Μύρα καί δάκρυα εὐγνωμοσύνης στό Λυτρωτή

ΜΥΡΑ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΑ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟ ΛΥΤΡΩΤΗ

Καθαρές καί ἅγιες οἱ ψυχές τῶν Μυροφόρων φλέγονται καί κατακαίγονται ἀπό  γνήσια, ἁγνή, ἀνυπόκριτη, θυσιαστική ἀγάπη πρός τόν ἀγαπημένο Διδάσκαλό τους, πρός τόν Θεραπευτή, τόν Εὐεργέτη τους, τόν Κύριό τους.

  

Τόν παρακολουθοῦσαν,σέ ὅλη τήν ἐπίγεια εὐεργετική  πορεία Του «καί διηκόνουν αὐτῷ ἀπό τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς»(Ματθ.   κζ΄ 55-56. Μάρκ.  ιε΄40-41. Λουκ. ζ΄ 2-3).Βλέπουν τόν Διδάσκαλό τους νά θεραπεύῃ «πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ»(Ματθ. θ΄ 35). 

  

   Δοξάζουν τό Θεό καί ἐκφράζουν τήν εὐγνωμοσύνη τους στόν Κύριό τους, μέ τήν ὁλόψυχη ἀφοσίωσί τους καί τόν ἀπέραντο σεβασμό τους καί πιστεύουν ὀλόψυχα ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας, ὀ Ἐλευθερωτής, «ὁ Πανακής ἰατρός».

    

   
 Καθημερινά θαυμάζουν τά θεϊκά  ἔργα Του, ὅτι   :

 «Τυφλοί ἀναβλέπουσι καί χωλοί περιπατοῦσι, λεπροί καθαρίζονται καί κωφοί ἀκούουσι, νεκροί ἐγείρονται καί πτωχοί εὐαγγελίζονται»(Ματθ.  ια΄ 5),  καί μέσα στήν καρδιά τους θεριεύει ἡ πίστις,ἡ ἀφοσίωσις καί ἡ λατρεία στόν «'Ηγαπημένον»,

στόν Λυτρωτή, τόν Ὁποῖον διακονοῦν μέ δάκρυα εὐγνωμοσύνης.

  

   Χαίρονται οἱ ἅγιες αὐτές ψυχές ὅταν βλέπουν τούς συμπατριῶτες τους νά  ἐπευφημοῦν τόν Διδάκαλό τους καί νά Τόν ὑποδέχωνται «μετά βαῒων καί κλάδων», ὠς τόν ἀληθινόν Μεσσίαν,  ὡς τόν Βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ (Ἰωάν. ιβ΄ 12-19).

   

   Ἀποροῦν  ὅμως συγχρόνως,πού βλέπουν τόν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο, νά ἀκούῃ, μέ πίκρα, τίς ἐπευφημίες τοῦ λαοῦ καί ὠς καρδιογνώστης, πίσω ἀπό τίς κραυγές αὐτές, νά ἀκούῃ τίς ἄγριες ἰαχές καί τούς ξέφρενους ἀλαλαγμούς τῆς ἀχαριστίας τοῦ παλίμβουλου αὐτοῦ λαοῦ : «ἆρον  ἆρον, σταύρωσον αὐτόν...οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μή Καίσαρα»(Ἰωάν. ιθ΄ 15).

  

 Ξαφνιάζονται οἱ ἁγνές καί ἄδολες ψυχές τῶν Μυροφόρων, ὅταν ἀκοῦνε τόν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο, νά σιγοψιθυρίζῃ, κατά τήν διάρκεια τῆς θριαμβευτικῆς εἰσόδου Του εἰς τά Ἱεροσόλυμα καί, μέ θλῖψι,  νά λέῃ: «Ἱερουσαλήμ Ἱερουσαλήμ, ἠ ἀποκτέννουσα τούς προφήτας καί λιθοβολοῦσα τούς ἀπεσταλμένους πρός αὐτήν! ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τά τέκνα σου ὅν τρόπον ἐπισυνάγει ὄρνις τά νοσσία ἑαυτῆς ὑπό τάς πτέρυγας, καί οὐκ ἠθελήσατε.Ἰδού ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος»(Ματθ. κγ΄ 37-38. παρβλ. καί  κδ΄ 2).

  

 Τώρα δέν καταλαβαίνουν τή θλῖψι τοῦ Διασκάλου τους.Μετά ἀπό δυό μέρες  διαπιστώνουν τή μεταστροφή τοῦ ἄστατου αὐτοῦ λαοῦ καί τό μέγεθος τῆς ἀγνωμοσύνης καί τῆς ἀχαριστίας τοῦ λαοῦ τους, πού τόσο πολύ εὐεργετήθηκε ἀπό τόν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο.

  

 Ραγίζουν οἱ καρδιές τῶν ἁγίων γυναικῶν καί ὅλων τῶν πιστῶν Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν καταδίκη Του είς τόν ἐπώδυνον Σταυρικόν Θάνατον.

   

Κάθε εὐσεβής ψυχή ἀναρωτιέται : «Πῶς ἐγένετο πόρνη  πόλις πιστή  Σιών;»(Ἡσ. α΄ 21).Δίκαια «καλεῖται πνευματικῶς Σόδομα καί Αἴγυπτος, ὅπου καί ὁ Κύριος ἡμῶν ἐσταυρώθη»(Ἀποκ. ια΄ 8).

   

Ἔχουν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στό Διδάσκαλό τους οἱ ἅγιες γυναῖκες.Δέν μποροῦν νά ἐξηγήσουν πῶς ὁ Κύριος καταδέχεται χλευασμούς, ἐμπτυσμούς, μάστιγας καί ραπίσματα, χολήν καί ὄξος καί Σταυρόν καί Θάνατον ὁ Ἀναμάρτητος.

  

   Ἀποροῦν μπροστά στό Μέγα τῆς Οἰκονομίας Μυστήριον, άλλά δέν χάνουν τήν πίστιν τους στόν Εὐεργέτην τους.

   Ματωνουν οἱ καρδιές τους, ἀλλά Τόν λατρεύουν ἀκόμη πιό πολύ. Μένουν Σ' Αὐτόν  πιστές, μέχρι θανάτου.

   

     Ἀμέτρητος ὁ πόνος τους.      

    Μέγας  καί ἀπερίγραπτος  τῆς ψυχῆς τους ὁ συντριμμός.

    Ὁλόψυχη εἶναι ἡ λατρεία τους στόν Εὐεργέτη

     καί Κύριό τους.

    Παρακολουθοῦν, μέ συντριμμό, τά Πάθη Του.

    Καί ἡ  γνήσια ἀγάπη τους ὀδηγεῖ τά βήματά τους,

    ἐκεῖ, ὅπου βρίσκεται  ἡ καρδιά τους,

    στόν πανάγιο Τάφο Του.

    

     Τίποτε καί κανείς δέν μπορεῖ νά ἀνακόψῃ τήν πορεία τους.

     Ἡ δύναμις τῆς γνήσιας ἀγάπης τους διώχνει κάθε φόβο

     μέσα ἀπό τήν ψυχή τους,  διότι «φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ

     ἀγάπῆ, ἀλλ' ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον »

    (Α΄Ἰωάν. δ΄18). Ἀτρόμητες βαδίζουν πρός τόν Ἠγαπημένον,

    «ὅτι κραταιά ὡς θάνατος ἀγάπη, σκληρός ὡς Ἅδης

     ζῆλος»(Ἅσμ.ἅσμ. η΄ 6)

   

    « Καί  διαγενομένου τοῦ Σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνή

       καί Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καί Σαλώμη ήγόρασαν ἀρώματα

      ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσι τόν Ἰησοῦν...»(Μάρκ. ιστ΄ 1-8

         Ἀκολουθοῦν τήν καθ' ὑπερβολήν Ὁδόν, τήν ὁδόν τῆς γνήσιας

      Ἀγάπης, πού φέρει τόν ἄνθρωπον ἀπό τό Α πρός τό Ω, ἀπό τό

      «κατ' εἰκόνα είς τό καθ'  ὁμοίωσιν» καί μᾶς ἑνώνει μέ τόν

       Ἀρχηγόν τῆς ζωῆς, τόν Κύριόν μας τόν Ἱησοῦν Χριστόν.

       Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ 'Αλήθεια καί ἡ

       Ζωή ,τό φῶς καί ὴ Εἰρήνη τοῦ κόσμου.

 

       
        Αὐτήν τήν Ὁδόν ἀκολουθοῦν οἱ Μυροφόρες γυναῖκες

        καί χωρίς φόβον ἔρχονται ἐπί τό μνημεῖον» καί μᾶς καλοῦν

        νά τίς ἀκολουθήσωμε καί νά προσφέρουμε καί ἐμεῖς μαζί τους

        μύρα καί δάκρυα στό Λυτρωτή. Ἕρχονται ἐπί τό μνημεῖον

        νά  ράνουν τόν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο,

       τόν Θεραπευτή καί Κύριόν τους, μέ πολύτιμα μύρα

       καί μέ τά δάκρυά τους...

       Δάκρυα εὐγνωμοσύνης  στό Λύτρωτή.

 

       Οἱ Μυροφόρες ἀκολουθοῦν τό δρόμο, πού χάραξεν ὁ

        Χριστός, μέ τό Πανάγιον Αἷμα Του. Τό δρόμο τῆς

       γνήσιας   Ἀγάπης.

