν Ἐσύ, πού σταυρώθηκες γιά μᾶς, δέν σταθῇς

κοντά μας , θά καταποντισθοῦμε, σίγουρα.

Σπεῦσε, πρίν νά εἶναι ἀργά. ΕΛΕΟΣ σοῦ ζητῶ.

Δέν τό ἀξίζουμε, ἀλλά ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ

Ὀνόματός σου, Κύριε μου  Ἰησοῦ.

Σῶσον, Κύριε, τόν Λαόν Σου καί εὐλόγησον

τήν κληρονομίαν Σου!...

ΕΛΕΟΣ ΣΟΥ ΖΗΤΩ. Ε Λ Ε Ο Σ!...

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Εἶναι δόσις ἀγαθή καί δώρημα τέλειον τοῦ Θεοῦ εἰς τόν κόσμο.

Ὁ ἀνθρώπινος νοῦς δέν μπορεῖ νά χωρέση, δέν μπορεῖ νά ἑρμηνεύσῃ τό Μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, τήν προαιώνιον Βουλήν τοῦ Θεοῦ, γιά τή λύτρωσι καί σωτηρία τοῦ Γένους τῶν ἀνθρώπων.
Ὁ ἱερός Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀναφωνεῖ καί λέγει ὅτι, ἄν θελήσουμε νά ἐρευνήσουμε τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ, θά τρελλαθοῦμε: «Μυστήρια Θεοῦ ἐρευνῶντες παραπληκτήσομεν».
Κανείς δέν ἀμφιβάλλει ὅτι διά τῆς παρακοῆς τῆς θεϊκῆς Ἐντολῆς, οἱ ἄνθρωποι χωρίσθηκαν ἀπό τήν Πηγή τῆς ζωῆς, ἀπό τόν Ἕνα καί μόνον ἀληθινόν Θεόν. Ἔχασαν τήν ἐπικοινωνία καί συνομιλία, μέ τόν Οὐράνιον Πατέρα, ἔχασαν τήν σχέσιν καί ἕνωσιν μαζί Του, ἔχασαν, δηλαδή, τόν Παράδεισον τῆς τρυφῆς καί βρέθηκαν, μέ τή θέλησί τους ἀπέναντι. Παρασυνεβλήθησαν, λέγει ὁ Δαβίδ, τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθησαν αὐτοῖς. Δέν κατενόησαν τήν τιμήν τοῦ κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν. Καί μέ λίγα λόγια, μακράν τοῦ Θεοῦ ἡ ἀνθρωπότης ἔφθασε στήν ἔσχατη ἐξαθλίωσι.
Ὁ Θεός ὅμως, ὡς ἄπειρη Ἀγάπη, ἐπειδή «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», μᾶς εὐσπλαγχνίζεται καί, στέλνει Τόν Υἱόν Του τόν Μονογενῆ στόν κόσμο καί ἔτσι μᾶς ἀποκαλύπτει τό «χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον μυστήριον».
Εἰσακούει τήν Προσευχήν τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄννης. Λύει τό ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας τους καί χαρίζει σ’ αὐτούς καί στόν κόσμο τήν Μαριάμ. Ὁ Ἰωακείμ καί ἠ Ἄννα ἀναγνωρίζουν ὅτι τό παιδί αὐτό εἶναι «δόσις ἀγαθή καί δώρημα τέλειον τοῦ Θεοῦ» σ’ αὐτούς καί στόν κόσμον καί τό ἀφιερώνουν στό Θεό. Ἀνατρέφεται στό ναό. Αφιερώνεται στόν Κύριο. Μέρα καί νύκτα μελετᾶ τό Νόμο Του καί ἀναδεικνύεται στά μάτια τοῦ Θεοῦ «ἡ μόνη ἐν γυναιξίν εὐλογημένη καί καλή». Κρίνει ὁ Θεός ὅτι ἔφθασε ὁ καιρός, «τό πλήρωμα τοῦ χρόνου» καί ἀποφασίζει τή λύτρωσι τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους. Δέχεται ὁ Θεός τή θερμή πίστι, τήν ἀγάπη καί τήν ἀφοσίωσι τῆς ἁγνῆς καί ἄσπιλης Παρθένου. Θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἱκανή καί ἀξία νά δεχθῇ στήν πανάχραντη ψυχή της ὅλον τό Ἅγιον Πνεῦμα καί νά γεννήσῃ τόν Μονογενῆ  Του Υἱόν, τόν Σωτῆρα καί Λυτρωτή τοῦ κόσμου. Ἡ Μεγαλόχαρη ἀφήνεται στά Χέρια τοῦ Θεοῦ καί καταξιώνεται νά γίνη Θεοτόκος, Μητέρα τοῦ Φωτός, Μητέρα τῆς Ζωῆς, Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, Μητέρα ὅλων μας. Ἀναδεινύεται τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, ὑψηλοτέρα τῶν Οὐρανῶν καί, ὄντως καθαροτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τῶν φιλοθέων φιλοθεωτέρα καί τῶν ἁγίων ἁγιωτέρα. ΠΑΝΑΓΙΑ.
Ὁμολογῶ ὅτι τρέμουν τά χείλη μου προφέροντας τό ὄνομα τῆς Μεγαλόχαρης, τρέμουν τά χέρια μου, προσπαθῶντας νά βρῶ καί νά γράψω λόγια κατάλληλα. Προσπαθῶ νά μιλήσω στήν καλοπροαίρετη καρδιά σας γιά τή Χάρι της καί δέν βρίσκω λόγια...
Μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλοτητός μου μπροστά στή Χάρι της, σταματάει ὁ νοῦς μου...

Ποιός εἶναι ἄξιος, ἀλήθεια, νά ἐγκωμιάσῃ ἐπάξια τή Μεγαλόχαρη; Κι’ ἐγώ, ὁ ἀνάξιος, πῶς τολμῶ καί προσπαθῶ νά ἐγκωμιάσω τή Μητέρα τοῦ φωτός;

Ὁ ἱερός ὑμνωδός τῆς Ἐκκλησίας μας περιγράφει, μέ τό ποιητικό του χάρισμα, τό δέος, τό θαυμασμό καί τήν ἔκστασι τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, μπροστά τό Κάλλος τῶν ἀρετῶν τῆς Ἁγνῆς Παρθένου, καί λέγει:

