Η ΕΚΤΡΩΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΟΛΩΧ

ΕΙΝΑΙ ΣΤΥΓΕΡΗ ΔΟΛΟΦΩΝΙΑ.

Ἡ  ἔκτρωσις, ἡ ἄμβλωσις, ἡ τεχνητή πρόωρη ἀποβολή τοῦ ἐμβρύου ἀπό τή μήτρα, ἡ τεχνητή αὐτή, καί αὐτόματη διακοπή τῆς ἐγκυμοσύνης εἶναι στυγερή δολοφονία, εἶναι ἀνθρωποθυσία στό Νέο Μολώχ.

Θά πρέπει νά σημειώσω ἐδῶ ὅτι οἱ ἀμβλώσεις, δυστυχῶς στή Χώρα μας, στήν καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας, ξεπερνοῦν τίς διακόσιες χιλιάδες (200.000) τό χρόνο καί, ἀναμφισβήτητα, ἀποτελοῦν τό πιο ὀξύ, τό πιό σοβαρό καί πολύπλευρο πρόβλημα, γιά τήν Πατρίδα καί πρέπει, ὄχι ἀπλῶς νά μᾶς προβληματίσῃ, ἀλλά νά μᾶς συγκλονίσῃ καί νά μᾶς ὁδηγήσῃ στή λῆψι δραστικῶν μέτρων, πρίν νά εἶναι ἀργά. Κινδυνεύουμε νά ἀφανισθοῦμε σάν Φυλή.

 Ἄς προσέξουμε  νά στηρίξουμε τήν ὀρθόδοξη ἑλληνική Οἰκογένεια. Καί ἡ Οἰκογένεια δέν στηρίζεται μέ τό  αὐτόματο διαζύγιο, μέ τόν πολιτικό Γάμο καί μέ τήν νομιμοποίησι τῶν ἀμβλώσεων, πού πραγματικά εἶναι δυναμίτης στά θεμέλιά της. 

Οἱ Ἀμβλώσεις εἶναι καυτό κοινωνικό πρόβλημα, πού περιμένει ἀμέσως τή λύσι του. Κάι ἡ λύσις δέν δίδεται μέ τή νομιμοποίησι τῶν ἀμβλώσεων, ἀλλά μέ τή σωστή διαπεδαγώγησι τῶν Νέων κυρίως, καί μέ τή λῆψι τῶν καταλλήλων μέτρων, γιά τήν ἐξάλειψι τῶν αἰτίων, πού ὁδηγοῦν στήν ἀποτρόπαιη, τή στυγερή καί ἀπάνθρωπη, στήν ἐγκληματική αὐτή πρᾶξι.

Κάθε συνειδητός, τίμιος ἄνθρωπος δέχεται ὅτι ἡ ὑλιστική θεώρησι τῆς ζωῆς, ὁ χαλαρός σύνδεσμος μέ τό Χριστό, ἡ ἔλλειψις τοῦ πνεύματος τῆς αὐταπαρνήσεως καί τῆς αὐτοθυσίας, εἶναι, δυστυχῶς, τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα τῆς τεχνοκρατικῆς, τῆς ἐξωφρενικῆς ἐποχῆς μας.

Μιά  ἀπό τίς βδελυρές συνέπειες τῆς τραγικῆς αὐτῆς πραγματικότητος εἶναι καί ἡ κακοποίησις τοῦ Σέξ, «ὁ Πανσεξουαλισμός», πού, κατά γενικήν ὁμολογία, ἀποτελεῖ τήν πιο κτηνώδη μορφή κυριαρχίας τοῦ ἀνθρώπου πάνω στόν ἄνθρωπο.

Τό πρόβλημα τῆς νομιμοποιήσεως τῶν ἐγκληματικῶν ἀμβλώσεων(ἐκτρώσεων) ξεκινάει ἀπό τόν ἀστόχαστον, τόν ἀπερίσκεπτο ἐλεύθερο Ἔρωτα καί ἀπό τίς  ἰδέες, γιά δῆθεν ἀπελευθέρωσι ἀπό κάθε ἠθική ἀξία.

Θά πρέπει, γιά ἀκόμη μια φορά, νά τονίσω ὅτι οἱ ἰδέες αὐτές, τά αἰτήματα αὐτά τῆς ἐποχῆς μας, γεννοῦν τόν ἀποτροπιασμό σέ κάθε τίμιον ἄνθρωπον.

Διότι ὁ ἐλεύθερος ἔρωτας, ἡ ἀποποινικοποίησις τῆς μοιχείας, ἡ μείωσις τοῦ ὁρίου ἡλικίας ἀποπλανήσεως τῶν ἀνηλίκων, τό «αὐτόματο Διαζύγιον» καί ἡ νομιμοποίησις τῶν Ἀμβλώσεων, συντελοῦν στή διάλυσι τῆς Οἰκογενείας καί  ἀποτελοῦν μιά ἁλυσίδα ἀνηθικότητος, πού ὁδηγεῖ στήν κακοποίησι καί ἀποθέωσι τοῦ Σέξ. 

    Ἡ ἄμβλωσις εἶναι δολοφονία, θυσία στό  Μολώχ.

Καί δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν πούμε, ὅτι  προπαγανδίζεται σήμερα καί μέσα στά Σχολεῖα ἡ ἀθεῒα καί ἡ ἀνηθικότητα και ὅτι ὑπάρχουν πολλοί ἄνθρωποι, πού ἔχασαν τόν ὀρθό προσανατολισμό τους καί ὑψώνουν σέ θεότητα τό κακοποιημένο σέξ  θυσιάζουν δέ, σάν σέ ἄλλο νέο Μολώχ, ζωντανές, ἀθῶες καί ἀνυπεράσπιστες ὑπάρξεις. Γιατί ἡ ἔκτρωσις (ἡ ἄμβλωσις) εἶναι δολοφονία, εἶναι ἀνθρωποθυσία στό Μολώχ.

Εἶναι πασίδηλον ὅτι ἡ ζωή εἶναι δικαίωμα καί δῶρον τοῦ Θεοῦ (πρβλ. Ψαλμ.127). Κανείς καί γιά ὁποιοδήποτε λόγο δέν ἐπιτρέπεται νά ἀφαιρῇ τή ζωή τοῦ ἄλλου. Ἡ καταστροφή μιᾶς ζωῆς γεννημένης ἤ μή γεννημένης ἀκόμη δέν δικαιολογεῖται μέ κανένα τρόπο. Ἡ ζωή τοῦ ἐμβρύου ἀρχίζει ἀπό τῆς συλλήψεως, εἶναι πραγματική καί ἀνθρωπίνη, ἀνήκει στό κοινωνικό σύνολο καί προστατεύεται. Κάτω ἀπό  αὐτή τήν προϋπόθεσι ἡ ἄμβλωσις, πράγματι, ἀποτελεῖ ἐκ προθέσεως ἀνθρωποκτονίαν.

