ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ

                                       Γ΄

Εἰδική μεταχείρισι, φροντίδα καί

           προστασία θέλει τό νεογέννητο.

 

    Διαπιστώνουμε, δυστυχῶς, ὅτι στήν κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ, στήν Πατρίδα μας, στήν καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας, παραμένει ἀκόμη ὁ συντασσόμενος μέ τούς γκρίζους λύκους Ὑπουργός Παιδείας, ὁ διαστρεβλωτής τῆς Ἱστορίας, ἀνθέλλην καί ἄθεος.

 Ἐδῶ βρίσκει τήν ἐφαρμογή της ἡ Παροιμία :

 «Ἀπό τό κεφάλι βρωμάει τό ψάρι»

     Ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος διακινήσεως ὑλιστικῶν καί ἀθεϊστικῶν Ἰδεῶν, πού δηλητηριάζουν τή Νέα Γενιά, ἀπό τήν τρυφερή της ἀκόμη ἡλικία.

 Γι' αὐτό καλῶ τούς γονεῖς, τούς δασκάλους καί τούς Ἱερεῖς νά σταθοῦν στίς Ἐπάλξεις, σέ ἐγρήγορσι.

       Ἔχουμε χρέος νά προστατεύσουμε τά παιδιά μας ἀπό τούς βαρεῖς λύκους, πού ἔρχονται, μέ ἔνδυμα προβάτου, καί διακινοῦν, μαζί μέ τά Ναρκωτικά, καί τίς ὑλιστικές, ἀθεϊστικές τους Ἰδέες.

      Ἔχουμε χρέος , ὡς καλοί Ποιμένες, νά προστατεύσουμε τά προβατάκια μας, πού δηλητηριάζονται ἀπό τούς ἀδίστακτους αὐτούς ἔγκληματίες.

       Θέλω ἐδῶ νά ἐπισημάνω σ' αὐτούς πού, χωρίς ντροπή, πολεμοῦν τήν ὀρθόδοξη Πίστι, τίς Ἀξίες καί τά Ἰδανικά τῆς Ρωμιοσύνης, ὅτι, ὄχι ἁπλῶς τεθνήκασι, ἀλλά καί θνήσκουν καί κονιορτοποιοῦνται,ἀργά ἤ γρήγορα, οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ Παιδίου. Οἰ πολέμιοι ἐ ξ α φ α ν ί ζ ο ν τ α ι.  Καί

                      «ὁ νοῶν, νοείτω».

    Μετά τήν εἰσαγωγή αὐτή, τή δυσάρεστη, ἐρχόμαστε στό Θέμα.

     Οἱ σύζυγοι,(ἐννοεῖται οἱ νόμιμοι,ἄνδρας καί γυναῖκα), μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί μέ τή θέλησί τους, ἀναλαμβάνουν τό βαρύ καί

χαροποιό  καθῆκον τῆς ἀναμεταδόσεως τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. Γίνονται ἐλεύθεροι καί ὑπέύθυνοι συνεργάτες τοῦ Θείου Δημιουργοῦ.

     Ὁ Κύριος λέγει ὅτι«ἡ γυναῖκα ὅταν γεννᾶ ἔχει πόνους καί λύπη, γιατί ἦλθε ἡ ὥρα της.    

Ὅταν ὅμως γεννήσῃ τό παιδί, τότε δέν θυμᾶται πιά τή θλῖψι ἐξ αἰτίας τῆς χαρᾶς, πού δοκιμάζει, γιατί γεννήθηκε ἄνθρωπος στόν κόσμο»(Ἰωάν.ιστ΄ 21). Ἄνθρωπος « κατ' εἰκόνα  καί καθ' ὁμοίωσιν» τῶν γονέων του.

    Τά παιδιά πραγματικά εἶναι εὐλογία καί δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο.Εἶναι πολύτιμη κληρονομία καί ἀμοιβή, πού δίδει ὁ Κύριος στούς γονεῖς.

     Ὁ Προφήτης Δαβίδ, μέ τή χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μᾶς ἀποκαλύπτει αὐτή τή μεγάλη ἀλήθεια λέγοντας ὅτι τά παιδιά, τά βλαστάρια τῆς μητρικῆς γαστρός, μοιάζουν μέ βέλη στά χέρια ἱκανοῦ τοξευτῆ. Αὐτά θά στηρίξουν καί θά ὑπερασπίσουν τούς γονεῖς στά γεράματα.