«Τήν ὡραιότητα τῆς Παρθενίας σου καί τό ὑπέρλαμπρον τό τῆς ἁγνείας σου, ὁ Γαβριήλ καταπλαγείς, ἐβόα σοι, Θεοτόκε· Ποῖόν σοι ἐγκώμιον προσαγάγω ἐπάξιον; Τί δέ ὀνομάσω Σε; Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι· διό, ὡς προσετάγην βοῶ  σοι· Χαῖρε, ἡ κεχαριτωμένη».
Καί ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης ἀναφωνεῖ:
«Καί τίς ἱκανός τοιοῦτον φράσαι μυστήριον; Ποῖον δέ φθέγξασθαι στόμα; Ποῖα δέ γλῶσσα
λαλῆσαι περί τῆς Μεγαλωνύμου Θεοτόκου, τῆς Μητρός τοῦ Κυρίου; Αὕτη γάρ καί τάς τῶν οὐρανῶν δυνάμεις ἐξένισε».
Καί πραγματικά παραξένεψε καί τίς οὐράνιες δυνάμεις , ὅταν εἶδαν τόν Κύριον τῆς Δόξης νά κρατάῃ στά Χέρια Του γυναικείαν ψυχήν. Ἀποροῦν ὅταν βλέπουν τόν Κύριον νά ὑψώνῃ στά Οὐράνια τήν Παναγίαν Μητέρα Του καί νά τήν στήνει στά δεξιά Του.
Προφῆται, ἁπόστολοι, ὁμολογηταί τῆς Πίστεως καί Μεγάλοι Πατέρες στέκονται ἄφωνοι μπροστά στή Μεγαλόχαρη. Πῶς τολμῶ ὁ ἀνάξιος ἐγώ νά προσπαθῶ νά ἐγκωμιάσω τή Χάρι της;

Μέ δέος, μέ τρόμο, μέ δάκρυα καί στοναχές, μέ ἄναρθρες κραυγές καί ψελλίσματα νηπίου, προσπαθῶ νά προσεγγίσω τή Μεγάλη Μητέρα, τή σκέπη, τήν μόνην καταφυγήν καί τό  στερέωμα τῶν πιστῶν. 

Πιστεύω ὅτι ὅλοι μας, σέ ὅλες τίς στιγμές τῆς ζωῆς μας κυρίως δέ στίς θλίψεις μας, δίκαιοι καί ἀμαρτωλοί, ὅλοι κουρνιάζουμε στή  στοργική, μητρική της ἀγκαλιά!  Εἶναι ἡ Μητέρα τῆς ζωῆς, ἡ Μητέρα τοῦ φωτός, ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί Μητέρα ὅλων μας. Ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας ἐλπίδα καί πιστεύω σάν στοργική Μητέρα ἀκούει καί τά ψελλίσματα τῶν νηπίων παιδιῶν της.

Στά δεξιά τοῦ Σωτῆρος  ἀσιγήτως δέεται γιά μᾶς.
Εἶναι Μητέρα μας, ποῦ ἀλλοῦ μποροῦμε νά
καταφύγουμε καί νά βροῦμε παρηγοριά; Εἶναι ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας ἐλπίδα, μετά τόν Κύριον. Εἶναι ἡ τῶν ἀπηλπισμένων ἡ ἐλπίς καί τῶν πολεμουμένων βοήθεια. Καί κανείς δέν μπορεῖ νά ἀμφισβητήσει τή στοργή καί τήν προστασία της. Μᾶς παραστέκει στό κάθε μας βῆμα, ἀκόμη κι’  ἐμένα...
Καί σπεύδει σέ βοήθεια ὅταν τήν καλοῦμε. Πικραίνεται ὅταν μᾶς βλέπει νά ξεφεύγουμε ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ. Δακρύζουν δέ ἀκόμη καί οἰ εἰκόνες της... Καί χαίρεται ὅταν βαδίζουμε στό δρόμο τῆς ὑπακοῆς στόν Κύριο. Καί ὀ νοῶν, νοήτω.

Η ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ

ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΣΤΟΡΓΙΚΗ ΜΗΤΕΡΑ

ΟΛΩΝ ΜΑΣ

«Ὦ πανύμνητε Μῆτερ, Σύ, πού βρέθηκες στά μάτια τοῦ Θεοῦ, «ἡ μόνη ἐν γυναιξίν εὐλογημένη καί καλή», Σύ, πού χάρις στήν Πίστι καί τήν ἀγάπη Σου στό Θεό, χάρις στίς ἀρετές Σου καί τήν ἀπόλυτη ἀφοσίωσί Σου στόν Κύριο  ἀναδείχθηκες τιμιωτέρα τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τῶν φιλοθέων φιλοθεωτέρα καί τῶν Ἁγίων ἁγιωτέρα, Παναγία, Σύ, πού χάρις  στήν ἄκρα καί ἀπόλυτη καθαρότητα τῆς καρδίας Σου, καταξιώθηκες καί ἔτεκες τῶν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον, Δέξου, Δέσποινα, τά δάκρυά μου καί τίς ἱκεσίες μου, καί λύτρωσέ μας , ὅλους ἐμᾶς τούς ἀχρείους, ἀπό πάσης συμφορᾶς.

Ἐσένα ἀνέδειξε ὁ Κύριος, πάνω ἀπό τό Σταυρό Του, Μητέρα ὅλων τῶν πιστῶν Του Μαθητῶν. Ἐσένα, Πανάχραντε, ἀνέδειξε ὁ Κύριος, σκέπη τοῦ κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης. Μονάχα Ἐσένα ἔχομε προστασίαν καί σκέπην καί καταφυγή καί στερέωμα. Σέ  Σένα προστρέχουμε σέ κάθε μας ἀνάγκη. Καί κανείς , πού προσέρχεται μέ πίστι σέ Σένα,  ἁγνή Παρθένε Θεοτόκε, δέν φεύγει ντροπιασμένος ἀπό κοντά Σου, ἀλλά  ζητεῖ τή Χάρι  Σου καί λαμβάνει τό δώρημα πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως. Σύ εἶσαι ἡ ἐλπίς τῶν ἀπηλπισμένων καί τῶν πολεμουμένων βοήθεια. Σύ εἶσαι ἡ πιό γλυκειά, ἡ πιό τρυφερή καί στοργική μας Μάνα. Κι’ πρέπει νά ὁμολογήσω, ὅτι ἄν ὑπάρχω ἀκόμη στή ζωή, αὐτό τό ὀφείλω στή Χάρι Σου, Παναγιά μου. Σύ μέ θεράπευσες ἀπό τόν ὄγκο στή γλῶσσα μου, μέ τή θαυμαστή Σου ἐπέμβασι. Σέ Σένα ὀφείλω τό ὅτι μπορῶ καί μιλάω ἀκόμη. Πῶς μπορῶ νά σιωπήσω καί νά μή κηρύττω τό Θαῦμα Σου; Ἐάν σιωπήσω, «οἱ λίθοι κεκράξωνται». Μεγαλόχαρη, ἄχραντε Θεοτόκε, βοήθησέ μας, ἔχουμε ξεφύγει ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ καί δέν ἐννοοῦμε νά θεραπεύσουμε τήν προβληματική μας συμπεριφορά καί Σέ πικραίνουμε, Μητέρα, τόσο πολύ, πού δακρύζουν ἀκόμη καί οἱ Εἰκόνες Σου. Ἄκουσε τίς ἄναρθρες κραυγές μου. Συγχώρησέ μας. Ἱκέτευε τόν Υἱόν Σου, νά φωτίζῃ τά σκοτάδια μας καί νά μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό τήν «ἰλύν βυθοῦ», στήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ, ὥστε νά μετανοήσουμε, πρίν νά εἶναι ἀργά καί νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά στό Λυτρωτή μας καί Θεό, νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «πρᾶξι» στόν ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς μας. Σέ Σένα καταφεύγουμε καί Σέ Σένα ἀναθέτουμε τήν ἐλπίδα μας, Δέσποινα. Ποῦ ἀλλοῦ νά καταφύγουμε; Καταφύγιόν μας εἶναι ἡ μητρική Σου ἀγκαλιά. Μονάχα κοντά σου βρίσκουμε σίγουρα προστασία καί θερμή βοήθεια. Ὕστερα ἀπό τόν Κύριο, ἐσένα ἔχουμε προστασία καί σκέπη καί σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

