ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ,ΩΣ ΔΩΡΟΝ,

ΣΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ;

 «Τί σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ὅτι ὤφθης ἐπί γῆς

ὡς ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς; Ἕκαστον γάρ  τῶν ὑπό σοῦ

γενομένων κτισμάτων, τήν εὐχαριστίαν σοι προσάγει· οἱ Ἄγγελοι, τόν ὕμνον· οἱ οὐρανοί τόν Ἀστέρα· οἱ Μάγοι, τά δῶρα· οἱ Ποιμένες, τό θαῦμα· ἡ γῆ, τό Σπήλαιον· ἡ ἔρημος, τήν Φάτνην· ἡμεῖς δέ, Μητέρα Παρθένον. Ὁ πρό αἰώνων Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς»                                                                     (Τροπάριον τοῦ Ἑσπερινοῦ).

Χριστέ μου, πολυεύσπλαγχνε, μεγάλο καί ἀνεξιχνίαστο εἶναι  τό Ἔλεός Σου! Πράγματι μέγα

εἶναι τό τῆς εὐσεβείας μυστήριον! Ἀφήνεις τό Θεϊκό Σου Θρόνο καί ἔρχεσαι ἐδῶ, σέ μᾶς, σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία, «ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ», γιά χάρι μας. Σύ, ὁ τέλειος Θεός, γίνεσαι τέλειος, χωρίς τήν ἁμαρτία, ἄνθρωπος... Δέν τό χωράει ὁ νοῦς μου... Ἐπισκέπτεσαι τήν ἀθλιότητά μας.

Βλέπεις, Πανάγαθε, τό μέγεθος τῆς Ἀφροσύνης μας, γνωρίζεις πώς, μέ τή θέλησί μας, παραμένουμε κατάκοιτοι «ἐν Χώρᾳ καί Σκιᾷ θανάτου» καί πώς, μέ λυσσώδη μανία, παραβαίνουμε τίς πανάγιες Ἐντολές Σου καί ὁδεύουμε ὁλοταχῶς πρός τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας Ὀδύνης, κι' ἀκόμη μᾶς ἀνέχεσαι; Διαπιστώνεις ὅτι ἀρνούμαστε Ἐσένα, τόν Πάνσοφον καί πανάγαθον Δημιουργόν καί Εὐεργέτην καί ὅτι λατρεύουμε τό Βόρβορο, τό Διάβολο, τό Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα καί βυθιζόμαστε ὅλο καί περισσότερο στό ἔρεβος, στό βυθό τοῦ ᾏδου, στήν ἔσχατη φαυλότητα καί δέν μᾶς ἀπορρίπτεις, Μακρόθυμε; Ποιός μπορεῖ νά ἐξιχνιάσῃ τά Ἐλέη Σου, Κύριε; Παρά ὅλα τά παράνομα καμώματά μας, παρόλην τήν ἀναισχυντίαν μας, δέν γυρίζεις πίσω. καταδέχεσαι καί ἔρχεσαι κοντά μας, Ἥλιε τῆς Δικαιοσύνης, Κύριέ μου Ιησοῦ, μέ ἄπειρη ἀγάπη, γιά νά σπογγίσῃς τά δάκρυά μας, νά ἁπαλύνῃς τόν πόνο μας, νά πλύνῃς, νά καθαρίσῃς καί νά γιατρέψῃς τίς πληγές μας, νά φωτίσῃς τά σκοτάδια μας νά μᾶς ἀνασύρῃς ἀπό τήν «ἰλύν  βυθοῦ» εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ καί νά μᾶς ὁδηγήσῃς εἰς τόπον ἀναψυχῆς, «εἰς ζωῆς πηγάς ὑδάτων». Ἔρχεσαι ἀθόρυβα, ταπεινά, «ὡς αὔρα λεπτή» καί ζητεῖς κατάλυμα στήν ψυχή τοῦ κάθε παραστρατημένου, ἁμαρτωλοῦ κι’ ἐλεεινοῦ ἀνθρώπου... Συγχώρεσέ με, Κύριε, δέν καταλαβαίνω, ὁ ἄθλιος ἐγώ τό  Ὕψος τῶν Θαυμασίων Σου. Σύ ὁ πάντων Ἐπέκεινα καί ὁ Πανταχοῦ Παρών ἔρχεσαι στούς δικούς Σου καί δέν Σέ δέχονται. Δέν βρίσκεται τόπος γιά Σένα, τόν Ὕψιστον. Καί ὅμως Ἐσύ, πολυέλεε, καταδέχεσαι καί γιεννιέσαι σέ ἕνα παγωμένο ὑγρό, Σπήλαιο, στή Βηθλεέμ, καί ἀνακλίνεσαι Πανάγιε τῶν ὅλων Βασιλιά, Κύριε τῆς Δόξης, σέ μιά φάτνη φτωχική καί νά σέ θερμαίνουν τά χνῶτα τῶν  ἀλόγων ζώων... Ἄφατη εἶναι ἡ συγκατάβασί Σου Κύριε!... ξεπερνάει τή νοητική μας ἱκανότητα...

Κύριε, Σύ ὁ Βασιλιᾶς τῶν βασιλιάδων καί Κύριος τῶν κυρίων δέν βρίσκεις κατάλυμα!...Ἰησοῦ μου, χαρά μου!

«Αἱ ἀλώπεκες φωλεούς ἔχουσι καί τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις. ὁ δέ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ...» (Ματθ. 8, 20).

Πανάχραντε, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ σέ βλέπω, νοερά, νά ἔρχεσαι κοντά μας, ἐνῷ δέν τό ἀξίζουμε, ἐμμένοντες τῇ φαύλῃ συνηθείᾳ.  Σέ βλέπω νά στέκεσαι μπροστά στόν κάθε ἐξαθλιωμένο καί ἁμαρτωλό, νά κρούῃς τή θύρα καί, καρτερικά, νά περιμένῃς, μέ μεγάλη ὑπομονή, Μακρόθυμε, νά ἀκούσουμε τή φωνή Σου καί νά Σοῦ ἀνοίξουμε τή Θύρα...  Μᾶς βεβαιώνεις ὅτι θά κατασκηνώσῃς ἐντός μας. Σύ, μεγαλοδύναμε, πού ἔχεις Θρόνο τόν Οὐρανό καί ὑποπόδιον τήν γῆν, μᾶς βεβαιώνεις ὅτι, ἄν ἀκούσουμε τή φωνή σου καί ἀνοίξουμε Σέ Σένα τήν καρδιά μας, θά κατασκηνώσῃς σ’ αὐτήν καί θά δειπνήσῃς μαζί μας καί μεῖς μαζί Σου (Ἀποκ. γ΄20). Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ Σου, Κύριε, δόξα σοι! 

Κύριέ μου, μέ μεγάλη πικρία, παρατηρῶ, ἀπορῶ καί θαυμάζω, μέ τήν ὑπομονή Σου.  Συνεχίζεις νά κρούεις τή Θύρα τῆς ψυχῆς μας καί περιμένεις... ἄπειρη εἶναι ἡ Ἀγάπη  Σου, ἀμέτρητον τό Ἔλεός Σου, Θεέ μου!...