       Καί τῆς γνησίας Ἀγάπης ἴσον Οὐδέν,ἀναφωνεῖ  ὁ

       Ἱερός Χρυσόστομος.   Καί ὁ Μεγάλος Θεολόγος,

       ὁ  Γρηγόριος  διακηρύσσει ὅτι μόνον ἡ γνήσια Ἀγάπη

       Θεόν ποιεῖ τόν ἄνθρωπον.

      

       Ἡ Ἀγάπη τῶν Μυροφόρων βραβεύεται μέ τήν ἔμφάνισι

       τοῦ  Ἀναστᾶντος Κυρίου πρῶτα σέ αὐτές.Καί ὅχι μόνον,

       ἀλλά ἀνακηρύσσονται Εὐαγγελίστριες τῶν Εὐαγγελιστῶν

       καί Ἀπόστολοι τῶν Ἀποστόλων, διότι πρῶτες αὐτές εἶδαν

       τόν Ἀναστάντα Κύριον καί πρῶτες αὐτές κήρυξαν εἰς τούς

       Μαθητάς τήν Ἀνάστασίν Του.

      

        Ἀπόδειξις τῆς γνήσιας Άγάπης, ἡ τήρησις τῶν Ἐντολῶν.

        Γνήσια Ἀγάπη ἔχει μόνον ἐκεῖνος, πού τηρεῖ πιστά

       τίς πανάγιες Ἐντολές τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἐκεῖνος πού

       «ἀκολουθεῖ τόν Ἀρνίον ὅπου ἄν ὑπάγῃ»(Ἀποκ.ιδ΄4).Φωτεινό

        παράδειγμα, γιά ὅλους μας οἱ ἅγιες Μυροφόρες γυναῖκες.

        Μέ τή δική τους ἀφοσίωσι καί πορεία τους πρός τό μνημεῖον,

        μᾶς ὀδηγοῦν καί μᾶς ἐνώνουν μέ τόν Ἀναστάντα Κύριον, καί

        διδάσκουν ὅτι ὁ ἅνθρωπος τελειώνεται ἐν Χριστῷ καί γίνεται

        «Καινή κτίσις»(Β΄Κορ..ε΄17) ἐν τῇ ἀγάπῃ καί διά  τῆς ἀγάπης,

        ὅτι « ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῆ ἐν τῷ

        Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν  αὐτῷ» ( Α΄ Ἰωάν. δ΄ 16 ) .

       

   

   

 

   

«ΗΓΕΡΘΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΟΝΤΩΣ»

Τό Μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως

στήν ἐποχή τοῦ Ἀντιχρίστου

 

                            «Τόν Ἀρχηγόν τῆς σωτηρίας ἡμῶν Χριστόν

    δοξολογήσωμεν·   αὐτοῦ γάρ ἐκ νεκρῶν

    ἀναστᾶντος, κόσμος  ἐκ πλάνης σέσωσται·

    χαίρει χορός Ἀγγέλων· φεύγει δαιμόνων

    πλάνη· Ἀδάμ πεσών ἀνίσταται, Διάβολος

    κατήργηται» (Τροπάριον πλαγ. α΄ ἤχου).

 

 Ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή. Δέν ἦταν δυνατόν νά κρατηθῇ ἀπό τή φθορά ὁ Ἀρχηγός τῆς  ζωῆς. Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός.«Ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως»(Λουκ.κδ΄35) «Ἡρπάσθη πρός τόν Θεόν καί πρός τόν Θρόνον αὐτοῦ»(Ἀποκ.ιβ΄5).

    Ἁναστήθηκε ὁ Χριστός, «θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».
  Ἀναστήθηκε καί «συνέτριψε τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστι τόν διάβολον»(Ἐβρ.β΄14).
  Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί, διά τῆς Ἀναστάσεώς Του,  πραγματοποιήθηκε ἡ προαιώνιος Βουλή τοῦ Θεοῦ.
   Συνέτριψε τήν κεφαλήν τοῦ ἀρχεκάκου Ὄφεως(Γενέσ.γ΄15).

    Ἀποκαλύπτεται ὁ ἄνομος καί « τηρεῖ τήν πτέρναν Αὐτοῦ»,  τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ,  διότι,  κατ' ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ , ὁ  Κύριος   ὑψώθηκε  εἰς τό Ξύλον  τοῦ Σταυροῦ.
   Ἀλλά ὅμως «ἠγέρθη ὁ  Κύριος ὄντως» (Λουκ.κδ΄34). Ὁ Χριστός Ἀναστήθηκε· καί, διά τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἀναλίσκει, φθείρει, καταστρέφει, ἐκμηδενίζει, κονιορτοποιεῖ, συντρίβει  ὁλοσχερῶς τόν ἄνομον τῷ πνεύματι τοῦ στόματος Αὐτοῦ καί τόν καταργεῖ τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας Αὐτοῦ(Β΄Θεσσαλ.β΄ 8-9).

    Ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, ὁ Χριστός, «ὁ μάρτυς ὁ πιστός, ὁ πρωτότοκος τῶν νεκρῶν καί ὁ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς», «παρέδωκεν ἑαυτόν ὑπέρ ἡμῶν προσφοράν καί θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμήν εὐωδίας» (Ἐφεσ. ε΄ 2), ἔπαθε καί ἐτάφη καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν καί, διά τῆς Ἀναστάσεώς Του:

• ἐπλήρωσε τά σύμπαντα εὐωδίας
• ἐπάτησε τό Θάνατο,
• κατήργησε τόν ᾄδη,
• συνέτριψε τό Διάβολο,
• ἐξαφάνισε τή δύναμί του,  
• χάρισε  σέ ὅλους μας τή ζωή καί τήν ἀφθαρσία,
• μᾶς ἔλουσε καί
• μᾶς ἐκαθάρισε μέ τό τίμιον αἷμα Του, ἀπό τίς ἁμαρτίες μας, καί
• ἐποίησεν ἡμᾶς βασιλείαν,
• ἱερεῖς τῷ Θεῷ καί Πατρί αὐτοῦ,
• αὐτῷ ἡ δόξα καί τό κράτος
• εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων·
• Ἀμήν»(Ἀποκ. α΄ 5-6).  

    Ἄν ὁ Χριστός δέν εἶχε ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν τό κήρυγμά μας θά ἦταν  «κενόν» , χωρίς πραγματικό περιεχόμενον, χωρίς νόημα καί ἡ πίστις μας θά ἦταν ἐπίσης «κενή».

    Ἡ βάσις καί τό θεμέλιο τῆς Πίστεώς μας εἶναι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ. Καί εἶναι γεγονός ὅτι ὁ Κύριος, μέ τήν Ἀνάστασίν   Του χαρίζει σέ κάθε πιστό, τήν Ἀνάστασι καί τή Ζωή.«Νυνί δέ Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο»(παρβλ. Α΄Κορινθ. ιε΄ 14-20). Χαρίζει τό Φῶς,  τή Χαρά, τήν Εὐφροσύνη, τήν Ἀγαλλίασι καί «τήν Εἰρήνην, τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν» (Φιλιπ. δ΄ 7).Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι Θρίαμβος πάνω στό Θάνατο καί θεραπεία τοῦ φόβου τοῦ Θανάτου.

    Ἐξαφανίσθηκε ὁλότελα ὁ θάνατος καί κατανικήθηκε, ὥστε νά μή φαίνεται πουθενά. Ποῦ εἶναι, θάνατε, τό φαρμακερό κεντρί σου;

Ποῦ εἶναι, ᾄδη, ἡ νίκη σου;

    «Κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος. Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; ιΠοῦ σου ᾄδη, τό νῖκος;»(Α΄Κορινθ. ιε΄ 54-55). 

    Ὁ Χριστός, ἡ Πηγή τῆς Ζωῆς καί τῆς Ἀθανασίας, ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἀναστήθηκε καί πλημμύρισε τά σύμπαντα Χαρᾶς. Γέμισε τήν ψυχή κάθε πιστοῦ ἀγαλλίασι. Σκόρπισε τό Φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του, σέ ὁλόκληρη τήν Οἰκουμένη.

«Νῦν πάντα πελήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ, καί τά  καταχθόνια· ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις, τήν ἔγερσιν Χριστοῦ,  ἐν ᾗ ἐστερέωται».

Φώτισε τά σκοτάδια μας. Καθάρισε τό νοῦ καί τήν καρδιά μας ἀπό τήν «ἀχλύν» τῆς ἁμαρτίας. Ἔδιωξε μακριά ἀπό μᾶς τήν πλάνη τῶν δαιμόνων. Ἄνοιξε τίς Πύλες τοῦ Οὐρανοῦ, σέ κάθε πιστό, σέ κάθε καλοπροαίρετο ἄνθρωπο.

   Χάραξε  τό δρόμο τῆς  ἀληθινῆς ζωῆς, σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, μέ τή σταυρική Του Θυσία καί τήν Ἀνάστασίν Του. Καί ἄφησε ἐλεύθερο κάθε ἄνθρωπο, ἄν θέλῃ, νά ἀκολουθήσῃ τό δρόμο, πού ἀρχίζει ἀπό τή Φάτνη τῆς Βηθλεέμ, περνάει ἀπό τό Γολγοθᾶ, κάνοντας πρᾶξι τήν «καινήν Ἐντολῆν», καί, διά τῆς Ἀναστάσεως, φθάνει στά Οὐράνια, «ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου»(Ψλ.91,14).