«Τήν δέησίν μου δέξαι τήν πενιχράν, καί κλαυθμόν μή παρίδῃς καί δάκρυα καί στεναγμόν· ἀλλ’ ἀντιλαβοῦ μου ὡς ἀγαθή, καί τάς αἰτήσεις πλήρωσον·  δύνασαι γάρ πάντα, ὡς Πανσθενοῦς Δεσπότου Θεοῦ Μήτηρ, εἰ νεύσεις ἔτι μόνον πρός τήν ἐμήν οἰκτράν ταπείνωσιν»

Μέ ἕνα Σου μόνον νεῦμα στόν Κύριο, μπορεῖς νά μᾶς λυτρώσῃς, Πανάχραντε, ἀπό ὅλων τῶν εἰδῶν τίς συμφορές. Κι’ αὐτό  τό διακηρύττω , ὁ ἀνάξιος ἐγώ, Μεγαλόχαρη, Δέσποινα, Παναγία, πού, καθημερινά, ἔζησα καί ζῶ τήν συνεχῆ θαυματουργική ἐπέμβασί Σου, στό κάθε μου βῆμα!

Γι’ αὐτό καί μέρα νύχτα καί μέ ὅλη τήν Ψυχή μου,

« Ἐν ὕμνοις εὐχαρίστοις δοξολογῶ καί γεραίρω τό

ἄμετρον ἔλεος, καί τήν πολλήν δύναμίν σου ὁμολογῶ, καί τάς εὐεργεσίας σου, ἅς ὑπερεκένωσας εἰς ἐμέ, κηρύττω, μεγαλύνω, ψυχῇ τε καί καρδίᾳ καί λογισμῷ καί γλώσσῃ πάντοτε»

ΟΥ ΧΡΕΙΑΝ ΕΧΟΥΣΙΝ ΑΠΕΛΘΕΙΝ

«ΔΟΤΕ ΑΥΤΟΙΣ ΥΜΕΙΣ ΦΑΓΕΙΝ».

«Ὀψίας δέ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ

οἱ μαθηταί αὐτοῦ λέγοντες·

ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καί ἡ ὥρα ἤδη

παρῆλθεν· ἀπόλυσον τούς ὄχλους, ἵνα

ἀπελθόντες εἰς τάς κώμας ἀγοράσωσιν

ἑαυτοῖς βρώματα. Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν

αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν·

δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν» (Ματθ. ιδ΄ 15-16)

Ὁ Ἰησοῦς, ὁ τέλειος Θεός, ὁ ὁποῖος ἀπό ἀγάπη, γιά τά πλάσματά Του, γίνεται καί τέλειος ἄνθρωπος, ἔρχεται κοντά μας καί διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν. Αὐτός, «ὁ πανακής ἰατρός», κηρύσσει τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας καί, ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν Του, θεραπεύει πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ (πρβλ. Ματθ. δ΄23).Οἱ μαθηταί εἶναι αὐτόπτες καί αὐτήκοοι μάρτυρες τῶν θαυμασίων Του. Ἀκοῦνε μέ τά αὐτιά τους βλέπουν μέ τά μάτια τους ὅτι «τυφλοί ἀναβλέπουσι καί χωλοί περιπατοῦσι, λεπροί καθαρίζονται καί κωφοί ἀκούουσι, νεκροί ἐγείρονται καί πτωχοί εὐαγγελίζονται» (Ματθ. ια΄ 5 ἑξ.). Καί παρόλα αὐτά συνεχίζουν νά τόν βλέπουν ὡς ἄνθρωπον καί διαλέγονται μαζί Του ὡς ἴσοι πρός ἴσον. Δέν κατανοοῦν τή Θεότητά Του. Εἷναι κολλημένοι στή γῆ καί τά γήϊνα καί συμπεριφέρονται ὡς χοϊκοί, γήϊνοι ἄνθρωποι. Δέν καταλαβαίνουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ παντοδύναμος υἱός τοῦ Θεοῦ, «ὁ δι’ οὗ τά πάντα ἐγένετο» καί ἐνεργεῖ ὡς Θεός καί ὅτι ἡ δύναμίς Του μπορεῖ νά χορηγήσῃ ἄφθονη τροφή, διότι ὅλα εἶναι δυνατά παρά τῷ Θεῷ. Συλλογίζονται ὡς ἄνθρωποι αἰσθητικοί, πού δέν ἐννοοῦν  ἀκόμη τήν δύναμιν τοῦ Θεοῦ. Δέν ἔχουν ἀκόμη λάβει τή Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί σκέπτονται, ἀνθρώπινα, στενόκαρδα.

Δέν μπόρεσαν νά καταλάβουν καί νά ὑψωθοῦν πνευματικά, οὔτε καί ὅταν ὁ Ἰησοῦς πρίν ἀπό τήν ὁμιλία Του στό συγκεντρωμένο πλῆθος «ἐθεράπευσε τούς ἀρρώστους αὐτῶν». Δέν συγκινήθηκαν οὔτε ἀπό τήν ἀφοσίωσι τοῦ πλήθους στό Χριστό. Οὔτε γιά μια στιγμή δέν σκέφθηκαν, νά μοιραστοῦν, μέ τό συγκεντρωμένο πλῆθος, τή λιτή τροφή τους, τούς πέντε κριθίνους ἄρτους καί τούς δύο ἰχθύας. Μέσα στήν ψυχή τους βασίλευε ἡ ἐρημιά καί ὄχι «ἡ Πίστις στό Χριστό, ἡ δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένη». Τό  μόνο, πού σκέφθηκαν ἦταν νά διαλυθῇ ἡ συγκέντρωσις, νά φύγουν οἱ ἄνθρωποι, γιά νά προλάβουν ἀνοικτά τά καταστήματα νά ἀγοράσουν τροφάς. Τό ἐνδιαφέρον τους, γιά τούς ἀνθρώπους αὐτούς φθάνει μέχρις αὐτοῦ τοῦ σημείου. Νά φύγουν, νά διαλυθοῦν τά πλήθη, νά πᾶνε σέ ἄλλα μέρη, εἰς τά χωριά, νά ἀγοράσουν τροφάς , γιά τούς ἑαυτούς των.