Ἡ γυναῖκα δέν εἶναι «γεννητική μηχανή». Εἶναι προσωπικό της δικαίωμα νά κάνῃ ἤ νά μήν κάνῃ παιδί. Δέν ἔχει ὅμως κανένα ἀπολύτως δικαίωμα νά σκοτώνῃ τό παιδί, πού μέ τή θέλησί της συλλαμβάνει. Δέν τῆς ἀνήκει. Ἀπό τῆς συλλήψεώς του εἶναι μέλος τῆς κοινότητος.

«Κάθε ἀνθρώπινο ὄν, ἀκόμη καί τό παιδί μέσα στά σπλάγχνα τῆς μητέρας του, ἔχει δικαίωμα στή ζωή, πού ἔχει ἀμέσως  ἀπό τό Θεό, καί ὄχι ἀπό τούς γονεῖς ἤ ἀπό ὁποιαδήποτε κοινωνία ἤ καμμία ἀνθρώπινη ἐξουσία. Ἑπομένως δέν ὑπάρχει κανένας ἄνθρωπος, καμμία ἀνθρωπίνη ἐξουσία, καμμία ἐπιστήμη, καμμία ἰατρική «ὑπόδειξις» εὐγονίας, κοινωνικῶν, ἠθικῶν συνθηκῶν, πού νά ἠμπορῇ νά ἐξαγάγῃ ἤ νά ἀποδώσῃ οἱονδήποτε νομικό δικαίωμα ἔγκυρο στό νά διαθέσῃ ἀπ’ εὐθείας καί ἐλευθέρως μίαν ἀθῶα ἀνθρωπίνη ζωή, δηλαδή νά τήν διαθέσῃ γιά νά την καταργήσῃ, εἴτε ἐν προόψει ἑνός σκοποῦ, εἴτε ὡς μέσον γιά τήν ἀπόκτησι ἑνός σκοποῦ, πού καθ’ ἑαυτόν νά μήν εἶναι διόλου παράνομος...

Ἡ ζωή ἑνός ἀθώου εἶναι  ἄψαυστος καί κάθε ἄμεσος ἀπόπειρα ἤ προεπίθεσις ἐναντίον της παραβιάζει ἕνα ἀπό τούς βασικούς νόμους, χωρίς τούς ὁποίους δέν εἶναι δυνατή ἡ ἀσφάλεια τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας...

Ὑπεράνω παντός ἀνθρωπίνου νόμου και ὑπεράνω πάσης «ὑποδείξεως» ὀρθώνεται ἀπαράγραπτος και αἰώνιος ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ» (Πάπα Πίου  ΙΒ΄ λόγος πρός Μαίας 11).

Ἡ ἄμβλωσις ἐγκυμονεῖ κινδύνους γιά τή γυναῖκα.

Ἡ νομιμοποίησις τῶν ἀμβλώσεων δέν εἶναι μια ἐπί πλέον διαβεβαίωσις ἐλευθερίας, γιά τή γυναῖκα. Οὐσιατικά εἶναι μιά νομιμοποιημένη ὑποδούλωσι, πού καθιστᾶ τή γυναῖκα ὄργανο ἱκανοποιήσεως τοῦ

σεξουαλικοῦ ἐνστίκτου, μέ φοβερές συνέπειες, γιά τή ζωή, τήν ὑγεία καί τήν ψυχοσωματική της ἰσορροπία.

Εἶναι δεκτόν ἀπό τή σύγχρονη ἰατρική ἐπιστήμη ὅτι κάθε μέθοδος, πού ἐφαρμόζεται καί σήμερα γιά τήν ἄμβλωσι δημιουργεῖ κινδύνους, γιά τή ζωή τῆς ἐγκύου. Οἱ κινδυνοι προέρχονται ἀπό τήν ἴδια τή μέθοδο ἤ πηγάζουν ἀπό τά ἄτομα, πού ὑποβάλλονται στίς ἀμβλώσεις. Τά θανατηφόρα περιστατικά εἶναι πολλά καί προέρχονται ἀπό τή νάρκωσι, ἀπό σηπτικές ἐπιπλοκές, μετεγχειρητικές αἱμορραγίες, ἀπό διάτρησι τῆς μήτρας, ὅπως καί ἀπό ἀνακοπή ἤ ἀερώδη ἐμβολή. Ἄλλες μή θανατηφόρες ἐπιπλοκές, πού παρουσιάζονται κατά τήν ἄμβλωσιν εἶναι φλεγμονές τῶν γεννητικῶν ὀργάνων, θρομβοφλεβίτιδα, ἐνδομητρίωσι, ἀνωμαλίες τῆς περιόδου, περιτονίτιδα, στείρωσι κ.λ.π.  Καί πάνω ἀπό ὅλα ἡ Ἄμβλωσις εἶναι στυγερή δολοφονία τοῦ ἀθώου βρέφους στήν κοιλιά τῆς μητέρας του, ἀπό τήν ἴδια τή μητέρα του.

Ἐκτός ὅμως ἀπό τίς φοβερές ἐπιπτώσεις, πού ἔχει στή γυναῖκα ἡ ἐγκληματική ἄμβλωσις ( ἔκτρωσις), εἶναι καί ἀντίθετη πρός τή θέλησι τῆς πλειονότητος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Γιατί ὄχι μόνον ἀπό θρησκευτική καί ἠθική ἄποψι, ἀλλά καί ἀπό κοινωνική, ἰατρική καί νομική ἄποψι ἡ ἐγκληματική ἄμβλωσις εἶναι ἀνθρωποκτονία ἐκ προθέσεως.   Εἶναι γενοκτονία καί σφαγιασμός ἀθώων ὑπάρξεων, πού ἐξυπηρετεῖ σκοτεινές Δυνάμεις, πού ἀποβλέπουν ὅχι μόνον στή μείωσι τοῦ πληθυσμοῦ, ἀλλά, γιά μᾶς τούς Ἕλληνες,  ἀποβλέπουν στόν ἀφανισμό τῆς Φυλῆς μας.

Ἡ Διάταξι, γιά τή νομιμοποίησι τῶν ἀμβλώσεων πέρασε σάν ἐμβόλιμη, «δίκην τσόντας», στό νομοσχέδιο «Περί μεταμοσχεύσεων βιολογικῶν οὐσιῶν ἀνθρωπίνης προελεύσεως», ὡσάν νά ἐπρόκειτο, γιά κάτι ὁλότελα ἀσήμαντο. Κι’ αὐτό δέν τό συγχωρεῖ εὔκολα, στούς ἐκπροσώπους του ὁ  ξύπνιος ἑλληνικός Λαός. Ἡ Διάταξις ἐξάλλου εἶναι ἀντισυνταγματική, γιατί , ὄχι ἁπλῶς δέν προστατεύει, ἀλλά ἀντίθετα σκοτώνει τή μητρότητα.

Τό σύνταγμα τοῦ 1975, στό ἄρθρο 21,1 ὁρίζει ρητά ὅτι «Ἡ Οἰκογένεια, ὡς θεμέλιον τῆς συντηρήσεως καί προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους. ὡς  ὁ γάμος, ἡ μητρότης καί ἡ παιδική ἡλικία τελοῦν ὑπό τήν προστασίαν τοῦ Κράτους».