    Ἡ ἐποχή μας, ἐποχή τοῦ Ἀντιχρίστου, δέχεται τά μηνύματα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ; Ἀκολουθεῖ ἡ ἀνθρωπότης σήμερα τό δρόμο, πού χάραξεν ὁ Χριστός μέ τή Σταυρική Του Θυσία καί τόν θεμελίωσε μέ τήν Ἀνάστασί Του;

    Ὁ ἠγαπημένος Μαθητής λέγει :«Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καί καθώς ἠκούσατε ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται, καί νῦν πολλοί ἀντίχριστοι (ἀνθρωποι αἱρετικοί, πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου) γεγόνασι· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν»(Α΄Ἰωάν.β΄18).

    Καί πραγματικά ἡ ἐποχή μας εἶναι πολύ κρίσιμος, πολύ ἐπικίνδυνη. Δέν ἀκολουθοῦμε τό δρόμο, πού χάραξε ὁ Χριστός μέ τό Αἷμα Του, δέν ἀκολουθοῦμε τό δρόμο τῆς ζωῆς.

    Ἡ ἀνθρωπότης, δυστυχῶς, δέν ἀποδέχεται τό Φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, μέ λυσσώδη μανία, παραμένη στή Χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου. Βαδίζει στήν εὐρύχωρη ὁδό.  

        

   Ξέφρενη ξεστρατίζει ἀπό τόν ὄμορφο δρόμο τῆς ζωῆς

   καί σταθερά βαδίζει  στόν ὄλεθρο, στήν καταστροφή.

   Πετρῶσαν οἱ καρδιές.Καί ζοῦμε μέ τόν πανικό , 

   τό φόβο  μιᾶς ὁλοκληρωτικῆς καταστροφῆς.

   Καί ὁ ἕνας  στέκεται ἀπέναντι στόν ἄλλον, σάν ἐχθρός.

   Τί ἀναλγησία, Θεέ μου! Πόση τύφλωσι! Πόση πώρωσι!

   Ἰχῶρες κλείνουν τά μάτια τῆς ψυχῆς μας, τόσον,

   ὥστε νά μή μποροῦν νά ἀτενίσουν καί νά ἰδοῦν  

   τό Φῶς τῆς  λαμπροφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

 

    Ποῦ μᾶς  φέρει  τό πεῦμα τῆς νέας Ἐποχῆς;

    Ποῦ μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Παγκοσμιοποίησις, πού στήν

    οὐσία της σατανοποίησις ;

    Θά ἀφήσουμε νά μᾶς κυβερνᾷ ὁ ἀρχαῖος Ὄφις;

    Ἕως πότε θά θυσιάζουμε στό βωμό τοῦ Μαμωνᾶ;

     Ἕως πότε θά λατρεύουμε, γιά Θεό τό  Βόρβορο;

    Εἶναι καιρός νά ξυπνήσουμε καί νά βιώσουμε

    ὅλοι τά μηνύματα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ

    καί,  μέ ἀκλόνητη Πίστι, νά σταθοῦμε κάτω ἀπό τό

    κραταιό, τό παντοδύναμο Χέρι τοῦ Ἀναστᾶντος

    Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιά νά μᾶς ὑψώσῃ

    καί νά μᾶς δοξάσῃ στόν κατάλληλο καιρό.

    Εἶναι καιρός νά καταλάβουμε καλά ὅτι ἔπαθε καί ἀναστηθηκε γιά μᾶς. Νά νοιώσουμε ὅτι Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας.Νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ὁ Νικητής, ὁ Θριαμβευτής πάνω στό Κακό καί τήν ἁμαρτία. Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ὁ Λυτρωτής τοῦ Σύμπαντος . Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι η Σκέπη, ἡ καταφυγή, τό Φρούριον καί τό στερέωμα ὅλων μας.

    Νά ἀποφασίσουμε νά ἐγκολπωθοῦμε τόν Ἀναστᾶντα Κύριον καί νά βαδίζουμε ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς τό δρόμο τῆς Ζωῆς, τό δρόμο τῆς γνήσιας Ἀγάπης,μαζί μέ τό Χριστό καί νά Τόν δοξάζωμε ,μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μας. Διότι Σ' Αὐτόν, τόν Ἀρχηγόν τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἀνήκει ἡ Βασιλεία καί ἡ Δύναμις καί ἡ Δόξα :

   «Τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ,

     μόνῳ σοφῷ Θεῷ, τιμή  καί    δόξα εἰς τούς   

     αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν» (Α΄Τιμόθ. α΄ 17).

          

    

 

 

   

  

                                                                                       

 

 

 

         



 

 

 



ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !

 

 

 

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !  ΑΛΗΘΩΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

 

 

 

 

                                       «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός

                                        τε καί γῆ καί τά καταχθόνια· ἑορταζέτω

                                        γοῦν πᾶσα κτίσις τήν ἔγερσιν Χριστοῦ,  

                                        ἐν ᾗ ἐστερέωται ».

 

 

    Ἀγαπητά μου παιδιά, Χριστός Ἀνέστη ! Ἀληθῶς Ἀνέστη !

  

   Σέ σᾶς, πού σάν δένδρα καρποφόρα καί ἀειθαλῆ, βρίσκεσθε πεφυτευμένα «παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων» καί μελετᾶτε  μέρα  καί νύκτα, τό λόγο τοῦ Θεοῦ, σέ ὅλους ἐσᾶς εὔχομαι μέσα ἀπό  τά βάθη τῆς καρδιᾶς μου «Χρόνια πολλά, καλά, εὐλογημένα,

εἰρηνικά, γεμᾶτα ὑγεία ! »

   Ἡ Χάρις καί ἡ Εὐλογία τοῦ Ἀναστᾶντος Κυρίου νά σᾶς ἐνισχύῃ καί νά σᾶς συντροφεύῃ στό κάθε σας βῆμα.

    Τό Φῶς καί ἡ Χαρά τῆς Ἀναστάσεώς Του  νά πλημμυρίζῃ πάντα τήν καρδιά καί τή ζωή σας καί τῶν οἰκείων σας !

            Μέ πατρική  στοργή καί ἀγάπην Χριστοῦ Ἀναστᾶντος 

 

                                                   π. Στέφανος

 

 

 

 



 

 

 

 

 





Παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ

Παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ

 

 

                                                             «...Ἑνός δέ ἐστι χρεία· Μαρία δέ τήν

                                                               ἀγαθήν  μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις  οὐκ

                                                              ἀφαιρεθἠσεται ἀπ' αὐτῆς»( Λουκ. ι΄ 42).

    Ἐάν ἐξετάσουμε, μέ προσοχή, τή ζωή καί τά ἔργα τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου καί γενικά τή ζωή ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος,θά διαπιστώσουμε, δυστυχῶς, ὅτι ὁ σύγχρονοι, οἱ περισσότεροι  τεχνοκράτες ἄνθρωποι, δέν κάνουν  καλή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας τους,  δέν ἀκολουθοῦν τόν δρόμον τοῦ Θεοῦ, τόν δρόμον τῆς ἀρετῆς, ἀλλά τόν εὔκολο δρόμο, τήν εὐρύχωρον ὁδόν,πού ὁδηγεῖ στήν καταστροφή(παρβλ. Ματθ. ζ΄13). Κάνουν κακή ἐκλογή.
   