Εἶχαν κουρνιάσει κοντά στό Χριστό, καθισμένοι στά πόδια Του. Κρέμονταν ἀπό τά χείλη Του καί τρέφονταν μέ τόν πανάγιο λόγο, μέ τό οὐράνιον ἄρτον, μέ «τόν ἐπί τῆς οὐσίας ἄρτον», τόν ζωοποιόν ἄρτον, τόν καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ γλυκύς Ἰησοῦς εἶχε μεταβάλει τόν ἔρημον τόπον εἰς Παράδεισον τρυφῆς. Χαίρονται να βρίσκωνται γύρω ἀπό τον Ἰησοῦν Χριστό, πού εἶναι τό δένδρον τῆς Ζωῆς  καί βρίσκεται στό μέσον τοῦ Παραδείσου τοῦ Θεοῦ.

Κανείς δέν θέλει νά ἀποχωρισθῇ τόν Κύριον. Κανείς δέν

σκέπτεται νά ἀπομακρυνθῇ ἀπό τή ζεστασιά τῆς Πατρικῆς Ἑστίας.

Οἱ Μαθηταί  κολλημένοι στή γῆ, μέ τήν ἀθῶα θά λέγαμε πρότασί τους ἤ μέ τήν ἀπερισκεψία τους, μέ τήν ἀστοχασιά τους, ζητοῦν ἀπό τό Χριστό νά μεταβάλῃ τόν παράδεισο καί πάλιν σέ ἔρημο τόπο.

Τραγική εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ ξεριζωμοῦ τῶν ἀνθρώπων, πού ἐξαναγκάζονται νά ἀφήσουν τήν Πατρίδα τους, τήν Πατρική Ἑστία, καί ξενιτεύονται γιά νά βροῦν ἕνα κομμάτι ψωμί.

Καί ἀκόμη πιο τραγική εἶναι ἡ διαπίστωσις τῆς αἰτίας τοῦ Ξεριζωμοῦ τους. Καί δυστυχῶς αἰτία εἶναι ὁ Ἐγωϊσμός, ἡ Πλεονεξία, ἡ Θεοποίησις τοῦ Ἑαυτούλη, ἡ Ψευτιά καί ἡ Ὑποκρισία τῶν Ἐγκληματιῶν, τῶν Ληστῶν μέ τό «λευκό κολάρο», πού ἐκμεταλεύονται τούς ἀδυνάτους συνανθρώπους τους, γιά νά ἱκανοποιήσουν τά βρωμερά τους Πάθη καί μεταβάλλουν τόν Παράδεισο τοῦ Θεοῦ σέ «Χοιροστάσι».

Αἰτία ξεριζωμοῦ τῶν ἀνθρώπων ἀπό τίς Πατρίδες τους εἶναι ἡ Συμμορία τῶν Ὀλίγων, πού ἀνάβουν φωτιές ἐδῶ κι’ ἐκεῖ καί σωρεύουν συμφορές, γιά τήν καλοπέρασί τους.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τά ἀγαθά τῆς γῆς φθάνουν καί περισσεύουν. Μποροῦν, μέ τήν Εὐλογία τοῦ Θεοῦ, πλούσια νά θρέψουν τό πληθυσμό τῆς γῆς.

Αὐτό δέν μπόρεσαν νά τό καταλάβουν τότε οὔτε οἱ Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός θέλει νά κρατήσῃ ἑνωμένους τούς ἀνθρώπους γύρω Του, «ἐπί τό αὐτό».

Εἶναι πλούσιος ἐν ἐλέει. Μᾶς τρέφει πνευματικά, μας θεραπεύει τίς ἀρρώστιες καί δέν μᾶς στερεῖ καί τῶν ἀναγκαίων ἐπιγείων ἀγαθῶν. «Βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους καί ἀνατέλλει τόν Ἥλιον αὐτοῦ ἐπί πονηρούς καί ἀγαθούς». Γι’ αὐτό καί στήν Πρότασι τῶν Μαθητῶν Του, ἀποκρίνεται καί λέγει: Δέν ἔχουν ἀνάγκην νά φύγουν, νά ξενιτευθοῦν, γιά νά βροῦν τροφή. Δῶστε τους ἐσεῖς νά φᾶνε.

Οἱ Μαθηταί, χωρίς νά ὑπολογίζουν τή δύναμι τοῦ Θεοῦ λένε στόν Κύριο: Δέν ἔχουμε παρά μόνο πέντε ψωμιά καί δυό ψάρια. Πῶς θά χορτάσουν «ἄνδρες πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικῶν καί παιδίων»;

Θά χορτάσουν μέ τήν ἀγάπη. Ὁ Χριστός εὐλογεῖ τούς πέντε ἄρτους καί τά δύο ψάρια καί τά προσφέρει στούς Μαθητάς καί οἱ Μαθηταί στά πλήθη καί μέ τή δύναμι τῆς ἀγάπης Του πολλαπλασιάζει καί τρέφει πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωρίς τίς γυναῖκες καί τά παιδιά καί δέν τούς διώχνει, τούς κρατάει κοντά Του καί ἔχει καί περίσσευμα, δώδεκα κοφίνους πλήρεις.

Ὁ Θεός τρέφει τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ καί ντύνει βασιλικά τά ἀγριολούλουδα. Δέν θά φροντίσῃ ἐμᾶς, ὀλιγόπιστοι;

Ἡ Κοινωνική ἀδικία δέν λύνεται μέ θεωρίες. Ἡ Λύσις εἶναι ἁπλῆ. Νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό και νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά συναποφασίσουμε οἱ ἄνθρωποι νά κάνουμε «Πρᾶξι» τήν Ἀγάπη Του στή καθημερινή μας ζωή. Μέ τήν Ἀγάπη Του θά μεταβάλλουμε αὐτήν ἐδῶ τήν κόλασι, αὐτό τό «Χοιροστάσι», σέ τόπον ἀναψυχῆς, σέ Παράδεισο, ὅπου ὅλοι μαζί, μέ ἕνα στόμα καί μέ μιά ψυχή θά ὑμνοῦμε καί ἀσιγήτως θά δοξολογοῦμε τόν Κύριον, ὡς Θεόν εἰς τούς αἰῶνας.

Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΡΟΜΑΖΕΙ

Τρόμος  καί ἀνασφάλεια.

«Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καί ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν·
ἀπόλυσον τούς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τάς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα» (Ματθ. ιδ΄ 15).

Χωρισθήκαμε ἀπό τόν ἀληθινόν Θεόν, διά τῆς Παρακοῆς. Ἀπεκδυθήκαμε τό ἔνδυμα τῆς ἀφθαρσίας καί ντυθήκαμε τό ἔνδυμα τῆς φθορᾶς. Μακρυά ἀπό τήν Πηγή τῆς ζωῆς καί παραβαίνοντες τίς πανάγιες Ἐντολές τῆς Ἀγάπης Του μετουσιώνουμε, μέ τή θέλησί μας, τόν Παράδεισο τῆς τρυφῆς, σέ Χοιροστάσι.
Ὁ Πανάγαθος καί Οἰκτίρμων, μᾶς κυνηγάει μέ τό Ἔλεός Του. Ὁ ζωντανός Θεός, ὁ δημιουργός τοῦ Σύμπαντος κόσμου, δέν μᾶς ἐξαναγκάζει νά ἀκολουθήσουμε τό δικό Του δρόμο. Σέβεται τήν ἐλευθερία μας, ἀλλά καί δέν μᾶς ἐγκαταλείπει. Δέν ἀφήνει ἀμάρτυρον τόν ἑαυτόν Του. Συνεχίζει νά μᾶς εὐεργετῇ (πρβλ. Πράξ. ιδ΄ 14-18), «ὅτι τόν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπί πονηρούς καί ἀγαθούς καί βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους» (Ματθ. ε΄ 45). «Κρούει τήν θύρα», μέ τήν ἀγάπη Του, καί μᾶς καλεῖ νά κατανοήσουμε τίς φανερές καί ἀφανεῖς εὐεργεσίες Του, νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του, νά ἐννοήσουμε τήν Ἀγάπη Του καί ἐλεύθερα καί ἀβίαστα, νά ἀγωνισθοῦμε καί νά γίνουμε «τέλειοι, ὅπως ἀκριβῶς Αὐτός, ὁ Πατήρ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν» (Ματθ.ε΄48).
Δυστυχῶς ὅμως, ἐμεῖς δέν κατανοοῦμε τήν τιμήν, μέ τή θέλησί μας, ὁμοιωθήκαμε, λέγει ὁ Προφήτης, μέ τά ἄλογα κτήνη, εἰς τήν σκέψιν, καί παραμένουμε κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου. Παραμένουμε βαρυκάρδιοι, παχυκάρδιοι, τῇ γῇ προσηλωμένοι, κακίαν διώκοντες, πονηρίαν μετιόντες, ταῖς ἡδυπαθείαις κατασηπώμενοι», ὅπως λέγει ὀ Δαβίδ καί ὀ ἱερός Χρυσόστομος. Παραμένουμε πάντοτε χαμερπεῖς, συρόμαστε στή γῆς σάν τά σκουλήκια, σάν βρωμερά ἑρπετά καί τρῶμε χῶμα. Τόν Παράδεισο, πού μᾶς χαρίζει ὀ Θεός τόν μεταβάλλουμε σέ ἔρημο τόπο. Καί μᾶς τρομάζει ἡ ἔρημιά. Γεμίζει τήν ψυχή καί τή ζωή μας τρόμο καί ἀνασφάλεια. Κι’ ἡ παγωνιά τῆς ἐρημιᾶς δέν μετριέται. Μᾶς τυφλώνει τῆς σαρκός τό φρόνημα. 

Δέν βλέπουμε τήν Εὐλογημένη ὁλοζώντανη Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, πού μεταβάλλει τήν ἐρημιά εἰς τόπον ἀναψυχῆς. Δέν ἀκοῦμε τή φωνή Του, πού ἀνασταίνει νεκρούς καί εἴμαστε δυστυχεῖς καί ἡ ἀγωνία καταθλίβει τήν Ψυχή μας.
Καί γιά νά καταλάβουμε καλά τόν ξεπεσμό μας καί τήν ψυχοσωματική μας τύφλωσι σᾶς ἀναφέρω ἕνα περιστατικό ἀπό τή ζωή τοῦ Κυρίου καί πῶς ἔνοιωθαν οἱ  Μαθηταί Του, οἱ αὐτόπτες μάρτυρες τῶν θαυμασίων Του, πού δέν εἶχαν λάβει ἀκόμη τή Χάρι τοῦ Αγίου πνεύματος.
Μετά τόν τραγικό Θάνατο τοῦ Προφήτου καί βαπτιστοῦ Ἰωάννου, ἀπό τόν Ἀντίχριστο Ἡρώδη, ὁ γλυκής καί πρᾷος Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ’ ἰδίαν (Ματθ.ιδ΄13). Ἡ ἀναχώρησίς Του μας διδάσκει νά ἀποφεύγουμε, νά μή προκαλοῦμε τόν κίνδυνον καί νά καταφεύγουμε εἰς ἔρημον τόπον κατ’ ἰδίαν, μέ σκοπόν τήν κοινωνία καί συνομιλία μας μέ τόν οὐράνιον Πατέρα.
Καί ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι τόν ἠκολούθησαν, καί μέ πόθο, μέ λαχτάρα, Τόν ἀναζήτησαν καί Τόν βρῆκαν εἰς ἐκεῖνον τόν ἔρημον τόπον. Ὁ Εὔσπλαγχνος καί Οἰκτίρμων εἶδε τή λαχτάρα τῆς ψυχῆς τους και τούς εὐσπλαγχνίζεται καί ἀμέσως θεραπεύει τούς ἀρρώστους αὐτῶν (Ματθ. ιδ΄ 14).

