EΡΗΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ

                  ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ.

 Δέν εἶναι ὑπερβολή. Ἔτσι νοιώθω.

Ἄδεια, κενή, βυθισμένη στό σκοτάδι

Εἶναι ἡ ψυχή μου, σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν

ἄθλια παροικία, χωρίς Εσένα, Κύριε!

Χωρίς Ἐσένα, Πολυεύσπλαγνε, ἔρημη,

χωρίς νόημα, χωρίς περιεχόμενο εἶναι

ἡ ζωή μας, ἀνυπόφορη, ἀνυπόστατη.

Ἀπό κακή μας θέλησι βρεθήκαμε ἐδῶ,

«ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ».

Ἄκαρπη εἶναι κάθε μας προσπάθεια

στόν τόπο τῆς ἐξορίας τοῦ Ἀδάμ,

ἀγκάθια καί τρίβολοι φυτρώνουν,

στό κάθε μας βῆμα,  χωρίς  τή δική

Σου, εὐλογημένη Παρουσία, Κύριε!

«Ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος ἡμῶν καρδία»

Λατρεύουμε, χωρίς ντροπή, «τήν κτίσιν

ἀντί νά λατρεύουμε τόν Κτίσαντα».

Ὑψώσαμε σέ Θεό, τό Βόρβορο,τή λάσπη,

τή σαπίλα, Τό Διάβολο, τό Μαμωνᾶ, τό

Χρῆμα…Χωρίς Ἐσένα, Κύριέ μου Ἰησοῦ,

 φθάσαμε στήν ὀδύνη καί τόν πόνο…

 στήν ἔσχατη ἐξαθλίωσι!

Ὁ Ὄφις, ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην ὅλην,

«ὡς ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένην»,

μᾶς σύρει κατά τοῦ κρημνοῦ εἰς τήν

λίμνην προς ἀποπνιγμόν.

Καί μιά εἶναι ἡ λαχτάρα τῆς ψυχῆς μας.

Σύ, Κύριέ μου, Ἰησοῦ, «ἡ προσδοκία τῶν

ἐθνῶν», ἡ προσδοκία ὅλων μας, εἶσαι ἡ

μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας ἐλπίδα.

«Ὅν τρόπον  ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς

πηγάς τῶν ὑδάτων,   οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ

Ψυχή ἡμῶν πρός Σέ, ὁ Θεός» (Ψαλμ. 41,2).

Μέ λαχτάρα, περιμένουμε τόν Ἐρχομό

Σου. Σύ, καί μόνον Σύ εἶσαι ἡ ζωή μας

και ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας καταφυγή,

το Φρούριόν μας, Παντοδύναμε Κύριε.

Δέξου, Κύριε, τήν εἰλικρινῆ μας μετάνοια.

Λυπήσου μας, εἴμαστε δικοί Σου δοῦλοι.

Ἄχρεῖοι μέν , ἀλλά δικοί σου…

Σέ Σένα ἁμαρτάνουμε, ἀλλά ἐσένα μονάχα

Λατρεύουμε. ’Ελέησέ μας, Κύριε, ὄχι γιατί

τό ἀξίζουμε,  «ἀλλ’  ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ

Ὀνόματός Σου», Ἰησοῦ, καί « ἔρχου ταχύ».

Μή ἀργοπορῆς. Ἡ ζωή μας δέν ἔχει νόημα,

Χωρίς Ἐσένα...

«Ἀνάστα, Κύριε, βοήθησον ἡμῖν καί λύτρωσε 

ἡμᾶς ἕνεκεν τῆς δόξης  τοῦ Ὀνόματός Σου». 

Δέν ἀντέχουμε ἄλλο στό σκοτάδι. Ἔλα νά

φωτίσῃς τά σκοτάδια μας, νά μᾶς ἀνασύρῃς

ἀπό την «ἰλύν βυθοῦ», στήν ὁποίαν ἔχουμε

ἐμπαγῆ. Ἔλα κοντά μας, νά μᾶς λυτρώσῃς

ἀπό τούς κορωναϊούς καί ἀπό τούς ἰούς τῆς

ἀπιστίας. Ἐκτός ἀπό Σένα, βοηθόν δέν ἔχουμε,

καί δέν θέλουμε νά ἔχουμε ἄλλον κανένα.

Ποιός ἄλλος, θα μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τά

δεινά,  ἐάν, ὄχι Ἐσύ, Κύριε, πού, ὄχι μόνον

ἔλαβες δούλου μορφήν και ἔγινες ταπεινός

ἄνθρωπος, ἀλλά καί Σταυρώθηκες καί

Ἀναστήθηκες, γιά μᾶς τούς Σταυρωτές Σου;

Κύριε, μή χρονίσῃς καί ἔρχου ταχύ.

Ἄκουσε τούς στεναγμούς τῆς καρδίας μου,

ἄκουσε τίς ἄναρθρες κραυγές μου…

Ἐλέησον ἡμᾶς καί τόν κόσμον Σου καί

σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν, ὡς Ἀγαθός καί

Φιλάνθρωπος και Ἐλεήμων Θεός. ΑΝΗΝ.

ΚΑΜΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΝΑΟ

 

Κάμε το σπίτι σου Ναό,

τόν τόπο τῆς ἐργασίας σου Ναό,

Ναό καί τήν ψυχή σου.

Καί νά θυμᾶσαι πάντοτε

Τόν Κύριον καί  Θεόν σου.

Μή σέρνεσαι, χωρίς ντροπή,

στή γῆ,

σάν βρωμερό σκουλήκι.

Στρέψε το βλέμμα σου ψηλά,

στόν οὐρανό,

τό νοῦ καί  τήν καρδιά σου,

καθαρή,

πρόσφερε στο Σωτῆρα σου,

τόν Λυτρωτή τοῦ κόσμου.

«Ἔγνω βοῦς τον κτησάμενον,

Και ὄνος τοῦ Κυρίου αὐτοῦ

τήν φάτνην.

Κι’ ἐμεῖς; Οἱ εὐεργετημένοι;

ξεχνᾶμε, Κύριε Ἰησοῦ, ξεχνᾶμε

οἱ ἀχάριστοι… ξεχνᾶμε

τή στοργή Σου,

τήν ἄπειρη ἀγάπη σου και

την ὑπομονή Σου.

Ξεχνᾶμε τίς εὐεργεσίες Σου

Καί τά θαυμάσιά Σου.

Καί Σύ; Προσεύχεσαι γιά μᾶς

τούς Σταυρωτές Σου.

Ταλαίπωρε συνάνθρωπε, πτωχέ,

τυφλέ, γυμνέ, ἐλεεινέ κι’ ἀχρεῖε,

ἀγαπημένε μου ἀδελφέ, ἄκουσε,

σέ παρακαλῶ, τίς σπαρακτικές,

τίς ἄναρθρες κραυγές μου…

Κι’ ἐσύ, ὅπως ἀκριβῶς κι’ ἐγώ,

Πήραμε λάθος δρόμο.

Ξεστρατίσαμε.

Ξεφύγαμε ἀπό τό δρόμο τῆς Ζωῆς.

Αλλά Ἐκεῖνος, πού Σταυρώθηκε,

γιά μᾶς, δεν μᾶς ἐγκαταλείπει.

Ἐπί  τήν θύραν ἵσταται, μέ ὑπομονή

 και κρούει…

Μήπως εἶναι καιρός, ταλαίπωρη

ψυχή μου, νά ξεφύγουμε

ἀπό τή λάσπη,νά ἀκούσουμε 

τή γλυκύτερη καί ἀπό τό μέλι 

φωνή  Του,

νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας,

νά εἰσέλθῃ ἐντός μας, ὁ Λυτρωτής;

Νά κάμουμε τήν Ψυχή μας Ναό,

Νά στήσουμε στήν καρδιά μας

Θυσιαστήριο, στόν Λατρευτό μας

Κύριο.

Ναί, εἶναι καιρός νά δεχθοῦμε

στήν ψυχή μας τό ΧΡΙΣΤΟ.

Εἶναι καιρός νά θανατώσουμε

τούς  θανατηφόρους ἰούς τῆς ἀπιστίας,

καί, συνειδητά,

νά λατρεύουμε τον Κύριον τῆς δόξης.

Ὤ  γλυκύ μου Ἔαρ!

Ὤ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου!

Κύριέ μου, Ἰησοῦ, λυπήσου μας

καί ἐλέησέ μας… ἔρχου ταχύ.

Στῆσε τή σκηνή Σου στήν ταπεινή

ψυχή μας.

Δέξου τήν εἰλικρινή μετάνοιά μας.

«Ἐλθέ και σκήνωσον ἐν ἡμῖν καί

καθάρισον ἡμᾶς ἀπό πάσης κηλίδος

και σῶσον, Ἀγαθέ, τάς ψυχάς ἡμῶν».

«Τῼ ΓΑΡ ΕΧΟΝΤΙ ΠΑΝΤΙ ΔΟΘΗΣΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΕΥΘΗΣΕΤΑΙ,

 ΑΠΟ ΔΕ ΤΟΥ ΜΗ ΕΧΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΧΕΙ

ΑΡΘΗΣΕΤΑΙ ΑΠ’ ΑΥΤΟΥ»

( Ματθ. κε΄ 29).