  Ὁ Κύριος ἔρχεται κοντά μας καί μᾶς προτρέπει νά ξεχωρίσουμε τό καλό ἀπό τό κακό, νά ξεχωρίσουμε τήν αἶρα(τό παράσιτο τοῦ σίτου), ἀπό τό σιτάρι, καί  τονίζει: Ἄνθρωπε,  «Μερινᾶς καί τυρβάζῃ περί πολλά· ἑνός δέ ἐστι χρεία»(Λουκ. ι΄ 41-42). Ὅμως οἱ περισσότεροι ἅνθρωποι ἀκολουθοῦν τό δικό τους λάθος δρόμο.
    Κυριεύονται ἀπό τήν ἀγχώδη βιοτική μέριμνα, γιά τήν ἀπόκτησι περισσότερων ὑλικῶν ἀγαθῶν, γιά τόν ἑαυτό τους, στή γῆ καί δέν θέλουν νά ἐννοήσουν « τό βραχύ τῆς ζωῆς» καί τή ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων. Δέν κατανοοῦν ὅτι ἡ ἀγχώδης βιοτική μέριμνα εἶναι καταλυτική τῆς προσωπικότητός τους. Δέν κατανοοῦν ὅτι αὐτός ὁ τρόπος ζωῆς καταλύει τά πάντα καί σωρεύει δυστυχία στόν κόσμο.
    Τί κέρδισε ἡ ἀνθρωπότης μέ τήν ἀπομάκρυνσί της ἀπό τόν Θεόν  καί τή θεοποίησι τῆς Ὕλης ;
    Τί κέρδισε  μέ τή λατρεία τοῦ Μαμωνᾶ ;
   «Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών»(Ἡσ.  α΄ 21) ;
     Πῶς μπόρεσε, καί ὄχι μόνον ἀρνήθηκε τόν 'Αληθινόν Μεσσίαν,
ἀλλά καί τόν Σταύρωσε;
       Ἡ ἀνθρωπότης σήμερα δυστυχῶς ξανασταυρώνει τό Χριστό στό πρόσωπον τῶν άδελφῶν Του καί δίκαια καλεῖται Βαβυλῶνα,
«καλεῖται πνευματικῶς Σόδομα καί Αἴγυπτος»( πρβλ. καί Ἀποκ. ια΄ 8).
     Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας, τό στόμα τοῦ Θεοῦ, ἐκφράζει τό παράπονο, γιά τήν ὀλέθρια συμπεριφορά τῶν ἀνθρώπων, πού στό διάβα τους σωρεύουν συμφορές, καί λέγει:
    «Δύο καί πονηρά ἐποίησεν ὁ λαός μου· α) ἐμέ ἐγκατέλιπον πηγήν ὕδατος ζωῆς, καί  β) ὤρυξαν ἑαυτοῖς λάκκους συντετριμμένους, οἵ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν (Ἱερεμ. β΄13). 
    Διπλῆ εἶναι ἡ μωρία τῆς εἰδωλολατρικῆς ἀνθρωπότητος.α) Ἀρνεῖται τόν Ἀληθινόν Θεόν, πού εἶναι πηγή ὕδατος ζωῆς καί β) καί ἀνοίγει  γιά τόν ἑαυτό της λάκκους συντετριμμένους,  πηγάδια, στέρνες, πού δέν μποροῦν νά κρατήσουν νερό.
    Καί πραγματικά τί μπόρεσαν νά προσφέρουν στόν κόσμο ἡ λατρεία τῶν εἰδώλων καί τά ἐπιτεύγματα τῆς τεχνολογίας ; Πικρή εἶναι ἡ διαπίστωσις.Οἱ συντετριμμένοι λάκκοι δέν μπόρεσαν νά προσφέρουν εἰρήνη, γαλήνη, εὐημερία,χαρά. Ἀντίθετα προσφέρουν ταραχή, σύγχυσι, ἄγχος, πολέμους καί ἀκαταστασίες καί αἱματοκυλίσματα.
    Τά περισσότερα, ἄν ὄχι ὅλα, τά δημιουργήματα τῆς ἀλαζονίας τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου δέν μπόρεσαν καί δέν θά μπορέσουν ποτέ νά ξεδιψάσουν τή δίψα του, νά ἱκανοποιήσουν τίς μεταφυσικές του ἀνησυχίες.


    Ἐγκαταλείπουν οἱ ἄνθρωποι
 τήν Πατρική Ἑστία, τό καθαρό, τό κρυστάλλινο νερό, τό ὕδωρ τό ζῶν, καί , μέ λυσσώδη μανία, σκύβουν νά ξεδιψάσουν τή δίψα τους  στά «λασπονέρια» τῆς ἀπιστίας. Ἀφήνουν « τόν μόσχον τόν σιτευτόν» καί προσπαθοῦν νά χορτάσουν τήν πεῖνα τους,   μέ  τά « ξυλοκέρατα» τῆς ἀποστασίας. Ἀρνοῦνται τόν Θεόν«ἀντί πινακίου φακῆς», προδίδουν καί Σταυρώνουν τό Χριστό
« ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων».
   Ποιός θά περίμενε ποτέ τόση παραφροσύνη;Τί ξεπεσμός! Τί  ἀμυαλιά ; Πόση ἀπερισκεψία,  Θεέ μου!...
     Ἀναλογισθήκαμε ποτέ ὅτι μέ τήν κακή μας ἐκλογή, μέ τήν ἀγχώδη βιοτική μέριμνα, μέ τή θεοποίησι τῆς Ὕλης, μέ τή λατρεία τοῦ Μαμωνᾶ, καί μέ τήν ἐν γένει κακή μας συμπεριφορά, σέ παγκόσμια κλίμακα, πόσες συμφορές ἔχουμε προκαλέσει ;
   Ἀναλογισθήκαμε ποτέ, πόσοι συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν ἐξ  αἰτίας τῆς κακῆς μας ἐκλογῆς ; Πόσοι ἀσθενεῖς, πτωχοί, ἄνεργοι,  ἄστεγοι, γυμνοί,  ξεριζωμένοι, πεινασμένοι, δυστυχισμένοι ὑπάρχουν στόν  κόσμο, γιατί δέν ἔχουμε οὔτε ἴχνος γνήσιας χριστιανικῆς ἀγάπης;
    Δέσμιοι τῆς γῆς, αἰχμάλωτοι στόν κακό μας ἑαυτό, κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου, ὁδεύουμε ὁλοταχῶς πρός τήν Ἄβυσσο τῆς αἰώνια Ὀδύνης.
    Καιρός νά καταλάβουμε καλά ὅτι διαλέξαμε τόν Κακό δρόμο,  «πήραμε τή ζωή μας λάθος» καί ἔχουμε Χρέος νά ἀλλάξουμε ζωή. Εἶναι καιρός νά καταλάβουμε καλά ὅτι Ἕνας εἶναι ὁ δρόμος τῆς  Ζωῆς,ὁ Χριστός, ὥστε νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του  καί νά ἀκολουθήσωμε τά ματωμένα Χνάρια Του.
    Νά ἐκλέξουμε τήν ὁδόν τῆς Ἀγάπης, πού χάραξε Ἐκεῖνος μέ τή σταυρική Του Θυσία καί μέ τήν Ἀνάστασί Του. Νά  καθήσουμε παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καί νά ἀκοῦμε τό λόγο Του. Νά κάνουμε πρᾶξι τήν ΄Αγάπη Του.
    Ὑπόδειγμα καλῆς ἐκλογῆς εἶναι ἡ ἐκλογή τῆς Μαρίας τῆς ἀδελφῆς τοῦ Λαζάρου.Ὑπόδειγμα ἁγίας ζωῆς. Ὑπόδειγμα ἀφοσιώσεως στό Χριστό καί θεραπείας τῶν ἀδελφῶν Του.
Ἡ  ἁγνή καί καθαρή Ψυχή τῆς Μαρίας, τῆς ἀδελφῆς τοῦ Λαζάρου, 

 διέκρινε τή μόνη ἀλήθεια, ὅτι δηλαδή «ἑνός ἐστι χρεία». Ἡ Χάρις  τοῦ Ἁγίου Πνεύματος φώτισε τόν νοῦ καί τήν καρδιά της, καί ἔτσι κατάλαβε πολύ καλά, ὅτι ἕνα καί μόνον πρᾶγμα εἶναι στή ζωή μας ἀναγκαῖο. Κι'  αὐτό τό Ἕνα εἶναι  ὁ Χριστός, πού εἶναι «ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας».

    Καί πραγματικά ὁ Χριστός εἶναι τό ὑπέρτατο Ἀγαθόν(Βene supremo). Αὐτός εἶναι τό Α καί τό Ω, ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος, ὁ Πρῶτος καί ὁ Ἔσχατος, ὁ Ὤν καί ὁ Ἤν καί ὁ Ἐρχόμενος, ὁ Παντοκράτωρ(Ἀποκ. α΄ 8 καί κβ΄ 13).« Ὁ  ζῶν εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων»(Ἀποκ. α΄18), ἡ αἰωνία ὕπαρξις,  « ὁ δι' οὗ τά πάντα ἐγένετο»( παρβλ. Ἰωάν. α΄ 3).Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι τό φρούριόν μας. Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής  τοῦ κόσμου.Ὁ γλυκύς καί πρᾷος Ἰησοῦς εἶναι τό Ἕνα καί μόνον 'Αγαθόν, τό ὁποῖον ἔχουμε ἀπόλυτη ἀνάγκη.

    Ἡ Μαρία ἡ ἀδελφή τοῦ Λαζάρου πίστεψε στό Χριστό καί ἀφοσιώθηκε σ' Αὐτόν, μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ἁγνῆς ψυχῆς της. Γι' αὐτό ἔπαυσε νά μεριμνᾷ, ἔπαυσε νά ἀπορροφᾶται ἀπό τή ματαιότητα τοῦ κόσμου, ἔπαυσε νά ἀνησυχῇ γι' ἀνάξια λόγου πράγματα, ἔπαυσε νά ἐνοχλῆται καί νά ταράσσεται μέ ὅλα, ἐκεῖνα, πού εἶναι «σκιᾶς ἀσθενέστερα καί ὀνείρων ἀπατηλότερα», ἔπαυσε νά ἀσχολῆται «περί πολλά», ἔπαυσε δηλαδή νά κυριεύεται, νά δίνῃ τήν ψυχή στά ὑλικά, στά σαρκικά.

   Διάλεξε «τήν ἀγαθήν μερίδα», τήν καλλίτερη μερίδα, πού δέν θά τῆς ἀφαιρεθῇ ποτέ, γιατί τά οὐράνια, τά πνευματικά, εἶναι ἄφθαρτα, αἰώνια.