Περιμένεις, κι' ἐμεῖς οἱ ἐλεεινοί, οἱ πτωχοί καί γυμνοί καί τυφλοί, συνεχίζουμε νά κωφεύουμε στήν πρόσκλησι τῆς ἀγάπης Σου καί Σέ ἀφήνουμε νά περιμένῃς στήν παγωνιά τῆς ἐρημιᾶς, ἔξω ἀπό τήν ἄχαρη ψυχή μας. Δέν ἀναγνωρίζουμε τή θεϊκή Σου συγκατάβασι, λυπήσου μας Θεέ μου. Μᾶς βεβαιώνεις, πώς ἐκεῖνοι, πού θά σέ δεχθοῦν καί θά πιστέψουν στό Ὄνομά Σου, σ’ αὐτούς θά «δώσῃς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι». Μᾶς βεβαιώνεις ὅτι θά γίνῃ ἡ ψυχή μας κατοικητήριον καί Θρόνος Θεοῦ. Καί μεῖς δέν θέλουμε νά ἀκούσουμε τό Εὐαγγέλιον αὐτό τῆς Ἀγάπης Σου.  Μισοῦμε τό Φῶς, γιατί εἶναι φαῦλα τά ἔργα μας, καί δέν μετανοοῦμε. Θεέ μου, πολυεύσπλαγχνε, μή μᾶς ξεσινερισθῇς... Σπλαγχνίσου μας, Φιλάνθρωπε. Ἔλεος σοῦ ζητῶ. Συγχώρησε  τήν πώρωσι καί τήν ἀλόγιστη ἀμετανοησία μας...

Ὁ ἱερός ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας μας προβάλλει τό εὔλογο ἐρώτημα: «Τί νά Σοῦ προσφέρουμε, ὡς δῶρον, Χριστέ , πού καταδέχεσαι καί φανερώνεσαι στή γῆ ὡς ἄνθρωπος, γιά μᾶς;

Καί δίκαια διαπιστώνει ὅτι κάθε ἕνα ἀπό τά δημιουργήματά Σου, Κύριέ μου, σοῦ προσφέρει τήν Εὐχαριστίαν.

Καί συνεχίζει ὁ ὑμνῳδος καί λέγει ὅτι «οἱ Ἄγγελοι σοῦ προσφέρουν τόν ὕμνον· οἱ οὐρανοί τόν Ἀστέρα· οἱ Μάγοι, τά  δῶρα χρυσόν καί λίβανον καί σμύρναν· οἱ Ποιμένες, τό θαῦμα, ἡ γῆ σοῦ προσφέρει τό Σπήλαιον· ἡ ἔρημος, σοῦ προσφέρει τήν φτωχική Φάτνην· κι’ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, (παρηγορεῖται ὁ ἅγιος  ὑμνῳδός) καί λέγει   ὅτι  σοῦ προσφέρουμε Μητέρα Παρθένον». Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ὅτι  Ἡ Μητέρα, ἡ Παρθένος εἶναι δῶρον τοῦ Θεοῦ-Πατρός  εἰς τήν πεσοῦσαν ἀνθρωπότητα, ἐπειδή εὐδόκησε νά λυτρώσῃ τό Γένος τῶν ἀνθρώπων διά σοῦ, πανάγιε Ἰησοῦ, Χριστέ μου.

Ἐμεῖς, δυστυχῶς, ὄχι μόνον δῶρον δέν Σοῦ προσφέρουμε, ὄχι μόνον δέν σοῦ προσφέρουμε κατάλυμα, ἀλλά  ἀρνούμαστε Ἐσένα τόν Ἀληθινόν Μεσσίαν καί περιμένουμε τόν Ψεύτικο Μεσσία, τόν ἀντίχριστο,  τόν Ἡρώδη, τόν Καίσαρα, τόν Σατανᾶ καί καθημερινά σέ προδίδουμε «ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων» καί Σοῦ  ἑτοιμάζουμε ἕνα θεόρατο Σταυρό.

Αὐτή τήν τραγική πραγματικότητα ζῶ, Κύριέ μου Ἰησοῦ,  καθημερινά καί  νυχθημερόν δακρύζω...

Πότε θά ἀνανήψουμε, Χριστέ μου; Πότε θά ἀκούσουμε  τή λυτρωτική φωνή Σου; Πότε θά νοιώσουμε τήν ἀνάγκην τῆς ζωντανῆς Σου παρουσίας στή ζωή μας; Πότε θά ἀνοίξουμε τήν καρδιά Σέ Σένα, τόν Λυτρωτή; Πότε θά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Σου;

Πότε θά  καθαρίσουμε τήν καρδιά μας καί θά ἑτοιμάσουμε τή ψυχή μας, νά γεννηθῇς μέσα Σύ, Κύριε, πού εἶσαι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας;

Πῶς θά μπορέσουμε νά σωθοῦμε, ἄν δέν μᾶς ἐλεήσῃς καί δέν μᾶς βοηθήσῃς Ἐσύ, ὁ Πάνσοφος καί Ἐλεήμων, πού γεννήθηκες καί σταυρώθηκες γιά μᾶς;

Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, εἰσέρχομαι στό Σπήλαιο καί γονατίζω ταπεινά καί ἐξουθενωμένος   μπροστά στή φτωχική Σου φάτνη καί τό μόνον, πού ἔχω νά Σοῦ προσφέρω, ὡς δῶρον, Θεέ μου, εἶναι οἱ ἁμαρτίες μου. Δέξου, Κύριε, τήν εἰλικρινῆ μετάνοια μου, καί γίνε ΕΛΕΟΣ. «Ὁ πρό αἰώνων Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς».
Δέξου τήν πενιχρά μου δέησι καί ἐλέησον ἐμέ καί τόν κόσμον Σου, ὡς μόνος ἀγαθός , Φιλάνθρωπος καί Ἐλεήμων Θεός. Καί ἀξίωσε ὅλους  ἐμᾶς, τούς ἀναξίους δούλους Σου, νά Σέ δοξάζουμε, Κύριέ μου Ἰησοῦ, μέ ὅλη τήν δύναμι τῆς ψυχῆς μας, καί τώρα καί πάντοτε καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.

ΒΙΒΛΟΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ

ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Ματθ. α΄ 1).

 Εἶναι, ἀλήθεια, θαυμαστή ἡ ἐπιγραφή τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου: «ΒΙΒΛΟΣ γενέσεως Ἱησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυῒδ, υἱοῦ Ἀβραάμ».

Τίτλος, πού ἐκφράζει, μέ ἁπλότητα καί συντομία τό περιεχόμενον ὁλοκλήρου τοῦ Εὐαγγελίου. ΒΙΒΛΟΣ

πού ἱστορεῖ Πῶς ὁ Πανάγαθος καί φιλάνθρωπος Θεός πραγματοποιεῖ τίς ἐπαγγελίες Του, τήν προαιώνιον Βουλήν Του, γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου.