Καί μετά τή χαρά τῆς θεραπείας τῶν ἀσθενῶν ἀρχίζει νά τούς τρέφει μέ τόν πανάγιο καί ζωοποιό λόγο Του. Ὁ λόγος ρέει γλυκύτερος κι’  ἀπό τό μέλι ἀπό τό πανάγιον στόμα Του. Θερμαίνει τίς ψυχές, ἐνισχύει, στηρίζει, φωτίζει, καθοδηγεῖ, ἀνεβάζει πάνω ἀπό τά γήϊνα. Εἷναι πραγματική τροφή καί τρυφή, ἵαμα, θεραπεία ὁ λόγος Του. Ἐξαφανίζει τήν παγωνιά τῆς ἐρημιᾶς. ἐφοδιάζει τίς ψυχές μέ θάρρος, προσφέρει σέ ὅλους, ὅσους τόν δέχονται, μεγάλη δύναμι. Τούς ὑψώνει στά οὐράνια. «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ἰωάν. ζ΄ 46). Ὅλοι κρέμονται ἀπό τά πανάχραντα χείλη Του. Δέν νοιώθουν καμμιάν ἀνάγκη, οὔτε πεῖνα οὔτε δίψα, οὔτε κρύο, οὔτε ἐρημιά. Αἰσθάνονται πλήρεις. Δέν θέλουν νά Τόν ἀποχωρισθοῦν. Μέ τό λόγο Του ἐξαφάνισε τήν παγωνιά τῆς ἐρημιᾶς μεσ’ ἀπό τήν ψυχή τους. Πρόσφερε σιγουριά καί ἀσφάλεια σέ ὅλους τούς πιστούς. Μετέβαλε τόν ἔρημον τόπον σέ Παράδεισο, μέ τήν ζωντανή Του Παρουσία. Κι’ Αὐτός, τό δένδρον τῆς Ζωῆς, εἰς τό μέσον τοῦ Παραδείσου τοῦ Θεοῦ (πρβλ. ’Αποκ. β΄ 7). «Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἄρτος τοῦ Θεοῦ ὁ καταβαίνων ἐκ τοῦ οὐρανοῦ και ζωήν διδούς τῷ κόσμῳ» (Ἰωάν. στ΄33).Αὐτός τρέφει καί ζωοποιεῖ τούς πιστούς.

Ἄρχισε νά βραδυάζει. Οἱ κοντινοί Του, οἱ Μαθηταί, ἴδιοι σάν κι’ ἐμᾶς, ἀνησυχοῦν, νοιάζονται γιά τόν ὄχλο; Δέν ἔχουν λάβει τό Ἅγιον Πνεῦμα ἀκόμη καί σκέπτονται ὡς ἄνθρωποι αἰσθητικοί, σαρκικοί. Δέν εἶδαν καί δέν ἔνοιωσαν τή Χαρά τῆς  θεραπείας τῶν ἀσθενῶν; 

Δέν τούς συγκίνησε ἡ ἀφοσίωσις τοῦ ὄχλου στό Διδάσκαλό τους; Δέν κατάλαβαν τίποτε ἀπό τά θεϊκά Του λόγια; Δέν ἔβλεπαν ὅτι «ἄνδρες ὡσεί  πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικῶν καί παιδίων» ἐκρέμοντο ἀπό τά χείλη τοῦ Διδασκάλου των;
Ἦσαν Μαθηταί τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ Υἰοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. Ζοῦσαν μαζί μέ τόν «δι’ οὗ τά πάντα ἐγένετο».
Καί ὅμως ἀκόμη δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή. Αὐτός εἶναι τά πάντα γιά μᾶς. Καί ὅτι ὅπου ὁ Χριστός δέν ὑπάρχει ἐρημιά, ἀλλά χοροί Ἁγίων καί Ἀγγέλων. Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ὁ Παράδεισος.
Ὅταν ἄρχισε νά βραδυάζει πλησιάζουν ἀνήσυχοι τόν Διδάσκαλό τους καί τοῦ λένε: Διδάσκαλε, ὁ τόπος εἶναι ἔρημος καί ἡ ὥρα περασμένη. Ἄφησε λοιπόν τόν κόσμο νά πᾶνε στά χωριά, πρίν κλείσουν τά καταστήματα, γιά νά ἀγοράσουν, γιά τόν ἐαυτό τους τροφές.
Τί φοβήθηκαν;  Ὅταν εἴμαστε προσκολλημένοι στή γῆς, σκεπτόμαστε καί φροντίζουμε μόνο γιά τόν ἑαυτούλη μας, ὅπως οἰ Μαθηταί. Δέν εἶχαν καταλάβει ὅτι εἶχαν μαζί τους τόν Δημιουργόν τοῦ Σύμπαντος. Αὐτόν πού φροντίζει τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ καί τά κρῖνα τοῦ ἀγροῦ. Δέν σκέφτηκαν νά μοιράσουν μέ τούς ἄλλους τά λίγα ἀγαθά, πού εἶχαν μαζί τους.
Καιρός νά παύσουμε νά εἴμαστε προσκολλημένοι στή γῆ. Νά ἀνέβουμε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως. Καί σέ αὐτό τό ὕψος μᾶς ἀνεβάζει ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἀκούει μέ ἐπιείκεια καί ἀτάραχος τούς Μαθητάς Του καί ὅλους ἐμᾶς καί, πολύ ἁπλά, μᾶς προστάζει: «ΔΟΤΕ ΑΥΤΟΙΣ ΥΜΕΙΣ ΦΑΓΕΙΝ».

ΕΓΕΡΘΗΤΕ ΟΙ ΝΩΘΕΙΣ,

Μή πάντοτε χαμερπεῖς.

«Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μή πάντοτε χαμερπεῖς·
οἱ συγκύπτοντες εἰς γῆν τήν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καί ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως· προσδράμωμεν Πέτρῳ καί τοῖς Ζεβεδαίου, καί ἅμα ἐκείνοις τό Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σύν αὐτοῖς τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· φωνῆς δέ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καί ἐκήρυξαν τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα» (Οἶκος τῆς Ἑορτῆς).
Ὁ ἱερός ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τό Ἐγερτήριον Σάλπισμά του, μέ τόν  Οἶκο τῆς Δεσποτικῆς Ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, μᾶς καλεῖ νά  ἀφήσουμε τή γῆ καί τά γήϊνα καί νά ὑψωθοῦμε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως.
«Ἔ, ὅλοι σεῖς οἱ νωθεῖς, οἱ νωθροί, οἱ χαῦνοι, οἱ ὀκνηροί, ὅλοι ἐσεῖς οἱ ψυχικά καί ψυχικά ράθυμοι, τεμπέληδες ξυπνεῖστε, ἀνυψωθῆτε !
Μή μένετε πάντοτε χαμερπεῖς, εὐτελεῖς, χυδαῖοι, τιποτένιοι! Μή σκύβετε τό κεφάλι, μήν ἀφήνετε τούς ἀρνητικούς, τούς πονηρούς

τούς ἀριστερούς λογισμούς νά βαραίνουν τήν ψυχή σας, νά τή βυθίζουν στή γῆ καί νά τή θανατώνουν. Ἐμπρός, λοιπόν, μή βραδύνετε, μή καθυστερῆτε, μή σύρεσθε σάν τά σκουλίκια, σάν βρωμερά ἑρπετά πάνω στή γῆ.

