ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ, ΘΛΙΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΣ.

 ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ,ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΟΗΣ.

 

«Καί παράγων ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς· καί ἠρώτησαν αὐτόν οἱ Μαθηταί αὐτοῦ λέγοντες· Ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἤ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλός γεννηθῇ; Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς: Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ» (Ἰωάν. 1-3).

 

Λάθος ἐρώτημα. Γεννήθηκε τυφλός. Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἁμαρτήσῃ κάποιος πρίν γεννηθῇ; Ἀλλά καί πῶς εἶναι δυνατόν νά τιμωρηθῇ ὁ τυφλός, γιά ξένες ἁμαρτίες; Οἱ Ἰουδαῖοι εἶχαν τήν πεπλανημένην πεποίθησιν  ὅτι τά τέκνα τιμωροῦνται ἀπό τόν Θεόν, γιά  τίς ἁμαρτίες τῶν γονέων τους. Εἶναι λάθος ἡ παροιμία ὅτι «Οἱ πατέρες ἡμῶν ἔφαγον ὄμφακα (ἄγουρα, ξινά σταφύλια) καί οἱ ὀδόντες τῶν τέκνων ἐγομφίασαν (αἱμωδίασαν)» (Ἰεζεκ.18,2).

Ἡ ἀντίληψις ὅμως αὐτή εἶναι ὕβρις. Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας πολεμεῖ  τήν πεπλανημένην αὐτήν πεποίθησιν καί ὐποστηρίζει ὅτι ὁ καθένας εὐθύνεται, γιά τίς δικές του ἁμαρτίες καί ὅτι ὁ Θεός, ὡς ἄπειρος ἀγάπη, εἶναι ἕτοιμος περισσότερον νά συγχωρῇ τούς εἰλικρινά μετανοιωμένους καί ὄχι νά τιμωρῇ.  Ἡ προσωπική, λοιπόν, εὐθύνη καί μετάνοια ἀφ’ ἑνός, καί άφ΄ἑτέρου τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ, διώχνουν μέσα ἀπό τήν ψυχή μας τήν ἀπελπισίαν καί τήν ἀμετανοησίαν καί ὁδηγοῦν εἰς τήν ἀλήθειαν ὅτι οὔτε τά τέκνα ὑποφέρουν, γιά τίς ἁμαρτίες τῶν γονέων τους, οὔτε οἱ γονεῖς ἐξιλεώνονται μέ τά παθήματα τῶν παιδιῶν τους. Ὁ καθένας εὐθύνεται γιά τίς δικές του,  τίς προσωπικές ἁμαρτίες. Ὁ Θεός εἶναι ἄπειρη Ἀγάπη καί ἄπειρη  Δικαιοσύνη. Μᾶς ὁδηγεῖ μέ τίς Ἐντολές Του εἰς τήν Ὁδόν τῆς ζωής καί μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι ἡ τήρησις τῶν Ἐντολῶν, ἡ ΥΠΑΚΟΗ εἶναι ὑγεία καί χαρά, ἐνῶ ἡ ΠΑΡΑΚΟΗ εἶναι ΑΣΘΕΝΕΙΑ, θλῖψις καί στενοχώρια. Ὅταν κυριευθῆ ὁ ἄνθρωπος ἀπό τό Φρόνημα τῆς σαρκός, πού εἶναι ἔχθρα εἰς Θεόν καί φέρει στήν ψυχή μας τό Θάνατο( Ρωμ. η΄6-7), ὠθεῖται εἰς τήν ἀνομίαν, στήν ἀθέτησι τῶν Ἐντολῶν, στήν Παρακοή, στήν ἁμαρτία καί «τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας εἶναι θάνατος»(Ρωμ. στ΄23).

Ὁ Πολυέλεος καί Φιλάνθρωπος Θεός εἶναι Ἀγαθός καί μεταδοτικός τοῦ Ἀγαθοῦ. «Οὐκ ἔστιν αἴτιος τῶν Κακῶν ὁ Θεός. Οἱ ἀσθένειες, οἱ θλίψεις, οἱ στενοχώριες εἶναι προϊόντα τῆς Κακῆς Προαιρέσεως τοῦ ἀνθρώπου, τῆς παραβατικῆς του συμπεριφορᾶς. Ἡ προβληματική μας  συμπεριφορά εἶναι «ΣΥΜΦΟΡΑ», δημιουργεῖ στή ζωή μας ὅλα τά ΔΕΙΝΑ, δεδομένου ὄντος ὅτι Οἱ Ἐντολές τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ εἶναι Ὁδηγίες προς διαφύλαξιν τῆς ψυχοσωματικῆς Ὑγείας καί μακαριότητος. Ἡ ΥΠΑΚΟΗ μᾶς κρατάει ἑνωμένους μέ τόν Θεόν καί μᾶς χαρίζει τήν ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου Κάλλους τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

Ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν Πηγήν τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν Ζῶντα Θεόν, ἡ ἐξόρυξις λάκκων συντετριμμένων, οἵ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν, σωρεύουν στή ζωή μας συμφορές(πρβλ. Ἱερεμ. β΄13).

Οἱ τερατογενέσεις, ὁ Καρκῖνος, καί τόσες ἄλλες συμφορές, δέν ὀφείλονται στίς προσωπικές ἁμαρτίες τῶν πασχόντων, ἀλλά στήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, πού «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται». Ἡ Μόλυνσις τοῦ Σύμπαντος, ἡ διαρροή ραδιενεργείας, τά ἀπόβλητα τῶν ἀτομικῶν ἐρευνῶν καί τῶν ραδιενεργῶν στοιχείων, ὑπηρετοῦν τόν ἘΓΩΪΣΜΟ καί  τήν ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ τῶν δαιμονανθρώπων, σέ βάρος τῆς ὑγείας μας. ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ τά πάντα.

Ὁ ἐναθρωπήσας  Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός τονίζει ὅτι δέν ἔρχεται στόν κόσμο, γιά νά κρίνῃ τόν κόσμον, ἀλλά γιά σώσῃ τόν κόσμον. Ὁ κόσμος, πού ἀθετεῖ, πού δέν ἀκούει τά λόγια τοῦ Χριστοῦ, ἔχει τόν κρίνοντα αὐτόν. Ὁ λόγος ὅν ἐλάλησα, ἐκεῖνος κρινεῖ τόν κόσμον ἐν τῇ ἐσχάτῃ Ἡμέρᾳ»( Ἱωάν. ιβ΄ 47-48), λέγει ὁ Κύριος.

          «ΠΛΗΣΙΟΝ εἰς τόν περιπεσόντα εἰς τούς ληστάς-δαίμονας 

          εἶναι ὁ ποιήσας τό ἔλεος μετ'αὐτοῦ» ( Λουκ. ι΄37).

Ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ νά ἀκολουθήσουμε τό παράδειγμά του, καί  νά μή κρίνουμε καί ἀνακρίνουμε, γιά τό Ποιός ἔφταιξε καί γεννήθηκε ὀ συνανθρωπός μας τυφλός, χωλός καί δυστυχισμένος, ἀλλά νά προτάσσουμε τή Θεραπεία του. Πρῶτα νά θεραπεύουμε τήν ἀρρώστια του, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, πάντοτε πρός Δόξαν Θεοῦ ΔΩΡΕΑΝ, κατά τό «Δωρεάν ἐλάβετε, δωρεάν δότε». Νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι σκοπός τῆς ζωῆς μας, σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία, εἶναι Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, νά θεραπεύουμε δέ πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ, ΔΩΡΕΑΝ, πρός δόξαν Θεοῦ. Καί ὕστερα νά ξεριζώνουμε μέσα ἀπό τήν ψυχή μας καί ἀπό τίς ψυχές τῶν συνανθρώπων μας τίς αἰτίες, πού σωρεύουν στή ζωή μας συμφορές. Νά κατανοοῦμε, δηλαδή ὅτι, ἡ ΥΠΑΚΟΗ εἶναι Ὑγεία καί ἡ ΠΑΡΑΚΟΗ εἶναι ἀρρώστια, θλίψεις συμφορές, αἰώνιος Θάνατος.

Ὁ Πάσχων συνάνθρωπός μας ἔχει ἀνάγκη θεραπείας καί ὀφείλουμε νά  θεραπεύουμε, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, τήν ἀνημπόρια του, «ἵνα φανερωθῇ τά ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ». Νά κάνουμε «Πρᾶξι» τήν Ἀγάπη, διότι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὀ Θεός ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ἰωάν. δ΄ 16). Νά συνειδητοποιήσουμε δέ ὅτι, κατά τόν Χρυσόστομον, «τῆς γνησίας ἀγάπης ἴσον ΟΥΔΕΝ», καί ὅτι, κατά τόν Θεολόγον Γρηγόριον, «Ἡ γνησία ἀγάπη Θεόν ποιεῖ τόν ἄνθρωπον».