ΒΙΒΛΟΣ, πού ἱστορεῖ τήν πραγματοποίησιν «τοῦ χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένου Μυστηρίου»(Ρωμ.16, 25)

Τοῦ μεγάλου Μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας.

«Καί ὁμολογουμένως μέγα ἐστί τό τῆς εὐσεβείας μυστήριον· Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ» (Α΄Τιμ.3,16).

Η ΒΙΒΛΟΣ, πράγματι, ἱστορεῖ  τήν φανέρωσιν τοῦ Μυστηρίου τοῦ ἀποκεκρυμμένου ἀπό τῶν αἰώνων καί ἀπό τῶν γενεῶν (Κολοσ. 1, 26), μᾶς ἀποκαλύπτει τό Πρόσωπον, ἀλλά καί τό κοσμοσωτήριον ἔργον τοῦ Κυρίου μας  Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εὐαγγελίζεται τόν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ, γνωστοποιεῖ

καί φωτίζει πάντας, ἀποκαλύπτει ποιό εἶναι τό

μυστικό Σχέδιον, πού ἦτο κρυμμένον ἀπό τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τά πάντα διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (πρβλ. Ἐφεσ. 3,9).

ΒΙΒΛΟΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, σημαίνει Βίβλος, βιβλίον, σύγγραμμα, πού ἔχει σάν περιεχόμενον ὅλα, ὅσα ἔχουν σχέσι μέ τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Δηλαδή εἶναι βίβλος, πού περιέχει ὄχι μόνον τήν θαυμαστήν, τήν, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, Γέννησιν τοῦ Σωτῆρος, τοῦ ἐν σαρκί ἐληλυθότος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀλλά περιέχει καί τόν πανάγιον Βίον Του, τίς πράξεις, τά θαύματα, τήν αἰώνια σωστική διδασκαλία Του, τά ἄχραντα Πάθη Του, τόν ἐπώδυνον θάνατον, τήν εἰς ᾏδου κάθοδον, τήν ἐκ νεκρῶν ἔνδοξον Ἀνάστασιν  Αὐτοῦ, τήν «εἰς οὐρανούς ἀποκατάστασιν» καί τήν Πανταχοῦ ζωντανή  καί σωστικήν Παρουσίαν Αὐτοῦ, τοῦ Κυρίου μας Ἱησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέγει: «Τίνος δέ ἕνεκεν Βίβλον αὐτήν ΓΕΝΕΣΕΩΣ καλεῖ Ἰησοῦ Χριστοῦ; Καίτοιγε τοῦτο οὐ μόνον τήν γέννησιν ἔχει, ἀλλά πᾶσαν τήν οἰκονομίαν. Ὅτι πάσης τῆς οἰκονομίας τό κεφάλαιον τοῦτο, καί ἀρχή καί ρίζα πάντων ἡμῖν τῶν ἀγαθῶν γίνεται» (Εἰς Ματθ. Α΄ ὁμιλ. Β΄ γ΄).

«ΒΙΒΛΟΣ γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ», «ὅς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμόν ἡγήσατο τό εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ’ ἑαυτόν ἐκένωσεν μορφήν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος καί σχήματι εὑρεθείς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ. Διό καί ὁ Θεός -Πατήρ (καί ὡς ἄνθρωπον) Αὐτόν ὑπερύψωσε καί ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τό ὐπέρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων, καί πᾶσα γλῶσσα        ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός» (Φιλιπ. 2,6-11).

Ἡ βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό Εὐαγγέλιον τῆς Ζωῆς, ἡ μελέτη τοῦ ὁποίου μᾶς φωτίζει, μᾶς ἁγιάζει καί μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀληθινή, τήν ὄντως ζωήν.

Ὁ Χριστός γεννᾶται καί γίνεται ἄνθρωπος, γιά νά γίνουμε ἐμεῖς θεοί κατά χάριν, διά τῆς πίστεως τῆς δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένης. Ἡ Βίβλος μᾶς καλεῖ νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό, πού ἔρχεται κοντά μας, γιά νά μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό τό βυθό τοῦ ᾏδου καί νά μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τόπον ἀναψυχῆς, «εἰς ζωῆς πηγάς ὑδάτων».

Ἡ Βίβλος μᾶς  διδάσκει τό Πῶς διά τῆς Πίστεως εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν, διά τῆς ὑπακοῆς εἰς τόν λόγον Του, θά φθάσουμε ἀπό τό «κατ’ εἰκόνα», εἰς τό «καθ’ ὁμοίωσιν», μᾶς διδάσκει τό ζῆν εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Χρέος καί ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας εἶναι νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον Τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια Του, νά γράψουμε βαθειά μέσα στήν καρδιά μας τή Βίβλο γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὥστε νά γίνῃ ἡ ψυχή κατοικητήριον καί θρόνος τοῦ Θεοῦ, νά γίνῃ ἠ ζωή μας Παράδεισος.

Χρέος καί ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας εἶναι νά μελετᾶμε μέρα καί νύκτα τή βίβλο γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ καί νά κάνουμε «Πρᾶξι» τήν ἀγάπη.

Χρέος καί ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας εἶναι νά δεχθοῦμε τόν «Ἐρχόμενον», «τήν προσδοκίαν τῶν ἐθνῶν», τόν Μεσσίαν, τόν Λυτρωτήν, νά πιστέψουμε εἰς τό ὄνομα Αὐτοῦ, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε «τέκνα Θεοῦ γενέσθαι».

Χρέος καί ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας εἶναι νά ἐπιστρέψουμε, εἰλικρινά μετανοιωμένοι, κοντά στό Χριστό, νά γονατίσουμε μπροστά στό Θεῖον Βρέφος, καί  ἀποθέσουμε ἐκεῖ τίς ἁμαρτίες μας καί νά προσκυνήσουμε, ταπεινά, τόν Κύριον τῆς Δόξης, τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεόν, καί νά βγοῦμε ἀπό τό Σπήλαιον τῆς Βηθλεέμ, νέοι ἄνθρωποι, «καινή κτίσις», ἀποφασισμένοι νά λατρεύουμε τόν Σωτῆρα Κύριον «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» διότι Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ ειρήνη μας καί σ’Αὐτόν ἀνήκει ἡ τιμή, ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τοὐς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ

ΠΡΟΤΥΠΟΝ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ, ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

«Ἐλεύθερον τόν νοῦν, ἐκ παθῶν κεκτημένος,

ἐγένου τοῦ Θεοῦ, γνησιώτατος δοῦλος,
καί πλάνης ἠλευθέρωσας, τούς καλῶς σοι
πειθήσαντας·  ἐναθλήσας δέ, ὡς ἱερεύς τε καί
Μάρτυς, Ἐλευθέριε, διπλοῦν ἐδέξω τό στέφος,
Πρεσβεύων σωθῆναι ἡμᾶς».