Ὁ Πάνσοφος και Πανάγαθος Θεός, «τά πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησε και ποιεῖ». Δημιουργεῖ τόν ἄνθρωπο ἀπό ἄπειρη ἀγάπη καί τόν τιμᾷ ὄχι μόνον μέ τό· «κατ’ εἰκόνα» καί τό· «καθ’ ὁμοίωσιν», ἀλλά καί τόν ἐφοδιάζει, μέ  ὅλα τά ἀγαθά, ὅσα τοῦ χρειάζονται, γιά νά διαφυλάξῃ τόν Παράδεισο και νά δημιουργήσῃ Ἀξίες. Τοῦ παρέχει θεῖα χαρίσματα, τάλαντα, νά ἐργασθῇ καί νά τά πολλαπλασιάσῃ καί νά τά χρησιμοποιήσῃ, ὄχι μόνον γιά τή δική του ὠφέλεια καί σωτηρία, ἀλλά  καί εἰς ὠφέλειαν τῶν συνανθρώπων του, πρός δόξαν Θεοῦ.

Εἰς τήν Παραβολήν  τῶν ταλάντων(Ματθ. κε΄ 14-30) ὁ Κύριος, μᾶς χορηγεῖ τά ἀναγκαία μέσα και μᾶς καλεῖ νά ἐπιδείξουμε σύνεσι, ἐπιμέλεια καί δραστηριότητα, στήν πορεία μας ἀπό τό· «κατ’ εἰκόνα», εἰς το· «καθ’ ὁμοίωσιν», ὥστε ἀπό «δυνάμει», να γίνουμε καί «ἐνεργείᾳ Θεοί». Μᾶς συνιστᾶ νά ἐργασθοῦμε καί νά πολλάπλασιάσουμε τά θεῖα χαρίσματα, τά τάλαντα. Μᾶς καλεῖ να διαχειρισθοῦμε, ὡς καλοί Οἰκονόμοι, ὡς καλοί Διαχειριστές, τά θεῖα χαρίσματα. Παραβολικά μᾶς ἀποκαλεῖ «δούλους». «Ἐκάλεσε τούς ἰδίους δούλους και παρέδωκεν αὐτοῖς  τά ὑπάρχοντα αὐτοῦ». Μᾶς ἔπλασε μικρούς Θεούς, μικρούς δημιουργούς. Μᾶς τίμησε μέ τά θεῖα χαρίσματα, τά τάλαντα. Μᾶς παρέδωκε τά ὑπάρχοντα αὐτοῦ.

Μᾶς ἀποκαλεῖ δικούς του δούλους, ὅλους τούς ἀνθρώπους. Μᾶς θέλει δικούς Του. Ἐλευθέρους ἀπό τά πάθη και τίς κακίες μας. Δέν θέλει ὁ Θεός να εἴμαστε δοῦλοι τῶν παθῶν, ἀλλά δοῦλοι δικοί Του, δηλ. ὄντως ἐλεύθεροι. Νά κάνουμε καλή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας, πού μᾶς χάρισε. Νά πολλαπλασιάζουμε τά τάλαντα, πού μᾶς χάρισε. Τά  τάλαντα δε αὐτά, ἐκτός ἀπό τό λογικό καί τήν ἐλεύθερη βούλησι, πού εἶναι δόσις ἀγαθή καί δώρημα τέλειον σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἔδωκε  καί ἄλλα, διαφορετικά  στόν καθένα μας, τάλαντα, διαφορετικά χαρίσματα.

Και, ὡς Καρδιογνώστης, στόν ἕνα ἔδωκε πέντε τάλαντα, σέ ἄλλον ἔδωκε δύο καί σέ ἄλλον ἔδωκε ἕνα. Στόν καθένα δηλαδή ἔδωκε ἀνάλογα μέ τή δύναμί του, ἀνάλογα μέ τήν ἱκανότητα καί τήν προθυμία του, ἀνάλογα μέ  τήν ἀγαθήν του προαίρεσιν, τάλαντα  νά τά   ἐμπορευθῇ, καί νά  πολλαπλασιάσῃ, τά ὅσα τοῦ ἔδωκε. Ἔδωκε δέ ἄλλα χαρίσματα στόν ἕνα καί ἄλλα στόν ἄλλον. Ὀφείλουμε δέ τά θεῖα αὐτά χαρίσματα, να  τά πολλαπλασιάσουμε, νά τά χρησιμοποιήσουμε, ὡς δικοί Του δοῦλοι, εἰς τό ἀγαθόν, πρός δόξαν Θεοῦ και πρός ὠφέλειαν τοῦ πλησίον.

Τά χαρίσματα διενεμήθησαν μέ σοφία. Ἄλλος ἔχει το χάρισμα τοῦ ἰατροῦ και ἄλλος τοῦ φαρμακοποιοῦ. Κάθε ἕνας ἔχει καί τό δικό του ἤ τά δικά του χαρίσματα, γιά νά σταθῇ καί νά λειτουργήσῃ σωστά ἡ Κοινωνία τῶν προσώπων, ἡ Κοινωνία τῶν Ἁγίων, το σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία Του.