Λοιπόν, ἀδελφοί, χωρίς ἀνακρίσεις, χωρίς ὑπεκφυγές ὅσο ζοῦμε, «ἕως ἡμέρα ἐστι». «Πορευόμενοι δέ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ἤγγικεν ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· ΔΩΡΕΑΝ ΕΛΑΒΕΤΕ, ΔΩΡΕΑΝ ΔΟΤΕ» (Ματθ. ι΄ 7-8), ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΘΕΟΥ!

Ο ΘΕΟΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ

 ΚΑΙ ΔΙΕΡΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΑΥΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΩΝ.

 

«Καί παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετής».

(Ἰωάν. θ΄1).

Εἶναι ἄπειρη ἀγάπη, ὁ πάνσοφος Δημιουργός τοῦ Σύμπαντος. Καί, ὡς ἄπειρη ἀγάπη, «τά πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν». Ὁ  ἄνθρωπος εἶναι ἡ κορωνίς τῆς Δημιουργίας Του. Τόν τίμησε, μέ τήν τιμήν τοῦ· «κατ’ εἰκόνα». Ἔπλασε τόν ἄνθρωπον, «κατ’εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν αὐτοῦ». «Ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς καί εὐλόγησεν αὐτούς». Τόν ἔπλασε «δυνάμει Θεόν». Τοῦ δώρησε «Νοῦν». γιά νά διακρίνῃ τό Καλόν ἀπό τό κακόν καί «ἐλευθερίαν Βουλήσεως», ὥστε νά ἐκλέγῃ τό Καλόν ἤ τό Κακόν, ὥστε μέ τήν καλήν χρῆσιν τῶν δώρων αὐτῶν, νά ἔχῃ τήν Χαράν νά γίνῃ καί «ἐνεργείᾳ Θεός». Νά φθάσῃ, δηλαδή, μέ τή Θέλησί του ἀπό τό· «κατ’εἰκόνα», εἰς τό · «καθ’ὁμοίωσιν». Ἔχει τό «δυνατόν τοῦ ἀποθανεῖν» καί τό «δυνατόν τού ΜΗ ἀποθανεῖν». Ὁ ἄνθρωπος ὅμως, λέγει ὁ Δαυῒδ, «ἐν τιμῇ ὤν, οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς»(Ψαλμ. 48,13, 21). Ξέπεσε ἀπό τό ὕψος τῆς τιμῆς τοῦ· «κατ’εἰκόνα». Ἔγινε ὅμοιος μέ τά ἄλογα κτήνη καί ζῆ σάν κτῆνος καί πεθαίνει σάν κτῆνος. Ξέφυγε ἀπό τήν Ὁδόν τῆς Ζωῆς, ξεστράτησε καί, διά τῆς παρακοῆς, δέν μπόρεσε νά ἀνέβη ἄνω, νά γίνῃ, μέ τή Θέλησί του Θεός κατά χάριν. Ἐπειδή ὅμως ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπον, «δυνάμει Θεόν», μικρόν Θεόν, μικρόν δημιουργόν. Ἐπειδή «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»(Α΄Τιμόθ. β΄4). Ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος τῆς Παρακοῆς, δέν μπορεῖ νά ἀνέβη ἄνω καί νά γίνῃ Θεός. Ἐπειδή ἡ προαιώνιος Βουλή τοῦ Θεοῦ εἶναι νά γίνῃ ὁ ἄνθρωπος Θεός καί κανείς καί καμμιά δύναμις δέν μπορεῖ νά ἀνατρέψῃ τίς προαιώνιες Βουλές Του, ὡς στοργικός  Πατέρας, ὡς ἄπειρος ἀγάπη, τόσο πολύ ἀγάπησε τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱός Του τόν Μονογενῆ ἔδωκε, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον»( Ἰωάν. γ΄15-16).  Οὕτως, ἐπειδή δέν μπόρεσε ὁ ἄνθρωπος νά ἀνέβη ἄνω, κατέβη Αὐτός κάτω, ἐπειδή δέν μπόρεσε νά γίνῃ ὁ ἄνθρωπος Θεός, ἔγινε ὁ Θεός, ταπεινός ἄνθρωπος, λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος.

Οὕτως ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ «σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀληθείας» ( Ἰωάν. α΄14).  Ὁ τέλειος Θεός γίνεται καί τέλειος ἄνθρωπος. Ἔρχεται κοντά μας, καί ὅπως ἔχουμε πῆ, μᾶς ἐπισκέπτεται, ὅποιοι κι’ ἄν εἴμαστε, ὅπου καί ἄν βρισκώμαστε, ὅ, τι κι’ ἄν κάνουμε. 

Μᾶς πλησιάζει, μέ ἀγάπη, βλέπει τίς ἀνάγκες μας, θεραπεύει τίς ἀνημπόριες μας καί μᾶς ζωοποιεῖ. Φωτίζει τά σκοτάδια μας, ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης. Εἶναι τό Φῶς πού φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τό κόσμον. ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ, ὄχι μόνον τήν σωματικήν,  ἀλλά καί τήν ΨΥΧΙΚΗΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤ ΙΚΗ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΙ. Ἔρχεται καί διέρχεται τήν ζωήν Αὐτοῦ εὐεργετῶν, κηρύσσει τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας. Βλέπει καί θεραπεύει. Ὅπως εἶδε καί θεράπευσε τήν τύφλωσι τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, ἔτσι ἀκριβῶς «βλέπει καί θεραπεύει πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ»(Ματθ. δ΄ 23. ’Ιωάν. θ΄1).

Κανείς ἄς μή ἀμφιβάλλει. Δέν παραβλέπει. Ὅλα εἶναι φανερά στά μάτια τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης. Γνωρίζει καλά ὅτι «Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες». Γνωρίζει καλά τί κάνει. Καί δέν ἔρχεται στόν κόσμον, γιά νά καλέσῃ ἐκείνους, πού νομίζουν τούς ἑαυτούς του, πώς εἶναι δίκαιοι, ἀλλ’ ἔρχεται γιά νά καλέσῃ τούς ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν» (Ματθ. θ΄12-13).

«Καί παράγων εἶδεν τυφλόν ἐκ γενετῆς»( Ἰωάν θ΄1). Τόν βλέπει καί τόν θεραπεύει. Σκοπός τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του, δέν εἶναι νά κρίνει τόν κόσμον, ἀλλά νά σώσῃ τόν κόσμον (Ἰωάν. ιβ΄ 47). «Ὁ  λόγος ὅν ἐλάλησα, ἐκεῖνος κρινεῖ αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ»(Ἰωάν. ιβ΄48). Καί γιά νά ἀκολουθήσουμε τά Χνάρια Του καί νά θεραπεύουμε πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ, εἶπεν: «Ἐμέ δεῖ ἐργάζεσθαι τά ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρᾳ ἐστίν· ἔρχεται νύξ  ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι» (Ἰωάν. θ΄4). Καί ἔργα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Θεραπεία ἐκείνων, πού ἔχουν ἀνάγκην θεραπείας. Καί ὅσο ζοῦμε, ὀφείλουμε νά ἐργαζώμαστε τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, διότι ἔρχεται νύξ, ἔρχεται ὁ Θάνατος, ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα, καί συνεπῶς δέν θά μποροῦμε νά ἐργαζώμαστε τά ἔργα τοῦ Θεοῦ στό σκοτάδι, τή νύκτα.

Ὁ Χριστός μᾶς τονίζει καί λέγει: « Ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ᾧ,  φῶς εἰμι τοῦ κόσμου(Ἰωάν. θ΄5). Καί χαρίζει τό φῶς στόν ἐκ γενετῆς τυφλόν. Θεραπεύει τήν σωματική του τύφλωσι. Ἡ Θεραπεία του δέ αὐτή, τοῦ θεραπεύει καί τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς. Θεραπεύει, ἀλλά δέν ἐξαναγκάζει.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ἐπισκέπτεται ὅλους ἐκείνους πού, μέ τήν κακή τους Θέλησι, εὑρίσκονται κατάκοιτοι στή Χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου. Ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης ἀνατέλλει τοῖς ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου καθημένοις.

Ἔρχεται κοντά καί στούς δικούς Του, τούς Ἰουδαίους, καί οἱ δικοί Του δέν Τόν δέχονται. Παραμένουν, μέ τή κακή τους θέλησιν εἰς ᾏδου βυθόν. Ἀρνοῦνται τόν ἀληθινόν Μεσσίαν καί περιμένουν τόν Ψεύτικον. Ὁ Κύριος δέν τούς ἐξαναγκάζει, τούς καλεῖ καί δέν δέχονται τήν πρόσκλησί Του, μολονότι γνωρίζουν ὅτι «τό ἐμμένειν ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ», τό νά ἐμμένουν κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου, εἶναι σατανικόν.  Μισοῦν τό Φῶς, γιατί εἶναι βρωμερά τά ἔργα τους, δέν μετανοοῦν καί δέν σώζονται.  Kαί ὁ Πανάγαθος «οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό αὐτεξούσιον». 