Ὁ ἅγιος Ἐλευθέριος γεννήθηκε στή Ρώμη. Πολύ νέος ἔμεινε ὀρφανός Πατρός. Ἡ Ἁγία Ἀνθία, ἡ μητέρα του ἀνέλαβε νά ἀναθρέψῃ τό γιό της «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Ἡ Ἁγία Ἀνθία πίστεψε στό Χριστό καί κατηχήθηκε εἰς τήν ὀρθόδοξον Πίστιν ἀπό τόν Ἅγιον Ἀπόστολον Παῦλον. Ἔτσι ὁ Ἅγιος καί μεγαλομάρτυς Ἐλευθέριος ἀνετράφη μέ τά νάματα τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως στό Χριστό. Πίστεψε μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς του στόν Κύριο, ἀπό τήν τρυφερή του ἡλικία καί ἀγάπησε τόν Χριστόν καί λάτρευε τόν Κύριον «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ».

Ἡ μητέρα του τόν ὡδήγησε κοντά στόν Ἐπίσκοπο Ρώμης  Ἀνίκητο.  Ἀπό αὐτόν τόν Ἅγιον διδάχθηκε τά ἱερά γράμματα καί διακρίθηκε τόσον πολύ γιά τίς ἀρετές του, ὥστε ὁ Ἐπίσκοπος τόν χειροτόνησε, στό δέκατο πέμπτο ἔτος τῆς ἡλικίας του, Διάκονο καί, στό δέκατοόγδοον ἔτος,  Πρεσβύτερον. Ὁ Ἅγιος διέπρεψε στίς Χριστιανικές ἀρετές. Εἶχε πίστι θερμή, ἀγάπη ἀνυπόκριτη, ἄκρα ταπείνωσι, πρᾳότητα, ἀνεξικακία. Γνήσιος μιμητής τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, περιπατοῦσε ἐν ἀγάπῃ καί διήρχετο τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν καί θεραπεύων τίς ἀνάγκες τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν, κατά τό ὑπόδειγμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Γεμᾶτος ἀρετές, ὁ Ἅγιος, ἀπλός, ταπεινός καί πρᾷος, ὑπόδειγμα τέλειον Ἀρετῆς, τύπος τῶν πιστῶν ἐν πᾶσι. Ἔκανε πολλά θαύματα. Δέχθηκε ἀπό τόν Χριστόν τήν Χάριν, νά θεραπεύῃ πᾶσαν νόσον καί μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Ὁ Ἐπίσκοπος τόν ἔκρινε ἄξιον καί στό εἰκοστόν ἔτος τῆς ἡλικίας του, τόν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο Ἰλλυρικοῦ .

Ἐπειδή ὁ Ἅγιός μας διδάσκων τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ἐπέστρεφε πολλούς εἰς τήν ὀρθόδοξον Χριστιανικήν Πίστιν, ὁ εἰδωλολάτρης βασιλεύς Ἀδριανός, τόν συνέλαβε. Ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος, μέ πολλήν παρρησίαν ἐκήρυξεν ἐνώπιον τοῦ ἀσεβοῦς βασιλέως, τόν Χριστόν, καί πολλοί μετενόησαν καί πίστεψαν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός, ὁ Θεός τῶν ὅλων,  ἄφησαν τήν πλάνην τῶν Εἰδώλων, καί ἐπέστρεψαν εἰς τήν ἀληθινήν Πίστιν τοῦ Χριστοῦ.

Τότε ὁ ἀσεβής Βασιλεύς ὠργίσθη, καί ἀφοῦ δέν

μπόρεσε νά μεταπείσῃ τόν Ἅγιον, νά ἀρνηθῇ τόν Χριστόν, τόν ὑπέβαλε σέ φρικτά μαρτύρια, τά ὁποῖα ὑπέμεινεν ἀγογγύστως ὁ Ἁγιος, δοξολογῶν τόν Θεόν. Ὁ Κύριος ὅμως περιφρουροῦσε τόν Ἅγιον μέ τή Χάρι Του καί ἐξήρχετο  ἀπό ὅλα τά φρικτά μαρτύρια ἀβλαβής, σῶος, ἀκαίρεος. Κι’ ἐνῶ θά περίμενε κανείς νά μετανοήσῃ ὁ τύραννος, αὐτός ἐμαίνετο, καί ἔξω φρενῶν, διέταξε καί ἐρρίφθη ὁ Ἅγιος ὡς τροφή εἰς τά θηρία. Ἀλλά ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καί πάλιν τόν διεφύλαξεν. Τότε ὁ  δυσώδης καί δυσσεβής  τύραννος διέταξε καί ἐφονεύθη ὑπό δύο στρατιωτῶν, ὁ Ἅγιος  καί ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ. Ἡ ἁγία Ἀνθία ἀγκαλιάζοντας τό ἰερό λείψανο τοῦ Γιοῦ της, ἀποκεφαλίζεται μέ  ξίφος, γύρω στά 226.

Στήν ἀλλοπρόσαλλη καί ἀλλοπαρμένη, στήν ἀνισόρροπη ἐποχή μας, ἡ Πίστις στό Χριστό, ἡ ἀγάπη στήν Πατρίδα, ἡ ἀφοσίωσι στήν Οἰκογένεια, θεωρεῖται ρατσισμός. Διώκεται καί στήν καρδιά τῆς ὀρθοδοξίας, ἡ Ὁμολογία τῆς Πίστεως στό Χριστό, διότι, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἄθεοι καί ἄφρονες, προσβάλλει τό μισοφέγγαρο, προσβάλλει τούς λαθροεισβολεῖς κατακτητές, πού χωρίς ντροπή μολύνουν τά ἱερά, τά αἱματωβαμένα  χώματα τῆς Πατρίδος μας.

Τί πρότυπα προβάλλονται στή Νεολαία μας σήμερα, ἀπό αὐτούς, πού καί μέσα στά Σχολεῖα μας, προπαγανδίζουν τήν ἀθεῒα, καταργοῦν τή Διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης καί διδάσκουν τίς Ἔμφυλες Ταυτότητες καί τό Κοράνιον τοῦ μίσους;

Δυστυχῶς, τά παιδιά μας, πού εἶναι τά καλλίτερα στόν Κόσμο, ἀποπροσανατολίζονται. Δέν βοηθοῦνται. Πληρώνονται ἀπό τό Κράτος  οἱ κομάντος, πού λάθρα εἰσέρχονται στήν Πατρίδα μας καί ἀπό τούς ἐδῶ ἀνεγκέφαλους χαρακτηρίζονται ὡς ἀσυνόδευτα παιδιά, ἐνῷ στήν πραγματικότητα εἶναι 25ντάρηδες  καταδρομεῖς (Commando), καί,   ἔμμεσα, ἐξαναγκάζουν τά παιδιά μας  νά ξεριζώνονται, νά ξενιτεύονται, νά ἀφήνουν τήν Πατρική Ἑστία καί νά ἀναζητοῦν ἐργασία στό Ἐξωτερικό, ἔτσι ὧστε νά παραγματοποιῆται τό Σχέδιον τῶν σκοτεινῶν Δυνάμεων, Ἕνα Σχέδιον ἀφανισμοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας.

Εἴθε ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος, τό ἄριστον αὐτό Πρότυπον τῆς ἁγιότητος, νά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τούς ἐχθρούς τῆς Πατρίδος μας, κρυφούς καί φανερούς. 
Εἴθε νά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό ὅλους αὐτούς πού καπηλεύονται τά ὅσια καί ἱερά τῆς Πατρίδος μας καί βεβηλώνουν τίς Ἀξίες καί τά Ἰδανικά τῆς ρωμιοσύνης.

Εἴθε νά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τούς ἀλαζόνες, από τούς ἀνθρώπους, πού βρίσκονται μακράν τοῦ Θεοῦ, ἀπό τούς κατεφθαρμένους τόν νοῦν, πού μᾶς ἐξαπατοῦν καί ἀλύπητα μᾶς θλίβουν καί, χωρίς ντροπή, ἀποπροσανατολίζουν τά παιδιά μας καί τά ὁδηγοῦν στήν ἀπόγνωσι.

Εἴθε ὁ Κύριος μας, διά τῶν πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου, νά βοηθήσῃ τά Παιδιά μας νά βροῦν τό δρόμο τους, νά ἀνοίξουν τήν καρδιά τους στό Χριστό καί τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης Του, νά μήν παρασύρονται ἀπό ἀθέους ψευτοδιδασκάλους καί ψευτοπροφῆτες, ἀλλά νά ἀκολουθοῦν στή ζωή τους, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος, τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ, ὑμνοῦντες καί εὐλογοῦντες τόν Θεόν. Ἀμήν.

«Ὁ θαυματουργός κἄν τέθνηκε Σπυρίδων,

τοῦ θαυματουργεῖν οὐκ ἔληξεν εἰσέτι»

Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, ὀ Θεοφόρος αὐτός Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ μεγάλος προστάτης, ὄχι μόνον τῶν Κερκυραίων, ἀλλά ὅλων τῶν πιστῶν, ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἦταν Κύπριος.

Πίστεψε καί λάτρεψε τό Χριστό καί ἀφοσιώθηκε στή «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» λατρεία τοῦ Θεοῦ. Ὑπῆρξε ἁπλός, «πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ», γνήσιος μιμητής τοῦ Χριστοῦ, ἔγινε ἀρχικά ποιμένας προβάτων. Ἦταν ἔγγαμος καί ἀπό τό γάμο του ἀπέκτησε μιά κόρη, τήν Εἰρήνη. Μετά τήν κοίμησι τῆς συζύγου του, ἀξιώθηκε, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ καί ἔγινε Ποιμένας λογικῶν προβάτων. Τιμήθηκε γιά τήν ἁγιότητά του καί χειροτονήθηκε  ἐπίσκοπος Τριμυθοῦντος. Γεμᾶτος ἀρετές ὁ Ἅγιος, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ θεράπευε ἀνίατες ἀρρώστιες. Ἔκανε δέ τόσα θαύματα, ὥστε ὠνομάσθηκε «Θαυματουργός». Ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ γύρω στά 350 μ.Χ. ἀφήνοντας στήν Πατρίδα του ὁλοζώντανο τό ἱερό λείψανό του καί δέν ἔπαυσε νά θαυματουργῇ καί μετά τήν Κοίμησί του, ἀμέτρητα εἶναι τά θαύματά του.

Ἀναφέρω ἐνδεικτικά  μόνον μερικά.
Ὡς Ἐπίσκοπος Τριμυθοῦντος  ἔλαβε μέρος στήν πρώτη Οἰκουμενική Σύνοδο στή Νίκαια καί αὐτός
Καί μόνον αὐτός ὁ ὀλιγογράμματος, σέ ἀντίθεσι μέ τούς ἄλλους σοφούς Ἱεράρχες, μέ τή Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶχε μέσα του ἀπεστόμωσε καί
κατεντρόπιασε  τόν Ἄρειον καί τούς Ἀρειανούς, πού καμάρωναν, γιά τή σοφία τους, καί διετράνωσε τήν Πίστιν εἰς τήν Ἁγίαν Τριάδα.
Κάποια φίλη τῆς κόρης του εἶχε ἐμπιστευθῇ στήν Εἰρήνη τά κοσμήματά της.
Μετά τήν κοίμησι τῆς Εἰρήνης, ἦλθε στόν Ἅγιο καί τόν παρεκάλεσε νά τῆς ἐπιστραφοῦν. Ὁ ἅγιος ὅμως δέν γνώριζε, ποῦ τά εἶχε κρύψῃ. Καί εἶπε στή φίλη τῆς κόρης του. Ἔλα παιδί μου, νά πᾶμε νά τήν ρωτήσουμε νά μᾶς πῇ, πού τά ἔκρυψε. Καί πράγματι πῆγαν στόν τάφο καί τή ρώτησε ὁ Ἅγιος·  Εἰρήνη, ποῦ ἐφύλαξες τά κοσμήματα τῆς φίλης σου; Καί ἡ κόρη τοῦ ὑπέδειξε τόν τόπον καί μπόρεσε νά τά ἐπιστρέψῃ.

Κάποτε τόν ἐπεσκέφθη κάποιος καί τοῦ ζήτησε τή βοήθειά του.  Ὁ ἅγιος ὅμως δέν εἶχε χρήματα νά τοῦ δώσῃ. Βγῆκε μαζί του στόν κῆπο καί εἶδε ἕνα φίδι, τό πῆρε στά χέρια του καί τό μετέβαλε εἰς χρυσόν. Τό Παρέδωσε στό πτωχό νά τό δώσῃ ἐνέχυρον, μέχρις ὅτου μπορέσῃ νά ἐξοφλήσῃ τό χρέος του, μέ τήν ἐντολήν νά τό ἐπιστρέψῃ μετά τήν ἐξόφλησι τοῦ χρέους. Καί ἀφοῦ τό ἐπέστρεψε πάλιν ὁ ἅγιος ἐπέστρεψε ζωντανό τό φίδι στή θέσι του. καί πολλά ἄλλα θαύματα ἔκαμε ἐν ζωῇ.

Στά μέσα τοῦ Ζ΄ αἰῶνος μετεκομίσθη τό ἱερό του

Λείψανο στήν Κωνσταντινούπολι. Καί λίγο πρίν ἀπό

τήν ἅλωσι(29^η Μαῒου 1453) ἕνας ἱερεύς π. Γεώργιος Καλοχαιρέτης τό μετέφερε στήν Κέρκυρα, ὅπου ἐκεῖ δέν ἔπαυσε ὁ Ἅγιος νά θαυματουργῇ καί κάθε πιστός, μπορεῖ νά μελετήσῃ τά ἀναρίθμητα, καθημερινά, Θαύματα τοῦ Ἁγίου μας. Ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος ἐδῶ δέν ἐπαρκεῖ νά διηγηθοῦμε τά θαύματά του. Πράγματι εἶναι «θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. Εὐλογητός ὁ Θεός» (Ψαλμ.67,36). Πολύ παρήγορο καί τρανό παράδειγμα, ὁ Ἅγιος μας. Διότι «ὁ Θαυματουργός  κἄν τέθνηκε Σπυρίδων, τοῦ θαυματουργεῖν οὐκ ἔληξεν εἰσέτι».

Ὅσοι πιστοί, ἄν, ταπεινά, προσέλθουμε μέ πίστι καί χωρίς ἀμφιβολίες,  καί τόν παρακαλέσουμε  θερμά, σίγουρα, θά ἀποκριθῇ θετικά, ὁ Ἅγιος, στίς προσευχές μας. Εἷναι ἁπλός, πρᾷος καί ταπεινός καί στοργικός Πατέρας ὁ Ἅγιός μας.

Ἄς τόν παρακαλέσουμε, λοιπόν νά θεραπεύση, μέ τή Χάρι του, τίς ἀρρώστιες καί νά μᾶς στερεώςῃ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν. Καί ἄς τόν εὐχαριστήσουμε ψάλλοντες τό Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς του:

«Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος,

καί θαυματουργός θεοφόρε, Σπυρίδων Πατήρ ἡμῶν· διό νεκρᾷ  σύ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς καί ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες· καί ἐν τῷ μέλπειν τάς ἁγίας σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργοῦντας σοι Ἱερώτατε. Δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ· δοξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σου πᾶσιν ἰάματα».

Τ' ΑΠΑΝΕΜΟ ΛΙΜΑΝΙ ΜΟΥ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

 Αυτό ‘ναι τό ἀπάνεμο λιμάνι μου, ὁ Χριστός.

Ὅσο κι’ἄν δέν τό καταλαβαίνῃς, φίλε μου,

εἶναι ὁ μόνος, πού μέ παραστέκει καί μέ στηρίζει, σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία. Μόνον Αὐτός.

Κι’ ἐδῶ σ’ αὐτή τήν  ἄβατη, τήν ἔρημη κι’ ἄνυδρη γῆ, μᾶς δέρνουν μπόρες, θύελλες καί σφοδρές Καταιγίδες, μεγάλα κακά, πού μᾶς κτυποῦν ἀλύπητα...Ἀρρώστιες, καταπίεσι, ἀνέχεια, κακίες, ἔριδες μίση, ψευτιές ,ὑποκρισίες, ἀκαταστασίες,

πόλεμοι, ταραχές, ἀστόχαστες ἐνεργειες ἀφρόνων,

πονηροί ἄνθρωποι καί γόητες, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι...ἄνθρωποι κατεφθαρμένοι τόν νοῦν, μακράν τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς ἐξαπατοῦν καί ἀλύπητα μᾶς θλίβουν καί μᾶς ὁδηγοῦν στήν ἀπόγνωσι καί στήν ἀπελπισία, πράγματι μεγάλη συμφορά...

Κανείς δέν μπορεῖ νά ἀρνηθῇ ὅλα αὐτά πού μᾶς δέρνουν  σέ μιά κοινωνία ,χωρίς Θεό, χωρίς ἀγάπη.

Χείμαρρον διῆλθε καί διέρχεται ἡ ψυχή μας...

Ἄν ὁ Κύριος δέν ἦταν μαζί μας...ἄς τό ὁμολογήσουν οἱ πιστοί, ἄν ὁ Κύριος δέν ἦταν μαζί μας, σίγουρα, θά μᾶς εἶχαν καταβροχθησῃ οἱ ἐχθροί μας, θά μᾶς κατάπιναν ζωντανούς (Ψαλμ. 123,1-3)

Ὁ κατακλυσμός τοῦ μίσους τῶν ἀσεβῶν καί ἡ

ἀσύνετος ὁρμή τῆς παραφορᾶς τους, πράγματι,

μοιάζει μέ ὁρμητικό χείμαρρο, πού στό διάβα του

καταστρέφει καί ρημάζει καί ἀφανίζει τά πάντα.

Ἔτσι εἶναι ὁ κόσμος χωρίς Θεόν, χωρίς  ἀγάπη.

«Ἄς ἔχῃ δόξα ὁ Κύριος, πού εἶναι μαζί μας καί μᾶς προστατεύει καί δέν μᾶς ἀφήνει, σάν θήραμα στά Δόντια τῶν ἐχθρῶν μας, νά μᾶς κατασπαράξουν. Ἡ ψυχή μας, σάν σπουργιτάκι, ἐγλύτωσε, μέχρι σήμερα ἀπό τήν παγίδα, αὐτῶν, πού παραμονεύουν νά τήν συλλάβουν, σάν θήραμα. Ἡ Παγίδα, πού εἶχαν στήσει, συνετρίβη καί ἐμεῖς, μέ τή Χάρι καί τή δύναμι τοῦ Κυρίου σωθήκαμε»(πρβλ.Ψαλμ.123,6-7) Δόξα τῷ Θεῷ!

«Ἡ βοήθεια ἡμῶν ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ ποιήσαντος τόν οὐρανόν καί τήν γῆν»( Ψαλμ.123,8). Ἡ βοήθειά μας βασίζεται στό Χριστό καί μόνον Σ’Αὐτόν. Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο καί στό ἐπαναλαμβάνω, φίλε μου. Μήν ἀμφιβάλλῃς. Πίστευε. Ὁ Χριστός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας καταφυγή, ἡ μόνη μας ἐλπίδα, τό Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον, τ’ ἀπάνεμο λιμάνι τῆς ψυχῆς μας. Μόνον ὁ Χριστός.

Ἄν ὁ Κύριος δέν ἦταν μαζί μας, θά εἴχαμε, σίγουρα καταποντισθῇ. Ὅμως ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας.  Καί χρέος μας εἶναι νά τόν δοξάζουμε μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μας καί, ἀσιγήτως, νά Τόν ὑμνοῦμε, μετά τῶν Ἀγγέλων καί τῶν Ἁγίων. Διότι Σ’Αὐτόν ἀνήκει ἡ τιμή καί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας.

Εἴθε νά μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Κύριος νά νοιώσουμε τήν ζωντανή Του Παρουσία στή ζωή μας καί τήν παντοδύναμον Προστασία Του. 

Εἴθε νά μᾶς ἀξιώσῃ νά κουρνιάσουμε στά ἄχραντα πόδια Του, νά ἀναπαυθῇ ἡ ψυχή μας.

Εἴθε νά μᾶς δώσῃ τή Χάρι Του νά Τόν ὑμνοῦμεν σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι καί τώρα καί πάντοτε καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΚΥΡΙΕ, ΜΗ ΧΡΟΝΗΣῌΣ (Ψαλμ. 69,6).

«Καί ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι, ἔκραξε λέγων· 

Κύριε, σῶσον με»

ΝΑΙ, ΕΡΧΟΥ, ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ.

ΕΡΧΟΥ ΤΑΧΥ (Ἀποκ. κβ΄ 20).

Χείμαρρος συμφορῶν κατακλύζει τήν ψυχή μου. Θλίψεις, στενοχώριες, πόνος ἀφόρητος, ὀδύνη, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου καί τό ὁμολογῶ, Κύριέ μου, Ἰησοῦ, «ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου, καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε» ὑπό τῶν ἀνθρώπων.

Κύριε Ἰησου Χριστέ, ὁμολογῶ, ὅτι σύ εἶσαι ὁ μόνος Ἅγιος, ὁ μόνος δίκαιος καί ἀληθινός, καί μέ βαθειά συναίσθησι τής ἁμαρτωλότητός μου, καταφεύγω πρός Σέ, Φιλάνθρωπε, καί κραυγάζων,  ζητῶ τό ἔλεός Σου. Ποῦ ἀλλοῦ νά καταφύγω; Ἀπό ποιόν νά ζητήσω βοήθεια; Ἐκτός ἀπό Σένα δέν ἔχω ἄλλον καί δέν θέλω νά ἔχω ἄλλον κανένα. Σύ καί μόνο Σύ εἶσαι ἠ μόνη μου καταφυγή, ἡ μόνη μου ἐλπίδα, τό Φρούριόν μου, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον.Ἔχω ἐμπαγῆ σέ πυκνό, βαθύ σκοτάδι ἀπογνώσεως, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου, καί ζητῶ ἔλεος, εἰλικρινά μετανοιωμένος.

Εἶμαι δικός Σου δοῦλος, ἀχρεῖος μέν, ἀλλά δικός Σου. Ποιός ἄλλος μπορεῖ νά μέ ἀνασύρῃ ἀπό τό βυθό εἰς τόν ὁποῖον ἔχω βυθισθῇ καί ἀποπνίγομαι; Ποιός μπορεῖ καί θέλει νά μέ λυτρώσῃ ἀπό τόν Ὀδύνη καί τόν πόνο στόν ὁποῖον μέ ὡδήγησαν τά λάθη μου, ἄν ὄχι Ἐσύ, Ἰησοῦ μου, πού σταυρώθηκες γιά μένα;

Δέν μπορῶ νά σκεφθῶ τή ζωή μου καί τή ζωή τῶν δικῶν μου, χωρίς Ἐσένα, Κύριέ μου. Χωρίς Ἐσένα χάνομαι, εἶμαι νεκρός, βυθίζομαι στόν ᾏδη τῶν παρανοήσεων καί τῶν συμφορῶν. Χωρίς Ἐσένα εἶναι  ἡ ζωή μου ἄδεια. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ. Πάρε τόν πόνο ἀπό τήν ψυχή μου. Σύ, ὁ πανακής ἰατρός, θεράπευσέ μας ἀπό τίς ἀρρώστιες μας. Χάρισέ μας ψυχική καί σωματική ὑγεία. Μή βραδύνῃς. Μη ἀργοπορῇς. Ἔρχου ταχύ, Κύριέ μου Ἰησοῦ. 

Φώτισε τά σκοτάδια μας. Καθάρισε τό νοῦ καί τήν ψυχή μας, τούς νεφρούς καί τά σπλάγχνα. Σύ, Κύριε, ὁ Θεός τῆς εἰρήνης, ἁγίασον ἡμᾶς ὁλοτελεῖς. Καί ὁλόκληρον ἡμῶν τό πνεῦμα, καί ἡ  ψυχή καί τό σῶμα ἀμέμπτως  τηρηθείη ἐν τῇ παρουσία Σου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ. Πιστεύω ἀπόλυτα, ὅτι Σύ, Κύριε, πού μᾶς καλεῖς, μέ τόση στοργή, κοντά σου, εἶσαι πιστός καί θά πραγματοποιήσῃς, πολύ σύντομα,  ὅλα, ὅσα Σέ παρακαλῶ. Κύριέ μου Ἰησοῦ, Σύ εἶσαι τό γλυκύ μου Ἔαρ, τό Φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, ὁ προσωπικός μου Σωτῆρας καί Λυτρωτής τοῦ κόσμου. Σύ εἶσαι τό Φῶς, πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, πού ἔρχεται στόν κόσμο, Σύ εἶσαι ἡ ζωή μας. Μή μᾶς ἀφήνῃς μόνους. Ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν. Μήν ἀργοπορῇς.

Μέ δάκρυα, Σέ παρακαλῶ, μή βραδύνῃς... Τό Ἔλεός Σου ζητῶ. Ναί, Κύριε Ἰησοῦ, ἐλέησον!
Δρᾶμε, πρόφθασον, πρίν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσον με. Ἔρχου ταχύ...
Ἀμήν , ναι ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ.

Η ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑ

ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

Δέκα καί ὀκτώ  χρόνια ὑπέφερε εἶχε πνεῦμα ἀσθενείας, ἡ συγκύπτουσα. Τήν ἔδεσε ὁ Σατανᾶς μέ τήν ἀρρώστια αὐτή. Ἧταν σκυμμένη διαρκῶς, μέ κυρτωμένο τό σῶμα καί δέν μποροῦσε καθόλου νά σηκώσῃ ὄρθιο τό κεφάλι. Δέν ἀγανάκτησε, δέν γόγγυσε, δέν παραπονέθηκε. Μόνο πίστευε καί ὑπέμενε καρτερικά. Κυρίως δέν παρέλειπε νά ἐκκλησιάζεται κανονικά. Ἡ μόνη της παρηγοριά ἦταν ἡ Προσευχή καί ἀκρόασις  καί μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Εἶχε τήν ἐλπίδα της στό Θεό.

Ὁ ἀρχισυνάγωγος τήν παρακολουθοῦσε δεκαοκτώ χρόνια συγκύπτουσα, χωρίς νά  μπορῇ νά τή βοηθήσῃ. Δέν μποροῦσε ἤ δέν ἐνδιαφερόταν;

Ὑποδειγματική ἦταν ἡ πίστις καί ἡ ἀγάπη της στό Θεό, πρᾶγμα, πού φαίνεται ἀπό τόν τακτικό της ἐκκλησιασμό καί, καλόν εἶναι νά προσέχουν τό παράδειγμά της ὅσοι ἀγανακτοῦν, μέ τό παραμικρό πάθημά τους, ἐξ αἰτίας των ἁμαρτιῶν τους, καί ὅσοι παραλείπουν νά ἐκκλησιάζωνται, μέ «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις».

Καί ὀφείλω νά τονίσω ἐδῶ ὅτι «ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς», ὁ Θεός, βλέπει στήν καρδιά μας καί βραβεύει τήν Πίστι, τήν Ὑπομονή μας καί ὄχι μόνο, ἀλλά ἔρχεται κοντά μας, ἁπαλύνει τόν πόνο μας, καί θεραπεύει τίς ἀρρώστιες μας.

Αὐτό συνέβη καί στήν περίπτωσι τῆς συγκυπτούσης. Ἧλθε στή Συναγωγή καί «ἰδών αὐτήν ὁ Ἰησοῦς, ὁ «πανακής ἰατρός», ὁ Θεραπευτής, τῆς φώναξε καί τῆς εἶπε: «Γυναίκα, ἀπαλλάσσεσαι ἀπό τήν ἀρρώστια σου». Ἔβαλε πάνω της τά ἄχραντα χέρια Του καί ἀμέσως ἐκείνη ἀνορθώθηκε καί ἐδόξαζε τόν Θεόν(Λουκ. ιγ΄ 10-17).

Εἶδε ὁ ἀρχισυνάγωγος τή θεραπεία της καί, ὄχι μόνον, ὁ ὑποκριτής δέν χάρηκε, πού τό πνευματικό του αὐτό παιδί θεραπεύθηκε, ἔπαυσε νά ὑποφέρῃ, ἀλλά καί ἀγανάκτησε ἐναντίον της καί κυρίως ἐναντίον τοῦ Θεραπευτοῦ, διότι τήν θεράπευσε τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Καί ἀπευθυνόμενος, χωρίς ντροπή, στό ἀκροατήριόν του εἶπε: -Ὑπάρχουν ἕξι μέρες, πού ἐπιτρέπεται νά ἐργάζεται κανείς, μέσα σ’ αὐτές νά ἔρχεσθε καί νά θεραπεύεστε, καί ὄχι τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου-Τί ὑποκρισία, Θεέ μου!  Πῶς μᾶς ἀνέχεσαι, Φιλάνθρωπε Κύριε...

Ὁ Κύριος καυτηριάζει τήν Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισία καί τήν «ἐσχηματισμένην εὐσέβειαν».

Θέλει νά φέρῃ σέ συναίσθησι καί νά σώση καί αὐτόν τόν Ὑποκριτή, τό Φαρισαῖο, τόν ἀρχισυνάγωγο καί ἀμέσως τοῦ ἀπάντησε στήν ἄστοχη  καί ἀψυχολόγητη συμπεριφορά του καί τοῦ εἶπε: «Ὑποκριτά, ὁ καθένας ἀπό σᾶς τούς ὑποκριτές, δέν λύνει τό βόδι του καί τό γάϊδαρό του ἀπό τό παχνί τό Σάββατο καί πάει νά τά ποτίσῃ; Ἀσφαλῶς καί τά λύνει καί τά ποτίζει. Καί αὐτή ἡ δυστυχισμένη γυναίκα, πού εἶναι ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, παιδί τοῦ Θεοῦ, και τήν ὁποίαν ἔδεσε ὁ Σατανᾶς δεκαοκτώ χρόνια, δέν ἔπρεπε νά λυθῇ ἀπό αὐτά τά δεσμά τό Σάββατο;»

Μέ τά λόγια Του αὐτά ντροπιάσθηκαν οἱ ψεῦτες καί οἱ ὐποκριτές ἀντίπαλοί Του καί ὅλος ὁ κόσμος χαιρόταν μέ ὅλα τά θαυμαστά λόγια καί ἔργα, πού ἔκανε ὁ γλυκύς καί πρᾷος Ἰησοῦς.

Δυστυχῶς ζοῦμε σέ ἕνα κόσμο Ψευτιᾶς καί Ὑποκρισίας. Χάσαμε τήν οὐσία καί δίνουμε μάχες γιά τά τυπικά. Ὁ Χριστός ὅμως ἦλθε νά μᾶς λυτρώσῃ καί νά μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό τό Βόρβορο τῆς Ψευτιᾶς καί τῆς Ὑποκρισία, νά μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό τό βυθό τῆς Παραφροσύνης, Καί μᾶς πλησιάζει μέ τρυφερότητα καί στοργή καί μᾶς ἀποκαλύπτει τή ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ. Ἧλθε καί μᾶς ἀνεβάζει στό ὕψος τῆς δικῆς Του Ἀγάπης. Καί μᾶς διδάσκει πῶς, πραγματικά, ἁγιάζεται ἡ Ἡμέρα τοῦ Κυρίου, τό Σάββατο, ἡ Κυριακή καί ἡ κάθε μέρα. Μᾶς διδάσκει τό· Πῶς εὐαρεστεῖται ὁ Θεός, ὄχι μόνον μέ τόν πανάγιο λόγο Του, ἀλλά κυρίως μᾶς διδάσκει μέ τό παράδειγμά του. Εἷναι «τύπος καί ὑπογραμμός ἐν πᾶσι». Εἶναι φωτεινό  παράδειγμα σέ ὅλους ἐμᾶς, καί σέ ὅλα.

Ὁ Ἰησοῦς, χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας», «διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ διδάσκων τό

Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ» καί μᾶς καλεῖ νά ἀκολουθήσουμε τό παράδειγμά Του. Μόνον ἔτσι, μέ τή γνήσια ἀγάπη μας, μέ εὐεργεσίες ἁγιάζεται ἡ Ἡμέρα τοῦ κυρίου καί εὐαρεστεῖται ὁ Θεός καί ὄχι «μέ κεριά καί λιβάνια». Καί ὅπως λέγει ὁ ἐθνικός μας ποιητής Κ.Παλαμᾶς:

«Ὁ Χριστός θέλει νά καίγωνται γι’ αὐτόν καρδιές καί ὄχι κεριά καί μέ σταυρούς κανείς δέν τόν λατρεύει καί γονατίσματα βαριά. Γιατί λατρεύει τό Χριστό, ὅποιος  δίνει γιά τήν Πατρίδα τή ζωή, ὅποιος τόν γυμνωμένο κρυφοντύνει καί τόν πτωχό τόν ἐλεῖ, ὅποιος τήν ἀδικία κεραυνώνει, κι’ ἁγνό τό μέτωπο κρατεῖ κι’ ἔχει Θεό τήν Καλωσύνη μόνη, κι’ ἔχει Θεό τήν Ἀρετή».

Κι’ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί γνωρίζουμε ὅτι ἐνσάρκωσις τῆς Ἀγάπης καί πάσης Ἀρετῆς εἶναι ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ. Καί ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νἀ ἀφήσουμε τίς Ψευτιές καί τίς ὑποκρισίες καί γενικά τήν ἐσχηματισμένη εὐσέβεια, νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια Του καί νά ἁγιάζουμε τίς ἡμέρες, πού μᾶς χαρίζει ὀ Κύριος, μέ τήν ἐσταυρωμένη Ἀγάπη Του, θεραπεύοντας πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. Ὅπως Ἐκεῖνος, ἔτσι κι' ἐμεῖς ὀφείλουμε νά περιπατοῦμε ἐν ἀγάπῃ.

Εἴθε νά μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Κύριος  νά κάνουμε «Πρᾶξι» τήν ἀγάπη Του καί, ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ, λόγῳ καί ἔργῳ, νά Τόν δοξάζουμε σύν τῷ πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. Διότι Σ’ Αὐτόν καί μόνον Σ' Αὐτόν  ἀνήκει ἡ τιμή καί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.