Ἀνυψωθεῖτε! Ἀφῆστε τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐπιδοθῆτε εἰς τήν ἐνέργειαν ἀγαθῶν ἔργων. Ὑψωθῆτε καί κρατήσατε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως τήν ψυχήν σας, πάνω ἀπό τά γήϊνα καί φθαρτά. Ἐμπρός, λοιπόν, ἄς τρέξουμε μέ σπουδή, νά βρεθοῦμε ξαφνικά μπροστά ἀπό τόν Πέτρο καί τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννην, καί νά ἀξιωθοῦμε νά δοῦμε μαζί μέ ἐκείνους τή δόξα τοῦ Θεοῦ μας. Νά ἀκούσουμε δέ καί τή φωνή τοῦ Οὐρανίου Πατρός , μέσα ἀπό τίς νεφέλες, ὅπως ἀκριβῶς τήν ἄκουσαν ἐκεῖνοι ἀπό τά οὐράνια. Νά ἀκούσουμε, δηλαδή, τόν Πατέρα, πού μαρτυρεῖ τή Θεότητα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ  Του, καί λέγει ὅτι «Οὗτος (ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς) ἐστίν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε», καί, ὅπως ἐκεῖνοι οἱ κορυφαῖοι τῶν Μαθητῶν ἐκήρυξαν τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα, ἔτσι καί ἐμεῖς νά ἀξιωθοῦμε  νά κρατήσουμε ψηλά τό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Εἶναι καιρός νά ἔλθῃ ὁ καθένας μας «εἰς ἑαυτόν». Ἕνας ἐνσυνείδητος αὐτοέλεγχος, σίγουρα, θά μᾶς βοηθήσῃ νά προσέξουμε στόν ἑαυτόν μας, νά γνωρίσουμε καλά τόν ἑαυτόν μας, νά διορθώσουμε καί νά θεραπεύσουμε τήν προβληματική μας συμπεριφορά. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἔχουμε ἐμπαγῆ «εἰς ἰλύν βυθοῦ». Ἔχουμε βυθισθῆ στό Βόρβορο. Ἀρνούμαστε τόν ἀληθινό Θεό καί λατρεύουμε τό Διάβολο, τό Σατανᾶ, τό Μαμωνᾶ,τό Χρῆμα. Σερνόμαστε στή γῆ καί τρῶμε χῶμα, σάν τά σκουλήκια, σάν βρωμερά ἑρπετά. Εἴμαστε ἐλεεινοί, χαμερπεῖς, σωματικά καί ψυχικά ὀκνηροί, ράθυμοι, εὐτελεῖς, τιποτένιοι.

Διώξαμε τό Θεό ἀπ’ τήν ψυχή καί τή ζωή μας, καί ἀφήσαμε νά φωλιάζῃ μέσα μας. «ὁ Ὄφις ὁ μέγας ὁ ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καί ὁ Σατανᾶς, ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην ὅλην» (Ἀποκ. ιβ΄ 9). Ἀφήσαμε, δηλαδή, νά φωλιάζῃ μέσα μας ἡ Ἔπαρσις, ὁ Ἐγωϊσμός, ἡ Ψευτιά καί ἠ Ὑποκρισία. Πονηροί λογισμοί κατακλύζουν καί βαραίνουν τήν ψυχή μας, τή  βυθίζουν στή γῆ καί δέν τήν ἀφήνουν νά ἀνακύψῃ εἰς τό παντελές. Δέν μᾶς ἀφήνουν νά σηκώσουμε τό βλέμμα  καί νά δοῦμε Θεοῦ πρόσωπον.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν» τοῦ Θεοῦ καί ἐκ φύσεως φέρεται πρός τά ἄνω. Καί ἄνθρωπος σημαίνει: ἄνω θρώσκω, πετῶ πρός τά ἄνω. Γι’ αὐτό καί ο Παῦλος λέγει: «Τά ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος, τά ἄνω φρονεῖτε, μή τά ἐπί τῆς γῆς» (Κολασ. γ΄ 1-2).

Καί ὁ ὑμνωδός τῆς Ἐκκλησίας, μέ τό ἐγερτήριον Σάλπισμά του, μᾶς ἀφυπνίζει καί μᾶς καλεῖ νά ὑψωθοῦμε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως. Καί  εἶναι καιρός, πρίν νά εἶναι ἀργά, νά σηκωθοῦμε πάνω ἀπό τά γήϊνα καί φθαρτά καί νά στραφοῦμε πρός τά ἐπουράνια, τά ἄφθαρτα καί αἰώνια. Νά ἔλθουμε στό δρόμο τῆς ὑπακοῆς στό Χριστό. Νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό κάθε εἴδους λέπρας, νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό τό φρόνημα τῆς σαρκός, πού εἶναι ἔχθρα εἰς Θεόν  καί φέρει στήν ψυχή καί τή ζωή μας τό Θάνατο καί νά ἀφήσουμε  νά κυριαρχήση στήν ψυχή μας τό φρόνημα τοῦ Πνεύματος, πού εἶναι χαρά καί εἰρήνη» (Ρωμ. η΄ 6-7).

Ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος μᾶς συμβουλεύει νά στραφοῦμε μέσα μας, νά εἰσέλθουμε εἰς ταμιεῖα, εἰς τά ἐσώτατα βάθη τῆς ψυχής μας, νά ψάξουξε προσεκτικά καί νά βροῦμε καί νά φονεύσουμε τόν Ὄφι, πού φωλιάζῃ μέσα μας καί θανατώνει τήν ψυχή μας.

Καί ὅλοι οἱ σοφοί καί ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς προτρέπουν νά βιαστοῦμε καί νά καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε ἀκάθαρτη καί ὑλική ἡδονή. Νά βάλουμε ἀρχή στήν πνευματική μας ζωή, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ (πρβλ. Β΄Κορινθ. ζ΄1).

Δέν ἔχουμε καιρό. Ἐμπρός, λοιπόν, ἀδελφοί·

«Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς· μή πάντοτε χαμερπεῖς.»

«Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι;

 Ἰνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος;» (Ψαλμ. δ΄3).

 Καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος βροντοφωνάζει: «Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε παχυκάρδιοι, τῇ γῇ προσηλωμένοι, κακίαν διώκοντες, πονηρίαν μετιόντες, ταῖς ἡδυπαθείαις κατασηπώμενοι;» Ἔμπρός, λοιπόν, τώρα, χωρίς ἀργοπορίαν, ἀδελφοί· «Ἐπάρθητε καί ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως! » Καιρός, νά κηρύξωμε, μαζί μέ τούς κορυφαίους τῶν Ἀποστόλων, του Πατρός τό ἀπαύγασμα, τόν Χριστόν, ὐμνοῦντες Αὐτόν ὡς Θεόν εἰς τούς αἰῶνας.

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ

Τό βαθύτερο νόημά της

Ὁ Κύριος προέλεγε εἰς τούς Μαθητάς Του, ὅτι πρέπει αὐτός νά ἀπέλθῃ εἰς τά Ἱεροσόλυμα καί νά πάθῃ πολλά ἀπό τούς πρεσβυτέρους καί ἀρχιερεῖς καί γραμματεῖς, καί νά θανατωθῇ, ἀλλά ὅτι κατά τήν τρίτη  ἡμέρα θά ἀναστηθῇ ( Ματθ. ιστ΄ 21).