Εἶναι βέβαιον ὅτι ὅσοι ἀνοίγουν τήν καρδιά του στό Χριστό καί πιστεύουν στό πανάγιον ὄνομά Του, ἀκολουθοῦν τό Ἀρνίον ὅπου ἄν ὑπάγῃ καί τό Ἀρνίον, ὁ ἐνανθρωπήσας Λόγος τοῦ Θεοῦ δίδει σ’ αὐτούς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι»( Ἰωάν. α΄ 11-12). Καί αὐτοί. ὡς κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί, ἐργάζονται τά ἔργα τοῦ Χριστοῦ, ἕως ἡμέρα ἐστίν καί θεραπεύουν πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ καί,  περιπατοῦντες ἐν ἀγάπῃ, «ἵνα φανερωθοῦν τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, σέ κάθε τους βήμα καί  δοξασθῇ ὁ Κύριος καθ’ ὅλην τήν πορείαν τους ἀπό γῆς πρός οὐρανόν. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος, πού ἀκολουθεῖ τόν Χριστόν, ἀνεβαίνει ἄνω καί γίνεται Θεός, διά τῆς Xαριτος τοῦ Θεοῦ.ΔΟΞΑ Τῼ ΘΕῼ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΕΚΕΝ !

 

«ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΑΥΤΟΥ» (Λουκ. ζ΄16)

 

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΕΣ

(Ἰωάν. δ΄ 5-30).

 Συγκαταβαίνει ὁ Σωτήρ καί λαμβάνει δούλου μορφήν. Εὐσπλαγχνίζεται τά πλάσματά του, τά ὁποῖα, διά τῆς Παρακοῆς, ἐγκατέλειψαν τήν Πηγήν ὕδατος ζωῆς, καί ἐγκατεστάθηκαν εἰς τήν ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου γῆν, εἰς αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία, «ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ» (Ψαλμ. 62,2), μέ ἡμερομηνίαν λήξεως.

Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τέλειος Θεός, γίνεται καί τέλειος, ταπεινός ἄνθρωπος καί ἐπισκέπτεται τόν Λαόν Αὐτοῦ. ΣΚΟΠΟΣ τῆς συγκαταβάσεώς Του ἡ σωτηρία μας: «Ἐμόν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τό Θέλημα τοῦ πέμψαντός με καί τελειώσω αὐτοῦ τό ἔργον»( Ἰωάν δ΄34).

Πεῖνα καί δίψα μου εἶναι νά κάνω πάντοτε τό Θέλημα ἐκείνου, πού μέ ἀπέστειλε εἰς τόν κόσμον καί νά ὁλοκληρώσω τό ἔργον Του, τό ὁποῖον εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Δικά μου πλάσματα εἶναι καί οἱ Σαμαρεῖτες. Ἑπισκέπτομαι καί τούς Σαμαρεῖτες, ὅπως ἐπισκέπτομαι καί τούς Γαδαρηνούς καί γενικά ὅλους τούς ἀνθρώπους, γιά νά τούς ἀνασύρω ἀπό τόν «ἰλύν βυθοῦ», εἰς τήν ὁποίαν ἔχουν ἐμπαγῆ, νά τούς ἀνασύρω  ἀπό τόν Βόρβορο, μέσα εἰς τόν ὁποῖον ἔχουν βυθισθῇ καί νά τούς ὁδηγήσω εἰς τόπον ἀναψυχῆς, «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων»(Ἀποκ. ζ΄17). ΔΙΨΩ τή σωτηρία ὅλων. Kαί τήν ἴδια δίψα, γιά τή σωτηρία μας, ἐκφράζει καί πάνω στό Σταυρό, μέ τήν κραυγή: ΔΙΨΩ.

Σωστική εἶναι ἡ Ἐπίσκεψίς Του. Ἔρχεται κοντά μας, ὅπως ἔρχεται καί κοντά στή Σαμαρείτιδα καί ζητεῖ ὕδωρ: «Δός μοι ὕδωρ ποιεῖν». Παιδί μου, δός μου τήν καρδιά σου: «Υἱέ, δός μοι σήν καρδίαν» (Παροιμ. 23,26).

Κύριε καί Θεέ μου, «δέν εἶμαι ἄξιος ἵνα μου ὑπό τήν στέγην εἰσέλθῃς» (Ματθ. η΄8) Καί ὁ Πέτρος γονατιστός Σέ παρακαλοῦσε: « Ἰησοῦ μου, ἔξελθε ἀπ ἐμοῦ, ὅτι ἀνήρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε». Ἀλλά καί ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ἁμαρτωλοί, μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός μας, Ἐνώπιόν Σου, Κύριε, κραυγάζομεν· Εἴμαστε ἄξιοι τόσης τιμῆς, νά κατασκηνώσῃς στήν καρδιά μας; Ἀνάξιοι, Σταυρωτές, ληστές εἴμαστε, Κύριε καί Θεέ μου! ΔΟΞΑ Τῌ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤῼ, ΛΟΓΕ, ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΕΙ ΣΟΥ!...

Ὅμως, ὡς στοργικός Πατέρας, ὡς ἄπειρη ἀγάπη, ὁ Θεός, μᾶς εὐσπλαγχνίζεται καί ἔρχεται κοντά μας ὁ Παῖς ὁ ἐκλεκτός Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, ὁ Ἰσχυρός Θεός, ὀ Ἐξουσιαστής, ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης καί ἀθόρυβα, ταπεινά, «ὡς αὔρα λεπτή», μᾶς ἐπισκέπτεται, ὅποιοι κι’ ἄν εἴμαστε, ὅ,τι  κι’ ἄν κάνουμε, ὅπου κι’ ἄν εὐρισκώμαστε, «ἵνα τήν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσιν», θεραπεύει τά πάθη μας, μᾶς ζωοποιεῖ μέ τόν πανάγιον λόγο Του καί μᾶς βεβαιώνει ὅτι Πεῖνα καί δίψα Του εἶναι ἡ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ : «Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες. Πορευθέντες δέ μάθετε τί ἔστιν ἔλεον θέλω καί οὐ θυσίαν. Οὐ γάρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν»( Ματθ. θ΄12-13. Μάρκ. β΄17). Καί «λέγω ὑμῖν ὅτι οὕτω ΧΑΡΑ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι»(Λουκ. ιε΄7). «Οὕτω λέγω ὑμῖν, ΧΑΡΑ  γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» (Λουκ. ιε΄10).

Τόσο πολύ ἀγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ΕΔΩΚΕΝ, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον» ( Ἰωάν. γ΄15,16).

Συγκαταβαίνει καί ἐπισκέπτεται τόν λαόν Αὐτοῦ καί διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν, κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ» (Ματθ. δ΄23). Ἔρχεται κοντά μας καί γίνεται  σέ ὅλους μας Τύπος καί Ὑπογραμμός Ὑπακοῆς στό Θέλημα τοῦ Πατρός καί ΥΨΟΥΤΑΙ εἰς τόν Σταυρόν Αὐτός, ἀντί ἡμῶν. ΠΑΣΧΕΙ  ἑκουσίως, γιά  μᾶς, τούς ἀμαρτωλούς καί ἀναξίους δούλους Του, «ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄21).

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ  νά ἀκούσουμε τή Φωνή τοῦ Χριστοῦ. Μᾶς ἐπισκέπτεται καί ἵσταται ἐπί τήν Θύραν καί κρούει. ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ  νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό καί νά Τόν λατρεύωμεν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» ( Ἰωάν. δ΄24). Νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας νά στήσῃ τήν Σκηνήν Του ἐντός μας. Νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «Πρᾶξι» στήν καθημερινή μας ζωή, ὥστε νά γίνῃ ἀπό τώρα ἡ ψυχή μας καί ἡ ζωή μας Παράδεισος.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ νά ἐναποθέσουμε τήν ψυχή μας στό ΧΡΙΣΤΟ, νά ἀκούσουμε τή φωνή Του, νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά, νά ἱκανοποιήσουμε τήν Πεῖνα καί τή Δίψα Του, γιά τή σωτηρία μας, νά γίνουμε ὁμοτράπεζοι καί συνδαιτυμόνες Του εἰς τήν Πατρικήν Ἑστίαν, εἰς τήν αἰώνιον Βασιλείαν Του(πρβλ. Ψαλμ.22,5-6). Μᾶς βεβαιώνει καί λέγει: « Ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν Θύραν, καί εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν καί δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καί αὐτός μετ’ Ἐμοῦ» (Ἀποκ. γ΄ 20). ΑΥΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΣΩΜΕΝ! ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΜΕΝ! Διότι εἰς Αὐτόν ἀνήκει ἡ Βασιλεία καί ἡ Δύναμις, ἡ Τιμή, ἡ Δόξα καί τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ. 

ΤΑ ΕΓΚΟΣΜΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΚΙΑΣ ΑΣΘΕΝΕΣΤΕΡΑ

                            ΤΑ ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΘΑΡΤΑ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ.

 

«Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος διψήσει πάλιν· ὅς δ’ ἄν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ ὅ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἀλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον»( Ἰωάν. δ΄ 13-14).

 

Ὅποιος πίνει ἀπό τό φυσικό αὐτό νερό, θά διψάσῃ πάλιν. Καί πραγματικά, ἀκόμη καί ἄν κερδίσῃ τόν κόσμον ὅλον ὁ ἄνθρωπος, δέν ὀφελεῖται σέ τίποτε, διότι ὅλα τά ἀνθρώπινα εἶναι «σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα. Μία ῥοπή καί ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται», λέει ὁ Ἱερός Δαμασκηνός. Ἡ ἀγχώδης βιοτική μέριμνα, γιά τήν ἀπόκτησι περισσοτέρων ὑλικῶν ἀγαθῶν, γιά τόν ἑαυτόν μας στή γῆ, δέν εἶναι μόνον ματαιοδοξία, κενοδοξία, ἀλλά καί ματαιοπονία, μάταιος, χαμένος κόπος. «Ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ. α΄2). Ἐγκαταλείπουν  οἱ ἄνθρωποι  τόν Θεόν, διά τῆς παρακοῆς, χωρίζονται ἀπό τόν Θεόν, ἀπό τήν Πηγήν ὕδατος ζωῆς καί ὀρύσσουν γιά τόν ἑαυτόν τους λάκκους συντετριμμένους, οἵ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν»( Ἱερ. β΄2). Ματαιοπονοῦν. Καί ἐνδεδυμένοι τό ἔνδυμα τῆς φθορᾶς , ἀλληλοσπαράσσονται καί ὑποφέρουν. Ὅλα τά ἀνθρώπινα ἐπιτεύγματα, δέν ἱκανοποιοῦν, ἀλλά διευρύνουν τό ὑπαρξιακό «Κενόν». Διότι πίνοντας αὐτό τό φυσικό νερό, δέν σβύνουν τή δίψα τους, διψοῦν καί πάλιν.

Ὁ Προφήτης Δαυῒδ  ἐρωτᾶ: «Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; Ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος;» (Ψαλμ. 4,3). Καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει: «Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε παχυκάρδιοι, τῇ γῇ προσηλωμένοι, κακίαν διώκοντες, πονηρίαν μετιόντες, ταῖς ἡδυπαθείαις κατασηπώμενοι;» Αὐτήν τήν τραγικήν πραγματικότητα διαπιστώνει καί ὀ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός καί  διακηρύσσει ὅτι εἶναι «πάντα ματαιότης τά ἀνθρώπινα ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετά θάνατον· οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα· ἐπελθών γάρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται». Καί ἐρωτᾶ ὅλους τούς «δεσμίους τῆς γῆς», πού καταβασανίζονται, μέ κάθε τρόπο, νόμιμο ἤ παράνομο, νά θησαυρίσουν θησαυρούς ἐπί τῆς γῆς ἤ νά κατακτήσουν θέσεις καί ἀξιώματα: «Ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια; Ποῦ ἐστιν ἡ τῶν προσκαίρων φαντασία; Ποῦ ἐστιν ὁ χρυσός καί ὁ ἄργυρος; Ποῦ ἐστιν τῶν οἰκετῶν ἡ πλημμύρα καί ὁ θόρυβος; Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά».

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μέ τή χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μᾶς προτρέπει νά ξεχωρίσουμε τά ἄχυρα ἀπό τό σιτάρι καί λέγει: «Ἐάν, λοιπόν, ὡς κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί Μαθητές τοῦ Χριστοῦ, ἀναστηθήκατε μαζί μέ τό Χριστό στό βάπτισμα, πρέπει νά ἐπιδιώκετε τά ἄνω, δηλαδή τά ἐπουράνια, τό ὕδωρ τό ζῶν, τά ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος. Τά ἄνω φρονεῖτε, μή τά ἐπί τῆς γῆς. Ἀπεθάνετε γάρ , καί ἡ ζωή ἡμῶν κέκρυπται σύν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ» (Κολοσ. γ΄1-3). Δέν πρέπει νά μᾶς ἑλκύουν τά γήϊνα καί φθαρτά;, διότι ὅλα αὐτά εἶναι ἀνάξια λόγου καί διότι μέ τά ἅγιον Βάπτισμα πεθάνατε μυστηριακῶς μαζί μέ τά παλαιά καί γήϊνα φρονήματά σας. καί ἡ θεία Χάρις σᾶς ἔδωκε νέα ζωή ἡ ὁποία εἶναι κρυμμένη μαζί μέ τό Χριστό ἐντός τῶν κόλπων τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, καί δέν φανερώθηκε ἀκόμη ἡ δόξα της καί ἡ μακαριότητά της. Ὅταν ὅμως ὁ Χριστός φανερωθῇ, ἡ ζωή ἡμῶν, διότι ὁ Χριστός εἶναι ὁ αἴτιος καί χορηγός τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή μας, ὅταν, λοιπόν, ὁ Χριστός φανερωθῇ, τότε καί σεῖς, οἱ κλητοί. ἐκλεκτοί καί πιστοί Μαθητές Του,  μαζί μέ Αὐτόν θά φανερωθῆτε δοξασμένοι» (Κολοσ.γ΄4). Αὐτή τή δόξα ἀπολαμβάνει ἐκεῖνος, πού, θά ἐπιστρέψῃ εἰς τήν Πηγήν  ὕδατος ζωῆς, συνειδητά. Μᾶς βεβαιώνει ὁ Κύριος καί λέγει ὅτι «ὅς δ΄ ἄν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ ὅ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἀλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. γ΄ 14).  Ἐκεῖνος, πού θά πιῇ τό  πνευματικό ὕδωρ, πού θά τοῦ δώσω ἐγώ δέν θά διψάσῃ ποτέ εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ, πού θά τοῦ δώσω θά μεταβληθῇ μέσα του εἰς ἀστείρευτον Πηγήν ὕδατος ζωῆς, πού θά ἀναβλύζῃ καί θά ξεχύνεται παντοῦ γύρω του καί θά χαρίζῃ ζωήν αἰώνιον. Ὁ Κύριος χαρίζει τό ὕδωρ τῆς ζωῆς, σέ κεῖνον,  πού διψᾶ καί ἔρχεται μέ τή θέλησί του καί ζητεῖ τό ὕδωρ τό ζῶν. Ἔρχεται  ὁ πανοικτίρμων, κοντά μας καί μᾶς καλεῖ νά μᾶς δώσῃ τό ζωντανό Νερό. Δέν μᾶς ἐξαναγκάζει. Ὅστις θέλει. «Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθώς εἶπεν ἡ Γραφή, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. Τοῦτο δέ εἶπε περί τοῦ Πνεύματος, οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν» (Ἰωάν. ζ΄ 37-39).

Βασική προϋπόθεσις, γιά νά λάβῃ ὁ ἄνθρωπος τό ὕδωρ τό ζῶν εἶναι ἡ Θερμή, ἡ καυστική Πίστις, πού ἔχει περιεχόμενον τά ἔργα τῆς ἁγνῆς ἀνυπόκριτης ΑΓΑΠΗΣ. « Ἡ Πίστις, ἡ  διά τῆς ἀγάπης ἐνεργουμένη».

       «Ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, 

          οὕτωςἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός Σέ, ὁ Θεός» (Ψαλμ. 41, 2).

Κάθε ἄνθρωπος δηλαδή, πού ἐγκατέλειψε τόν Θεόν, Πηγήν ὕδατος ζωῆς, ὀφείλει νά παύσῃ νά ὀρύσσῃ λάκκους συντετριμένους, νά μετανοήσῃ εἰλικρινά καί νά ἐπιστρέψῃ εἰς τήν Πηγήν τοῦ ζῶντος ὕδατος, εἰλικρινά μετανοιωμένος. Ἐάν κανείς αἰσθάνεται πόθον καί δίψαν, ὄχι γιά τά γήϊνα καί φθαρτά, ἀλλά γιά τά ἐπουράνια καί αἰώνια, ἐάν κανείς λαχταράῃ τήν ἐσωτερική γαλήνην καί μακαριότητα τῆς θείας ζωῆς, καλεῖται, ἄν θέλῃ νά ἔρχεται κοντά σέ μένα διά τῆς Πίστεως εἰς  Ἐμέ καί ἄς πίνῃ ἐλεύθερα ὕδωρ ζωῆς δωρεάν. Τότε ἀσφαλῶς δέν θά ξαναδιψάσῃ εἰς τόν αἰῶνα.

Ὁ Προφήτης Ἡσαῒας, μέσα ἀπό τά βάθη τῶν αἰώνων, μᾶς καλεῖ λέγων: «Οἱ διψῶντες πορεύεσθε ἐφ’ ὕδωρ» ( Ἡσ. 55,1). «Καί ἀντλήσατε ὕδωρ μετ’ εὐφροσύνης ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου»( Ἡσ. 12,3). Πηγή τῆς σωτηρίας εἶναι ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, ὁ Ὁποῖος,  ὡς ἄπειρη ἀγάπη, μᾶς καλεῖ κοντά Του γιά νά βροῦμε ἀνάπαυσιν στήν ψυχή μας καί νά νοιώσουμε ἀσφαλεῖς. Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ἔρχεται καί μᾶς ἀνασύρει ἀπό τήν «ἰλύν βυθοῦ», εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ καί μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τόπον ἀναψυχῆς, «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων» (Ἀποκ. ζ΄ 17) καί μᾶς βεβαιώνει λέγων ὅτι «Ἐγώ τό Α καί τό Ω, ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος. Ἐγώ τῷ διψῶντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν» (Ἀποκ.κα΄6). Καί μᾶς καλεῖ λέγων · «Ἔρχου. Καί ὁ διψῶν ἐρχέσθω, καί ὁ θέλων λαβέτω ὕδωρ ζωῆς ΔΩΡΕΑΝ» (Ἀποκ. κβ΄17).

Ποιός εἶναι τόσον ἀνόητος, ὥστε νά ἀρνηθῇ τήν ΔΩΡΕΑΝ τοῦ Θεοῦ; ΕΙΘΕ νά μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Κύριος νά ἐπιστρέψουμε στήν Πηγή καί νά λάβουμε τό ὕδωρ τῆς Ζωῆς δωρεάν, ὑμνοῦντες καί εὐλογοῦντες τόν Δοτῆρα Κύριον καί Θεόν ἡμῶν. ΑΜΗΝ.

Ο ΠΑΝΤΩΝ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ

 

ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

 Ὁ Πανάγαθος καί πάνσοφος Δημιουργός τοῦ Σύμπαντος, ὁ τά πάντα δημιουργήσας,  ἐν σοφίᾳ καί ἐξ ἀπείρου Ἀγάπης, ὁ Πανάγιος Θεός, ὁ πάντων Ἐπέκεινα, Αὐτός, πού εἶναι πέραν καί πάνω ἀπό ὅλα, ὁ ἄναρχος, ἡ Αὐτοζωή, ἡ Αὐτοαλήθεια, ὁ ἐν τῇ Χειρί Αὐτοῦ διακρατῶν τά Σύμπαντα, τό Α καί τό Ω, ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος, ὁ Ὤν καί ὁ Ἦν καί ὁ Ἐρχόμενος, ὁ Παντοκράτωρ, τό αἰώνιον Παρόν, ἡ αἰωνία ὕπαρξις, ὁ Παῖς, ὁ ἐκλεκτός, ὁ Μονογενής Υἱός  καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, «ὁ δι’ οὗ τά πάντα ἐγένετο» ὁ Ἰσχυρός Θεός, ὁ Ἐξουσιαστής, ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης, ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, εἶναι καί ὁ Πανταχοῦ Παρών καί τά πάντα πληρῶν. Ἡ Ζωντανή, Σωστική Παρουσία τοῦ Κυρίου εἶναι ΕΥΛΟΓΙΑ, εἶναι «τό Φῶς τό ἀληθινόν, πού φωτίζει καί ἁγιάζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον». Ὅπου ὁ ΧΡΙΣΤ ΟΣ, ἐκεῖ καί ὁ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ. Καί εἶναι κοντά μας. Λαμβάνει δούλου Μορφήν. Μᾶς πλησιάζει ἀθόρυβα, ταπεινά, «ὡς αὔρα λεπτή», καί ρίχνει λάδι στήν τρεμοσβύνουσαν λυχνία, καί τῆς δίνει ζωή. Περιδένει τόν σειόμενον ὑπό τοῦ ἀνέμου κάλαμον καί τόν στηρίζει καί τοῦ δίνει ζωή (πρβλ. Ἡσ.42,3). Σπογγίζει τά δάκρυά μας. ἁπαλύνει τόν πόνο μας, καθαρίζει καί θεραπεύει τά τραύματά μας. Μᾶς λούζει καί μᾶς καθαρίζει ἀπό τίς ἁμαρτίες μας, μέ τό Πανάγιον Αἷμα Του καί μᾶς ζωοποιεῖ. Μᾶς καθιστᾶ Βασιλεῖς καί Ἱερεῖς τῷ Θεῷ καί Πατρί (πρβλ. καί Ἁποκ. α΄5-6).

Καί δέν ἀφήνει χωρίς μαρτυρίαν τόν ἑαυτόν Του, διότι μᾶς εὐεργετεῖ, μέ τό νά μᾶς στέλνει βροχήν ἀπό τόν οὐρανόν καί καρποφόρες ἐποχές, μέ τό νά γεμίζῃ, μέ τροφή καί χαρά τήν καρδιά μας (παρβλ. Πράξ. ιδ΄17). Δέν εἶναι μακριά μας. Ἔρχεται  καί εἶναι πολύ κοντά στόν  καθένα μας. Αὐτός   καί μόνον Αὐτός δίδει σέ ὅλους ζωήν καί πνοήν καί τά πάντα»(Πράξ. ιζ΄ 25).  «Ἐν αὐτῷ γάρ ζῶμεν καί  κινούμεθα καί ἐσμέν... Τοῦ γάρ καί γένος ἐσμέν» (Πράξ. ιζ΄27- 28). « ΕΣΤΑΥΡΩΘΗ δι’  ἡμᾶς καί ἑκών ἐτάφη καί ΑΝΕΣΤΗ ἐκ νεκρῶν τοῦ σῶσαι τά Σύμπαντα. ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΜΕΝ.

Πραγματοποιεῖ τήν προαιώνιον Βουλήν Του, γιά τή σωτηρία μας. Ἐξέκυψεν ἐξ ὕψους ἁγίου αὐτοῦ καί εἶδε, ἀπό τά οὐράνια, στή γῆ τήν κατάντια μας καί μᾶς εὐσπλαγχνίζεται. Καί σέ κείνους πού Τόν δέχονται καί πιστεύουν στό Ὄνομά Του, δίδει τήν ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι( Ἰωάν. α΄ 12-13). Φανερώνεται στή γῆ καί συναναστρέφεται τούς ἀνθρώπους(Βαρούχ γ΄38), ὁ  Ἀρχηγός τῆς σωτηρίας ἡμῶν καί δέν ἐντρέπεται νά μᾶς ἀποκαλεῖ, ὅλους ἐμᾶς τούς εὐτελεῖς, ἀδελφούς Του (Ἑβρ. β΄11 ἑξ.) καί γίνεται ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ. Ὑψώνεται στό Σταυρό, ἀντί ἡμῶν(Φιλιπ, β΄8), «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον»(Ἰωάν. γ΄15-16). Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ἑκουσίως πάσχει ὑπέρ ἡμῶν, «ὑπολιμπάνων ἡμῖν ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς Ἴχνεσιν Αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄ 21). Καί, συνεχῶς, μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι  θά εἶναι καί εἶναι παντοτινά μαζί μας (Ματθ. κη΄20. πρβλ. καί Ματθ.ιη΄20. Ἀποκ. γ΄20 κ.α.). Ὁ πάντων Ἐπέκεινα καί Πανταχοῦ Παρών εἶναι κοντά μας καί μᾶς θέλει ὅλους κοντά Του. Εἶναι ὁ Μόνος, πού νοιάζεται, γιά μᾶς, «αὐτῷ μέλει περί ἡμῶν» (Α΄ Πέτρ. ε΄7).

Κανείς δέν μπορεῖ νά ξεφύγῃ ἀπό εὐεργετικό καί ἐξεταστικό βλέμμα τοῦ Χριστοῦ. Δέν ὑπάρχει δημιούργημα, πού νά Τοῦ εἶναι κρυμμένο, ὅλα εἶναι  γυμνά καί φανερά εἰς τά μάτια τοῦ Θεοῦ, πρός τόν Ὁποῖον ἔχομεν νά δώσωμεν λόγον(πρβλ. Ἑβρ.δ΄13). Ὁ Πολυεύσπλαγχνος εἶναι Πανταχοῦ Παρών καί πληροῖ τά πάντα, καί μᾶς προστατεύει μέ τή Χάρι Του καί τή δύναμί Του. Θέλει ὅπου εἶναι Αὐτός  νά εἴμαστε καί μεῖς, οἱ κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί Μαθηταί Του καί νά ἀπολαμβάνουμε μαζί Του τή δόξα Του. Δέν μᾶς ἐξαναγκάζει. Θέλει μέ τή Θέλησί μας, νά ἀκούσουμε τή Φωνή Του, νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας καί νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς, νά μείνουμε ἐν τῇ ἀγάπῃ, νά κάνουμε «Πρᾶξι» τήν Ἀγάπην. Καί «ὅπως ὁ Χριστός μᾶς ἀγάπησε καί ἔδωκε τόν Ἑαυτόν Του προσφοράν καί Θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμήν εὐωδίας», ἔτσι κι’ ἐμεῖς, ὀφείλουμε νά ἀγαπᾶμε ὁ  Ἕνας τόν Ἄλλον, μέχρι Σταυροῦ καί Θανάτου, νά φροντίζουμε ὁ Ἕνας γιά τόν Ἄλλον, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, νά εἴμαστε παρόντες, κοντά ὁ Ἕνας στόν Ἄλλον καί νά στηρίζουμε, νά παρηγοροῦμε καί νά θεραπεύουμε ὁ  Ἕνας  τόν Ἄλλον, ὅπως ὁ Χριστός εἶναι Πανταχοῦ Παρών, γιά νά μᾶς σώζει, ἀρκεῖ νά θέλουμε νά σωθοῦμε. Εὑρισκόμενοι διαρκῶς Ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὄφείλουμε νά προσέχουμε τήν συμπεριφορά μας, διότι «ἔστι Δίκης ὀφθαλμός. ὅς τά πάν’ θ ὁρᾷ»

Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅλοι, ὅτι ὁ Θεός Θέλει τή σωτηρία μας. Μᾶς Θέλει κοντά του. Μᾶς ἔπλασε «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν Αὐτοῦ», μέ ΣΚΟΠΟ νά γίνουμε, μέ τή Θέλησί μας, θεοί κατά Χάριν. Νά φθάσουμε ἀπό τό·  «κατ’εἰκόνα», εἰς τό· «καθ’ ὁμοίωσιν». Ο ΧΡΙΣΤΟΣ γίνεται ἡ   καθ’ ὑπερβολήν Ὁδός τῆς ΑΓΑΠΗΣ, ἡ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΘΕΛΗΜΑ καί εἶναι Πανταχοῦ Παρών, γιά νά μᾶς ἐνισχύει στήν ἀνοδική, πνευματική  μας πορεία, πρός τήν θέωσιν. Ἀρκεῖ νά ὑποτάξουμε τό ἀνθρώπινον θέλημά μας, εἰς τό Πανάγιον ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Δηλαδή: Νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ ΠΑΝΤΩΝ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ, «ὁ Θεός ἡμῶν εἶναι ἀγάπη. Καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὀ Θεός ἐν αὐτῷ»( Α΄ Ἰωάν. δ΄16). Εἶναι ἀνάγκη νά τροποποιήσωμε καί νά θεραπεύσωμε τήν προβληματική μας συμπεριφορά καί νά περιπατοῦμε «ἐν ἀγάπῃ».

Νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι «Οὐδείς ἡμῶν ἑαυτῷ ζῇ καί οὐδείς ἑαυτῷ ἀποθνήσκει· ἐάν τε γάρ  ζῶμεν, τῷ Κυρίῳ ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν, τῷ Κυρίῳ ἀποθνήσκομεν. Ἐάν τε οὖν ζῶμεν ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν. Εἰς τοῦτο γάρ Χριστός καί ἀπέθανε καί ἀνέστη καί ἔζησεν, ἵνα καί νεκρῶν καί ζώντων κυριεύσῃ... γέγραπται γάρ· Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι ἐμοί κάμψει πᾶν γόνυ, καί πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσεται τῷ Θεῷ. Ἄρα οὖν ἕκαστος ἡμῶν περί ἑαυτοῦ λόγον δώσει τῷ Θεῷ»( Ρωμ. ιδ΄ 7-12).

Νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι Ὁ ΠΑΝΤΩΝ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ καί μᾶς κυνηγάει μέ τό Ἔλεός Του, καί μᾶς ἐνισχύει, ὥστε, χωρίς ἐξαναγκασμό, ἀλλά, μέ τή Θέλησί μας, μέ τήν καρδιά μας, νά μένωμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ καί νά χαιρώμαστε τήν ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου Κάλλους τοῦ Προσώπου τοῦ Κυρίου, εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

Ὁ Προφήτης Δαυῒδ, μιλῶντας, γιά τήν σωστική καί ὁλοζώντανη, τήν εὐεργετική Παρουσία Τοῦ Χριστοῦ στή ζωή μας λέγει:

«Ποῦ πορευθῶ ἀπό τοῦ πνεύματός Σου καί ἀπό τοῦ Προσώπου Σου ποῦ φύγω; Ἐάν ἀναβῶ εἰς τόν οὐρανόν, Σύ  ἐκεῖ εἶ·  ἐάν καταβῶ εἰς τόν ᾏδην, πάρει·  ἐάν ἀναλάβοιμι τάς πτέρυγάς μου κατ’ ὄρθρον καί κατασκηνώσω εἰς τά ἔσχατα τῆς θαλάσσης, καί γάρ ἐκεῖ ἡ χείρ Σου ὁδηγήσει με, καί καθέξει με ἡ δεξιά Σου» (Ψαλμ. 138,7-10). Ὡς στοργικός Πατέρας μᾶς παραστέκει στό κάθε μας βῆμα καί μᾶς προστατεύει καί μᾶς καθοδηγεῖ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ὅτι ὀφείλουμε νά προσέχουμε εἰς τόν ἑαυτόν μας καί νά δοξάζουμε τόν ΕΥΕΡΓΕΤΗΝ, ΤΟΝ ΛΥΤΡΩΤΗΝ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ. Εἷναι καιρός νά  λατρεύουμε τόν Χριστόν μέ τήν καρδιά μας, «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» καί, ἀσιγήτως νά Τόν ὑμνοῦμεν καί νά Τόν δοξολογοῦμεν, σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, ἐν παντί τόπῳ τῆς Δεσποτείας Αὐτοῦ, καί τώρα καί πάντοτε καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Διότι Σ’Αὐτόν ἀνήκει ἡ Βασιλεία καί ἡ Δύναμις, ἡ Τιμή, ἡ Δόξα καί τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας, ΑΜΗΝ.

 

«ΔΕΙΝΟΝ Η ΑΜΑΡΤΙΑ!»

 

                                      «ΤΟ ΑΜΑΡΤΑΝΕΙΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ...»

 

«Ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε,

ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται»(Ἰωάν. ε΄14).

 

Δυστυχῶς ὀφείλουμε νά ὁμολογήσουμε ὅτι ὁ Θεόπλαστος ἄνθρωπος, φέρει ἔμφυτον τήν Ροπήν πρός τό Κακόν, πρός τήν ἁμαρτίαν(Concuriscentia). Γιεννιέται μέ τή ροπή αὐτή, πού τήν κληρονομεῖ ἀπό τόν πρωτόπλαστον, τόν πεπτωκότα. Καί πραγματικά, ὅπως λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, «τό ἁμαρτάνειν εἶναι ἀνθρώπινον». Ἀνθρώπινον, ἀλλά μέγα δεινόν, πολύ φοβερό κακόν. Κυριεύεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό τά βρωμερά του Πάθη, ἀπό τό σαρκικό φρόνημα, πού εἶναι ἔχθρα εἰς Θεόν καί φέρει στήν ψυχή καί τήν ζωή τό Θάνατο(Ρωμ.η΄6-7). Διότι ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπον εἰς τήν παράβασι τῶν Ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, στήν ἀνομία, πού εἶναι ἁμαρτία(Α΄Ἰωάν.γ΄4) καί «τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας εἶναι Θάνατος»(Ρωμ. στ΄23) .

«Δεινόν, λοιπόν, «ἡ ἁμαρτία», ἀλλά ἀνθρώπινον τό νά ἁμαρτάνῃ κανείς. Χρειάζεται δέ πολύ προσοχή καί ἀδιάλειπτη Προσευχή, νῆψι καί ἐγρήγορσι, γιά νά ἀποφύγῃ κανείς τήν ἁμαρτίαν, πού φοβερό Κακόν καί μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεόν. Εἷναι δέ φοβερότερο ΚΑΚΟΝ ἡ ἀμετανοησία.

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος μᾶς συνιστᾶ νά ἀναγνωρίζουμε τά λάθη μας , νά μετανοοῦμε εἰλικρινά καί ζητοῦμε τό Ἔλεος τοῦ Θεοῦ, τήν ἄφεσιν: «Τό ἁμαρτάνειν ἀνθρώπινον, τό ἐμμένειν ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ σατανικόν καί τό ἐξομολογεῖσθαι θεῖον». Τό ἴδιο λέγει καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅτι εἶναι φοβερό κακό ἠ ἁμαρτία, ἀλλά πιό φοβερό Κακόν εἶναι ἡ ἀμετανοησία: «Οὐ φοβερόν τό πεσεῖν, ἀλλά τό κεῖσθαι». Ὅλα τά κακά, οἱ ἀρρώστιες καί οἱ συμφορές εἶναι προϊόντα τῆς κακῆς προαιρέσεως τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι προϊόντα τῆς ἁμαρτίας.

Καί καλόν εἶναι νά συνειδητοποιήσουμε τώρα, πρίν νά εἶναι ἀργά, πόσο φοβερό κακό εἶναι ἡ ἁμαρτία καί νά προσέχουμε καί νά ἀποφεύγουμε τήν ἁμαρτίαν, πού μᾶς ὁδηγεῖ στό χωρισμό ἀπό τόν Θεόν τῆς ἈΓΑΠΗΣ,δηλ. μᾶς ὁδηγεῖ στό αἰώνιον Θάνατο. Νά μήν ἀφήνουμε ἀφύλακτες τίς θυρίδες, δι’ ὧν εἰσέρχεται στήν ψυχή καί τή ζωή μας ὁ Θάνατος. Διότι  δέν προσέχουμε καί ἀφήνουμε ἀφύλακτες τίς Θύρες, μπαίνει ὀ διάολος μέσα μας καί μᾶς ὁδηγεῖ κατά τοῦ κρημνοῦ εἰς τήν θάλασσαν πρός ἀποπνιγμόν, πρός τόν θάνατον(πρβλ. Ματθ. η΄32).

Ὁ Παραλυτικός, τόν ὁποῖον ἐθεράπευσεν ὁ Κύριος στή Βηθεσδᾶ, παρέλευσε ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του. Καί εἶναι πασίδηλον ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία τῆς Ζωῆς, ἡ Ὀρθοπραξία, ἡ τήρησις τῶν Ἐντολῶν, εἶναι ὑγεία. Γιά νά διαφυλάξουμε τήν ψυχοσωματική μας Ὑγεία, μᾶς ἔδωκε τίς Ἐντολές ὁ Πανάγαθος Θεός, ὡς ἄπειρη Ἀγάπη. Ἡ Ὑπακοή εἶναι Υγεία καί ἡ  παρακοή Θάνατος.

Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, θεραπεύει τίς,  ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἀρρώστιες, ψυχικές καί σωματικές. Καί μᾶς συμβουλεύει νά καταλάβουμε καλά, ποῦ μᾶς ὁδηγεῖ ἡ παράβασις τῶν Ἐντολῶν καί νά ἀποφεύγουμε τήν ἁμαρτίαν.

Καί ὅταν μᾶς θεραπεύει ὁ Κύριος ἀπό τά δεινά τῆς ἁμαρτίας, νά προσέχουμε καί νά μή νά ἐπιστρέφουμε καί πάλιν, ὅπως ὁ σκύλος, ἐπί τό ἴδιον ἐξέραμα καί ὅπως τό γουρούνι πού καθαρίζεται καί ξανά ἐπιστρέφει, εἰς κύλισμα βορβόρου» (Β΄ Πέτρ. β΄ 22). Τότε κινδυνεύουμε νά πάθουμε πολύ χειρότερα κακά.

Ὅπως συμβούλευσε ὁ Κύριος τόν θεραπευθέντα Παράλυτον τῆς Κολυμβήθρας Βηθεσδᾶ, τό ἴδιο συμβουλεύει καί τόν καθέναν ἀπό μᾶς καί λέγει:

«ΙΔΕ ΥΓΙΗΣ ΓΕΓΟΝΑΣ· ΜΗΚΕΤΙ ΑΜΑΡΤΑΝΕ, ΙΝΑ ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ  ΣΟΙ  ΤΙ ΓΕΝΗΤΑΙ» ( Ἰωάν. ε΄14).

 

ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΜΟΝΟΙ.

 

                             ΚΥΡΙΕ, ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΟΥΚ ΕΧΩ... (Ἰωάν. ε΄ 1-15).

 

«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δέ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρό ἐμοῦ καταβαίνει» (Ἰωάν. ε΄ 7).

ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΜΟΝΟΙ!

Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τέλειος Θεός, εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρός καί συνεργίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,  ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, γιά τά πλάσματά Του, γίνεται καί τέλειος ἄνθρωπος.

Ἔρχεται κοντά μας ἀθόρυβα, ταπεινά, «ὡς αὔρα λεπτή». Ἔρχεται καί ἀπαλύνει τόν πόνο μας, σπογγίζει τά δάκρυά μας, θεραπεύει τά τραύματά μας. Μᾶς ἀνασύρει ἀπό τήν «ἰλύν βυθοῦ», εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ. Λύει τά δεσμά καί μᾶς ὁδηγεῖ «ἐπί  ζωῆς πηγάς ὑδάτων» (Ἀποκ. ζ΄17).

Ἔρχεται κοντά μας καί «τυφλοί ἀναβέπουσι καί χωλοί περιπατοῦσι, λεπροί καθαρίζονται καί κωφοί ἀκούουσι, νεκροί ἐγείρονται καί πτωχοί εὐαγγελίζονται» (Ματθ. ια΄ 5).

Ἔρχεται κοντά μας ὁ Ἰησοῦς Χριστός «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8) καί «διέρχεται τήν ζωήν αὐτοῦ εὐεργετῶν, κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας, καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ»(Ματθ. δ΄ 23).

Ἐπισκέπτεται τόν κόσμον καί τόν καθένα ἀπό μᾶς χωριστά. Ὁ Προφήτης Ἡσαῒας λέγει ὅτι «ὁ Παῖς», «ὁ  Ἐκλεκτός» ,ὁ θαυμαστός Σύμβουλος, ὁ Ἰσχυρός Θεός, ὁ Ἐξουσιαστής,ὁ Ἄρχων τῆς Εἰρήνης, μᾶς ἐπισκέπτεται.Πλησιάζει τήν λυχνία, πού εἶναι ἕτοιμη νά σβύσῃ, καί ρίχνει λάδι καί τῆς δίνει ζωή. Ἐπισκέπτεται καί τό καλάμι, πού σείεται ἀπό τόν ἄνεμο καί εἶναι ἕτοιμο νά σπάσῃ καί τό περιδένει καί τό στηρίζει. Ἐπισκέπτεται τήν ἡμιθανῆ ἀνθρωπότητα καί τῆς δίνει ζωή. Ἐπισκέπτεται καί τόν καθένα ἀπό μᾶς καί μᾶς ἐλευθερώνει ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας, μᾶς θεραπεύει τίς ψυχικές καί σωματικές μας ἀρρώστιες, ὁ «πανακής ἰατρός» καί μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τόπον ἀναψυχῆς. Δέν στερεῖ κανέναν ἀπό τή λυτρωτική Παρουσία Του. Μᾶς ἐπισκέπτεται μέ στοργή, ὅπου κι’ ἄν βρισκώμαστε, ὅποιοι κι’ ἄν εἴμαστε, ὅ,τι κι’ ἄν κάνουμε. «Ἵσταται ἐπί τήν Θύραν καί κρούει...» (Ἀποκ. γ΄ 20) καί ζητεῖ νά ἀκούσουμε τή φωνή του καί νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας, νά κατοικήσῃ ἐντός μας καί νά κάμῃ τήν ψυχή καί τή ζωή μας Παράδεισο.

Ἔρχεται καί στήν Κολυμβήθραν τήν ἐπιλεγομένη ἑβραϊστί Βηθεσδά. Στήν Κολυμβήθρα, στήν ὁποία κατέβαινεν ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν ὁ ἄγγελος καί ἐτάρασσε τό ὕδωρ καί ὁ Πρῶτος ἐμβάς μετά τήν ταραχήν τοῦ ὕδατος ὑγιής ἐγίνετο ἀπό ὅποιοδήποτε νόσημα καί ἄν κατείχετο (Ἰωάν. ε΄ 4). Ἐκεῖ εὑρίσκετο πλῆθος πολύ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν,  χωλῶν, ξηρῶν, πού περίμεναν μέ λαχτάρα τήν ταραχήν τοῦ ὕδατος. Μεταξύ αὐτῶν ὑπῆρχε καί ἕνας  ἄνθρωπος, τριάντα ὀκτώ χρόνια παράλυτος, πού δέν εἶχε ἄνθρωπον νά τόν βοηθήσῃ. Ὅμως αὐτός, μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός του, εἰλικρινά μετανοιωμένος, γνωρίζοντας καλά ὅτι ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του παρέλυσε, περίμενε ἐκεῖ,  ἀγόγγυστα, μέ  πίστι στό Θεό καί ὑπομονή, τή σωτηρία του. «Τοῦτον ἰδών ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καί γνούς ὅτι πολύν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιής γενέσθαι;» (Ἰωάν. ε΄ 6).

Ὁ καρδιογνώστης τόν ξεχώρησε, διότι εἶδε τήν εἰλικρινή του μετάνοια, τήν ὑπομονή του καί τήν Πίστι του.  Τριάντα ὀκτώ χρόνια περιμένει καί προσεύχεται. Ἄκουσε τήν προσευχή του καί ἔρχεται κοντά του, γιά νά τόν θεραπεύσῃ, ἀλλά σεβόμενος τήν ἐλευθερίαν του καί γνωρίζοντας ὅτι, ἐξ  αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του, παρέλυσε, ζητεῖ τήν συγκατάθεσίν του, γιά νά τόν θεραπεύσῃ. Γνωρίζῃ ὁ Κύριος ὅτι γιά νά γίνῃ καλά κανείς πρέπει νά θέλῃ ὁ ἴδιος. Ἐάν θεραπεύσῃ ὁ Κύριος τήν παραλυσία του καί ὁ ἴδιος δέν εἶναι ἀποφασισμένος νά ἀπέχει ἀπό τίς ἁμαρτίες, πού τόν παρέλυσαν, σίγουρα θά ἐπανέλθῃ στήν ἀρρώστια καί πάλιν θά παραλύσῃ. Θά πρέπει νά τονίσω ἐδῶ ὅτι: Τό ΚΑΚΟΝ, καί γενικά, οἱ ἀρρώστιες καί ὅλες οἱ συμφορές, εἶναι προϊόντα τῆς κακῆς προαιρέσεως τοῦ ἀνθρώπου, τῆς παραβατικῆς του συμπεριφορᾶς. Προγνωρίζει ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἡ Ὑπακοή εἰς τάς Ἐντολάς τοῦ Κυρίου εἶναι ὑγεία καί χαρά, καί ἡ Παρακοή εἶναι αἵρεσις στή ζωή, εἶναι ἀρρώστια, ψυχική καί σωματική παραλυσία. Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο ὁ Κύριος ἐρωτᾶ τόν Παράλυτον: ΘΕΛΕΙΣ ΥΓΙΗΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ; Ὁ  ἄνθρωπος σώζεται, ἄν θέλῃ νά σωθῇ. Ἄν θελήσῃ νά ξεριζώσῃ, μέσα ἀπό τήν ψυχή του, τά αἴτια, πού τοῦ προκαλοῦν τήν ἀρρώστια. Ὅλες οἱ ἀρρώστιες εἶναι προϊόντα τῆς ἁμαρτίας, τῆς παραβάσεως τῶν Ἐντολὼν τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός , ὡς ἄπειρη ἀγάπη, μᾶς ὁδηγεῖ, διά τῶν Ἐντολῶν, εἰς τήν ὁδόν τῆς ΖΩΗΣ. Δέν μᾶς ἐξαναγκάζει ὅμως. Ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπό τή ΘΕΛΗΣΙ ΜΑΣ. Προγνωρίζουμε ὅτι ἡ παράβασις τῶν Ἐντολῶν εἶναι Θάνατος καί ἡ τήρησις τῶν Ἐντολῶν εἶναι Υγεία. Γι'αὐτό ὁ Κύριος ἐρωτᾶ: ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ  ΓΙΝΗΣ  ΥΓΙΗΣ; Ἀπαντῶν στό ἐρώτημα τοῦ Κυρίου ὁ παράλυτος διατραγωδεῖ τόν πόνο του, καί τή λαχτάρα του, νά γίνῃ καλά, καί λέγει: «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δέ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρό ἐμοῦ καταβαίνει». ΤΟΤΕ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει. Καί εὐθέως ἐγένετο ὑγιής  ὁ ἄνθρωπος, καί ἦρε τόν κράβαττον αὐτοῦ καί περιεπάτει» (Ἰωάν. ε΄ 7-9).

Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τέλειος Θεός ἔγινε, γιά χάρι μας, καί τέλειος ἄνθρωπος. Ἦλθε καί παραμένει κοντά μας, βοηθός στίς θλίψεις μας, σκέπη καί καταφυγή καί στερέωμα. Τώρα δέν εἴμαστε πιά μόνοι. Ὁ Χριστός, «ὁ πανακής ἰατρός» εἶναι μαζί μας. Καί   «σέ  ὅσους Τόν δέχονται καί πιστεύουν στό Ὄνομά Του, δίδει ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι» (Ἰωάν. α΄ 12).

Σέ ὅλους τούς πιστούς Μαθητές Του δίδει καί «τήν  ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καί οὐδέν  αὐτούς οὐ μή ἀδικήσῃ» (Λουκ. ι΄ 19). Ὁπλίζει τούς πιστούς, μέ τή Χάρι Του καί τή δύναμί Του. Καί τό σπουδαιότερο· μᾶς συντροφεύει στή ζωή μας, μᾶς στηρίζει στίς δύσκολες ὧρες, καί μᾶς ὁδηγεῖ πρός τόν Πατέρα. Ποιός μπορεῖ νά περιγράψῃ τή Χάρι τῆς ὁλοζώντανης Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στή ζωή μας; Ἀπολύτως κανείς.

Ὁ Καθένας μας ὅμως μπορεῖ νά δεχθῇ τή Χάρι. Νά νοιώσῃ τή δωρεά τῆς Παρουσίας τοῦ Κυρίου μας στή ζωή του. Μπορεῖ νά  χαίρεται τήν ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου Κάλλους τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου, διά τῆς Πίστεως τῆς δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένης.

Ὅλοι μας ἔχουμε δεχθεῖ στή ζωή τίς ἄπειρες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ, πού ἔρχεται καθημερινά κοντά μας καί θεραπεύει πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Ὅπως θεράπευσε τόν παράλυτον τῆς Βηθεσδά, ἔτσι θεραπεύει τόν καθένα μας , ἐκεῖ, ὅπου κι’ ἄν  εὑρισκώμεθα, καί γίνεται ἄφαντος, δέν περιμένει τίς εὐχαριστίες μας. Ὁ Παράλυτος δέν γνώριζε τό Θεραπευτή του. Δέν παρέλειψε ὅμως νά πάῃ στό ναό νά εὐχαριστήσῃ τό Θεό, γιά τή θεραπεία του. Καί ἐκεῖ συνήντησε τόν Ἰησοῦ  καί ἀξιώθηκε καί εἶδε τόν Εὐεργέτη του. Τότε ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε: «ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται».

Δέχθηκε ὅμως τή λυτρωτική σύστασι τοῦ Κυρίου καί διεκήρυξε ἀμέσως στούς Ἰουδαίους, ὅτι ὁ Ἱησοῦς εἶναι ὁ Θεραπευτής Του, ὁμολογῶν Πίστιν εἰς τόν ΧΡΙΣΤΟΝ; Ἤ, γνωρίζοντας  τό μῖσος τῶν Ἰουδαίων ἐναντίον τοῦ Κυρίου, μέ τόν ἰσχυρισμόν ὅτι καταλύει τό Σάββατον ἔσπευσε ὡς ἀγνώμων, νά τόν καταδώσῃ; Λέγεται ὅτι αὐτός, ὁ θεραπεθευθείς παράλυτος,  εἶναι ὁ ὑπηρέτης ἐκεῖνος, πού ἐνώπιον τοῦ ἀρχιερέως, «ἔδωκε ῥάπισμα τῷ Ἰησοῦ εἰπών· οὕτως ἀποκρίνῃ τῷ ἀρχιερεῖ; »(Ἰωάν. ιη΄19-24).Διόλου ἀπίθανον. Ἡ τραγική ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ μᾶς θεραπεύει, μᾶς  τρέφει μέ τό οὐράνιον μάννα, καί μεῖς τόν ΣΤΑΥΡΩΝΟΥΜΕ...«ἀντί τοῦ Μάννα,χολήν...

Καλόν εἶναι νά  συνέλθουμε καί νά συναισθανθοῦμε τήν ἁμαρτωλότητά μας, νά μετανοήσουμε εἰλικρινά καί νά ἐπιστρέψουμε κοντά στό Χριστό, εἰλικρινά μετανοιωμένοι, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε νά συναντήσουμε τό Χριστό εἰς τό Ἱερόν καί νά Τόν εὐχαριστήσουμε, γιά τίς ἄπειρες, φανερές καί ἀφανεῖς εὐεργεσίες Του. Νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στόν Κύριο. Μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μας, μέ τή θέλησί μας, νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Νά τό κάνουμε «Πρᾶξι» στήν καθημερινή μας ζωή. Νά θελήσουμε νά εἴμαστε ὑγιεῖς, νά ξεριζώσουμε μέσα ἀπό τήν ψυχή μας πᾶσαν ΚΑΚΙΑΝ, πού μᾶς ὁδηγεῖ εἰς ψυχικήν καί σωματικήν παραλυσίαν, καί, περιπατοῦντες ἐν ἀγάπῃ, νά διαφυλάσσουμε τήν ψυχοσωματική μας Ὑγείαν. Νά παρακαλέσουμε δέ τόν ΛΥΤΡΩΤΗΝ νά μᾶς ἀξιώνῃ νά Τόν λατρεύουμε, νά Τόν δοξολογοῦμε καί, ἀσιγήτως, νά Τόν ὑμνοῦμε εἰς πάντας τούς αἰῶνας. Διότι, Σ’ Αὐτόν, πού μᾶς ἀγαπᾷ και μόνον Σέ Αὐτόν, ἀνήκει ἡ τιμή, τό κράτος καί ἡ αἰώνια δοξολογία. Σ’ Αὐτόν πού μᾶς λούζει καί μᾶς καθαρίζει μέ τό πανάγιον  αἷμα Του ἀπό τίς ἁμαρτίες μας, Σ’ Αὐτόν, πού  μᾶς κάνει βασιλιᾶδες καί ἱερεῖς τῷ Θεῷ καί Πατρί Αὐτοῦ, Σ’Αὐτόν καί μόνον Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ τιμή, ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν» (Ἀποκ. α΄  5β-6).