«Ὅπως εἰς ἕνα σῶμα, λέγει ὁ Παῦλος, ἔχομεν πολλά μέλη, ἀλλ’ ὅλα τά μέλη δέν ἔχουν τήν ἴδια λειτουργίαν, ἔτσι κι’ ἐμεῖς οἱ πολλοί ἀποτελοῦμεν ἕνα σῶμα ἐν Χριστῷ και ὁ καθένας εἴμαστε μέλη ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου. Ἔχοντες δέ χαρίσματα διαφορετικά, σύμφωνα μέ τήν χάριν πού μᾶς ἐδόθηκε, ἄς τά χρησιμοποιήσουμε, γιά τήν πνευματική μας τελείωσι και την τελείωσιν τῶν συνανθρώπων μας» (πρβλ. Ρωμ. ιβ΄ 4 ἑξ.) . Σκοπός τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ταλάντων εἶναι νά χρησιμοποιοῦμε τά χαρίσματα, ὅπως θέλει ὁ Θεός. Νά στηρίζουμε, να παρηγοροῦμε καί να θεραπεύουμε τίς ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων μας, πρός δόξαν Θεοῦ, ὥστε οἱ πάντες να φθάσουμε ἀπό το· «κατ’ εἰκόνα», εἰς το· «καθ’ ὁμοίωσιν».

Πολλαπλασιασμός τῶν ταλάντων, σημαίνει νά ἐγκολπωθοῦμε τήν Ἀγάπην καί νά περιπατοῦμε «ἐν ἀγάπῃ», νά κάνουμε «πρᾶξι» τήν Ἀγάπην τοῦ Θεοῦ.

Νά συνειδητοποιήσουμε, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι ὑπάρχουν διαφορετικά χαρίσματα, ἀλλά τό Πνεῦμα εἶναι τό ἴδιο, ὑπάρχουν καί ποικιλίες ὑπηρεσιῶν, ἀλλ’ ὁ Κύριος εἶναι  ὁ ἴδιος, ὑπάρχουν καί διάφορα εἴδη ἐνεργειῶν, ἀλλ’ ὁ Θεός εἶναι ὁ ἴδιος, ὁ ἐνεργῶν τά πάντα ἐν πᾶσι. Στόν καθένα δίδεται ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος γιά κάποιο καλό, πρός τό συμφέρον. Στόν ἕνα δίδεται διά τοῦ Πνεύματος λόγος σοφίας, σέ ἄλλον λόγος γνώσεως κατά τό αὐτό Πνεῦμα, σέ ἄλλον πίστις διά τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος, σέ ἄλλον θαυματουργικές δυνάμεις, σέ ἄλλον προφητικόν χάρισμα, σέ ἄλλον τό νό διακρίνῃ τά πνεύματα, σέ ἄλλον διάφορα εἴδη γλωσσολαλιᾶς, σέ ἄλλον ἡ ἑρμηνεία γλωσσῶν. Ὅλα δέ αὐτά τά ἐνεργεῖ τό ἕνα καί τό αὐτό Πνεῦμα, το ὁποῖον διανέμει αὐτά τά χαρίσματα εἰς τόν καθένα ἰδιαιτέρως ὅπως αὐτό θέλει»( παρβλ. Α΄ Κορινθ. ιβ΄ 4 ἑξ.). Διανέμει τά χαρίσματα μέ σοφία. Δικό μας Χρέος εἶναι να πολλαπλασιάσουμε τά χαρισματα. Καλεῖται, δηλαδή, κάθε ἄνθρωπος να καλλιεργῇ και να χρησιμοποιῇ τά χαρίσματά του, πρός δόξαν Θεοῦ, πρός ὠφέλειαν καί πρός τό συμφέρον τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Ὁ Παῦλος λέγει ὅτι, «ὅπως ἀκριβῶς τό σῶμα εἶναι ἕνα, ἀλλά ἔχει πολλά μέλη, ὅλα δε τά μέλη τοῦ σώματος, ἄν καί εἶναι πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα,  ἔτσι και ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ.