    Ἡ Μαρία «παρεκάθισε παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καί ἤκουε τόν λόγον Αὐτοῦ»(Λουκ. ι΄ 39). Ἡ στάσις τῆς Μαρίας, ἡ ἐνέργειά της ἀποδεικνύει ὅτι ἔχει καλλιεργήσῃ τό χάρισμα τῆς
 διακρίσεως ,  γι' αὐτό καί ἐκλέγει τό ὑπέρτατο Ἀγαθόν. Μέ τήν ἐκλογή της μᾶς ὁδηγεῖ  στό Χριστό.Μέ τήν ἐκλογή της μᾶς καλεῖ νά ἀκολουθήσωμε τό παραδειγμά της καί, ὅπως αὐτή, ἔτσι κι' ἐμεῖς νά ἐκλέξωμε τήν ἀγαθήν μερίδα, νά καθίσουμε νοερά στά πόδια τοῦ Ἰησοῦ καί νά ἀκοῦμε τό λόγο Του.

    Ἡ ἐκλογή τῆς Μαρίας μᾶς προτρέπει νά πιστέψουμε καί μέ ἀκλόνητη Πίστι νά λατρεύωμε τόν Ἰησοῦν.Νά Τόν ξεχωρίσωμε, νά Τόν ἐγκολπωθοῦμε, νά ἐναποθέσωμε τήν ψυχή μας στά ἄχραντα Χέρια Του, καί ὁλόψυχα νά ἀφοσιωθοῦμε στόν Ἰησοῦν, νά ἀφιερώσουμε τήν ψυχή καί τή ζωή μας στή Χάρι Του. Αὐτό σημαίνει κοινωνία καί ἕνωσι μέ τό Χριστό. Δηλαδή νά μετουσιώσουμε τήν κόλασι, πού ζοῦμε, σέ παράδεισο. Νά γίνῃ ἡ ψυχή μας κατοικητήριον καί θρόνος τοῦ Θεοῦ,νά γίνῃ Παράδεισος. 

    Ἡ Μαρία «παρεκάθισε παρά τοὐς ποδας τοῦ Ἰησοῦ καί ἤκουε τόν λόγον Αὐτοῦ». Αὐτό δέν σημαίνει ἀργία, ἀπραξία, ἀκηδία, ἀλλά ἀντίθετα σημαίνει ἐγρήγορσι, νῆψι, προσοχή, προσευχή   

καί ἐργασία σύμφωνα πάντοτε μέ τό Εὐαγγέλιον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Κάθεται κοντά στά πόδια Του καί ἀκούει τόν Πανάγιο λόγο Του, πού εἶναι γλυκύτερος καί ἀπό τό μέλι.

     Ὁ Κύριος, « τοῦ καί ἀπό γλώττης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή» ὡμιλοῦσε καί ἐδίδασκεν « ὡς ἐξουσίαν ἔχων καί οὐχ ὡς οἱ γραμματεῖς»(Μάρκ. α΄ 22). Καί οἱ διῶκτες Του ἀκόμη ὁμολογοῦσαν καί διεκήρυτταν ὅτι   «οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος»   (Ἰωάν. ζ΄ 46). Ὁ θεϊκός του λόγος  ἀνέπαυε καί ἀναπαύει τίς ψυχές καί εἶναι πράγματι τροφή καί τρυφή τῆς ψυχῆς, ἵαμα, θεραπεία.

    Ἡ Μαρία, ὅπως καί κάθε εὐσεβής ψυχή τρέφεται καί ἀναπαύεται μέ τό λόγο τοῦ Κυρίου.Γι' αὐτό  καί κλείνει μέσα στήν καρδιά της τόν  Ἰησοῦ καί ταπεινά, μέ πολύ σεβασμό καί εὐλάβεια, κάθεται κοντά στά ἄχραντα πόδια Του καί ἀπολαμβάνει τή μακαριότητα, πού τῆς χαρίζει ὀ λόγος Του. Εἶναι ὡσάν νά εὑρίσκεται εἰς τόν  παράδεισον, ὰπολαμβάνουσα τή θέα τοῦ ἀπείρου κάλλους τοῦ προσώπου του Κυρίου.Γιατί ἐκεῖ ὅπου εἶναι ὁ Χριστός ἐκεῖ εἶναι καί ὁ παράδεισος. Ὅπου εἶναι ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ ἄληκτος χαρά καί  ἡ ἀνέκφραστος εὐφροσύνη.
 

Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ ἀφθονία τῶν πνευματικῶν καί ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ γαλήνη καί ἡ μακαριότης.
   Ἀντίθετα χωρίς τόν Χριστόν, ἡ ζωή μας εἶναι κόλασις καί συμφορές. Χωρίς τόν Χριστόν, εἶναι ἡ ψυχή καί ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἄδεια, «κενή».  Ἐκεῖ ὅπου ἀπουσιάζει ὁ Χριστός βασιλεύει τό σκοτάδι. Ἐκεῖ ὑπάρχει ἀγωνία καί ἀγονία, θλῖψις καί στενοχωρία, πρόσκαιρος καί αἰώνιος θάνατος.
   Κάθε πιστός κάνει αὐτό τό διαχωρισμό. Συνειδητοποιεῖ αὐτή τή μεγάλη ἀλήθεια καί αἰσθάνεται τήν ἀνάγκην νά εὑρίσκεται κοντά στό Χριστό.Νά κάθεται νοερά παρά τούς πόδας Αὐτοῦ καί νά τρέφεται μέ τόν πανάγιο λόγο Του.
    Κάθε καθαρή καρδιά, κάθε εὐσεβής ψυχή, ὅπως ἡ Μαρία ἡ ἀδελφή τοῦ Λαζάρου, ἔχει ἕναν καί μόνον θησαυρό, τόν Θησαυρόν τῶν θησαυρῶν, τόν Ἰησοῦν.