     «Ἰδού ἡ κληρονομία Κυρίου υἱοί, ὁ μισθός τοῦ καρποῦ τῆς γαστρός...»(Ψαλμ.126, 3, 4). Τά παιδιά ὡς «νεόφυτα ἐλαιῶν» γύρω ἀπό τό πατρικό τραπέζι(Ψαλμ.127,3), γεμᾶτα ζωή καί ὑποσχέσεις γιά τό μέλλον, εἶναι πηγή χαρᾶς καί εὐτυχίας.

      Ἡ γέννησι βέβαια ἑνός παιδιοῦ προσφέρει μεγάλη χαρά στούς γονεῖς, μολονότι συνοδεύεται, σχεδόν πάντοτε στήν τεχνοκρατική Ἐποχή μας, ἀπό ὄχι καί λίγες δυσκολίες καί στενοχώριες. Δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅμως ὅτι, μαζί μέ τή γέννησι τοῦ Παιδιοῦ, γεννιέται καί τό βαρύ καθῆκον τῶν γονέων καί τῆς κοινωνίας νά προσφέρουν στό Παιδί, τό κάθε τί, πού χρειάζεται, γιά τή σωστή σωματική, ψυχική, καί πνευματική του ἀνάπτυξι.

      

   Πρῶτα ἀπό ὅλους οἱ γονεῖς, ὅπως εἶναι φυσικό, ἔχουν τήν εὐθύνη τῆς ἀνατροφῆς τῶν Παιδιῶν καί καλοῦνται νά ἐπιτελέσουν αὐτό τό ἱερό Καθῆκον ,πού τούς ἔχει ἀναθέσει ὁ Θεός, μέ θυσιαστική ἀγάπη, γιά τό Παιδί. Εἷναι οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, πού ἔχουν σάν ἀποστολή τους, νά περιβάλλουν μέ περισσή τρυφερότητα τά Παιδιά, νά τά προφυλάσσουν ἀπό κάθε κίνδυνο, νά τά καθοδηγοῦν καί νά τά ἔμπνέουν.Ὀφείλουν νἆναι πρότυπα ἀρετῆς. Οἱ γονεῖς παίζουν τόν πρῶτο καί βασικό ρόλο στή ζωή, τήν ὑγεία, τήν ἀνατροφή καί τήν ἐξέλιξι τοῦ Παιδιοῦ.

    Ἡ Διακήρυξι τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, γιά τά Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ, τονίζει, μεταξύ  ἄλλων,ὅτι « γιά νά μπορεῖ τό Παιδί νά ζήσει εὐτυχισμένο τά παιδικά του χρόνια, γιά τό δικό του καλό καί τό καλό τῆς κοινωνίας»,«θά ἀπολαμβάνει ἰδιαίτερη προστασία καί θά τοῦ παρέχονται, μέ νομοθετικά ἤ ἄλλα μέσα, εὐκαιρίες καί δυνατότητες, γιά νά μπορέσει νά ἀναπτυχθῆ σωματικά, ψυχικά, ἠθικά, πνευματικά καί κοινωνικά, μέ τρόπο φυσιολογικό καί ὑγιεινό καί σέ συνθῆκες ἐλευθερίας καί ἀξιοπρεπείας...»(Δεύτερη Ἀρχή).

    Καί οἱ γονεῖς εἶναι οἱ πρῶτοι, πού ὀφείλουν νά παρέχουν στό Παιδί τήν ἰδιαίτερη αὐτή προστασία καί νά τοῦ προσφέρουν ἱκανοποιητική διατροφή, στέγασι, ψυχαγωγία, ἰατρική περίθαλψι καί ὅλα, ὅσα χρειάζεται, γιά τήν σωματική, ψυχική, ἠθική, πνευματική καί κοινωνική του ἀνάπτυξι.

      Τό νεογέννητο, μέ τόν τοκετό, ἀποχωρίζεται ὁλοκληρωτικά ἀπό τή μητέρα του.Μέχρι τή στιγμή αὐτή ζοῦσε ἥσυχα σέ ἕνα περιβάλλον εἰδικά παρασκευασμένο γι' αὐτό. Μέ τή γέννησί του, ἀφήνοντας τήν κατάστασι τῆς ἀπόλυτης ἡρεμίας,εἰσέρχεται σ' ἕνα ὁλότελα ξένο περιβάλλον. Καί εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι χρειάζεται ὁπωσδήποτε βοήθεια, ἀφ' ἑνός μέν, γιά νά ξεπεράσῃ τήν κρίσι τοῦ τοκετοῦ καί ἀφ' ἑτέρου, γιά νά προσαρμοσθῆ στό νέο περιβάλλον. Ἄραγε προσφέρουμε στό νεογέννητο αὐτή τήν ἀναγκαία βοήθεια;

    Τό νεογέννητο εἶναι μιά μικρή τρυφερή ἀνθρώπινη ὕπαρξι, πού ὑποφέρει καί ἔχει ἀνάγκη ἀπό εἰδική μεταχείρισι. Μέχρι τή στιγμή τῆς γεννήσεώς του δέν τό εἶχαν ἀγγίξη ἀνθρώπινα χέρια. Ἐκτιμῶντας τήν εὐαισθησία του, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ ἀναρίθμητες νέες φυσικές ἐντυπώσεις καί κάθε ἄγνωστη ἐπαφή δημιουργοῦν στό βρέφος ἀντίστοιχες ἀντιδράσεις. Ἀκόμη καί τό παραμικρό μας ἄγγιγμα, ἄν δέν προσέξουμε, μπορεῖ νά τό βλάψη.

     Ἡ Ἰταλίδα ἰατρός καί παιδαγωγός Μαρία Μοντεσσόρι λέγει ὅτι « πρέπει νά φτάσουμε σέ μιά ὁλοκληρωμένη κατανόησι τῆς καταστάσεως τοῦ νεογέννητου παιδιοῦ. Μόνο τότε θά γίνη φανερή ἡ ἀπόλυτη ἀνάγκη νά κάνουμε εὔκολη καί ἀνώδυνη τήν παρουσία του στόν κόσμο μας...Ἀκόμα καί τό κράτημα στά χέρια τοῦ νεογέννητου μωροῦ ἀπαιτεῖ μιά ὑπέρτατη ἁπαλότητα καί ἡ παραμικρή μετακίνησί του πρέπει νά γίνεται μέ μεγάλη στοργή.Εἶναι ἀνάγκη νά καταλάβουμε ὅτι τίς πρῶτες στιγμές, ἀκόμα καί τόν πρῶτο μῆνα, τό παιδί πρέπει νά βρίσκεται σέ ἀτμόσφαιρα βαθειᾶς ἡσυχίας καί ἡρεμίας»

    Τό νεογέννητο εἶναι ἕνας τέλειος ἄνθρωπος μέ σῶμα καί ψυχή. Αὐτό τό σημεῖο πρέπει νά προσεχθῆ ἰδιαίτερα ἀπό ὅλους μας, ὥστε ἡ φροντίδα μας νά ἀποβλέπη στήν ἁρμονική αὔξησι καί τελείωσι καί τῶν δύο αὐτῶν συστατικῶν στοιχείων συγχρόνως.

    Ἡ ψυχική ὑγεία τοῦ Παιδιοῦ ἔχει ἄμεσο ἀντίκτυπο στή σωματική του ἀνάπτυξι. Ὅπως ἐπίσης ἡ ὁμαλή ἀνάπτυξι τοῦ νευρικοῦ καί μυϊκοῦ του συστήματος, ἡ σωματική του κατασκευή, ἡ μορφή του καί γενικά ἡ σωματική του ὑγεία, ἔχουν ἄμεση ἐπίδρασι στή διαμόρφωσι τοῦ χαρακτῆρος καί στήν ψυχική του ἱσορροπία.

    Πολλοί γονεῖς, ἠθελημένα ἤ ἀθέλητα , παραγνωρίζουν  αὐτό τό γεγονός ὅτι δηλαδή τό Παιδί ἀποτελεῖται ἀπό σῶμα καί ψυχή .

Στρέφουν τήν προσοχή τους  καί τό ἐνδιαφέρον τους  στή σωματική ἀνάπτυξι καί στή διατροφή, προσέχουν νά τηροῦν τούς κανόνες, πού καθορίζουν τό ὕψος καί τό βάρος τοῦ Παιδιοῦ, σέ ποιό μῆνα πρέπει νά σηκώση τό κεφάλι, νά καθίση ,νά περπατήση κλπ. καί  δέν φροντίζουν τήν τροφή καί τήν ἀνάπτυξι τῆς ψυχῆς καί ἔτσι μεγαλώνουν πνευματικά ἀνάπηρα παιδιά, μέ ἀτροφικές ψυχικές δυνάμεις. Παραλείπουν τό σπουδαιότερο μέλημά τους, που εἶναι ἡ ἐπιμέλεια καί ἡ τελείωσις τῆς ψυχῆς.

    Αὐτή ἡ παράλειψις εἶναι καί ἡ βασική αἰτία ὅλων τῶν παρανοήσεων στή σχέσι καί τή συμπεριφορά τους ἀπέναντι στό Παιδί.

    

    Τά τελευταῖα χρόνια, οἱ ἔρευνες πού ἔγιναν ἀπό πολλές ἐπιστῆμεςσγχρόνως(Βιολογία, Ψυχολογία,Παιδαγωγική,Ἰατρική) ἀπέδειξαν ὅτι τότε μόνον  θά μπορέσουμε νά κατανοήσουμε τό Παιδί, ἄν λάβουμε ὑπ' ὄψιν ὅτι ἡ βιολογική του αὔξησι καί ἡ ψυχική του ἐξέλιξι συνδέονται στενά.

Βασικός εἶναι ὁ ρόλος τῆς Μητέρας. Ὁ ἰατρός Δρ Σ. Λεμποβίτσι λέγει ὅτι κατά τά δύο πρῶτα χρονια «τό παιδί εὑρίσκεται σέ μία κατάστασι ἐξαρτήσεως ὁλοκληρωτικῆς στήν ἀρχή, ἀργότερα γιά ἀρκετό διάστημα, σχεδόν τελείας, ἀπό τή Μητέρα του. Αὐτή ἡ κατάστασι συντελεῖ, ὅπως ἄλλωστε καί κάθε παρομοία, ὥστε αἱ σχέσεις  μεταξύ τοῦ παιδιοῦ καί τῆς μητέρας του νά εἶναι ἀπαραίτητες, γιά μιά κοινωνική ἐξέλιξι, ὄχι μόνον συναισθηματική,ἄλλά καί ψυχοκινητική.

Πολλές σύγχρονες ἐργασίες ἐπιμένουν ἐπί τῶν σοβαροτάτων συνεπειῶν τῶν διαταράξεων τῆς Οἰκογενειακῆς ζωῆς ,γιά τό Παιδί».