Διότι εἰς ἕνα Πνεῦμα ὅλοι ἐμεῖς ἐβαπτισθήκαμε και ἐγίναμε ἕνα σῶμα, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες, εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, και ὅλοι μέ ἕνα Πνεῦμα ἐποτισθήκαμε. Το σῶμα δέν εἶναι ἕνα μέλος, ἀλλά πολλά. Ἐάν πῇ το πόδι: «ἐπειδή δέν εἶμαι χέρι, δέν ἀνήκω στό σῶμα», μήπως παύει μέ τοῦτο νά εἶναι ἀπό τά μέλη τοῦ σώματος; Καί ἐάν πῇ τό αὐτί: «ἐπειδή δεν εἶμαι μάτι, δέν ἀνήκω στό σῶμα», μήπως παύει μέ τοῦτο νά εἶναι ἀπό τά μέλη τοῦ σώματος; Ἐάν ὁλόκληρο το σῶμα ἦτο μάτι, ποῦ θά ἦτο ἡ ἀκοή; Και ἄν ὁλόκληρον ἦτο ἀκοή, ποῦ θά ἦτο ἡ ὄσφρησις; Στην πραγματικότητα, ὁ Θεός ἐτοποθέτησε τό καθένα ἀπό τά μέλη στό σῶμα, καθώς ἠθέλησε. Ἑάν ὅλα ἦσαν ἕνα μέλος, ποῦ θα ἦτο το σῶμα; Τώρα ὑπάρχουν πολλά μέλη, ἀλλά ἕνα σῶμα. Δέν μπορεῖ τό μάτι νά πῇ στο χέρι: «Δέν σέ ἔχω ἀνάγκη», ἤ τό κεφάλι να πῇ στα πόδια: «Δέν σᾶς ἔχω ἀνάγκη». Ἀντιθέτως, τά μέλη πού φαίνονται ὅτι εἶναι ἀσθενέστερα, εἶναι ἀναγκαῖα· και ἐκεῖνα τά μέλη τοῦ σώματος, πού τά θεωροῦμε ὀλιγώτερον ἄξια τιμῆς, εἰς αὐτά προσδίδομεν μεγαλύτερην τιμήν,  καί τά μή παρουσιάσιμα ἔχουν μεγαλύτερην εὐπρέπειαν. Ἐνῷ τά παρουσιάσιμα δεν ἔχουν ἀνάγκην ἀπό τίποτε. Ὁ Θεός ὅμως συνανέμιξε τό σῶμα καί ἔδωκε μεγαλύτερη  τιμή στό μέλος πού τήν στερεῖται, γιά νά  μή ὑπάρχῃ διαίρεσις στό σῶμα, ἀλλά νά ἔχουν τά μέλη τήν ἴδια φροντίδα τό ἕνα, γιά  τό ἄλλο.

Ἐάν ἕνα μέλος πάσχῃ, συμπάσχουν ὅλα τά μέλη· ἐάν ἕνα μέλος τιμᾶται, χαίρουν μαζί ὅλα τά μέλη. Σεῖς εἶσθε σῶμα Χριστοῦ, καί ὁ καθένας εἶναι μέλος τοῦ σώματος. Καθένας ἔχει μίαν θέσιν στή ζωή τοῦ συνόλου. Καί ὁ Θεός ἐτοποθέτησε εἰς τήν Ἐκκλησίαν πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους. Ἔπειτα ἄλλους τούς ἔθεσε να κάνουν κάθε εἴδους θαύματα, ἄλλους να ἔχουν χαρίσματα θεραπειῶν, χαρίσματα προστασίας τῶν ὀρφανῶν, τῶν χηρῶν, τῶν πτωχῶν, τῶν παντός εἴδους ἀσθενῶν· χαρίσματα κυβερνήσεως καί διοικήσεως στήν Κοινωνίαν τῶν προσώπων, στήν Κοινωνίαν τῶν Ἁγίων, στήν Ἐκκλησίαν Του. Στόν καθένα ἔδωκεν ὁ Κύριος τό δικό του χάρισμα. Μήπως εἶναι ὅλοι ἀπόστολοι; Μήπως εἶναι ὅλοι προφῆτες; Μήπως εἶναι ὅλοι διδάσκαλοι; Μήπως ὅλοι κάνουν θαύματα;…»(παρβλ. Α΄Κορινθ.ιβ΄12-31). Ἄλλος εἶναι Κυβερνήτης, ἄλλος εἶναι διοικητικός ὑπάλληλος, ἄλλος εἶναι γιατρός, ἄλλος εἶναι γεωργός, ἄλλος κτηνοτρόφος, ἄλλος οἰκοδόμος, ἄλλος μηχανικός, μαθηματικός, φυσικός, ἄλλος ὁδοκαθαριστής καί ἄλλος κάτι ἄλλο. Ὅλοι ἐξ  ἴσου χρήσιμοι, πολύτιμοι, για το κοινωνικό Σύνολο. Ὁ Πανάγαθος μᾶς ἔδωκε στον ἕνα πέντε τάλαντα, στον ἄλλο δύο, σέ ἄλλον ἕνα. Ἑκάστῳ κατά την ἰδίαν δύναμιν. Τά πάντα ἐν σοφίᾳ διένειμεν. Δικό μας χρέος  εἶναι νά ἐγκολπωθοῦμε την ΑΓΑΠΗΝ νά καλλιεργήσουμε τά τάλαντα και να τά χρησιμοποιήσουμε ὡς δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, πράγματικά ἐλεύθεροι παθῶν.  