   «Ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός Σέ, ὁ Θεός.Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρός τόν Θεόν τόν ζῶντα· πότε ἥξω καί ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ;»( Ψαλμ. 41, 2-3).
   Φλογερός εἶναι ὁ πόθος τοῦ Δαβίδ.Φλέγεται ἀπό τή λαχτάρα νά εὑρίσκεται κοντά στό Θεό. Ὅπως τό ἐλάφι ποθεῖ νά βρίσκεται κοντά στίς δροσερές πηγές τῶν ὑδάτων, ἔτσι καί ὁ Προφήτης ποθεῖ νά βρίσκεται κοντά στό Θεό, τήν Πηγήν τοῦ ζῶντος Ὕδατος.
    Ὁ ἴδιος ὁμολογεῖ ὅτι φλεγόμενος ἀπό τόν ἅγιον αὐτόν πόθον, διάλεξε νά βρίσκεται καλλίτερα, σάν παραπεταμένο σκουπίδι, μέσα στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ, παρά νά κατοικῇ στά σκηνώματα τῶν ἁμαρτωλῶν. Προτιμοῦσε τόν Οἶκο τοῦ Θεοῦ, παρά τά βασιλικά παλάτια : «Ἐξελεξάμην παραρριπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον ἤ οἰκεῖν με ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν»(Ψαλμ. 83,11).
    Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ ἅγιοι μάρτυρες, οἱ Πατέρες καί οἱ Διδάσκαλοι τῆς Οἰκουμένης ἔκαμαν καλή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας τους, διάλεξαν  τήν ἀγαθήν μερίδα.
    Πίστεψαν ὁλόθερμα στό Χριστό, Τόν ἀγάπησαν, Τόν λάτρεψαν, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς τους,  καί ἀφιερώθηκαν Σ' Αὐτόν, μέ μοναδικό τους πόθο νά βρίσκωνται κοντά Του, ἑνωμένοι μαζί Του.
«Καί ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ»(Λουκ. ε΄ 11). Παρεκάθισαν «παρά τούς πόδας Αὐτοῦ».
    Ὅταν κάποτε τούς ρώτησε, ἄν θέλουν νά φύγουν ἀπό κοντά Του, μέ ἕνα στόμα ὅλοι ἀπήντησαν :
     « Κύριε, πρός τίνα ἀπελευσόμεθα ; Ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις. Καί ἡμεῖς πεπιστεύκαμεν καί ἐγνώκαμεν ὅτι σύ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος»(Ἰωάν. στ΄ 68-69).
    Ἄλλοτε πάλιν τόν παρακαλοῦν νά μείνῃ μαζί τους : « Καί παρεβιάσαντο αὐτόν λέγοντες, Κύριε, μεῖνον μεθ' ἡμῶν»(Λουκ. κδ΄  29). Τό μόνο,πού τούς ἐνδιαφέρει εἶναι νά βρίσκωνται κοντά Του. Καί τόν πόθο τους αὐτόν, τόν ἐκφράζουν στό Θαβώριον, ὅταν τοῦ λένε μέ πολύ συγκίνησι:«Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι » (Ματθ. ιζ΄ 4).
     Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, εὑρισκόμενος ἐπάνω στό πλοῖο του, μόλις ἄκουσε ὅτι ὁ Κύριος βρίσκεται στήν παραλία, γιά νά φθάσῃ  συντομώτερα κοντά Του, ἔπεσε στή θάλασσα: « λέγει οὖν ὁ μαθητής ἐκεῖνος, ὅν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς, τῷ Πέτρῳ· ὁ Κύριός  ἐστι. Σίμων οὖν Πέτρος ἀκούσας ὅτι ὀ Κύριός ἐστι, τόν ἐπενδύτην διεζώσατο· ἦν γάρ γυμνός καί ἔβαλεν ἑαυτόν εἰς τήν θάλασσαν»(Ἰωάν. κα΄ 7).
     Ὁ ἀγαπημένος Μαθητής, μέ τήν καρδιά, νοιώθει τήν Παρουσία τοῦ Κυρίου καί μέ βεβαιότητα τήν ἀναγγέλλει στόν Πέτρο, καί αὐτός, μέ τή λαχτάρα νά φθάση κοντά στόν Κύριον «ἔβαλεν ἑαυτόν εἰς τήν θάλασσαν».
    Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή λατρεύει τόν Κύριο. Τήν ἐλευθέρωσε ἀπό τά δαιμόνια. Τόν ἀκολουθεῖ μέ ἁγνή ἀφοσίωσι.Μετά τήν ταφή Του, πηγαίνει στό μνημεῖον καί δέν ἔχει τήν δύναμιν νά ἀπομακρυνθῇ. Στέκεται ἐκεῖ καί κλαίει, γιά τήν ἀπώλεια,ὅπως νομίζει, τοῦ Κυρίου της.
    Στό ἐρώτημα τῶν Ἀγγέλων:« Γύναι, τί κλαίεις ; » Λέγει αὐτοῖς· Ὅτι ἦραν τόν Κύριόν μου, καί οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν»(Ἰωάν. κ΄ 13). Καί γεμάτη ἀγωνία ἀναζητεῖ τόν Κύριο. Μέ τά δακρυσμένα μάτια της Τόν βλέπει ἐκεῖ στόν κῆπο. Ἐκεῖνος τήν ἐρωτᾷ :« Γύναι, τί κλαίεις; τίνα ζητεῖς;»
     Ἐκείνη, μέσα στόν πόνο της,  δέν τόν ἀναγνωρίζει ἀμέσως.  Νομίζει πώς εἶναι ὁ κηπουρός, καί  συντετριμμένη ἀπό τόν πόνο καί τήν ἀγωνία, Τοῦ ἀποκρίνεται: Ποιόν ζητῶ;... Ζητῶ τόν Λυτρωτή μου, τόν Εὐεργέτη μου, Ἐκεῖνον, πού μέ  θεράπευσε καί  μέ ἐλευθέρωσε ἀπό τά ἐπτά δαιμόνια. Ζητῶ τόν ἀγαπημένο μου Διδάσκαλο, τό Σωτήρα μου.
    Κύριε, ἐάν ἐσύ τόν πῆρες, καί τόν ἔκρυψες κάπου, γιά νά μή  σοῦ εἶναι βάρος, νά μή σοῦ πιάνει τόν τόπο, πές μου, σέ παρακαλῶ, ποῦ τόν τοποθέτησες; Ποῦ Τόν ἔβαλες; Πές μου, κι' ἐγώ θά τόν πάρω ἀπό τόν κῆπο  σου καί θά τόν τοποθετήσω σέ ἄλλον τάφο:«Κύριε, εἰ σύ ἐβάστασας αὐτόν, εἰπέ μοι ποῦ ἔθηκας αὐτόν, κἀγώ αὐτόν ἀρῶ»(Ἰωάν. κ΄15).Τότε τῆς φανερώνεται ὁ Κύριος καί τήν ἀναδεικνύει Ἀπόστολον τῶν Ἀποστόλων καί Εὐαγγελίστρια τῶν Εὐαγγελιστῶν.
    Ἡ Μαγδαληνή πρώτη ἀξιώθηκε νά δῇ τόν Χριστόν Ἀναστάντα καί νά γευθῇ τή Χαρά τῆς Ἀναστάσεως. Πρώτη κήρυξε τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου εἰς τούς Μαθητάς.
      Καί τοῦ Παύλου τήν καρδιά φλογίζει ὁ ἴδιος  πόθος, γιά τό Χριστό. Μοναδική λαχτάρα τῆς ψυχῆς του εἶναι ἡ ἕνωσίς του μέ τόν Κύριο.Καί διακηρύττει καί λέγει: « Πάντα ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστόν κερδήσω καί εὑρεθῶ ἐν αὐτῷ...»(Φιλιπ. γ΄ 8-9).
    Ἀγωνίζεται, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς του, νά εὑρεθῇ κοντά, πολύ κοντά στόν Ἰησοῦν, καί, μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ὁ πρώην διώκτης καί τώρα  «τό σκεῦος τῆς ἐκλογῆς τοῦ Κυρίου  Ἰησοῦ », πραγματοποίησε εἰς τό τέλειον τόν πόθο του, ὥστε νά λέγῃ :
«Ζῶ δέ οὐκέτι  ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός»(Γαλάτ. β΄ 20) καί ὅτι
« Ἐμοί  τό ζῆν Χριστός καί τό ἀποθανεῖν κέρδος...Συνέχομαι δέ  ἐκ τῶν δύο, τήν ἐπιθυμίαν ἔχων εἰς τό ἀναλῦσαι καί σύν Χριστῷ εἶναι· πολλῷ γάρ μᾶλλον  κρεῖσσον»(Φιλιπ. α΄ 21,23).
    Συγκινητική εἶναι  ἡ λαχτάρα, γιά τό Χριστό, τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου Σμύρνης καθώς ἐπίσης καί τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου.
    Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος, τόσο πολύ διακατέχεται ἀπό τόν πόθο τῆς ἑνώσεώς του μέ τόν Χριστόν, ὥστε νά παρακαλεῖ τούς Μαθητάς του, νά μήν ἐμποδίσουν τό Μαρτύριόν του  καί τούς λέγει :
    « Ἄφετέ με θηρίων εἶναι βοράν, δι' ὧν ἔστιν Θεοῦ ἐπιτυχεῖν, σῖτός εἰμι Θεοῦ, καί δι' ὀδόντων θηρίων ἀλήθομαι, ἵνα καθαρός ἄρτος εὑρεθῶ  τοῦ Χριστοῦ»(Ἰγνατ. πρός Ρωμαίους VI,1). Καί συνεχίζει ὁ Ἅγιος :
     « Οὐδέν μοι ὠφελήσει τά τερπνά τοῦ κόσμου»(Α΄Κορ. δ΄4), «οὐδέ  αἱ βασιλεῖαι  τοῦ αἰῶνος τούτου. Καλόν μοι ἀποθανεῖν εἰς Χριστόν Ἰησοῦν, ἤ βασιλεύειν τῶν περάτων τῆς γῆς.
      Ἐκεῖνον ζητῶ τόν ὑπέρ ἡμῶν ἀποθανόντα· Ἐκεῖνον θέλω, τόν δι' ἡμᾶς ἀναστάντα. Ἔφθασε ἡ ὥρα νά έκπληρωθῇ ὁ πόθος μου. Συγχωρέστε με , ἀδελφοί· μή μέ ἐμποδίσητε... Ἄφετέ με καθαρόν φῶς λαβεῖν ... Ἐπιτρέψατέ μοι μιμητήν εἶναι τοῦ πάθους τοῦ Θεοῦ μου...»(Ἰγνατ. πρός Ρωμ.VI,1-3  BEPEΣ  2, 275,27-276,5).
    Αὐτή τήν ἁγίαν ἐκλογήν ἔκαμαν.Ἔτσι, μέ αὐτόν τόν πόθον ἔζησαν,  ἐδίδαξαν καί ἐθυσιάσθηκαν οἱ Ἅγιοι. Ἔκλεισαν βαθειά μέσα στήν ψυχή τους τόν Χριστόν. Καί ὁ Κύριος, μέ τή φωτιά τῆς Χάριτός Του, ἔκαψε μέσα τους κάθε Κακό, ἔκαψε τό ἄχυρον τῶν ἔργων  τους, τούς ἐλευθέρωσε ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας,τούς  φώτισε μέ τό δικό Του Φῶς, τούς ἐξαγίασε. Βράβευσε τήν ἐκλογή τους.
     Ὁ Χριστός κατέλαβε ὅλο τό χῶρο τῆς ψυχῆς τους, κυριάρχησε  στή σκέψι τους, κέρδισε τήν καρδιά τους. Ψυχές καθαρές, ψυχές ἐξαγνισμένες μέ τό Αἷμα Του τό πανάγιο,δηλαδή « ἔπλυναν τάς στολάς αὐτῶν καί ἐλέυκαναν αὐτάς ἐν  τῷ  αἵματι τοῦ Ἀρνίου», γι' αὐτό  καί ἀξιώθηκαν νά εὑρίσκωνται « ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καί νά Τόν λατρεύουν ἀκατάπαυστα, μέρα καί νύκτα ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ...»(Ἀποκ. ζ΄  14-17), μέσα σέ αὐτόν τόν ταραγμένο κόσμο. Οἱ Ἅγιοι  διάλεξαν τήν Ὁδό τῆς ζωῆς,  τόν Χριστόν καί ἔζησαν γαλήνιοι,μακάριοι, εὐτυχισμένοι, «ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ»(Β΄Κορινθ. ζ΄ 1). Ἀφιέρωσαν ὁλόκληρη τή ζωή τους στό βωμό τῆς θυσιαστικῆς Ἀγάπης, γιά ὅλους, ἀκόμη καί γι' αὐτά τά  ἄγρια θηρία. Κι' αὐτό τό πέτυχαν, μέ τήν καλή τους θέλησι, ἀλλά κυρίως μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ. Γιατί μέσα στήν καρδιά τους βασίλευε ὁ Θησαυρός τῶν θησαυρῶν, ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
   Καί ὀφείλω ἐδῶ νά ὑπογραμμίσω , μέ τόν ἀδύναμο, νά ἐκφράσῃ τά ἀνέκφραστα, λόγο μου,  μέ τά προσωπικά μου βιώματα, καί νά πῶ σέ κάθε ἄνθρωπο ὅτι, «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία· οὐδέ γάρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν  ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς»(Πραξ. δ΄ 12).
    Ὀφείλω νά τονίσω ὅτι ὁ Ἱησοῦς εἶναι τό Πᾶν. Εἶναι ὁ Διδάσκαλος, ὀ Κύριος, ὁ Ἐπιστάτης, ὁ Ἐξουσιαστής, ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης. Εἶναι ἡ ὁδός, ἡ μόνη Ὁδός. Εἶναι ἠ ἀλήθεια, ἡ μόνη, ἡ  καθολική  Ἀλήθεια. Εἶναι ἡ ζωή, ἡ πραγματική Ζωή, ἡ ἀληθινή, ἡ αἰώνιος Ζωή. Εἶναι τό Φῶς καί ἡ Εἰρήνη τοῦ κόσμου. Εἶναι ὁ Δημιουργός καί Πλάστης τοῦ Σύμπαντος κόσμου. Εἶναι ὁ χορηγός  παντός ἀγαθοῦ. Αὐτός μᾶς δίνει τήν ζωή καί μᾶς συντηρεῖ στή ζωή. Εἶναι ὁ Παντοκράτωρ, πού ἔγινε «δοῦλος»  μας. Ὁ μόνος, πού νοιάζεται γιά μᾶς καί μᾶς φροντίζει μέ ἄπειρη ἀγάπη.
   Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ τέλειος Θεός, πού ἔγινε τέλειος ἄνθρωπος, γιά τή δική μας σωτηρία.Ἀλλά πάνω ἀπό ὅλα εἶναι ὁ Ἰησοῦς. Εἶναι ὀ Σωτήρας καί Λυτρωτής  μου.Ὁ δικός μου, ἀλλά καί ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής ὅλων τῶν ἀνθρώπων.Εἶναι ὁ Καλός Ποιμένας, πού θυσιάζει τήν ψυχή Του ὑπέρ τῶν προβάτων.
    Ὁ Ἰησοῦς εἶναι κάθε τί Ἀγαθόν, πού ὁ νοῦς μου δέν μπορεῖ νά συλλάβῃ, κάθε τί Ἀγαθόν, πού ἡ γλῶσσα μου δέν μπορεῖ νά  περιγράψῃ, κάθε τί Ἀγαθόν  πού τά πήλινα χείλη μου δέν μποροῦν νά προφέρουν.
    Ὁ Ἰησοῦς , ἄπειρος Άγάπη καί Εὐσπλαγχνία, Μακρόθυμος  καί Πολυέλεος. Και ὅταν ἀκόμη κάνουμε τό Κακό, δέν μᾶς τιμωρεῖ, ἀλλά μακροθυμεῖ, περιμένει τήν μετάνοιά μας, περιμένει νά ἀναγνωρίσουμε τά λάθη μας καί νά γυρίσουμε κοντά Του, γιά νά γευθοῦμε τά αἰώνια ἀγαθά Του, στήν ἀτελεύτητη Βασιλεία Του.
     Καί ὅταν ὅλοι μᾶς ἐγκαταλείπουν, Αὐτός μόνον μᾶς μένει. Δέν μᾶς ἐγκαταλείπει ποτέ, μᾶς κυνηγάει μέ τό Ἔλεός Του. Εἶναι ποτέ δυνατόν μιά μητέρα νά λησμονήσῃ ποτέ τό παιδί της, ὥστε νά μή λυπηθῇ τόν καρπόν τῶν σπλάγχνων της ; Ἀλλά καί ἄν  βρεθῇ μάνα νά λησμονήσῃ τά παιδιά της, Ἐγώ οὐδέποτε θά  σέ λησμονήσω, λέγει ὁ Κύριος(Ἡσ. 49, 15). Ὁ Ἰησοῦς εἶναι κοντά , φρούριόν μας.
    Καί μόνον ἡ προφορά τοῦ παναγίου Ὀνόματός Του, γεμίζει τήν ψυχή μας χαρά καί τήν καρδιά μας ἀνέκφραστη ἀγαλλίασι.Τό ἄκουσμα τοῦ Ὀνόματός Του εἶναι οὐράνια, παραδεισιακή Μουσική, πού κατευνάζει τά πάθη καί ἐξαγιάζει τόν ἄνθρωπο. Μουσική, πού παρηγορεῖ, ἀνακουφίζει καί σώζει, πού γεμίζει τά Σύμπαντα εὐωδίας καί ἀγαλλιάσεως.
        Στό  ἄκουσμα τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ τρέμουν καί φεύγουν τά δαιμόνια. Στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ τυφλοί ἀναβλέπουν, χωλοί περιπατοῦν, λεπροί καθαρίζονται, νεκροί ἐγείρονται, δαιμόνια ἐκβάλλονται. 
    Καί εἶναι κοντά μας, πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί ἕτοιμος νά μᾶς χαρίσῃ τήν ἀνάπαυσι.« Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι», κοντά στόν Ἰησοῦ, καθισμένοι στά πόδια Του, μαζί μέ τήν Παναγία Μητέρα Του, μαζί μέ τούς Μαθητάς Του, μαζί μέ ὅλους, ἐκείνους, πού Τόν ἀγάπησαν καί τοῦ ἀφιέρωσαν τή ζωή τους.
    Ὁ Χριστός εἶναι κοντά μας. Μέ προσοχή, Προσευχή καί αὐτοσυγκέντρωσι, μέ ἁγνή καυστική Πίστι καί μέ θυσιαστική ἀγάπη, μποροῦμε νά νοιώσουμε τήν εὐλογημένη Παρουσία Του, νά βρεθοῦμε κοντά Του,νά καθίσουμε στά πόδια Του καί νά ἀκούσουμε τή γλυκειά Του φωνή.
    Καί αὐτός εἶναι ὁ παράδεισος, νά βρεθῇ ὁ ἄνθρωπος κοντά στόν Ἰησοῦ, καί νά ἀπολαμβάνῃ, βλέποντας ἀπό τήν παροῦσα ζωή, τό ἄπειρο Κάλλος τοῦ Προσώπου Του.
   Σκῦψε, λοιπόν, μέσα στήν ψυχή σου, και διῶξε κάθε τί τό κοσμικό, διῶξε τό σαρκικό φρόνημα, καθάρισε τήν καρδιά σου ἀπό κάθε ὑλική καί ἀκάθαρτη ἡδονή, ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος. Λῦσε κάθε σύνδεσμο ἀδικίας. Ἀπόθεσε κάθε βιοτική ἀγχώδη μέριμνα.Προσπάθησε νά ἐργάζεσαι πάντοτε σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.Ἔτσι θά κατορθώσῃς νά βρεθῇς πολύ κοντά Του.
    Μή πλανᾶσαι.  « Πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης».Μόνον ὁ Ἰησοῦς εἶναι  ἀληθής. Μή ἀποκάμῃς. Μή δειλιάσῃς. Εἶναι κοντά σου ὁ Κύριος. Σέ περιμένει μέ στοργή καί τρυφερότητα.
     Κάθισε στά πόδια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Σ' αὐτή τή θέσι τῆς ἀφιερώσεως, θά ἀκοῦς  γεμάτη στοργή καί τρυφερότητα τή φωνή Του πολύ κοντά σου, νά σέ καλεῖ μέ τό ὄνομά σου, νά σέ παρηγορεῖ , νά σέ ἐνδυναμώνει, νά σοῦ χαρίζει ψυχική γαλήνη καί ἀνάπαυσι.