Ὑπάρχει κανείς συνετός, σώφρων ἄνθρωπος, πού νά νομίζει ὅτι ἡ νομιμοποίησις τῶν ἀμβλώσεων, ἡ δολοφονία ἀνυπεράσπιστων καί ἀθώων ὑπάρξεων, πρίν ἀκόμη γεννηθοῦν, εἶναι προστασία τῆς μητρότητος καί τῆς παιδικῆς ἡλικίας ἀπό μέρους τοῦ Κράτους; Ἡ Διάταξις πρέπει ἀμέσως νά καταργηθῇ.
Στό Τμῆμα διακοπῶν τῆς Βουλῆς τότε, μόνον δύο Βουλευτές τάχθηκαν ἐναντίον τῆς Διατάξεως, γιά τήν
νομιμοποίησι τῶν ἀμβλώσεων. Μόνον δύο τίμησαν τό ἀξίωμά τους καί εἶναι ἄξιοι παντός ἐπαίνου, γιατί μέ θάρρος εἶπαν την ἀλήθεια καί ἀντιτάχθηκαν στην ἁμαρτία.
Ὁ Βουλευτής τῆς Ν.Δ. κ. Λ.Ι. Γαλῆς χαρακτήρισε τήν ἄμβλωσι σάν δολοφονία λέγοντας ὅτι «ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου δέν ἀρχίζει ἀπό τόν τοκετό, ἀλλά ἀπό τῆς κυήσεως. Ἐάν κατά τή διάρκεια τῆς κυήσεως κάνουμε διακοπή αὐτό εἶναι δολοφονία».
Ἐπίσης ὁ ἀνεξάρτητος Βουλευτής Θεσσαλονίκης κ. Σ. Παπαθεμελῆς, ἐκτός τῶν ἄλλων, εἶπε τά ἑξῆς: «Μέ βρίσκει εὐθέως ἀντίθετο ἡ διαδικασία, πού ἐπιλέχθηκε γιά τήν νομιμοποίησι τῶν ἀμβλώσεων αὐτῶν. Ἡ συγκεκριμένη διάταξι, παρενεβλήθη «δίκην  τσόντας» στό νομοσχέδιο...Πιστεύω ἐξ ἄλλου ὅτι μέ τόν τρόπο αὐτό, ψευδονύμως εἰσάγεται ἡ καθολική νομιμοποίησι τῶν ἀμβλώσεων, ὅπως πολλοί κύριοι συνάδελφοι πρότειναν. Ἐάν ἡ πλευρά πού θέλει τή νομιμοποίησι αὐτή, ἰσχυρίζεται ὅτι τήν ὑποστηρίζει κάποτε ἡ ὑποκρισία πού ὑπάρχει, εἶμαι ὑποχρεωμένος νά τονίσω, ὅτι καί ὁ τρόπος τῆς εἰσαγωγῆς τῆς σημερινῆς διατάξεως, εἶναι νέος Φαρισαϊσμός. Ἄλλωστε δέν πρόκειται νά προσφέρη τίποτε περισσότερο ἀπό ὅτι προσφέρει τό ἄρθρο 304 παρ.4 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος. Ἀντίθετα καθιερώνουμε μία ἀρχή γιά νά εἰσαχθοῦν στό μέλλον καί μερικώτερες ἄλλες καινοτομίες, μέ τίς ὁποῖες
δέν συμφωνεῖ ὁ ἑλληνικός λαός».
Οἱ ἰσχυρισμοί ἐκείνων, πού ὑποστηρίζουν τήν νομιμοποίησι τῆς ἐγκληματικῆς ἀμβλώσεως εἶναι «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις». Ὅλες οἱ περιπτώσεις τῆς θεραπευτικῆς ἀμβλώσεως καλύπτονται ἀπό τό ἄρθρον 304 τοῦ ἑλληνικοῦ Ποινικοῦ Κώδικος.
Θά πρέπει νά τονίσω ἐδῶ ὅτι καί ἡ ἐγκληματκή ἄμβλωσις ἐξυπηρετεῖ σκοπούς τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων.
Καί εἶναι καιρός νά καταλάβουν οἱ ἁρμόδιοι φορεῖς ἐγκαίρως τό δημογραφικό πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος καί νά  πάρουν τά κατάλληλα μέτρα, πρίν νά εἶναι ἀργά. Νά ἐνισχύσουν τήν ἑλληνική Οἰκογένεια καί νά προστατεύουν προγεννητικῶς, περιγεννητικῶς καί μεταγεννητικῶς τίς Ἑλληνίδες Μητέρες. Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουν οἱ Ἁρμόδιοι  ὅτι τό κ ε ν ό ν δέν ἀναπληρώνεται ἀπό Ἀλβανους, Πακιστανούς, Ἀφγανούς καί ἄλλους ἀλλοδαπούς λαθροεισβολεῖς. Οἱ Ἕλληνες γεννιοῦνται ἀπό Ἕλληνες γονεῖς, δέν γίνονται. Καί οἱ βάρβαροι, βάρβαροι γεννήθηκαν καί βάρβαροι θά μείνουν, δέν μποροῦν νά γίνουν Ἕλληνες. Οἱ Γραικύλοι, οἱ ἀνεγκέφαλοι καί οἱ πληρωμένοι Ἐφιάλτες, πού νομίζουν ὅτι μέ ἐκτρώσεις κλπ. θά ἀφανίσουν την Ἑλλάδα, π λ α ν ῶ ν τ α ι.
Δέν θά περάσουν οἱ ψευτοελληνοποιήσεις  εἶναι καρκινώματα στό σῶμα τῆς ἀθάνατης Ἑλλάδος. Ὁ Θεός δέν θά ἐπιτρέψῃ τόν ἀφανισμό μας. Εἶναι μαζί μας ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ καί ἡ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ σκεπάζουν τήν Ἑλλάδα.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ὅμως κι’ ἐμεῖς οἱ νεοέλληνες νά ξυπνήσουμε καί νά καθαρίσουμε τήν ψυχή, τή ζωή καί τήν Πατρίδα ἀπό κάθε δυσωδία, ἀπό κάθε βρωμιά.

Δέν ἐλευθερωθήκαμε ἀπό τήν Τουρκιά, γιά νά ὑποδουλωθοῦμε στήν κοπριά τῆς Εὐρώπης καί  στή δυσωδία τῆς Παγκοσμιοποιήσεως. Εἷναι καιρός νά δώσουμε τή μάχη, νά πολεμήσουμε, γιά νά Φυλάξουμε στήν καρδιά μας  τό ΧΡΙΣΤΟ καί ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ καί νά εἴμαστε σίγουροι ὅτι καί ὁ ΚΥΡΙΟΣ  ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ  ΜΑΖΙ ΜΑΣ. Καί εἶναι βέβαιον ὅτι οἱ ἐχθροί μας καί  ἐχθροί τοῦ Θεοῦ, «Οὗτοι μετά τοῦ Ἀρνίου  πολεμήσουσι, καί τό Ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι Κύριος  κυρίων ἐστί καί Βασιλεύς βασιλέων, (νικήσουσι δέ) καί οἱ μετ’ αὐτοῦ κλητοί και ἐκλεκτοί καί πιστοί»

                                                             (Ἀποκ. ιζ΄ 14).

Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΘΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ, ΜΑΚΡΟΘΥΜΟΣ ΚΑΊ ΠΟΛΥΕΛΕΟΣ

ΧΡΕΟΣ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ

Η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΚΙ’ Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ.

Μέ  φόβο, μέ δέος ἀναφέρομαι στό Θεό καί τολμῶ νά πῶ ὅ, τι νοιώθω. Προσπαθῶ νά διατυπώσω  τήν πίστι μου στόν Πάντων Ἐπέκεινα, στόν Πανταχοῦ Παρόντα, τόν Πάνσοφον Δημιουργόν τοῦ Σύμπαντος καί νά ἐκφράσω τό λόγο, πού μέ στηρίζει καί μέ συντηρεῖ στή ζωή. Καί ἐξομολογοῦμαι ὅ, τι αἰσθάνομαι. Ἐξομολογοῦμαι δηλαδή, ὅτι ἐάν ὑπάρχω στή ζωή ἐγώ, ὁ ἐλάχιστος καί γυμνός, ὁ ἐλεεινός καί πτωχός, ἀλλά καί ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότης, ὑπάρχουμε, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά «ἕνεκεν τῆς δήξης τοῦ Ὀνόματος Αὐτοῦ», ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἕνας καί μόνος ἀληθινός Θεός, «ὁ πάντα συνέχων τῷ βουλήματι Αὐτοῦ» καί διότι εἶναι Ἀγαθός καί μεταδοτικός τοῦ Ἀγαθοῦ, Μακρόθυμος καί πολυέλεος.

Τρανοτάτη ἀπόδειξις τῆς ἀγαθότητός Του, τοῦ Ἐλέους καί τῆς Μακροθυμίας Του εἶναι ὅτι «τόν Υἱόν αὐτοῦ  τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. γ΄16), καί ὅτι,  ὅπως λέγει ὁ Παῦλος· Συνίστησι τήν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς

ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστός

ὑπέρ ἡμῶν ἀπέθανε» (Ρωμ. ε΄8). 

Ἔρχεται ὁ Χριστός, ὁ ἀληθινός Μεσσίας, ἐνσαρκώνεται ἡ ἀγαθότης, ἡ ἀγάπη, τό Ἔλεος, ἡ εὐσπλαγχνία καί  ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ. Γίνεται, γιά χάρι μας τύπος καί ὑπογραμμός ἐν πᾶσι. Γίνεται ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή. Καί προπορεύεται Ἐκεῖνος, ὁ Ἀναμάρτητος, ἐπί τῆς Ὁδοῦ ἀπό τό· «κατ’εἰκόνα», εἰς τό · «καθ’ ὁμοίωσιν», μακροθυμῶν, «ἵνα τήν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα, φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσι». Ἔρχεται, ὄχι, γιά νά κρίνῃ, ἀλλά νά σώσῃ τόν κόσμον. «Διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν» (Ματθ. δ΄23) καί τονίζει ὅτι μόνον μέ καλές πράξεις, μέ θυσίες καί  μέ εὐεργεσίες λατρεύεται καί δοξάζεται ὁ Θεός, «ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ»( Α΄ Πέτρ. β΄21).

Ὁ Λυτρωτής καί Εὐεργέτης, μᾶς ὑποδεικνύει τήν Ὁδόν τῆς Ζωῆς περιπατῶν ἐν ἀγάπῃ, ἵνα καί ἡμεῖς περιπατήσωμεν. Μᾶς διδάσκει, μέ ὁλόκληρη τήν ἐπί γῆς εὐεργετική Πορεία Του, τό ΧΡΕΟΣ μας πρός τόν Θεόν. Καί ΧΡΕΟΣ  μας εἶναι ἡ εὐγνωμοσύνη καί ἡ Εὐχαριστία μας πρός τόν Θεόν, γιά τήν ἄφατον Αὐτοῦ Μακροθυμίαν, γιά τό ἄπειρον Ἔλεός Του, γιά τήν ἄπειρη ἀγάπη του καί τίς ἀναρίθμητες, ἀφανεῖς καί φανερές, Εὐεργεσίες Του.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συνιστᾶ σέ ὅλους μας καί λέγει: «Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντί εὐχαριστεῖτε·  τοῦτο γάρ θ έ λ η μ α Θεοῦ  ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς» (Α΄ Θεσσαλ. ε΄ 16-18).

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, θεραπεύων τόν ἐκ γενετῆς τυφλόν, μᾶς διδάσκει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ὀρθήν ἀντιμετώπισιν τοῦ πάσχοντος συνανθρώπου μας καί ἀφ’ ἑτέρου τό Χρέος τοῦ εὐεργετηθέντος ἀνθρώπου πρός τόν Εὐεργέτην Θεόν. Καί τονίζει ὅτι δέν εἶναι ὀρθή ἀντιμετώπισις,  πρό τοῦ πάσχοντος κάνῃ οἱ κρίσεις, ἀνακρίσεις καί  κατάκρισι τοῦ πάσχοντος, ὅσον καί ἄν ἔφταιξε. Ὀρθή ἀντιμετώπισις εἶναι ἡ θεραπεία, ἡ  ἴασις, τό ξερίζωμα τῆς αἰτίας, πού προκαλεῖ τή δυστυχία, τήν ἀρρώστια, τόν ἐξευτελισμό τοῦ ἀνθρώπου.

Ὑπογραμίζει δέ τό ΧΡΕΟΣ τοῦ εὐεργετηθέντος.  Καί τονίζει ὅτι Χρέος τῶν εὐεργετηθέντων εἶναι ἡ εὐγνωμοσύνη, ἡ Εὐχαριστία στό Θεό, πού εἶναι ἀγαθός καί μεταδοτικός τοῦ Ἀγαθοῦ, μακρόθυμος καί πολυέλεος.

Φέρει δέ, ὡς ἐνδεικτικόν παράδειγμα, τό παράδειγμα τοῦ εὐγνώμονος ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, ὁ ὁποῖος, ὄχι ἁπλῶς εὐχαρίστησε τόν Θεόν, γιά τή θεραπεία Του, ἀλλά ὑπέμεινε τίς ἀνακρίσεις  καί τό μῖσος τῶν ὑποκριτῶν  Ἀρχιερέων, Γραμματέων καί Φαρισαίων, καί μετά ὑποδειγματικῆς παρρησίας ὡμολόγησε τήν ὑπό τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ Θεραπεία του καί ἐστιγμάτισε τήν Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισία, τῶν διωκτῶν τοῦ Ἰησοῦ, 

Ἀρχιερέων, Γραμματέων καί Φαρισαίων, τῶν μετέπειτα Σταυρωτῶν τοῦ Χριστοῦ, καί μέ θάρρος καί παρρησία πολλή διεκήρυξεν ὅτι, ὁ θεραπευτής του. εἶναι ὁ ἀληθινός Μεσσίας, κατέδειξεν δέ τό κατάπτυστον τῆς συμπεριφορᾶς τῶν ἐπικριτῶν του.