Να συνειδητοποιήσουμε δηλαδή ὅτι ὁ πολλαπλασιασμός τῶν ταλάντων, τῶν θείων δωρεῶν, πραγματοποιεῖται, ὅταν ἀνοίξουμε την καρδιά μας στό Χριστό καί ἀντισταθοῦμε στο Διάβολο. Ὅταν Κάνουμε «πρᾶξι» τό Εύαγγέλιον τῆς Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἀκολουθοῦμε τό Ἀρνίον ὅπου ἄν ὑπάγῃ, ὅταν ἀγωνιζώμαστε ἐν Χριστῷ καί νικῶμεν τό Κακόν καί  τήν ἁμαρτίαν, Ὅταν ἀκολουθοῦμε τά ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό σημαίνει νά ἀπαρνηθοῦμε τόν κακόν μας ἑαυτόν, νά ἀπεκδυθοῦμε τόν παλαιόν ἄνθρωπον, καί νά ἐνδυθοῦμε τόν Νέον, τόν Χριστόν. Να σταυρώσουμε την σάρκα σύν τοῖς παθήμασι και ταῖς ἐπιθυμίαις, να καθαρίσουμε τον ἑαυτό μας ἀπό κάθε μολυσμό σαρκός και πνεύματος καί νά ἐπιτελοῦμε ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ. Ἀγωνιζόμενοι, νά μεταβάλουμε τή σάρκα σέ πνεῦμα, νά ἀνέβουμε πάνω ἀπό τά γήϊνα, νά χρησιμοποιοῦμε τά θεῖα χαρίσματα πρός δόξαν Θεοῦ καί εἰς θεραπείαν τῶν ἀναγκῶν τῶν συνανθρώπων μας, να φθάσουμε Ψηλά, στό Γολγοθᾶ, στό Θεό. Νά μιμηθοῦμε αὐτούς πού πολλαπλασίασαν τά τάλαντα, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε  καθαροί,  ὡς γνήσιοι, ἀγαθοί και πιστοί  δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, να σταθοῦμε μπροστά Του καί νά συνομιλοῦμε μαζί Του, ὅπως μιλάῃ ὁ φίλος μέ τόν φίλον του.

Στήν Παραβολή τῶν ταλάντων, μᾶς βεβαιώνει ὁ Κύριος ὅτι ἐπανέρχεται καί «συναίρει μετ’ αὐτῶν (τῶν δούλωνΤου) λόγον (τούς ζητεῖ λογαριασμόν). Βραβεύει τό ἴδιο ἐκείνους πού ἔλαβαν πολλά τάλαντα και ἐκείνους, πού ἔλαβαν τά λίγα,ἀλλά  τά ἐπολλαπλασίασαν.ΒΡΑΒΕΥΕΙ τή φιλοπονία, τήν ἐργατικότητα, τήν προθυμίαν, τήν   καλήν, τήν ἀγαθήν  προαίρεσιν,   τόν πολλαπλασιασμό τῶν ταλάντων καί τήν διαχείρησιν τῶν χαρισμάτων τοῦ Θεοῦ, πρός ἠθικήν και πνευματικήν ὠφέλειαν καί θεραπείαν τῶν ἀναγκῶν τοῦ Κοινωνικοῦ Συνόλου, ΨΕΓΕΙ δέ τήν πονηρίαν, τήν ἀπροθυμία, τήν κακήν προαίρεσιν, τήν κακοδιαχείρησιν τῶν πονηρῶν δούλων, πού ἔκρυψαν το τάλαντον. Καί ΠΡΟΛΕΓΕΙ τό Κακόν τέλος Ὅλων ἐκείνων τῶν κακῶν Οἰκονόμων, τῶν κακῶν διαχειριστῶν, πού καταχράσθηκαν τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ.

Σέ κεῖνον πού ἔλαβε τά πέντε και τά διπλασίασε εἶπε: «Εὖ δοῦλε ἀγαθέ και πιστέ! Ἐπί ὀλίγα εἶ πιστός, ἐπί πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς την χαράν τοῦ Κυρίου σου». Τό ἴδιο ἐπήνεσε καί ἐκεῖνον, πού ἔλαβε τά δύο καί τά διπλασίασε.

Καί   τοῦ πονηροῦ, τοῦ κακοῦ καί ὀκνηροῦ δούλου ,  τοῦ κακοπροαίρετου,  πού ἔκρυψε στή γῆ το τάλαντόν του, προλέγει το Κακόν Τέλος και λέγει:«ἄρατε ἀπ’αὐτοῦ το τάλαντον και δότε τῷ ἔχοντι τά δέκα τάλαντα». ΤΟΝΙΖΕΙ δέ καί λέγει ὅτι «Τῷ ἔχοντι παντί δοθήσεται και περισσευθήσεται, ἀπό δε τοῦ μή ἔχοντος και ὅ ἔχει ἀρθήσεται αὐτοῦ». Δηλαδή:«Στόν κάθε ἕνα πού ἔχει ἀγαθήν προαίρεσιν, προθυμίαν, ἐπιμέλειαν καί ζῆλον, Σέ αὐτόν, πού πολλαπλσιάζει καί χρησιμοποιεῖ ἐπ’ἀγαθῷ τά χαρίσματα, πού τοῦ ἐδόθησαν, θα τοῦ δοθοῦν και ἄλλα περισσότερα. Ἀπό ἐκεῖνον ὅμως, πού τοῦ δόθηκαν τά χαρίσματα, ἀλλά τά ἔκρυψε, τά παραμέλησε καί δέν εἰργάσθη καὶ δέν τά ἐπολλαπλασίασε καί δέν τά χρησιμοποίησε ἐπ’ἀγαθῷ, πρός ὤφέλεια αὐτοῦ καί τοῦ πλησίον καί πρός δόξαν Θεοῦ, και αὐτό πού ἔχει θα τοῦ ἀφαιρεθῇ».