    Καί «ἐνώπιος ἐνωπίῳ», θά μπορεῖς νά συνομιλῇς μαζί Του. Θά μπορῇς ὅ,τι θέλεις, καί Ἐκεῖνος θά σοῦ ἀπαντᾷ. Θά βλέπῃς καί θά ἀπολαμβάνῃς τήν ἀγάπη Του  καί θά χαίρεσαι τήν  Παρουσία Του.
   

  
 
                               



 

 

 



Ὁ κίνδυνος τῆς λυκοφιλίας

ΜΕΓΑΛΟΣ  ΕΙΝ'  Ο  ΚΙΝΔΥΝΟΣ  ΤΗΣ  ΛΥΚΟΦΙΛΙΑΣ

Κύριε καί Θεέ μου,

κινδυνεύουμε νά χαθοῦμε ἀπό  τούς πολλούς προβατόσχημους καί  βαρεῖς λύκους, πού χωρίς ντροπή, μεθοδικά καί, μέ λυσσώδη μανίαν , μᾶς φθονοῦν καί μᾶς καταδιώκουν, χωρίς ντροπή.

 

Ὁ «πυρρός Δράκων», ὁ  Μεφιστοφελής, σατανικός, διαβολικός, « κατ' ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ » , προσπαθεῖ νά ἀφανίσῃ τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία.