Πολλές φορές προανήγγειλε σ’ αὐτούς τό ἑκούσιον Πάθος Του, ὅτι, δηλαδή, μέ τή θέλησί Του, θά σταυρωθῇ Αὐτός, ἀντί ἡμῶν. Αὐτό εἶναι τό μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, πού ἀποκαλύπτεται καί πραγματοποιεῖται, διά τῆς Σταυρικῆς Θυσίας καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καί ἕξ ἡμέρες πρίν ἀπό τό Πάθος ὁ Κύριος παίρνει μαζί Του τόν Πέτρον, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννην, τούς προκρίτους τῶν Μαθητῶν καί τούς ἀνεβάζει εἰς ὄρος ὑψηλόν ἰδιαιτέρως αὐτούς μόνους. Ὁ Χριστός δέν εἶναι προσωπολήπτης. Ἐκ τῶν δώδεκα, ξεχώρησε τούς τρεῖς αὐτούς μόνον, διότι ἐγνώριζε ὅτι μόνον αὐτοί ἦσαν ἱκανοί νά δεχθοῦν το φῶς τῆς ἀποκαλύψεως.

 Ὁ ἱερός ὑμνωδός τῆς Ἐκκλησίας αἰτιολογεῖ τήν ἐκλογή τοῦ Κυρίου καί λέγει πῆρε μαζί του τούς κορυφαίους τῶν Μαθητῶν, στό Θαβώριον Ὄρος καί ἐνδόξως ἐνώπιον αὐτῶν, ἐξέλαμψεν. Μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, «δηλῶν, ὅτι οἱ τῷ ὕψει τῶν ἀρετῶν διαπρέψαντες, καί τῆς ἐνθέου δόξης ἀξιωθήσονται» (Κοσμᾶ Μοναχοῦ, Τροπάριον).

«Μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καί  ἔλαμψεν τό πρόσωπον αὐτοῦ ὡς Ἥλιος, τά δέ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκά ὡς τό φῶς, τά ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο στίλβοντα  (ἀστραφτερά), λευκά λίαν ὡς χιών, τέτοια, πού ἔμπειρος τεχνίτης στίς βαφές τῶν ὑφασμάτων ἐδῶ στή γῆ, δέν μπορεῖ νά τά λευκάνῃ ἔτσι (Ματθ. ιζ΄2. Μάρκ. θ΄  3).
Ἀποκαλύπτει ὁ Κύριος μιά ἀκτίνα τῆς θεϊκῆς Του δόξης. Φανερώνει ἐπίσης τή συνομιλία Του μέ τό Μωϋσῆ καί τόν Ἠλίαν καί δείχνει στούς Μαθητάς Του ὅτι ζώντων καί νεκρῶν κυριεύει, ὡς Θεός.

Καί τό σπουδαιότερον· καταξιώνει τούς Μαθητάς, πού διαπρέπουν εἰς τό ὕψος τῶν ἀρετῶν, νά ἀκούσουν τή Φωνή τοῦ Θεοῦ Πατρός, πού παρουσιάζει τόν Υἱόν Του εἰς τόν κόσμον, μαρτυρεῖ  τή θεότητα τοῦ Ἰησοῦ καί λέγει: «Οὗτός ἐστίν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. ιζ΄ 5).

Καταξιώνονται οἱ Μαθηταί νά ἀκούσουν πρῶτοι τήν σύστασι τοῦ Πατρός, πού διαγράφει τό δρόμο ἐπιστροφῆς καί σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Τή σύστασι, πού διαγράφει τήν Ὁδόν τῆς ὑπακοῆς στόν Ἰησοῦν Χριστόν: «Αὐτοῦ ἀκούετε».

Τό βαθύτερο νόημα τῆς Ἑορτῆς εἶναι ἡ ἐνίσχυσις

τῶν Μαθητῶν, πού δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν τήν προαιώνια Βουλή τοῦ Θεοῦ. Μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, ἵνα ὅταν τόν δοῦν  ὑψωμένο στό Σταυρό, νά ἐννοήσουν ὅτι μέ τή θέλησί Του, ὁ Θεάνθρωπος, ἔπαθεν ὡς ἄνθρωπος, νά ἐννοήσουν τό ἑκούσιον Πάθος, καί, ὅπως λέγει ὁ ἱερός Δαμασκηνός, νά ἐννοήσουν ὅτι «ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς καί ἑκών ἐτάφη καί Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρα» καί ἐννοήσαντες τό ἑκούσιον Πάθος, νά συνειδητοποιήσουν τή Θεϊκή Του συγκατάβασι καί νά κηρύξουν ὅτι ὁ Κύριός τους εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὅτι αὐτός εἶναι ἀληθῶς τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα. Νά μή δειλιάσουν πρό τοῦ Πάθους, ἀλλά νά προσκυνήσουν τήν ἄφατη μακροθυμία Του. Νά προσκυνήσουν καί νά κηρύξουν τή Θεότητά του, τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του, τό ὁποῖον ἐπεσφράγησε  μέ τή σταυρική Του Θυσία καί τήν Ἀνάστασί Του. 

Νά κηρύξουν ὅλα ὅσα ἄκουσαν μέ τά αὐτιά τους καί εἶδαν μέ τά μάτια τους καί ἐψηλάφησαν μέ τά χέρια τους καί, μέ θυσία τῆς ζωῆς τους, νά ἀποδείξουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, πού ἔγινε ἄνθρωπος καί σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε γιά χάρι μας, «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον», «ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ». Καί τέλος νά κηρύξουν σέ ὅλον τόν κόσμον, πάσῃ τῇ κτίσει», «εἰς πάντα τά ἔθνη»

ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας καταφυγή, ἡ μόνη μας ἐλπίδα, τό Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. Νά κηρύξουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή καί ὅτι οὐδείς ἔρχεται πρός τόν Πατέρα, εἰ μή δι’ Αὐτοῦ. Νά κηρύξουν ὅτι ὀ Ἰησοῦς καί μόνον Αὐτός εἶναι τό ἀληθινόν φῶς , πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, πού ἔρχεται στόν Κόσμο, εἶναι ἡ πάντων χαρά, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Εἰρήνη τοῦ κόσμου. Καί νά τονίσουν ὅτι εἶναι ἀνάγκη νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά στόν Ἰησοῦ, τόν μοναδικό Σωτῆρα καί Λυτρωτή τοῦ κόσμου ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «πρᾶξι» στή ζωή μας, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε τῆς χαρᾶς νά Τόν ὑμνοῦμε καί, ἀσιγήτως, νά Τόν δοξάζουμε, σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. Ἀμήν.