Ὁ Κύριος μᾶς ἀποτρέπει ἀπό την ὀκνηρία και την πόνηρίαν και μᾶς προτρέπει να μιμηθοῦμε ἐκείνους πού ἔχουν καλήν και ἀγαθήν προαίρεσι και πολλαπλασιάζουν τά χαρίσματα πού τούς ἔδωκε ὁ Κύριος και τά διαχειρίζονται ὡς καλοί Οἰκονόμοι πρός ὡφέλειαν καί θεραπείαν τῶν συνανθρώπων τους και προς δόξαν Θεοῦ. Διότι μόνον ἔτσι θά ἀξιωθοῦμε νά εἰσέλθωμεν εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου μας. Μόνον ἔτσι θά ἀξιωθοῦμε νά σταθοῦμε  μπροστά στό Θεό.

«Δεῦτε, πιστοί, ἐπεργασώμεθα προθύμως τῷ Δεσπότῃ· νέμει γάρ τοῖς δούλοις τόν πλοῦτον καί ἀναλόγως ἕκαστος πολυπλασιάσωμεν τό τῆς χάριτος τάλαντον·  ὁ μέν σοφίαν κομιείτω δι’ ἔργων ἀγαθῶν· ὁ δε λειτουργίαν λαμπρότητος ἐπιτελείσθω· κοινωνείτω δε τοῦ λόγου πιστός τῷ ἀμυήτῳ· και σκορπιζέτω τόν πλοῦτον πένησιν ἄλλος· οὕτω γάρ τό δάνειον πολυπλασιάσωμεν, και ὡς οἰκονόμοι πιστοί τῆς χάριτος, δεσποτικῆς χαρᾶς ἀξιωθῶμεν·  αὐτῆς ἡμᾶς καταξίωσον Χριστέ ὁ Θεός, ὡς  φιλάνθρωπος» (Τροπάριον Μ. Δευτέρας).

Κύριε Ἰησοῦ χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἀξίωσέ μας νά πολλαπλασιάσωμε , μέ τή Χάρι Σου, τά τάλαντα, πού μᾶς ἔδωκες. Ἀξίωσέ μας νά σταθοῦμε  ἐκεῖ ὅπου  «ὁ τῶν ἑορταζόντων ἦχος ὁ ἀκατάπαυστος και ἡ ἀπέραντος ἡδονή τῶν καθορόντων τοῦ Σοῦ προσώπου τό Κάλλος τό ἄρρητον. Διότι Σύ εἶσαι τό ὄντως ἐφετόν καί ἀνέκφραστος εὐφροσύνη τῶν ἀγαπώντων Σε, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, καί Σέ ὑμνεῖ πᾶσα ἡ κτίσις εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ».

                                                                   (Ἀπό την Εὐχή τῆς Εὐχαριστίας)

«Ο ΕΧΩΝ ΘΡΟΝΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ, ΚΑΙ ΥΠΟΠΟΔΙΟΝ ΤΗΝ ΓΗΝ»

«ΠΡΕΣΒΥΤΙΚΑΙΣ ΕΝΘΡΟΝΙΖΕΤΑΙ

ΑΓΚΑΛΑΙΣ».

 

Ἄφατη, ἀνεκλάλητη, ἀνέκφραστη εἶναι ἡ θεϊκή συγκατάβασι. Ὁ Υἱός και Λόγος τοῦ Θεοῦ, «ὁ δι’ οὗ τά πάντα ἐγένετο»,  «ὁ ἔχων θρόνον οὐρανόν και ὑποπόδιον τήν γῆν, ὁ τοῖς Χερουβίμ ἐποχούμενος και ὑμνούμενος ὑπό τῶν Σεραφίμ, ὁ περιπατῶν ἐπί πτερύγων ἀνέμων, τέλειος Θεός, γίνεται και τέλειος ἄνθρωπος, διά φιλανθρωπίαν, γεννᾶται ἐκ Παρθένου καί ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί  πρεσβυτικαῖς ἐνθρονίζεται ἀγκάλαις».

Μέγα το Μυστήριον τῆς Οἰκονομίας Σου, Κύριε!  Δέν τό χωράει ὁ νοῦς μας.

«Ὁ ὤν σύν τῷ Πατρί, ἐπί θρόνου ἁγίου, ἐλθών ἐπί τῆς γῆς, ἐκ Παρθένου ἐτέχθη, και βρέφος ἐγένετο, χρόνοις ὤν ἀπερίγραπτος· ὅν δεξάμενος, ὁ Συμεών ἐν ἀγκάλαις, χαίρων ἔλεγε· Νῦν ἀπολύεις Οἰκτίρμον, εὐφράνας τον δοῦλον σου».