Δέν ντρέπεται, ὁ μισόκαλος, καί, ἀπό θέσεως ἰσχύος,  μᾶς εἰρωνεύεται, γιά τήν

 ἀξιοπρέπειά μας.

 

Ὁ προβατόσχημος ἐχθρός , ἔχει καί στήν Ἑλλάδα φίλους καί στενούς  συνεργάτες,   κρυφούς καί φανερούς,τούς ἐραστές τῆς
«μίζας», πού, ἀκόμη καί τή μάνα τους, κι'
αὐτήν τήν ξεπουλᾶνε καί τήν θυσιάζουνε 

στό βωμό τοῦ Σατανᾶ, τοῦ σύγχρονου θεοῦ

τους, καί ἄς κάνουνε πολλούς σταυρούς καί ἄς

φοροῦν γραβάτα. Πράγματι αὐτοί εἶναι  οἰ

κλέφτες κι' οἱ ληστές, μέ τό «λευκό κολλάρο». 

 

Κύριε, Σύ, πού σταυρώθηκες, γιά μᾶς ἐλέησέ

μας. Μή μᾶς ἐγκαταλείπῃς. Στήν ἔσχατη ἀθλιό-

τητα ἔχουμε  φθάσει  ἀπό φταίξιμο δικό μας ;

Ἤ φθάσαμε ἐδῶ,πού φθάσαμε, γιατί δέν

φυλαχθήκαμε ἀπ' τόν μεγάλο, καί  τρανό, τόν

κίνδυνο τῆς λυκοφιλίας ;

Ὤ ! πόσο μέ παραξενεύουν ὅλα αὐτά !

Δύσμοιρη Πατρίδα ! Φωτοδότρα τῶν λαῶν,

κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς Δημοκρατίας!

Προδόθηκες ἀλύπητα καί ἀπό τούς πιό δικούς

σου. Ὅταν ἔχεις τέτοιους φίλους,

τί τούς θέλεις τούς ἐχθρούς ;

Ὅλοι εἶναι μέσ' στήν τρέλλα,ὄρνεα ἁρπακτικά.

Καί οἱ περίφημοι Ἑταῖροι,

πράγματι δέν ἔχουν ταῖρι

στήν  ὑποκρισία  καί στήν ξετσιπωσιά.

 

Ἐρήμωσαν τήν Πατρίδα μας, λήστεψαν,

 λεηλάτησαν καί σώρευσαν ἐρείπια , πόνο

καί συμφορές, κι' ὁδήγησαν, χωρίς ντροπή,

στήν ἔνδεια.

στήν ἀτίμωσι,

στήν φτώχια,

στήν ἀπόγνωσι,

στήν ἔσχατη ἐξαθλίωσι καί στήν ἀπελπισία

χιλιάδες συνανθρώπους μας.

 

Ἄσπονδοι φίλοι, ἄφιλοι, ἄστοργοι,

 λοιμοί, letzim (Χλευαστές), πού, στά ἄνομα, στά πονηρά  Συνέδρια,
 ξερνοῦν δηλητήριο,ἕτοιμοι νά

 σπαράξουν τούς ἀδύναμους λαούς,

ἕτοιμοι,  ἀνερυθρίαστα, νά σταυρώσουν

τό Χριστό καί τούς ἐλάχιστους ,τούς μικρούς ἀδελφούς Του

 μέ προγράμματα λιτότητας,

Προγράμματα Ντροπῆς.

 

Πῶς μπορῶ νά χαρακτηρίσω, Κύριε, τά ὅσα  συμβαίνουν σήμερα στήν ταλαίπωρη

 Πατρίδα μας, σ' αὐτήν τή γῆ,

 πού τήν πότισαν μέ αἷμα

οἱ Μάρτυρες τοῦ Γένους μας ;

Πῶς νά περιγράψω τά δεινά τοῦ οἰκονομικοῦ

ἀποκλεισμοῦ,  τῆς νέας μορφῆς Κατοχῆς, πού,

χωρίς ντροπή, μᾶς ἐπιβάλλουν οἱ ἀντίχριστοι,

μέ συνεργούς γραικύλους, δοσίλογους, προδότες,

Ἐφιάλτες, πού ρήμαξαν τή Χώρα ;

 

Καί κεῖνο, πού μέ κάνει πιό πολύ νά ντρέπομαι,

Κύριε, εἶναι  πώς  ὑπάρχουν ἀκόμη τόσο ἄμυαλοι,

 πού τρέχουν πίσω ἀπό τήν Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισία,

τρέχουν πίσω ἀπ'  αὐτούς τούς ἄρχοντας τῆς Χλεύης,

καί τούς χειροκροτοῦν...

Ἄνθρωπε ἀνεγκέφαλε, χειροκροτεῖς τούς Κλέφτες;

Τρέχεις νά χαιρετίσῃς  καί νά χειροκροτήσῃς τούς

 ληστές , μέ τό «λευκό κολλάρο»;

Χειροκροτεῖς αὐτούς, πού μᾶς χαντάκωσαν καί τό

παίζουν σωτῆρες τῆς Πατρίδος ;

 

Κύριε, σκέπασε μέ τή Χάρι σου καί μέ τή δύναμί σου

  τούς γνήσιους ἀγωνιστές.

 Κύριε, τώρα,πού βρέθηκαν δυό τρεῖς,

μέ λεβεντιά, τό Λάβαρο τῆς ἀνθρωπιᾶς  καί τῆς  ἀξιοπρέπειας 

στά χέρια νά σηκώσουν,

τολμοῦν μερικοί μικρόνοες, ἀπό θέσεως ἰσχύος,

νά τούς ἀπαξιώσουν, μέ τόν γνωστό τόν τρόπο

  τῶν Σταυρωτῶν, γνήσιοι ἀπόγονοι τῶν παλιῶν

Φαρισαίων. Καί τοῦτοι οἱ ξεδιάντροποι, ὡς ὄφεις
δάκνουν καί δέν αἰσχύνονται, ἀναίσθητες καρδιές,

πού, ὅταν τούς φτύσῃς, χαμογελοῦν

καί λέν' πώς ψιχαλίζει. Μήν τούς ἀφήσῃς,Κύριε,

ποτέ  τό Δίκιο  νά νικήσουν.

 

Φωνή λαοῦ, φωνή Θεοῦ , διάλεξε Ἀγωνιστές.

Δίνουν τή μάχη τίμια καί μάχονται,νά πάρη ἀνάσα

ὁ ταλαίπωρος λαός μας, μά δέν φοροῦν γραβάτα

 οὔτε κάνουν μεγάλους σταυρούς, γί' αὐτό

ὑβρίζονται καί χλευάζονται ἀπό τούς καιροσκόπους,

πού καμώνονται πώς πιστεύουν σέ ὁρισμένα ἰδανικά. 

Μά τώρα πιά,  μέ τῆς λυκοφιλίας τά τερτίπια, δέν
μποροῦν νά πετύχουν στά πονηρά τους  σχέδια.
Οἱ Μαχητές βαδίζουν ἐμπρός καί δέν γυρίζουν πίσω.
Νά μᾶς λυτρώσουν προσπαθοῦν ἀπό τούς βαρεῖς λύκους.

Κύριε,
ἔχουμε φθάσει  σάν ἄτομα καί σάν λαός  στά ὅριά μας.
Ἡ Σκύλλα, ἀνήμερο θεριό καί  ἡ Χάρυβδις τῆς ἁρπαγῆς,
πού σήμερα τἀνήμερα θεριά ἄλλαξαν τὄνομά τους
καί λέγονται ἐπίσημα Παγκοσμιοποίησις,Σατανοποίησις,
 Λυκοφιλίας Ἕνωσις, τοκογλύφοι Δανειστές, ρυπαίνουν
τήν Ἁγνότητα, τήν Ἐντιμότητα καί τά 'Ιδανικά μας.
Ἀναμφισβήτητα καί ἄλλοι πολλοί ταλαίπωροι
ὑπάρχουν, πού δέν μποροῦν, οἱ δύσμοιροι
νά σηκώσουν κεφάλι.Εἶναι ἀξιολύπητοι.

Κύριε, φρούρισέ μας καί προστάτεψέ μας ἀπό αὐτούς,
πού  λήστεψαν, καί ἐρείπωσαν καί ἀπογύμνωσαν τούτη
τήν αἱματοβαμμένη γῆ τῶν ἠρώων καί τῶν Ἁγίων.
Ποιός ἄλλος μπορεῖ νά μᾶς λυτρώσῃ, ἄν ὄχι Σύ,
Κύριε, πού Σταυρώθηκες ,γιά μας ;
Ποιός θά μᾶς  λυτρώσῃ ἀπό τό βοῦρκο τῆς ἀπόγνωσης,
στόν ὁποῖον ἔχουμε βυθισθῇ ; Ἐσύ  εἶσαι ἡ ἐλπίδα μας
 καί τό Φρούριόν μας.
Ἐνίσχυσέ μας, Κύριε, νά φυλάξουμε τάς Ἐντολάς Σου.
Βοήθησέ μας νά ἀποφεύγουμε τίς λυκοφιλίες  καί νά
δίνουμε  πάντοτε καί μέ θάρρος τή μάχη, Χριστέ μου,
« γιά τή δική Σου τήν πίστι τήν ἁγία
 καί γιά τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία».