Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ «Ο ΠΑΝΑΚΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΙΑΤΡΟΣ»

ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ, ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

 Τό Θέμα αὐτό  εἶναι πολύ μεγάλο δέν ἀναλύεται  δέν ἐξαντλεῖται, σέ μιά καί δυό ἀναρτήσεις. Ἔχουν γραφῆ ἀναρίθμητα βιβλία καί ἄλλα τόσα θά γραφοῦν στό μέλλον.  Καί πάλιν θά λέμε non finito. Σ’ αὐτή τήν Ἀνάρτησι θά θίξω ἁπλῶς τό Θέμα, θά παραθέσω μερικές σκέψεις.

Ὁ πάνσοφος Δημιουργός μᾶς ἔπλασε «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ», ὑγιεῖς καί μᾶς ὑπέδειξε τόν τρόπο, πῶς δηλαδή θά διατηρήσουμε τήν Ὑγεία μας καί φθάσουμε. μέ τή θέλησί μας, ἀπό τό· «κατ’ εἰκόνα», εἰς τό· «καθ’ ὁμοίωσιν».

Μᾶς τίμησε τόσον, ὥστε νά γίνουμε συνδημιουργοί, μᾶς  ἀξίωσε νά μποροῦμε, μέ τή θέλησί μας,  ἀπό «δυνάμει θεοί», νά γίνουμε καί «ἐνεργείᾳ θεοί». Μᾶς προεξήγγειλεν ὅτι ἡ παρακοή εἶναι ἀρρώστια καί Θάνατος καί ἡ ὑπακοή στό Νόμο Του εἶναι ζωή καί ὑγεία. Καί πράγματι ἡ Ὀρθοδοξία τῆς ζωῆς, ἡ τήρησις τῶν Ἐντολῶν εἶναι ζωή καί ὑγεία, ἐνῷ ἡ ἀνορθοδοξία τῆς ζωῆς, ἡ παράβασις τῶν Ἐντολῶν,  εἶναι ἀρρώστια, εἶναι αἵρεσις στή ζωή, εἶναι Θάνατος.

Ὁ Καρδιογνώστης,«ὁ Πανακής τῆς ἀνθρωπότητος Ἰατρός», ἐπειδή   προγνωρίζει τό εὐόλισθον, τό ὀλισθηρόν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ὄχι μόνον μᾶς παραστέκει στό κάθε μας βῆμα, «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας», κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ, ἀλλά συγχρόνως μᾶς χαρίζει τήν Ἰατρικήν Ἐπιστήμην, τούς Γιατρούς , τά βότανα καί τά φάρμακα, γιά νά θεραπεύουμε, τίς ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας, ψυχικές καί σωματικές μας ἀρρώστιες.

Ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς (Παιδαγωγός Α΄κεφ.ΙΙ, ΒΕΠΕΣ  7,82,37-83,6), λέγει: «Ἔστιν οὖν ὁ παιδαγωγός ἡμῶν λόγος διά παραινέσεων θεραπευτικός τῶν παρά φύσιν τῆς ψυχῆς παθῶν. Κυρίως μέν γάρ ἡ τῶν τοῦ σώματος νοσημάτων βοήθεια ἰατρική καλεῖται, τέχνη ἀνθρωπίνη σοφίᾳ διδακτή. Λόγος δέ πατρικός μόνος ἐστίν ἀνθρωπίνων ἰατρός ἀρρωστημάτων παιώνιος (θεραπευτικός) καί ἐπῳδός ἅγιος (λόγος πού ἐπαναλαμβάνεται) νοσούσης ψυχῆς. «Σῶσον τόν δοῦλον σου», φησίν, «ὁ Θεός μου, τόν ἐλπίζοντα ἐπί σοί· ἐλέησόν με ,Κύριε, ὅτι πρό Σέ κεκράξομαι ὅλην τήν ἡμέραν»(Ψαλμ. 85, 2-3).«Ἰατρική μέν γάρ», κατά Δημόκριτον, «σώματος νόσους ἀκέεται (θεραπεύει), σοφίη δέ ψυχήν παθῶν ἀφαιρεῖται (ἀπομακρύνει τήν ψυχή ἀπό τά πάθη)·» ὁ δέ ἀγαθός παιδαγωγός, ἡ σοφία, ὁ λόγος τοῦ πατρός, ὁ δημιουργήσας τόν ἄνθρωπον, ὅλου κήδεται τοῦ πλάσματος (ὁ Χριστός φροντίζει καί γιατρεύει ὁλόκληρον τόν ἄνθρωπον) καί σῶμα καί ψυχήν ἀκεῖται αὐτοῦ(θεραπεύει αὐτόν) ὁ πανακής τῆς ἀνθρωπότητος ἰατρός».

Ὁ Σοφός Σειράχ μᾶς συνιστᾶ καί μᾶς λέγει: «Τίμα τόν Ἰατρόν, διότι τόν ἔχεις ἀνάγκη. Νά τιμᾶς τό Γιατρό μέ τίς τιμές πού ἁρμόζουν σ’ αὐτόν, διότι ὁ Κύριος ἔκαμε καί αὐτόν. Ἐπειδή δέ ἀπό τόν Ὕψιστον προέρχεται ἡ διά τοῦ ἰατροῦ θεραπεία ὅλοι ὀφείλουμε νά τιμῶμεν τόν ἰατρόν ἀκόμη καί ὁ βασιλιᾶς. Ἡ ἐπιτυχής ἰατρική ἐπιστήμη ἀναδεικνύει τό Γιατρό μπροστά σέ ὅλους (πρβλ. Σ. Σειρ. 38,1-3). Τιμῶντες τόν καλό γιατρό, τιμῶμεν τόν Θεόν, πού ἔδωκε τήν ἰατρικήν ἐπιστήμην.

Ἴσως ἰσχυρισθεῖ κανείς ὅτι ὑπάρχουν Ἰατροί πού δέν τιμοῦν τόν Ὅρκον τους καί ἐκμεταλεύονται τό φόβο τῶν ἀσθενῶν, μεταβάλλουν τό θεραπευτικό τους λειτούργημα, σέ αἰσχροκερδές ἐπάγγελμα. Ἴσως νά συμβαίνει καί αὐτό.