«Ὁ  πάντων Ἐπέκεινα καί Πανταχοῦ Παρών», «ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν», μᾶς εὐσπλαγχνίζεται, ὁ Σωτήρ καί γίνεται, για χάρι μας, ταπεινός ἄνθρωπος, γιά νά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τη δουλεία τῆς φθορᾶς και να μᾶς ἐπαναφέρῃ εἰς την ὁδόν τῆς Ζωῆς, ἀπό τήν ὁποίαν ἔχουμε ξεφύγει, διά τῆς παρακοῆς.

Ἡ ἀνθρωπότης ἔφθασε στήν ἔσχατη ἐξαθλίωσι και , μέ λαχτάρα περιμένει τόν Σωτῆρα καί Λυτρωτήν, τόν Χριστόν, πού ἔρχεται κοντά μας, ἀθόρυβα, ταπεινά , «ὡς αὔρα λεπτή», για να ἁπαλύνῃ τον πόνον μας, να σπογγίσῃ τά δάκρυά μας, νά θεραπεύσῃ τά τραύματά μας, να μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό «τήν ἰλύν βυθοῦ», εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ και να μᾶς ὁδηγήσῃ «εἰς τόπον ἀναψυχῆς», «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων».

«Δεῦτε ἴδετε Χριστόν, τόν Δεσπότην τοῦ παντός, ὅν βαστάζει Συμεών, σήμερον ἐν τῷ Ναῷ».

Ὁ Συμεών, «ἄνθρωπος καί εὐλαβής», περιμένει μέ λαχτάρα τόν Ἐρχόμενον Σωτῆρα, τόν Χριστόν Κυρίου και ἔρχεται ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τό ἱερόν, κα ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους, τῆς ἠμιθανοῦς ἀνθρωπότητος, ὑποδέχεται εἰς τάς ἀγκάλας αὐτοῦ  τον Σωτῆρα και Κύριον.

Τό ἐρώτημα πού γεννιέται στίς ψυχές ὅλων μας  εἶναι· «Εἴμαστε ἕτοιμοι νά ὑπαντήσωμεν τον Κύριον;»

 Ὁ Κύριος συγκαταβαίνει καί ἔρχεται κοντά μας.Ἕρχεται «πρᾷος και ταπεινός τῇ καρδίᾳ», καί ἵσταται ἐπί την θύραν ἑνός ἑκάστου ἡμῶν και κρούει. Ἐμεῖς ἀκοῦμε τή φωνή Του; Είμαστε ἕτοιμοι νά Τόν ἀγκαλιάσουμε , ὅπως ὁ δίκαιος Συμεών;

Εἶναι ἀνάγκη τῶν καιρῶν, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μας, νά ἀνοίξουμε την καρδιά μας στό Χριστό, νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον  τῆς ἀγάπης Του καί νά το κάνουμε «πρᾶξι» στήν καθημερινή μας ζωή, γιά νά βροῦμε ἀνάπαυσι καί γαλήνη στήν ψυχή μας.

Εἷναι καιρός, ὄχι ἁπλῶς νά παρακαλοῦμε να ἔλθῃ και να Βασιλεύσῃ στίς καρδιές ὅλων μας ὁ Κύριος, ἀλλά καί νά προετοιμάζουμε τήν ψυχήν μας προς ὑποδοχήν Αὐτοῦ.

Εἶναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ Χριστός και μόνον Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός και ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις και ἡ Ζωή, το Φῶς και ἡ εἰρήνη τοῦ Κόσμου. Αὐτός και μόνον Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας και ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας ἐλπίδα, το Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον.

Εἶναι καιρός νά καταλάβουμε καλά ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ προσωπικός μας Σωτῆρας και ὁ Λυτρωτής τοῦ Σύμπαντος κόσμου  ὀφείλομεν δέ νά Τόν παρακαλοῦμε νά μᾶς ἀξιώσῃ νά Τόν δεχθοῦμε στήν ἀγκαλιά μας, ὅπως ὁ Συμεών, νά Τόν δοξάζουμε δέ  και,  ἀσιγήτως, νά Τόν ὑμνοῦμεν, σύν τῷ Πατρί και τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, ἀδιαλείπτως, ψάλλοντες· «Εὐλογημένος ὁ Ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Αὐτόν προσκυνήσωμεν. Διότι Σ’ Αὐτόν και μόνον Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ τιμή, ἡ προσκύνησις καί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ.

«Χαῖρε κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε· ἐκ σοῦ γάρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν, φωτίζων τούς ἐν σκότει. Εὐφραίνου καί σύ Πρεσβύτα δίκαιε, δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις, τόν ἐλευθερωτήν τῶν ψυχῶν ἡμῶν, χαριζόμενον ἡμῖν καί τήν Ἀνάστασιν».