Ὁ Χριστός θεραπεύει καί δέν περιμένει εὐχαριστίες.

Οἱ Φαρισαῖοι δέν χαίρονται μέ τή θεραπεία τοῦ συνανθρώπου τους, ἀλλά, ὡς τυφλοί ὁδηγοί, διϋλίζοντες  τόν κώνωπα, τήν δέ κάμηλον καταπίνοντες (Ματθ. κγ΄ 24), ἀνακρίνουν τόν θεραπευθέντα πρώην τυφλόν, καί κατηγοροῦν τόν Μεσσίαν, ὡς παραβάτην τοῦ Νόμου, ὅτι δέν τηρεῖ τό Σάββατον, διότι ἐποίησε πηλόν καί ἐπέχρισε τούς ὀφθαλμούς τοῦ τυφλοῦ καί τόν θεράπευσε τήν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου... Ὦ τῆς παραφροσύνης ! ...

Ρωτοῦν τόν πρώην τυφλόν ἐπανειλημένως· Τί ἐποίησέ σοι; Ρωτοῦν τούς γονεῖς τοῦ θεραπευθέντος. Προσπαθοῦν νά βροῦν κατηγορίαν κατά τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλά εἰς μάτην. Διότι ὁ Θεραπευθείς, εὐγνώμων στό Θεό, ὅταν τοῦ εἶπαν ὅτι ὀ Ἰησοῦς εἶναι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, ἐξανέστη  καί ὡμολόγησε, μέ παρρησία τήν πίστιν του στό Μεσσία καί εἶπε: «Εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἕν οἶδα, ὅτι τυφλός ὤν ἄρτι βλέπω».  Καί ὅταν τόν ξαναρώτησαν· Πῶς ἤνοιξέ σου τούς ὀφθαλμούς; Μέ θάρρος τούς ἀποκρίθηκε: «Σᾶς εἶπα ἤδη καί δέν δώσατε προσοχή. Γιατί θέλετε πάλιν νά τό

ἀκούσετε;  Μήπως θέλετε καί σεῖς νά γίνετε μαθηταί Του;» Τότε οἱ πωρωμένοι τόν ἔβρισαν καί τοῦ εἶπαν· 

« Σύ εἶσαι μαθητής ἐκείνου, ἐμεῖς εἴμαστε μαθητές τοῦ Μωϋσέως. Ἐμεῖς ξέρουμε ὅτι στόν Μωϋσῆ ἐμίλησεν ὁ Θεός, ἀλλά γι’ αὐτόν δέν ξέρουμε ἀπό ποῦ εἶναι». Τότε ὁ θεραπευθείς ἄνθρωπος, μέ παρρησία, τούς ἀποκρίθηκε: 

«Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό ἐκπληκτικόν, τό ἄξιον θαυμασμοῦ, ὅτι σεῖς δέν ξέρετε ἀπό ποῦ εἶναι, καί ὅμως μοῦ ἄνοιξε τά μάτια, μοῦ χάρισε τό φῶς μου.

Ξέρουμε δέ ὅτι ὁ Θεός ἁμαρτωλῶν οὐκ ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβής ᾖ καί τό θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει. Ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμούς τυφλοῦ γεγεννημένου. Ἐάν, λοιπόν, αὐτός δέν ἦταν ἀπό τόν Θεόν, ἐάν δέν ἦταν ὁ ἀληθινός Μεσσίας, δέν θά μποροῦσε νά κάνῃ τίποτε».

Τότε ἐφρύαξαν οἱ Ὑποκριτές, τά γεννήματα ἐχιδνῶν, οἱ Γιοί τῆς Παραφροσύνης καί, μέ ἀλαζονία καί χωρίς ντροπή. τόν πέταξαν ἔξω ἀπό τή συναγωγή τους,  μέ ὕβρεις: Σύ γεννήθηκες ὁλόκληρος μέσα στήν ἁμαρτία καί  σύ διδάσκεις ἡμᾶς;

Καί δυστυχῶς αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ἀναίσχυντοι Ψεύστες καί Ὑποκριτές, οἱ Χλευαστές (Letsim), οἱ Σταυρωτές τοῦ Χριστοῦ, οἱ  διῶκτες τῶν Μαθητῶν Του, ὑπάρχουν σέ κάθε ἐποχή. Αὐτοί διώκουν, δολίως καί χωρίς ἴχνος ντροπῆς, κάθε δίκαιο καί πιστό, πού ἔχει παρρησία καί ὁμολογεῖ τήν Πίστιν του στό Θεό. Ὑπάρχουν πολλοί παρείσακτοι ψευδάδελφοι, καί πολλοί ἀντίχριστοι ἀνάμεσά μας. Ὑπάρχουν πολλοί, πού δέν προσέχουν στόν ἑαυτό τους, πού δέν προσεύχονται καί δέν ἐργάζονται , ἀλλά περιεργάζονται. Δέν ἐνδιαφέρονται γιά τόν πνευματικό τους  καταρτισμό, ἀλλά ἐνδιαφέρονται γιά ξένες ὑποθέσεις καί δημιουργοῦν προβλήματα. Καί, πολλοί ἀπό μᾶς, κρίνουμε καί κατακρίνουμε καί καταδικάζουμε τούς ἄλλους. Δέν ἀκολουθοῦμε τήν Ὁδό, πού χάραξεν ὁ Χριστός, «τήν Ὁδόν τῆς Πίστεως διά τῆς ἀγάπης ἐνεργουμένην». Δέν ἔχουμε ἐπιείκεια. Δέν ἀντιμετωπίζουμε τούς πάσχοντας, μέ ἀγάπην, θεραπεύοντας «πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ». Δέν δοξάζουμε τόν Εὐεργέτη Θεόν μέ ἔργα ἀγάπης καί καλωσύνης. Πολλοί δέν θέλουμε νά μιμηθοῦμε τόν Χριστόν. Δέν θέλουμε νά μάθουμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι Ἀγαθός καί μεταδοτικός τοῦ Ἀγαθοῦ, Μακρόθυμος καί Πολυέλεος. Δέν θέλουμε νά κατανοήσουμε τό ΧΡΕΟΣ μας, πού εἶναι ἡ Εὐγνωμοσύνη καί ἠ Εὐχαριστία μας στό Θεό, στόν Ὁποῖον ὀφείλουμε τό εἶναι, τήν ὕπαρξί μας, τή ζωή μας, τά πάντα.

Καί δέν θέλουμε, ὡς ὁ  θεραπευθείς τυφλός, νά ὁμολογήσουμε τήν Πίστιν μας στόν ἀληθινόν Μεσσίαν. Νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό. Νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης του καί νά τό κάνουμε στή ζωή μας «πρᾶξι». ΕΧΟΥΜΕ  ΧΡΕΟΣ νά μή

δηλειάζουμε μπροστά στούς ἀνθρώπους τῆς Ψευτιᾶς καί τῆς Ὑποκρισίας, ὅποιοι κι’ ἄν εἶναι, ὅπου κι’ ἄν στέκονται. Νά μή φοβώμαστε. Νά κηρύττουμε τήν Ἀλήθεια. Νά ὑπερασπιζώμαστε τήν Ὀρθοδοξία τῆς Πίστεως καί Ζωῆς, ἀδιαφορῶντας, γιά τούς διωγμούς καί τίς θλίψεις, καί τό ἄν μᾶς ἀποβάλλουν οἱ σύγχρονοι Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι, οἱ Ὑποκριτές. Νά εἴμαστε σίγουροι, ὅπως ὁ ὁμολογητής πρώην τυφλός καί θεραπευθείς ἀπό τόν Κύριο. Ὅταν τόν πέταξαν ἔξω ἀπό τή Συναγωγή τους οἱ τότε Φαρισαῖοι, ἀμέσως βρέθηκε στήν ἀγκαλιά τοῦ Χριστοῦ. 

Ἔτσι ἀκριβῶς θά συμβῆ καί σήμερα. Εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ  Χριστός, «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας», θά βραβεύσῃ τήν ὁμολογίαν τῆς Πίστεώς μας. Καί ἄν  μᾶς ἀποβάλλουν οἱ σύγχρονοι Φαρισαῖοι, οἱ Σταυρωτές τοῦ Χριστοῦ, θα μᾶς δεχθῇ Ἐκεῖνος στήν ἀγκαλιά Του καί θά ἐμφανισθῇ καί σέ μᾶς. Ὑπάρχει τίποτε πιό σπουδαῖο, πιό πολύτιμο στή ζωή μας ἀπό αὐτή τή Φανέρωσι;

Πῶς μπορῶ νά ἐκφράσω καί περιγράψω τή χαρά, πού νοιώθει ὁ πιστός, ὅταν ἀξιωθῇ νά βρεθῇ μπροστά Κύριο καί ὁ  Κύριος ἐμφανισθῇ σ' αὐτόν  καί συνομιλήσῃ μαζί Του καί νά τόν ἐρωτήσῃ: «Σύ πιστεύεις εἰς τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ; Καί αὐτός νά ἔχῃ τή χαρά νά ἀπαντήσῃ: «Καί τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς Αὐτόν;» καί δεχθῇ  τή διαβεβαίωσι τοῦ Ἰησοῦ:

«Καί ἑώρακας αὐτόν καί ὁ λαλῶν μετά σοῦ Ἐκεῖνος ἐστίν» (Ἰωάν. θ΄ 35-37). Ναί. Ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι.

Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἄπειρη Δικαιοσύνη καί ἄπειρη ἀγάπη καί ὅτι τά πάντα, τά ὀφείλουμε στήν ἀγαθότητα καί τή μακροθυμία Του καί ἔχουμε ΧΡΕΟΣ  νά διακηρύττουμε τήν Πίστιν καί τήν εὐγνωμοσύνην μας στό Θεό μέ παρρησία. Διότι Σέ  Αὐτόν ὀφείλουμε τήν ζωήν, τήν πνοήν καί τά πάντα καί Σέ Αὐτόν ἀνήκει ἡ τιμή καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΗ ΓΗ

Η  Δ Ο Ξ Α  Τ Ο Υ  Θ Ε Ο Υ

«Καί παράγων ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν εκ γενετῆς. Καί ἠρώτησαν αὐτόν οἱ μαθηταί αὐτοῦ λέγοντες· Ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἤ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλός γεννηθῇ;
Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ. Ἀλλ’  ἵνα φανερωθῇ τά ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ· ... ταῦτα εἰπών ἔπτυσε χαμαί καί ἐποίησε πηλόν ἐκ τοῦ πτύσματος, καί ἐπέχρισε τόν πηλόν ἐπί τούς ὀφθαλμούς τοῦ τυφλοῦ. Καί εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε νίψαι εἰς τήν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ,...» (Ἰωάν. θ΄ 1-7).

Σ’ αὐτή τήν περικοπή διαγράφεται ἡ στάσις καί ἡ συμπεριφορά τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου τούτου, μπροστά στόν πάσχοντα συνάνθρωπον καί ὁρίζεται ἀπό τόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁποῖα πρέπει νἆναι ἡ  συμπεριφορά τῶν πιστῶν, πρός τόν πάσχοντα πλησίον.

Ὁ κόσμος, πού βρίσκεται μακράν τοῦ Θεοῦ, ἀντιμετωπίζει τόν πάσχοντα ψυχρά, χωρίς ἀγάπη, μέ σκληρότητα, τόν κρίνει, τόν ἀνακρίνει καί, χωρίς ντροπή, τόν εἰρωνεύεται,  λέγοντας: Ἤθελές τα, ἔπαθές τα. Ὅπως ἔστρωσες, ἔτσι καί θά κοιμηθῇς. Ἄς πρόσεχες. Εἶδες, ποῦ σέ ὡδήγησε ἡ κακή σου συμπεριφορά, οἱ ἁμαρτίες σου ἤ οἱ ἁμαρτίες τῶν γονέων σου; Καί πολλά ἄλλα εὐτράπελα.

Ὁ κόσμος, χωρίς Θεόν, ἐγκαταλείπει καί καταδικάζει τόν πάσχοντα, «τόν περιπεσόντα εἰς τούς ληστάς -δαίμονας, ἡμιθανῆ» , χωρίς ἔλεος.

Ἔρχεται ὅμως ὁ Χριστός καί θεραπεύει τήν προβληματική μας συμπεριφορά. Μᾶς καθορίζει τόν ὀρθό τρόπο ἀντιμετωπίσεως τοῦ πάσχοντος συνανθρώπου μας.

Ὁ Κύριος μᾶς ἀπαγορεύει νά κρίνουμε καί νά ἀνακρίνουμε, νά δικάζουμε καί νά καταδικάζουμε τόν ἐμπερίστατο ἀδελφό καί μᾶς ὑπαγορεύει τόν ὀρθό τρόπο ἀντιμετωπίσεως τοῦ πάσχοντος. Μέ τό προσωπικό Του παράδειγμα, μᾶς προστάσσει νά θεραπεύουμε  τήν ἀρρώστια, τή στέρησι, καί γενικά τήν ἀνάγκη τοῦ συνανθρώπου μας, μέ γνήσια ἀγάπη καί τρυφερότητα, πρός δόξαν Θεοῦ.

Στήν ἀπορία τῶν μαθητῶν του ὁ Κύριος εἶπε:

Ὅταν βρίσκώμαστε μπροστά στόν πάσχοντα συνανθρωπό μας δέ ἐξετάζουμε ποιός ἁμάρτησε, γιά νά περιέλθῃ σ’ αὐτήν τήν ἀνάγκη. Ἄν ἁμάρτησε αὐτός ἤ οἱ γονεῖς του, ἀλλά προσπαθοῦμε, νά σταθοῦμε κοντά του μέ τρυφερότητα καί νά πλύνουμε τίς πληγές, νά περιδέσουμε τά τραύματά του, νά θεραπεύσουμε τήν ἀνάγκη του, νά τόν στηρίξουμε, νά τόν κάνουμε καλά. Προσπαθοῦμε, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, νά τόν βοηθήσουμε νά ξεριζώσῃ ἀπό τήν ψυχή καί ἀπό τή ζωή του τά αἴτια, πού τόν ὡδήγησαν σ’ αὐτή τήν ἀθλιότητα, σ’ αὐτόν τόν πόνο.

Ὁ Κύριος, ὁ καινός ἄνθρωπος, ὁ νέος Ἀδάμ, τύπος καί ὑπογραμμός, σέ ὅλους μας, μπροστά στόν ἐκ γενετῆς τυφλόν, δέν ἐξετάζει   τό ποιός ἔφταιξε. Ἀλλά τονίζει σέ ὅλους μας, τόν τελικό σκοπό τῆς ζωῆς μας, σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία, καί λέγει ὅτι τελικός σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ, καί εἶπε: Ἐγώ πρέπει νά κάνω τά ἔργα Ἐκείνου, πού μέ ἔστειλε στόν κόσμο ἐν ὅσω εἶναι ἡμέρα, ἐφ’ ὅσον ζῶ εἰς τήν παροῦσα ζωήν. Ἔρχεται νύκτα, κατά τήν διάρκεια τῆς ὁποίας κανείς δέν μπορεῖ νά ἐργασθῇ. Ὅσον καιρόν εἶμαι στόν κόσμο, εἶμαι τό φῶς τοῦ κόσμου.

Καί ὅταν «ὁ πλάσας τόν ἄνθρωπον, χοῦν λαβών ἀπό τῆς γῆς»(Γενέσ. β΄ 7),  εἶπεν αὐτά, ἔπτυσε χάμω καί ἔκαμε πηλόν καί ἔχρισε μέ αὐτόν τά μάτια τοῦ τυφλοῦ καί τοῦ εἶπε: Πήγαινε πλύσου εἰς τήν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ. Καί ὁ τυφλός ὑπήκουσε. Πῆγε, πλύθηκε καί ἐπέστρεψε βλέπων (Ἰωάν. θ΄ 3-7). Καί ἔτσι ἐφανερώθηκαν τά ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ.

Ἡ τύφλωσις, ἡ ἀνημπόρια, ἡ ἔνδεια, ἡ φτώχια, ἡ ἀρρώστια καί γενικά ἡ ἀνάγκη τοῦ συναθρώπου μας, γίνεται «ὕλη εἰς τό αὐτεξούσιον». Μᾶς βοηθεῖ   νά σταθοῦμε κοντά στόν συνάνθρωπόν μας, ὅπως θέλει ὁ Θεός, μέ ἀγάπη, μέ Καλωσύνη, καί νά θεραπεύσουμε  τήν ἀνάγκη του.

Νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ καί ὅτι ὁ Θεός δοξάζεται μέ «πράξεις ἀγάπης» καί ὄχι μέ ἀνακρίσεις, κρίσεις καί κατακρίσεις, οὔτε μέ περιφρόνησι καί ἐξευτελισμούς τῶν ἀδυνάτων ἀδελφῶν, ὅσον κι’ ἄν εἶναι φταῖχτες. Ὁ Θεός εἶναι Ἔλεος. Καί θέλει νά ἔχουμε Ἔλεος. Καί ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος λέει ὅτι «θἆναι  ἄσπλαγχνη, ἀνελέητη ἡ κρίσις, πρός ἐκεῖνον, πού δέν ἔδειξε στή ζωή του ἔλεος, εὐσπλαγχνία πρός τούς δυστυχεῖς συναθρώπους του» : «Ἡ κρίσις ἀνέλεος τῷ μή ποιήσαντι ἔλεος» (Ἰακ. β΄13), διότι «Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Α΄Ἰωάν. δ΄ 16).
Ἔχουμε ὑπόδειγμα στή ζωή μας τό Χριστό, πού «Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας»(Ἑβρ. ιγ΄8), «διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ» (Ματθ. δ΄ 23).

Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ μίμησις τῆς Ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, τῆς ἐνσαρκωμένης Ἀγάπης, ἀλλάζει τή μορφή τοῦ Κόσμου. Λύει ὅλα τά προβλήματα τῆς ζωῆς, μεταβάλλει αὐτό τό «Χοιροστάσι», σέ Παράδεισο τῆς τρυφῆς. Ἑνώνει τούς ἀνθρώπους, ὥστε νά κατοικοῦν ὡς ἀδελφοί «ἐπί τό αὐτό», ὅπου εἶναι ἡ ψυχή καί ἡ καρδία αὐτῶν μία καί δέν ὑπάρχει μεταξύ τους κανείς «ἐνδεής» (πρβλ. Πράξ  δ΄32-34). 

Εἶναι καιρός νά ἀνανήψῃ ἡ ἡμιθανής ἀνθρωπότης καί νά ἀφήσῃ τήν ἀλαζονία τοῦ βίου καί τίς μωρές κοσμοθεωρίες τῆς ἀνθρωπίνης Παραφροσύνης.

Εἷναι ἀνάγκη τῶν καιρῶν, ἀνάγκη καί λαχτάρα τῆς ψυχῆς μας, νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό ΧΡΙΣΤΟ, νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον καί νά τό κάνουμε «πρᾶξι» στή ζωή μας. Νά κυβερνήσῃ  τή ζωή μας ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ. Νά βροῦμε ἐπί τέλους ἀνάπαυσι καί γαλήνη στήν ψυχή μας καί νἆναι ἡ ζωή μας ὕμνος Εὐχαριστίας στό Λυτρωτή! 

«Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ Ο ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ»

ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ.

Ὁ Χριστός, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ  Ζωή, τό Φῶς καί ἡ Εἰρήνη τοῦ κόσμου, «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8) ἔρχεται, ἀνά πᾶσαν στιγμήν, κοντά μας. Εἶναι ὁ πλησίον μας.
Ὁ Χριστός εἶναι «τό Α καί τό Ω, ἡ Ἀρχή καί Τέλος, ὁ Πρῶτος καί ὁ Ἔσχατος, ὁ Ὤν καί ὁ Ἦν καί ὁ ἐρχόμενος, ὁ Παντοκράτωρ» (Ἀποκ. α΄8. κα΄ 6. κβ΄ 13).

Ὁ Χριστός, «ὁ λευκός ἵππος καί ὁ πάλλευκος καβαλάρης», «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ»  (Ἀποκ. στ΄ 2. Λουκ. η΄ 5). 

Ἔρχεται καί σπέρνει τό ζωοποιό Του λόγο στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων καί μέ τόν εὐλογημένον Ἐρχομό Του ἐνεργεῖται τό μυστήριον τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ, τό μυστήριον τῆς σωτηρίας μας, τό ὁμολογουμένως μέγα, τό τῆς εὐσεβείας μυστήριον (Α΄Τιμόθ. γ΄16).

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀνά πᾶσαν στιγμήν, ἔρχεται κοντά μας, καί πραγματικά ἁπαλύνει τόν πόνο μας, σπογγίζει τά δάκρυά μας, πλένει τίς πληγές μας, περιδένει τά τραύματά μας, θεραπεύει τις ἀρρώστιες μας, «ὁ πανακής ἰατρός» καί μᾶς χαρίζει τήν ἴασι τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Μᾶς ζωοποιεῖ.

      Εἶναι ὁ μόνος πλησίον μας, ὁ πρῶτος παράκλητος

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔρχεται κοντά μας, «ὡς αὔρα λεπτή», «πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» καί «τυφλοί ἀναβλέπουσι καί χωλοί περιπατοῦσι, λεπροί καθαρίζονται καί κωφοί ἀκούουσι, νεκροί ἐγείρονται καί πτωχοί εὐαγγελίζονται» (Ματθ. ια΄ 5).

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔρχεται καί διέρχεται  τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν, κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ καί ἰώμενος πάντας τούς καταδυναστευομένους ὑπό τοῦ διαβόλου» (Ματθ. δ΄ 23.Πραξ. ι΄38). «Καί τίς ἱκανός λαλῆσαι τάς δυναστείας αὐτοῦ; Ἀκουστάς ποιῆσαι πάσας τάς αἰνέσεις αὐτοῦ ἤ διηγήσασθαι πάντα τά θαυμάσια αὐτοῦ ἐν παντί καιρῷ;», ἀναφωνεῖ ὁ Μέγας Βασίλειος.

Ἄφωνος  παραμένει κάθε συνετός ἄνθρωπος μπροστά στά θαυμαστά ἔργα τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ. Δέν ὑπάρχουν λόγια, δέν ἐπαρκοῦν τά λόγια, γιά ὑμνήσουν τά θαυμάσια τοῦ Θεοῦ καί τίς ἄπειρες εὐεργεσίες Του. Ἄφατη εἶναι ἠ θεϊκή Του συγκατάβασι. Συγκαταβαίνει, ἔρχεται κοντά μας, ὁ μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Μᾶς ἐπισκέπτεται μέ τρυφερότητα καί τέλεια ἀγάπη, ὅποιοι κι’ ἄν εἴμαστε, ὅπου κι’ ἄν βρισκώμαστε, ὅ, τι κι’ ἄν κάνουμε. Δέν στερεῖ κανέναν τῆς ἀγάπης Του. «Πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄Τιμόθ. β΄ 4). Ἔρχεται καί μᾶς καλεῖ ὅλους κοντά Του καί, ἐνῷ ὡς παντοδύναμος μπορεῖ νά μᾶς ἐξαναγκάσῃ, ὅμως δέν μᾶς

ἐξαναγκάζει. 

«Οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό Αὐτεξούσιον». Ζητεῖ τήν ψυχή μας. Θέλει νά Τόν ἀκολουθήσουμε μέ τή Θέλησί μας. «Δεῦτε πρός πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν·  ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός(μαλακός καί ὠφέλιμος) καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν»(Ματθ. ια΄ 28-30). Θέλει νά Τόν ἀκολουθήσουμε ἐλεύθερα καί ἀβίαστα, χωρίς ἐξαναγκασμό. «Ὅστις θέλει  ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν...» (Μάρκ. η΄34).

Ὁ Χριστός ἔρχεται κοντά μας. ἑπισκέπτεται ὅλους τούς ἀνθρώπους καί κρούει τήν Θύραν. «Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν θύραν, εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν καί δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καί αὐτός μετ’ ἐμοῦ» (Ἀποκ. γ΄ 20). Ζητεῖ τήν ψυχή μας. Ζητεῖ νά ἀκούσουμε τή φωνή Του καί νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας, νά κατοικήσῃ ἐντός μας. Ζητεῖ νά καταστήσῃ τήν ψυχή μας Παράδεισον τῆς τρυφῆς,  κατοικητήριον καί Θρόνο Θεοῦ. Ζητεῖ ἐλεύθερα καί ἀβίαστα νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «πρᾶξι» στήν καθημερινή μας ζωή. Μᾶς καλεῖ νά ἀκολουθήσουμε τήν Ὁδόν τῆς Ζωῆς, τήν Ὁδόν ἀπό τό «κατ’ εἰκόνα», εἰς τό «καθ’ ὁμοίωσιν», ὥστε νά διαφυλάξουμε τήν ψυχοσωματική μας ὑγεία ἀπό παντός εἴδους κορωναϊούς, ἀπό παντός εἴδους δαίμονας καί δαιμονανθρώπους.

Ὁ Χριστός, «χθές καί σήμερον ὀ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» ἐπισκέπτεται ὄχι μόνον τούς λεπρούς καί τούς παραλύτους, ἀλλά κάθε ἐμπερίστατο. Ἐπισκέπτεται καί τούς Γαδαρηνούς καί τούς Σαμαρεῖτες καί δηλώνει ὅτι πεῖνα καί δίψα Του εἶναι ἡ σωτηρία τους. Πεῖνα καί δίψα Του ἡ σωτηρία κάθε ψυχῆς , πού θέλει νά σωθῇ, κάθε ψυχῆς, πού διψᾶ τή σωτηρία της.  Δέν δέχεται ἄλλη τροφή. Τροφή μου εἶναι ἵνα ποιῶ τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με καί τελειώσω αὐτοῦ τό ἔργον, πού εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων (Ἰωάν δ΄ 34).Τρέφεται καί Χορταίνει μέ τήν ἐπιστροφή  καί τῶν Σαμαρειτῶν στήν Πατρική Ἑστία.

Ὁ Χριστός ἔρχεται, εἶναι ὁ ἀεί ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ, ὁ Παντοκράτωρ, πού συγκαταβαίνει καί μᾶς καταδιώκει μέ τό Ἔλεός Του. Ζητεῖ καί εὑρίσκει τό ἀπολωλός, τό ἀναλαμβάνει εἰς τούς ὤμους Του καί τό φέρει πρός τόν πατέρα καί γίνεται μεγάλη χαρά στόν Οὐρανό, γιά κάθε ἁμαρτωλό, πού ἐπιστρέφει εἰλικρινά μετανοιωμένος.

Κανείς δέν μπορεῖ νά περιγράψῃ τή χαρά τῆς εὐεργετικῆς Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στή ζωή μας. Κανείς δέν μπορεῖ νά ἐκφράσῃ τά μεγαλεῖα τῆς Παντοδυνάμου Προστασίας Του.

Τό μόνο, πού μποροῦμε εἶναι νά κλίνουμε σιωπηλά καί εὐλαβικά  τό γόνυ ψυχῆς τε καί σώματος, μπροστά στήν ἄφατη, θεϊκή συγκατάβασι, ἀσιγήτως ὑμνοῦντες καί προσκυνοῦντες τόν  δι’ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου, καί παθόντα, καί ταφέντα. Καί ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατά τάς Γραφάς. Ναι. Αὐτόν καί μόνον Αὐτόν, ἀσιγήτως καί ἐκ βάθους καρδίας, «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ, ὑμνοῦντες, ευλογούντες καί προσκυνοῦντες Αὐτόν, ἀσιγήτως, ἄς   ψάλλωμεν:  ΑΛΛΗΛΟΥΪΑ!   ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο  ΘΕΟΣ!  «ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΥΡΙΟΥ, ΩΣΑΝΝΑ ΕΝ ΤΟΙΣ ΥΨΙΣΤΟΙΣ! ».

.