Ἀλλά ἐμεῖς πιστεύομεν ὅτι οἱ περισσότεροι Γιατροί μας εἶναι Θεοσεβεῖς, τρυφεροί καί θυσιάζονται στήν ἐκτέλεσι τῆς ἀποστολῆς τους, στήν ἐκτέλεσι τοῦ λειτουργήματός τους καί ἀξίζουν κάθε τιμῆς καί σεβασμοῦ. Καί ὅλοι ὀφείλουμε νά ἀκολουθοῦμε πιστά τίς Ὁδηγίες τους καί νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό, γιά τό δῶρον Του. Ἐπίσης ὁ Κύριος διέταξε νά ἐξέρχωνται φάρμακα ἐκ τῆς γῆς. Καί ὁ φρόνιμος ἄνθρωπος δέν τά ἀποστρέφεται. Ὀφείλουμε ὅλοι νά κάνουμε καλή χρῆσι τῶν βοτάνων καί τῶν φαρμάκων σέ συνεννόησι μέ τό Γιατρό μας καί νά δοξάζουμε τό Θεό, διότι Αὐτός ὁ Κύριος ἔδωκε εἰς τούς ἀνθρώπους τήν ἰατρικήν Ἐπιστήμην, γιά νά δοξάζωνται οἱ Γιατροί διά τῶν θαυματουργικῶν εὐεργεσιῶν τοῦ Θεοῦ. Δι’ αὐτῶν, ὁ Θεός θεραπεύει τόν πόνο καί ἀφαιρεῖ τίς ἐνοχλήσεις τοῦ ἀσθενοῦς. Τοῦ Θεοῦ εἶναι καί ὁ Φαρμακοποιός (ὁ μυρεψός), κατασκευάζει, ἐπεξεργάζεται τά ἐκ τῆς γῆς προερχόμενα φάρμακα καί εξευρίσκει ἀτέλειωτη σειρά συνθέσεων, ὥστε νά ἔρχεται ἡ θεραπεία ἀπό τά φάρμακά του σέ ὅλους τούς ἀσθενεῖς(παρβλ. Σ. Σειράχ 38, 4-8). Τονίζω ἐδῶ τή σύστασι τοῦ σοφοῦ Σειράχ, διότι πολλοί μωροζηλωταί ἰσχυρίζονται ὅτι πιστεύουν στό Θεό καί θά τούς σώση καί ἔτσι ἐκπειράζουν Κύριον τόν Θεόν, ἀγνοοῦντες ὅτι οἱ Γιατροί, οἱ Φαρμακοποιοί, τά βότανα καί τά φάρμακα εἶναι τοῦ Θεοῦ. Ἀγνοοῦν ἐπίσης ὅτι «τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις, δυνατά ἐστί παρά τῷ Θεῷ». Ἑμεῖς πιστεύουμε στό Θεό καί ὅτι οἱ καλοί Γιατροί σέβονται τόν Ὅρκο τους καί τό λειτούργημά τους καί ὅτι εἶναι δῶρον Θεοῦ σέ ὅλους μας καί τούς ὀφείλουμε σεβασμό καί ὑπακοή στίς Ὁδηγίες τους, γιά τό καλό τῆς Ὑγείας μας καί πρός δόξαν Θεοῦ.

Ἡ σύστασις Σέ ὅλους νά κάνουμε τά ἀνθρωπίνως δυνατά, δέν ἀναιρεῖ τήν ἀδιάλειπτη Προσευχή μας στόν «πανακῆ τῆς ἀνθρωπότητος Ἰατρόν». Καί ὁ Σοφός Σειράχ μᾶς συνιστᾶ συγχρόνως, μέ τήν τήρησι τῶν ἀνωτέρω συμβουλῶν του, ὅταν ἀσθενήσουμε, νά παρακαλοῦμε τόν Κύριον καί Αὐτός θά μᾶς θεραπεύσῃ: «Τέκνον, ἐν ἀρρωστήμασί σου μή παράβλεπε, ἀλλ’ εὔξαι Κυρίῳ, καί αὐτός ἰάσεταί σε. Ἀπομάκρυνε τήν ψυχή σου ἀπό κάθε ἁμαρτία, ἔχε καθαρά τά χέρια σου ἀπό κάθε ἀδικία, καθάρισε τήν καρδιά σου ἀπό κάθε ἁμαρτία. Προσευχήσου στό Θεό καί ἄς εἶναι ἡ προσευχή σου ὡς θυμίαμα εὔοσμον ἐνώπιόν Του καί ἐπί πλέον παραχώρησε στό Γιατρό ἐλευθέραν τήν εἴσοδον  στό σπίτι σου, διότι ὁ Θεός τόν ἔκαμε καί αὐτόν. Ἄς μήν ἀπομακρύνεται ἀπό σένα, διότι εἶναι ἀπαραίτητος. Πολλές φορές τό καλόν, ἐπιτυγχάνεται ἀπό τά χέρια τῶν Γιατρῶν. Διότι καί αὐτοί προσεύχονται πρός τόν Κύριον καί δι’ αὐτῶν θά ἐπιτευχθῇ ἐλάφρυνσις τῆς νόσου ἤ θεραπεία πρός εὐημερίαν καί συνέχισιν τῆς ζωῆς τοῦ ἀσθενοῦς. Γνώριζε ἀκόμη καί τοῦτο: Ἐκεῖνος, πού ἁμαρτάνει ἐνώπιον τοῦ Πλάστου του, θά πέσῃ στά χέρια τοῦ Γιατροῦ» (πρβλ. Σοφ. Σειράχ 38, 9-15). ὅτι «τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἀσθένειες καί θάνατος».

Θά πρέπει νά σημειώσω ἐδῶ ὅτι εἶναι ἀστόχαστες ἐκείνων τῶν  ἄμυαλων ἀπίστων οἱ κραυγές, πού ἰσχυρίζονται ὅτι κινδυνεύουμε  μέσα στό Ναό, κατά τή θεία λατρεία. Εἷναι λάθος νά κλείνουμε τίς Ἐκκλησίες μας. Ὅταν, σέ περιόδους πανδημίας, καί μέσα στό Ναό, τηροῦμε τά μέτρα προστασίας, δέν κινδυνεύουμε, τό ἀντίθετον συμβαίνει, παίρνουμε δύναμι καί Χάρι νά προστατεύουμε τόν ἑαυτό μας καί τούς ἄλλους. Καί κάτι ἀκόμη. Τί ἀνοησία εἶναι νά τολμοῦν μερικοί «ἰδιῶτες» νά ἰσχυρίζονται ὅτι κινδυνεύουν οἱ πιστοί νά μολυνθοῦν, μέ τή Θεία Κοινωνία, ἀπό τό κοινόν Ποτήριον.

Δέν βρίσκω λόγια νά περιγράψω τό μέγεθος τῆς ὕβρεως καί τό μέγεθος τῆς ἰδιωτείας αὐτῶν τῶν ἄμυαλων!... Εἶναι τρελλοί οἱ ἄνθρωποι;...

Οἱ πιστοί στό Θεό, προσέρχονται καί κοινωνοῦν τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, εἰς ἴασιν ψυχῆς τε καί σώματος. Ἔρχονται ἄρρωστοι καί γίνονται καλά. Μετέχουν στό Μυστήριον τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Καί ὅποιος προσέρχεται μέ Πίστι στό Θεό, μετά φόβου Θεοῦ Πίστεως καί ἀγάπης καί, μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,  καί κοινωνεῖ, κοινωνεῖ τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ καί γίνεται σύσσωμος καί σύναιμος μέ τόν Χριστόν. Γίνεται Θεοφόρος καί Χριστοφόρος καί Πνευματοφόρος. Κοινωνεῖ εἰς ὑγείαν ψυχῆς τε καί σώματος, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον, διότι λαμβάνει τό Φάρμακον τῆς ἀθανασίας, τό ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν. Γίνεται, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ ἱκανός τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί κανείς θανατηφόρος ἰός ἤ Κορωναϊός καί γενικά κανένα κακό δέν μπορεῖ νά τόν βλάψῃ. Διά τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί τῆς Θείας Κοινωνίας γίνεται ἡ ψυχή τοῦ Πιστοῦ κατοικητήριον καί Θρόνος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ὄντως ὁ Μόνος πανακής ἰατρός τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἐμπρός , λοιπόν, χωρίς φόβον, ἄς ἀνοίξουμε τίς Ἐκκλησίες μας. Καί μετά φοβου Θεοῦ Πίστεως καί ἀγάπης ἄς προσερχώμεθα στή Θεία Κοινωνία, γιά νά  ἔχουμε σίγουρη τήν Ὑγεία τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος.

Ἀγαπητά μου Παιδιά, δέν θά σᾶς κουράσω ἄλλο. Γιά νά διώξετε μέσα ἀπό τήν ψυχή σας κάθε ἀνόητο φόβο, θά σᾶς ἀναφέρω σάν παράδειγμα τόν ἑαυτό μου. Ἑξήκοντα καί ἕνα(61) Ἔτη, μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἀναξιότητός μου, «ὅτι οὐδείς ἄξιος τῶν συνδεδεμένων ταῖς σαρκικαῖς ἐπιθυμίαις καί ἡδοναῖς προσέρχεσθαι ἤ προσεγγίζειν, ἤ λειτουργεῖν τῷ Βασιλεῖ τῆς Δόξης», μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ,  λειτουργῶ ἀνελειπῶς. Ἐκοινώνησα ἀπό τό κοινόν Ποτήριον ἀμέτρητους Πιστούς μεταξύ τῶν ὁποίων Κοινώνησα καί πολλούς ἀσθενεῖς ἀπό ἀνίατες μάλιστα ἀσθένειες καί στό τέλος κάθε λειτουργίας κοινωνοῦσα καί κοινωνῶ πάντοτε ὅ,τι ἀπομένει στό ἅγιον Δισκοπότηρον. Καί ποτέ δέν ἔπαθα τίποτε. Ἀντίθετα ἡ Θεία Κοινωνία μέ τρέφει καί μέ διαφυλάσσει, δόξα τῷ Θεῷ, ὑγιῆ. Παιδιά μου, μήν ἀκοῦτε, λοιπόν, τίς ἀστόχαστες κραυγές τῶν ἄμυαλων ἀπίστων. Ἀνοῖξτε τήν καρδιά σας στό Χριστό καί ἀδιαλείπτως ἄς τόν παρακαλοῦμε νά μᾶς ἀξιώνῃ νά κοινωνοῦμε, μέ φόβο Θεοῦ, τό ἄχραντον σῶμα Του καί τό Τίμιον αἷμα Του, ὑμνοῦντες καί εὐλογοῦντες Αὐτόν καί τώρα καί πάντοτε καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.

 

 

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ ΣΤΟ ΝΑΟ

ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ

 

«Ὁ καθαρώτατος Ναός τοῦ Σωτῆρος,

ἡ πολυτίμητος παστάς καί Παρθένος,

τό ἱερόν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ,

σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου,

τήν χάριν συνεισάγουσα, τήν ἐν πνεύματι

Θείῳ· ἥν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· αὕτη

ὑπάρχει σκηνή ἐπουράνιος».

 

Ὁ Ἰωακείμ καί ἡ παναείδημος Ἄννα θεοσεβεῖς καί ἅγιοι, ὑπέφεραν ἀπό τόν ὀνειδισμόν τῆς ἀτεκνίας. Ζοῦσαν μέ τή λαχτάρα νά ἀποκτήσουν ἔνα παιδί. Μέρα νύκτα, με νηστεῖες καί προσευχές, παρακαλοῦσαν τόν Κύριο νά τούς ἐλευθερώσῃ ἀπό τό ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας. Ὁ Φιλάνθρωπος Θεός ἄκουσε τήν Προσευχή τους καί τούς χάρισε τήν Κεχαριτωμένη Μαρία.

Οἱ θεοσεβεῖς γονεῖς  δέχθηκαν τήν κόρη τους ὡς προϊόν τῆς Προσευχῆς, ὡς δῶρον Θεοῦ καί τήν ἀφιέρωσαν στό Θεό. Κατά τήν παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας μας, τήν πρόσφεραν στό Ναό ὅταν ἦταν τριῶν ἐτῶν. Ἀνετράφη εἰς τόν Ναόν «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Ζοῦσε μέ  τήν ἀδιάκοπη μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μέ τό λόγο τοῦ Θεοῦ, καί μέ ἀδιάλειπτη, πραγματική Προσευχή. Διατηροῦσε τον ἑαυτόν καθαρόν καί ἀνεδείχθη «ἡ μόνη ἄμωμος ἐν γυναιξίν εὐλογημένη καί καλή», ἄσπιλος, ἀμόλυντος ἄφθορος, ἄχραντος, ἁγνή, Παρθένος, ἄξια νά δεχθῇ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον καί νά γεννήσῃ τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ. Ἔγινε ὁ ἔμψυχος Ναός τοῦ Θεοῦ καί ἡ κλῖμαξ ἡ ἐπουράνιος, δι’ ἧς κατέβη ὁ Θεός καί ἡ γέφυρα ἡ μετάγουσα τούς ἐκ γῆς, πρός οὐρανόν.

Ἡ λατρεία της στό Θεό, τήν ἀνέδειξε τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, ὑψηλοτέρα τῶν Οὐρανῶν καί καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τῶν φιλοθέων φιλοθεωτέρα καί τῶν Ἁγίων ἁγιωτέρα. Παναγία. Ἡ Εἴσοδός της στό Ναό Κυρίου, τήν ἀνέδειξε Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί μητέρα ὅλων ἡμῶν. Ἔγινε  σκέπη καί κραταίωμα τῶν πιστῶν, ἡ ἐνσάρκωσις τῆς στοργῆς, ἡ καταφυγή μας, ἡ παρηγοριά μας. Τό βαθύτερο νόημα τῆς Εἰσόδου της Παναγίας στό Ναό, μᾶς ὑπαγορεύει καί τή δική μας εἴσοδο στόν Ναόν τοῦ Κυρίου, μέ σκοπό τήν πνευματική μας τελείωσι, τή θέωσι, πού εἶναι καί ὁ τελικός σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου στή γῆ.

Ὁ Ἰωακείμ καί ἡ Ἄννα εἶναι ὑπόδειγμα, γιά ὅλους τούς γονεῖς. Ὑποδεικνύουν σέ ὅλους  Πῶς ὀφείλουν νά ὁδηγοῦν τά παιδιά τους στόν Ναό τοῦ Θεοῦ καί νά τά ἀνατρέφουν «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου».

Βέβαια αὐτή ἡ ὑπόδειξις παραξενεύει τούς σημερινούς γονεῖς. Εἶναι «ξένον ἄκουσμα». Καί πιστεύω ὅτι αὐτό ὀφείλεται στήν ἀπομάκρυνσί μας ἀπό τό Θεό.

Καί δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, ὅτι ζοῦμε σέ μιά σχιζοφρενική, σατανοκρατούμενη ἐποχή, ὅπου οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι συμπεριφέρονται «ὡς γεννήματα ἐχιδνῶν», ὡς τέκνα, δυστυχῶς, Παραφροσύνης.

Σημειώνω δέ ὅτι ἀκόμη καί ἐδῶ στήν Ἑλλάδα μας, τήν κοιτίδα τοῦ Πολιτισμοῦ, στήν καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας, οἱ ἀντίχριστοι μᾶς περιφέρουν στήν ἔσχατη ἐξαθλίωσι. Καί γιά νά διαπιστώσεται τό μέγεθος τῆς ἀθλιότητος, πού ἐπικρατεῖ σήμερα, στόν τόπο μας, μέ πικρία σᾶς ἀναφέρω ὅτι στά Σχολεῖα προπαγανδίζεται ἡ ἀθεῒα, διακινοῦνται Ναρκωτικά, ἀκόμη καί στά Δημοτικά Σχολεῖα, καταργοῦμε τή διδασκαλία τῶν ἀρχαίων Ἑλληνικῶν, καί χωρίς ντροπή καταργοῦμε τή διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης καί διδάσκουμε τό Κοράνιον τοῦ Μίσους, τή Βεδάντα καί τίς Οὐπανισάδς, τή Βία, τήν ἐπιθετικότητα, καί τίς ἔμφυλες Ταυτότητες. Διαστρέφουμε τήν ἔνδοξη ἑλληνική Ἱστορία καί θεωροῦμε «Ρατσισμό» τή Φιλοπατρία καί τήν Ὀρθόδοξη Πίστι στό Θεό.

Καί ὄχι μόνον δέν ὁδηγοῦμε τά παιδιά μας στό Ναό τοῦ Θεοῦ, Ὄχι μόνον δέν τά ἀνατρέφουμε ἐν Παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου, ἀλλά μέ κάθε τρόπο τά ὁδηγοῦμε στήν Πορνεία καί  στόν ἐλεύθερο ἔρωτα, τούς καρπούς τοῦ ὁποίου ἄλλοι τούς θάβουν στήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ τους, ἄλλοι πετᾶνε, ζωντανά, τά σπλάγχνα τους ἀπό τό φωταγωγό, ἄλλοι στούς σκουπιδοτενεκέδες καί ἄλλοι τά ἀφήνουν ἔξω ἀπό κάποιο ξένο σπίτι ἤ κατάστημα νά πεθάνουν...

Φρίκη, φρίκη, φρίκη! Αὐτός εἶναι ὁ μοντέρνος πολιτισμός, ἡ λεγόμενη πρόοδος τῶν ἀθέων!...

Ἡ Ἐγκληματικότητα σέ Παγκόσμια Κλίμακα αὐξάνεται, μέ τεράστια ἅλματα καί μεῖς διδάσκουμε στά Σχολεῖα μας γιά τίς ἔμφυλες Ταυτότητες, τό Κοράνιον τοῦ Μίσους καί τόσα ἄλλα ἀνόητα πράγματα, κλείνουμε τίς Ἐκκλησιές καί ἐξορίζουμε τό Χριστό, τό Γιατρό γιά ὅλες τίς ἀρρώστιες, ἀπό τά Σχολεῖα καί μάλιστα, ἀδιαμαρτύρητα, οἱ περισσότεροι δέχονται τήν «ΥΒΡΙΝ», τόν ἐμπαιγμό.

ΞΥΠΝΕΙΣΤΕ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΥΠΑΡΧΕΤΕ!  ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΩΝ!

Ἄν δέν  ξυπνήσουμε καί δέν φυλάξουμε «τά ὅσια καί τά ἱερά μας», τήν Πίστι μας στό Θεό, τήν ἀγάπη μας πρός τήν Πατρίδα μας, τήν Ἑλλάδα μας, τήν ἀγάπη μας πρός τήν Οἰκογένειά μας, κινδυνεύουμε νά ἐξαφανισθοῦμε, ἐξ αἰτίας τῆς ἀσεβείας μας, «ὡσεί χνοῦς», ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς. Ἡ Ἐγκληματικότητα αὐξάνει, τί περιμένουμε νά δοῦμε ἀκόμη, γιά νά ξυπνήσουμε ἀπό τή νάρκη καί νά βιώσουμε τό Βαθύτερο νόημα τῆς εἰσόδου τῆς Θεομήτορος στό Ναό; Τί περιμένουμε νά μᾶς συμβῆ ἀκόμη γιά νά νοιώσουμε τήν ἀνάγκη ἐπιστροφῆς στόν Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν; Ἕως πότε θά προσκυνοῦμε δουλικά τόν Ἀντίχριστο καί τούς δαιμονανθρώπους;

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ  ἐθνικῆς περισυλλογῆς, ἀνανήψεως. Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε τήν ἐθνική μας Ταυτότητα, νά ἀνακτήσουμε τήν ἱστορική μας μνήμη καί τήν ἐθνική καί θρησκευτική μας συνείδησι, πρίν νά εἶναι πολύ ἀργά, καί νά δώσουμε τή μάχη ὑπέρ βωμῶν καί Ἑστιῶν, νά περισώσουμε ὅ,τι εἶναι δυνατόν, πρίν ἀφανισθοῦμε. Εἶναι καιρός νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό, τόν Παντοκράτορα νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «Πρᾶξι» στήν καθημερινή μας ζωή. Μόνον ἔτσι ΘΑ  ΛΥΤΡΩΘΟΥΜΕ, ὑμνοῦντες καί εὐλογοῦντες τόν Θεόν. Ἀμήν!  Εἴθε! Εἴθε!

«ΔΙΔΑΣΚΑΛΕ, ΤΙ ΠΟΙΗΣΑΣ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΩ; (Λουκ.ι΄25-37).

ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΟΛΟΨΥΧΑ ΤΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ, ΟΠΩΣ  ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΣΟΥ.

 

Ἡ λαχτάρα γιά αἰώνια ζωή, κατακαίει τήν ψυχή τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Τό ἔμφυτον, τό ἱερόν, «τό θεῖον ἐμφύσημα» μᾶς φέρει πάνω ἀπό τά γήϊνα καί φθαρτά, πρός τά ἄφθαρτα καί τά αἰώνια. Συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, φέρεται πρός τήν ζωήν, ἀναζητεῖ, ἐπιδιώκει τή ζωή. Καί πράγματι, ὅπως λέγει ὁ ποιητής, «γλυκειά ἡ ζωή κι’ ὁ θάνατος μαυρίλα». Κι’ ὁ νομικός, πού θέλησε, ἀνοήτως,  νά πειράξῃ  τό  Χριστό, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι,  φλεγόταν κι’ αὐτός, ἀπ’ τόν πόθο , γιά τήν αἰώνιον ζωήν.

Ὁ Πάνσοφος Δημιουργός μᾶς ἔπλασε γιά τή ζωή. Ὁ θάνατος εἶναι προϊόν τῆς κακῆς προαιρέσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος «ἐν τιμῇ ὤν», δέν κατενόησε τήν τιμήν, μέ τήν ὁποίαν τόν τίμησε ὁ Θεός, καί, διά τῆς παρακοῆς εἰς Νόμον τῆς ζωῆς, χωρίσθηκε ἀπό τήν Πηγή τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν Θεόν. Κατέρριψε καί ἐξίσωσε τόν ἑαυτόν του πρός τά κτήνη τά ἀνόητα, τά μή ἔχοντα νοῦν καί λογικόν, ὅπως αὐτός καί ὡμοιώθηκε πρός αὐτά. Ἔφθασε  στήν ἔσχατη ἀθλιότητα, ζῶντας σάν κτῆνος καί πεθαίνοντας σάν κτῆνος(Ψαλμ. 48,13, 21). Δέν ἔπαυσε ὅμως ποτέ νά ἀναζητῇ τή ζωή. Καί μολονότι ἔχει γραπτό τό Νόμο τοῦ Θεοῦ, τό Νόμο τῆς ζωῆς, μέσα στήν καρδιά του, δέν τηρεῖ τό Νόμο τῆς ἀγάπης στό Θεό καί στόν πλησίον καί ψάχνει νά  κατακτήσῃ τήν ὄντως ζωήν, μέ λάθος τρόπο. Στό χέρι τοῦ κάθε ἀνθρώπου εἶναι νά κληρονομήσῃ τήν αἰώνιον ζωήν, νά ζῇ ἀπό τώρα τήν ὄντως ζωήν, ἀρκεῖ  βέβαια νά ἐπιστρέψῃ στήν Πηγή τοῦ ζῶντος ὕδατος, στήν Πηγή τῆς Ζωῆς καί τῆς ἀθανασίας. Ἀρκεῖ νά ἐπιστρέψῃ  στόν Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν, διά τῆς ὑπακοῆς στόν Νόμον τῆς Ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί πρός τόν πλησίον διά τον Θεόν.

Ὁ «πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ», μέ τρυφερότητα ἄκουσε τό χλευαστή Νομοδιδάσκαλο καί τόν κάθισε στό σκαμνί τοῦ Μαθητοῦ λέγοντας: «Ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; Πῶς ἀναγινώσκεις;» Τότε «ὁ ἐκπειράζων» εἶπε: «Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». Τότε ὁ πάνσοφος Διδάσκαλος, μέ καλωσύνη τοῦ εἶπε: «Ὀρθά ἀποκρίθηκες. Ἀγάπα τό Θεό καί τόν πλησίον σου καί θά ζήσῃς».

Δυστυχῶς ὅμως ὁ Χλευαστής αὐτός Νομοδιδάσκαλος, ὅπως οἱ περισσότεροι, ἐπιπόλαιοι ἄνθρωποι κάθε ἐποχῆς, ὑποκρίθηκε, πώς δέν ξέρει ποιός εἶναι «ὁ πλησίον», καί, θέλοντας νά δικαιώσῃ τόν ἑαυτόν του, εἶπε πρός τόν Κύριον: «Καί ποιός εἶναι ὁ πλησίον μου;»

Ἀγνοοῦμε τούς συνανθρώπους μας. Ἀρνούμαστε τό Θεό καί περιφρονοῦμε τόν πλησίον μας, τόν συνάνθρωπόν μας.  Θεοποιοῦμε τόν Ἑυτούλη μας, καί λατρεύουμε σάν Θεό Τό Διάβολο, τό Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα. Ὅλοι οἱ ἄλλοι γύρω μας εἶναι ἀσήμαντοι, παρακατιανοί, ἀντικείμενα πρός ἐκμετάλευσι. Δέν θέλουμε νά δεχθοῦμε ὅτι ὅλοι οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, τά ἀχρεῖα ἴσως πλάσματα, εἶναι παιδιά τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἀδέλφια μας. Ὁ Κάθε ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι ὁ πλησίον. Καί ΧΡΕΟΣ μας εἶναι νά τόν ἀγαπᾶμε τόν πλησίον μας, ὅπως ἀκριβῶς ἀγαπᾶμε τόν ἑαυτόν μας.

Ἐξάλλου πῶς εἶναι δυνατόν νά ἰσχυρίζεται κανείς ὅτι ἀγαπᾷ τό Θεό, πού δέν τόν βλέπει, μέ τά σωματικά του μάτια καί νά  μισῇ  τούς ἀδελφούς  του, πού τούς βλέπει; Ὅποιος ἀγαπᾶ τό Θεό, ἀγαπᾶ καί τούς ἀδελφούς του. Ἄς ἀφήσουμε τίς Ψευτιές καί ἄς γίνῃ σέ ὅλους συνείδησις ὅτι κάθε συνάνθρωπός μας εἶναι ὁ πλησίον μας.

Ὁ Κύριος μακροθυμεῖ, δέν ὀργίζεται μέ τό ἐρώτημα τοῦ ἄμυαλου νομοδιδασκάλου, πού ὑποκρίνεται ἄγνοια καί ἐρωτᾶ· καί τίς ἐστι μου πλησίον; Καί ὁ Κύριος, τοῦ ἀποκρίνεται μέ τήν παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου.

Καλός Σαμαρείτης εἶναι ὀ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Αὐτός ἄφησε τό Θεϊκό Του Θρόνο καί ἔσκυψε πάνω στήν περιπεσοῦσα εἰς τούς Λῃστάς-δαίμονας ἡμιθανῆ ἀνθρωπότητα, θεράπευσε τίς πληγές της καί τήν ὡδήγησε στό δρόμο τῆς ὄντως ζωῆς. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Πρῶτος πλησίον μας. Ἐπειδή ἐμεῖς δέν μπορούσαμε νά πλησιάσουμε τό Θεό, μᾶς πλησίασε Ἐκεῖνος.Ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά γίνουμε ἐμεῖς θεοί. Καί μᾶς καλεῖ ὅλους νά Τόν μιμηθοῦμε καί, ὅπως Αὐτός, ἔτσι κι’ ἔμεῖς νά πλησιάζουμε κάθε ἐμπερίστατο ἀδελφό καί νά θεραπεύουμε τήν ἀνάγκη του. Οὕτε ὁ ἱερεύς οὔτε ὁ Λευίτης βοήθησε τόν περιπεσόντα εἰς τούς λῃστάς -δαίμονας , ἀλλά μόνον ὁ Καλός Σαμαρείτης τόν ἐβοήθησε. Καί ἔγινε Ὑπόδειγμα σέ ὅλους μας.

Στό τέλος τῆς παραβολῆς, στό πρόσωπο τοῦ Νομικοῦ, ἐρωτᾶ ὅλους μας  ὁ Κύριος :Τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τούς λῃστάς; Ὁ δέ εἶπε ὅτι  «πλησίον αὐτοῦ τοῦ δυστυχισμένου ἀπεδείχθη αὐτός πού τόν πόνεσε καί τόν ἐλέησε».

Και τότε ὁ Κύριος εἶπε στό νομικό καί προστάσσει τόν καθένα μας λέγων :ΠΟΡΕΥΟΥ ΚΑΙ ΣΥ ΠΟΙΕΙ ΟΜΟΙΩΣ.

Μπορεῖ κανείς νά ἰσχυρισθῇ ὅτι δέν καταλαβαίνει Ποιός εἶναι ὀ πλησίον μας καί ποιό εἶναι τό ΧΡΕΟΣ μας ἀπέναντί του; Ἀσφαλῶς ὅλοι μας καταλαβαίνουμε ὅτι ὀφείλουμε νά περιπατοῦμε ἐν ἀγάπῃ, ὅπως ὁ Χριστός, ὅτι μόνον ἔτσι θά βροῦμε γαλήνη στήν ψυχή μας καί θά κληρονομήσουμε τήν αἰώνιον ζωήν ἤ καλλίτερα θά ζοῦμε ἀπό τώρα τήν αἰώνιον ζωήν, ἔχοντας βαθειά, μέσα στήν ψυχή μας τόν Χριστό, τήν ἐνσαρκωμένη ἀγάπη.  Ὁ  Χριστός, μέ τή σταυρική Του θυσία καί τήν Ἀνάστασί Του, μᾶς ὕψωσε καί μᾶς ἔστησε μαζί Του εἰς τά δεξιά τοῦ Πατρός. Αὐτόν ἀνυμνήσωμεν, Αὐτόν, τόν Λυτρωτήν, δοξολογήσωμεν. Διότι Σ΄ Αὐτόν καί μόνον Σέ Αὐτόν  ἀνήκει ἡ τιμή, τό Κράτος καί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

«ΟΥΚ ΕΚΠΕΙΡΑΣΕΙΣ ΚΥΡΙΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΣΟΥ»

Ο ΚΟΡΩΝΑΪΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ

 

Στή Σατανοκρατούμενη ἐποχή μας, προφανῶς ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας, ὁ Ἀντίχριστος καί οἱ συνεργάτες του, εἶναι σίγουρο, πώς γιά τούς δικούς τους σκοπούς, ἐξαπέλυσαν τόν θανατηφόρο αὐτόν κορωναϊό, καί καθημερινά πεθαίνουν συνάνθρωποί μας. Τό Κράτος, γιά νά μειώσῃ τή διάδοσι τοῦ ἰοῦ, ἐπιβάλλει μέτρα. Θέλω νά πιστεύω ὅτι οἱ Γιατροί δέν καταπατοῦν τόν ὅρκο τους καί ὅτι δέν ἐξαπατοῦν τή νοημοσύνη τοῦ ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Πιστεύω ὅτι ὁ πόλεμος μέ τόν κορωναϊό, πού ἐξαπέλυσαν οἱ ἀντίχριστοι, δέν τελείωσε.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ὅτι τό Κράτος σέβεται τό σύνολο τῶν  συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων τῶν πολιτῶν, ἕνα σύνολο ἀποτελούμενο ἀπό:
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ(αἍρθρον 5 παρ.1),

ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ ΚΙΝΗΣΕΩΣ( ἄρθρον 5 παρ.4),

ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΡΙΑΝ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΧΕΣΘΑΙ (Ἄθρ.11).

ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ(Ἄρθρ.13) καί 

ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ ΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ (ἅρθρον 14), πάνω ἀπό τά ὁποῖα στεκεται 

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ(Ἅρθρον 2 παρ.1).

Αφοῦ πραγματικά(;) ἡ καλουμένη πανδημία τοῦ Κορωναϊοῦ παρουσιάζει τραγικά μεγάλο ποσοστο ΘΝΗΤΟΤΗΤΟΣ παγκοσμίως, Τά μέτρα πρέπει νά τηρηθοῦν ἀπό ὅλους μας.

Καί ἄν ἀκόμη ὅλα αὐτά εἶναι ψέματα, δέν χάνουμε τίποτε.

Ἄν ὅμως εἶν' ἀλήθεια, τότε , τηροῦντες τά μέτρα κάνουμε τό ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ.   ΛΕΝΕ     ΟΤΙ

Ὁ θανατηφόρος ἰός ὑπάρχει , ἐπιτίθεται καί θανατώνει.

Πολλοί συνανθρωποί μας δυσανασχετοῦν μέ τά μέτρα «προφύλαξης». Εἷναι ἐνοχλητικά.Ἡ Μάσκα π.χ. ἴσως δυσκολεύει τήν ἀναπνοή μας. Ὅμως προφυλάσσει κατά 90% τή μετάδοσι τοῦ ἰοῦ. Ὁ Κίνδυνος ἐπίσης ἀπό τόν ἀλόγιστο συνωστισμό εἶναι μεγάλος. Καί ἡ καθαριότητα εἶναι αὐτονόητος. Δέν χρειάζεται δέ νά ὑπάρχει ἱός, γιά πλύνουμε τά χέρια μας. Καί στήν Ἐκκλησία ἀκόμη ὀφείλουμε νά τηροῦμε τίς ἀποστάσεις καί φορᾶμε τή μάσκα, ὥστε νά μή δίνουμε δικαιώματα νά μᾶς κατηγοροῦν οἱ ἀντίχριστοι. Θά βγάζουμε τή μάσκα, γιά νά κοινωνήσουμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, «τό φάρμακον τῆς ἀθανασίας , τό ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν» , καί ἀφοῦ κοινωνήσουμε,  θά τή ξαναφορᾶμε.

Συνεπῶς ἐπιβάλλεται, μαζί μέ τήν Προσευχή μας στό Θεό, νά μᾶς ἐλεήση, νά μᾶς συγχωρήσῃ γιά τίς ἁμαρτίες μας, καί νά ἐξαφανίσῃ τό θανατηφόρο ἰό, ἐπαναλαμβάνω, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ αὐστηρά τήρησι τῶν μέτρων τῆς Πολιτείας. Ἡ Τήρησις τῶν μέτρων, δέν ἀναιρεῖ τήν ΠΙΣΤΙ.

ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ  ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΝΆ ΜΗ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΥΒΡΙΣ, ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΘΟΣΙΩΣΕΩς ΝΆ ΚΛΕΊΝΟΥΜΕ ΤΙΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΟΠΩΣ, ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ   ὁ ἰσχυρισμός: Ἐγώ πιστεύω. Θά μέ προφυλάξῃ ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ. Καί ἑπομένως δέν τηρῶ τά μέτρα «προφύλαξης».

Εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ Χριστός προφυλάσσει τούς πιστούς. Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας. Τό Φρούριόν μας. Καί εἶναι ὁ «πανακής ἰατρός». Ἀλλά ὀφείλουμε, ὡς  πιστοί ὀρθόδοξοι,  νά τηροῦμε πιστά τίς πανάγιες Ἐντολές Του. Καί δεδομένου ὄντος ὅτι οἱ γιατροί καί τά φάρμακα εἶναι τοῦ Θεοῦ, ὀφείλουμε πρῶτα νά κάνουμε ὅλα τά ἀνθρώπινα, νά τηροῦμε τά μέτρα «προφύλαξης» καί συγχρόνως νά ζητοῦμε τή Θεία ἐπέμβασι. Διότι ὁ Κύριος λέγει: «Τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις, δυνατά ἐστί παρά τῷ Θεῷ».

Ἑπομένως, γιά νά ἀποφύγουμε τή μετάδοσι τοῦ θανατηφόρου ἰοῦ:

·      Φορᾶμε τή μάσκα παντοῦ καί πάντοτε.

·      Ἀποφεύγουμε τό ἀλόγιστο συνωστισμό.

·      Ἀπολυμένουμε τά πάντα.

·      Πλένουμε τά χέρια καί τά ἀπολυμένουμε, κλπ.

Καί μετά ζητᾶμε τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, διότι, τότε ἀκούει ὁ Θεός τήν προσευχή μας, ὅταν ἐξαντλήσουμε τά ἀνθρώπινα. Καί τό  ξαναλέω ὅτι «τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις, δυνατά ἐστί παρά τῷ Θεῷ». Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι ἔλεγον: «Σύν Ἀθηνᾷ, σύν Θεῷ καί χεῖρα κίνει».

Λοιπόν, ἀγαπητά μου Παιδιά, παρακαλῶ, ἀνεξάρτητα ἀπό Τί  κρύβεται πίσω ἀπό  τόν Κορωναϊό, ὁ ἰός ὑπάρχει καί θανατώνει. Καθῆκον ἔχουμε νά προφυλάξουμε τόν ἑαυτό μας καί τούς ἄλλους γύρω μας. Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο ὀφείλουμε νά τηροῦμε τά μέτρα «προφύλαξης». Ἡ Τήρησις τῶν μέτρων δέν προσβάλλει τήν Πίστι μας στό Θεό. Ἀντίθετα μᾶς φέρει πιο κοντά στό Θεό καί στήν ἀδιάλειπτη ἐπικοινωνία μέ τόν Οὐράνιον Πατέρα. Μᾶς φέρει σέ συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός μας καί σέ μετάνοια καί μᾶς θυμίζει τήν Προσταγή τοῦ Χριστοῦ : «Μή ἐκπειράσεις Κύριον τόν Θεόν σου».

«Οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τόν Θεόν σου»

«ΤΙΣ Ο ΑΨΑΜΕΝΟΣ ΜΟΥ;»

ΕΠΙΣΤΑΤΑ,ΟΙ ΟΧΛΟΙ ΣΥΝΕΧΟΥΣΙ ΣΕ

ΚΑΙ ΑΠΟΘΛΙΒΟΥΣΙ, ΚΑΙ ΛΕΓΕΙΣ

ΤΙΣ Ο ΑΨΑΜΕΝΟΣ ΜΟΥ (Λουκ. η΄45);

 

Ὁ Χριστός, «ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας» ἔρχεται στή γῆ, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, γιά τά πλάσματά Του. Δέν ἔρχεται, γιά νά μᾶς κρίνῃ, γιά τήν παραβατική, τήν προβληματική μας συμπεριφορά, ἀλλά, γιά νά φωτίσῃ τά σκοτάδια μας, γιά νά μᾶς ἐπαναφέρῃ στό δρόμο τῆς ὄντως ζωῆς, γιά νά μᾶς σώσῃ. Ἔρχεται κοντά μας καί διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν, κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. Αὐτός εἶναι ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, ἡ Πηγή τῆς Ζωῆς καί τῆς Ἀθανασίας. Αὐτός εἶναι  ὁ μόνος Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ Θανάτου. Στήν εὐεργετική Του πορεία εἰσακούει καί τήν παράκλησι τοῦ Ἀρχισυναγώγου Ἰαείρου. Κάνει δικό Του τόν πόνο τοῦ Ἰαείρου καί σπεύδει νά ἀναστήσῃ τήν κόρη του. Ἐνῶ ἔρχεται πρός τό σπίτι τοῦ Ἀρχισυναγώγου τόν συνθλίβουν οἱ ὄχλοι. 

Ἀνάμεσα στούς ὄχλους ἀκολουθεῖ καί κάποια γυναῖκα, πού ἔπασχε ἀπό αἱμορραγία δώδεκα χρόνια καί εἶχε ἐξοδεύσει ὅλην τήν περιουσία της σέ γιατρούς καί δέν μπόρεσε νά θεραπευθῇ ἀπό κανένα. Αὐτή ἡ πτωχή ἦλθε κοντά στόν Κύριο καί μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός της, δέν τόλμησε νά παρουσιασθῇ μπροστά Του. Τόν πλησίασε ἀπό πίσω καί μέ βαθειά καί θερμή πίστι στή Χάρι ΤΟΥ. Ἔλεγε δέ ὅτι καί ἐάν ἐγγίσω μόνον τό κράσπεδον τοῦ ἰματίου αὐτοῦ θά θεραπευθῶ. Καί πραγματικά,  μόλις  ἄγγιξε τήν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός Του,   ἀμέσως ἐσταμάτησε ἡ αἱμορραγία της. Θεραπεύθηκε. Ὁ Καρδιογνώστης, ὁ «πανακής ἰατρός» θέλοντας νά ἀναδείξῃ τή θερμή πίστι, τήν ἄκρα ταπείνωσι καί τήν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» λατρείαν τῆς θεραπευθείσης,  ἐρώτησε: «Τίς ὁ ἁψάμενός μου;» Ποιός μέ ἄγγιξε; Καί ἐπειδή ὅλοι ἠρνοῦντο, Ὁ Πέτρος καί οἱ ἄλλοι Μαθηταί, ἄδολοι καί ἀθῶοι, πού δέν μπόρεσαν νά καταλάβουν τό θεϊκό ἐρώτημα, εἶπαν μέ ἀπορία: Κύριε, οἱ ὄχλοι σέ περικυκλώνουν, σέ πιέζουν καί Σέ συνθλίβουν καί Σύ λές Ποιός μέ ἄγγιξε;

Ὁ Κύριος δέχθηκε, μέ καλωσύνη, τήν ἀπορία τῶν Μαθητῶν καί, «πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ», ἐξηγεῖ στούς Μαθητάς καί σέ ὅλους μας τό γεγονός, καί λέγει «ἥψατό μού τις. Ἐγώ γάρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ».

«Καί εἶπε Κύριος· ἐγγίζει μοι ὁ λαός οὗτος ἐν τῷ στόματι αὐτῶν καί τοῖς χείλεσιν αὐτῶν τιμῶσι με, ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ· μάτην δέ σέβονταί με διδάσκοντες ἐντάλματα ἀνθρώπων καί διδασκαλίας» (Ἡσ. 29,13. Ματθ.ιε΄8-9).

Πράγματι, ἀδέλφια μου, οἱ ὄχλοι συνωστίζονται γύρω μου καί μέ συνθλίβουν, ἀλλά κανείς δέν μέ πλησιάζει, δέν με ἐγγίζει μέ τήν ψυχή του. Ὁ λαός  αὐτός, ὅλοι αὐτοί πού μέ συνθλίβουν, μέ τό στόμα τους μέ πλησιάζουν καί μέ τά χείλη τους μέ τιμοῦν, ἐνῷ ἡ καρδιά τους πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ, εἶναι πολύ μακρυά ἀπό ἐμέ· μάταια καί ψεύτικα  μέ λατρεύουν, ἐπειδή διδάσκουν διδασκαλιες, πού εἶναι παραγγέλματα καί ἐντολές ἀνθρώπων καί ὄχι δικές μου. Σᾶς βεβαιώνω, λοιπόν, ὅτι ἀπό ὅλους αὐτούς πού μέ συνθλίβουν, μόνο μιά ψυχή μέ ἄγγιξε, διότι ἐγώ κατάλαβα ὅτι βγῆκε ἀπό ἐμέ μιά δύναμις θαυματουργική.

Καί πραγματικά ποιός μπορεῖ νά κρυφθῇ ἀπό τόν Κύριο; «Δέν ὑπάρχει δημιούργημα, πού νά εἶναι κρυμμένο, ἀλλά ὅλα εἶναι γυμνά καί φανερά στά μάτια τοῦ Θεοῦ, λέει ὁ Παῦλος, καί ὅλοι πρός Αὐτόν 

ἔχουμε νἀ δώσουμε λόγον».

  Ὅταν ἡ θεραπευθεῖσα γυναίκα εἶδε ὅτι δέν μπόρεσε νά κρυφθῇ τό τόλμημά της ἀπό τόν Ἰησοῦν, ἦλθε τρέμουσα ἀπό τό φόβο της καί ἔπεσε γονατιστή μπροστά Του καί Τοῦ ἐξομολογήθηκε μπροστά σέ ὅλους τήν αἰτίαν, γιά τήν ὁποίαν Τόν ἐπλησίασε καί πῶς  ἀμέσως θεραπεύθηκε. 

Τότε ὁ Κύριος, μέ τρυφερότητα καί ἀγάπη, ἐβράβευσε τήν θερμή της πίστι, τήν ταπείνωσι καί τήν ἀγάπη της, μπροστά σέ ὅλο τό πλῆθος καί τήν ἀνέδειξε ὡς Πρότυπο, ὡς Ὑπόδειγμα Πίστεως καί ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί εἶπε: «Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην» (πρβλ. Λουκ. η΄43-48).  Ἔχε θάρρος , κόρη μου. ἡ πίστις σου σέ ἔσωσε. Πήγαινε στό καλό, ἤρεμη καί ἐλεύθερη ἀπό κάθε ἀνησυχία. 

 Ὅποιος μέ τήν καρδιά του πλησιάζει τό Χριστό, δέχεται ἄφθονη τή Θεία Χάρι καί τή δύναμι τοῦ Θεοῦ καί, ὄχι μόνον θεραπεύεται ἀπό κάθε ἀρρώστια, ἀλλά δέχεται καί τήν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ καί τίποτε ἀπολύτως δέν μπορεῖ νά τόν βλάψῃ στή  ζωή του. 

Καί εἶναι καιρός, ἀγαπητά μου Παιδιά, νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό. Νά Τόν πλησιάσουμε μέ τήν καρδιά μας καί νά Τόν λατρεύουμε  «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ», ὅπως τόν λάτρεψε ἡ αἱμορροούσα. Νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «πρᾶξι» στήν καθημερινή μας ζωή, γιά νά βροῦμε ἀνάπαυσι καί γαλήνη στήν ψυχή μας. 

Εἶναι καιρός νά καταλάβουμε καλά, ὅτι Ὅλοι μᾶς ἔχουν ἐξαπατήσει καί μᾶς ἔχουν ἐγκαταλείψει. Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ μόνος, πού μένει  παντοτινά κοντά μας καί δέν μᾶς ἐγκαταλείπει ποτέ εἶναι ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας καταφυγή, ἡ μόνη μας ἐλπίδα, τό  Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, πολλές εἶναι οἰ ἁμαρτίες μας καί πολλά εἶναι τά βάσανά μας. Δέν τολμοῦμε νά σηκώσουμε τά μάτια καί νά σέ ἀτενίσουμε, Ἥλιε τῆς Δικαιοσύνης. Σύ, Κύριε, τό Φῶς τό ἀληθινόν, πού φωτίζεις κάθε ἄνθρωπο, πού ἔρχεται στόν κόσμο, φώτισε τά σκοτάδια μας καί ἐλέησέ μας, ὄχι γιατί τό ἀξίζουμε, ἀλλά ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου. Σύ, πού ἔρχεσαι καί σταυρώνεσαι γιά μᾶς, εὐσπλαγχνίσου μας καί φρούρησε τή ζωή μας. Μή ἀργοπορεῖς, ἔρχου ταχύ καί λύτρωσε  ἡμᾶς ἀπό πάσης τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῆς, ἀπό πάσης θλίψεως, ὀργῆς, κινδύνου καί ἀνάγκης καί ἀπό τούς ἰούς τοῦ ἀντιχρίστου. Πιστεύουμε ὅτι, ὡς Πανάγαθος, θέλεις, καί ὡς Παντοδύναμος, μπορεῖ, μέ ἕνα μόνο φύσημα τοῦ Στόματός Σου, μέ τήν  εὐλογημένη Παρουσία Σου, νά κονιορτοποιήσης καί νά ἐξαφανίσῃς ἀπό τήν ψυχή καί τή ζωή μας τόν ἀντίχριστο, τούς ἀντιχρίστους καί τούς δαιμονανθρώπους καί τούς ἰούς καί τούς υἱούς αὐτῶν. Σύ εἶσαι ὁ Ἐξουσιαστής, ὁ ΣΩΤΗΡ καί ΕΛΕΥΘΡΩΤΗΣ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν καί μόνον κοντά Σου νοιώθουμε ἀσφαλεῖς. Σέ Σένα ἁμαρτάνουμε, ἀλλά Ἐσένα μονάχα λατρεύουμε. 

Σύ εἶσαι ὀ Κύ ριος καί ὀ Θεός μας καί μεῖς εἴμαστε ἀχρεῖοι μέν, ἀλλά δούλοι Σου. Μονάχα Σέ Σένα καταφεύγουμε καί  Σέ παρακαλοῦμε. Λυπήσου μας καί ἐλέησέ μας, πολυεύσπλαγνε, καί ἀξίωσέ μας νά Σέ λατρεύουμε, ὄχι μέ τά χείλη, ἀλλά μέ τήν καρδιά μας. Ἀξίωσέ μας νά Σέ ὑμνοῦμε καί νά Σέ δοξολογοῦμε, σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. Ἀμήν.