    Οἱ μητέρες πρέπει νά λάβουν σοβαρά ὑπ' ὄψιν τους αὐτή τή διαπίστωσι καί νά ρυθμίσουν ἀνάλογα τή συμπεριφορά τους ἀπέναντι στό Παιδί. Διότι ἡ ἐγκατάλειψι τοῦ παιδιοῦ, γιά ἕνα ὁποιοδήποτε λόγο, εἶναι δυνατόν νά τραυματίσῃ ἀνεπανόρθωτα τό παιδί τους. Ἐπίσης καί κάθε πατέρας ὀφείλει νά βοηθήσῃ τή μητέρα νά ἐπιτελέσῃ τό ἱερό της χρέος. Νά τῆς προσφέρῃ τήν ἀπαιτούμενη σιγουριά καί ἀσφάλεια, τή στοργή καί τήν κατανόησι, τήν ψυχική γαλήνη καί ἡρεμία.
     Ὁ Ἄλφρεντ Ἄντλερ(A. Adler),στό ἔργο του
«Τό νόημα τῆς ζωῆς», τονίζοντας τή σημασία τῆς μητέρας, γιά τήν ψυχική ὑγεία τοῦ παιδιοῦ, μεταξύ ἄλλων, λέγει:«Στήν ἀναζήτησι γιά τίς ρίζες τῆς κοινωνικότητος... συναντᾶμε ἀμέσως τή μητέρα ,σάν τό πρῶτο καί σπουδαιότερο ὁδηγό...Ἡ σχέσι της πρός τό παιδί εἶναι σχέσις μιᾶς ἐσωτερικῆς συνεργασίας(κοινότητος ζωῆς καί ἐργασίας».
     Ὁ ρόλος τῆς μητέρας εἶναι ἀποφασιστικῆς σημασίας, γιά τή ζωη τοῦ παιδιοῦ, γιά τήν σωματική καί ψυχική του ὑγεία.Κάθε λαθεμένη συμπεριφορά τῆς μητέρας στήν κρίσιμη αὐτή περίοδο ἔχει σοβαρές συνέπειες σέ ὁλόκληρη τή ζωή τοῦ Παιδιοῦ. Ἡ Μαρία Μοντεσσόρι παρατηρεῖ ὅτι «ἡ ἐμπειρία ἀπεκάλυψε σέ μᾶς μιά τρομερή ἀλήθεια: κουβαλοῦμε τά λάθη τῆς πρώτης νηπιακῆς ζωῆς σέ ὅλη τήν ὑπόλοιπη ζωή μας.Ἡ ζωή τοῦ ἐμβρύου καί οἱ περιπέτειες τῆς παιδικῆς ἡλικίας εἶναι ἀποφασιστικοί παράγοντες ,γιά τήν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, σάν ἐνηλίκου καί γιά τό μέλλον τῆς Φυλῆς».
    Ἡ κραυγή τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου· «Δῶσε μου ἄλλες μητέρες καί θά σοῦ δώσω ἕναν ἄλλο κόσμο»,δέν εἶναι μόνο   μία διαπίστωσι τῆς τραγικῆς πραγματικότητος τῆς ἐποχῆς του, ἀλλά εἶναι μαστίγωμα καί τῆς δικῆς μας ἐποχῆς, πού ἔρχεται νά μᾶς φέρῃ σέ συναίσθησι τοῦ Χρέους καί τῶν εὐθυνῶν μας
ἔναντι στό Παιδί.
    Ὁ ἄθεος, ὁ ἀντιφεμινιστικός, Φεμινισμός, ἀπομακρύνει, μέρα μέ τή μέρα, ὅλο καί περισσότερο, τίς μητέρες ἀπό τό μητρικό τους προορισμό. Ὁ Καθηγητής Τιάμερ Τώθ ἐπισημαίνει μιά μεγάλη ἀλήθεια. Λέγει ὅτι
« στή σύγχρονη κοινωνία, στή σύγχρονη ἐπαγγελματική ζωή, ἡ γυναῖκα ἔχει βγῆ ἀπό τήν τροχιά της καί τρέχει μέ ὁρμή σέ ἕνα δρόμο, πού ὁλονέν τήν ἀπομακρύνει ἀπό τό χριστιανικόν Ἱδεῶδες».
    Τό Γένος μας, ἀλλά καί ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότης ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἀφοσιωμένες καί στοργικές μητέρες. Ἡ μητρική ἀξία εἶναι τό ἐξοχώτερο ἔργο τῆς γυναίκας. Δέν ὑπάρχει στόν κόσμο τίποτε πιό γλυκό καί πιό ἱερό ἀπό τήν καλή μητέρα.Ἡ σωστή Χριστιανή Μητέρα εἶναι ἡ «ἀνδρεία γυναῖκα», γιά τήν ὁποία τό Πνεῦμα τό Ἅγιον λέγει ὅτι «τιμιωτέρα ἐστί λίθων πολυτελῶν ἡ τοιαύτη»(Παροιμ. 31,10).

  Ἡ Μητέρα εἶναι γιά τό Παιδί ὅχι μόνον «ἡ τροφή», ἀλλά ὁ κόσμος ὅλος.

 

 

 

 

    

 

 

 

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ, ΠΙΚΡΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΙ

Χάθηκε, λοιπόν, ὁλότελα τό φιλότιμο ;

 

 

 

 

       Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι ἔλεγαν πολύ σωστά, ὅτι εἶναι «κάλλιστον χρῶμα, τό τῆς αἰδοῦς ἐρύθημα». Δυστυχῶς, μέ λύπη διαπιστώνουμε ὅτι

χάθηκε σήμερα τό χρῶμα τῆς ντροπῆς. Ὑπάρχουν  δηλαδή ἀνθρωπόμορφα τέρατα, τά ὁποῖα, ἀνερυθρίαστα κάι μέ χαρά,  διαπράττουν φρικιαστικά ἐγκλήματα, σέ βάρος τῶν συνανθρώπων τους. Π.χ. διακινοῦν Ναρκωτικά καί φέρουν, ἀκόμη καί σέ μικρά παιδιά, τό «λευκό θάνατο», χωρίς ντροπή.Καί ἄλλοι, ἄθεοι καί ἀνήθικοι. διακινοῦν τίς ὑλιστικές, ἀθεϊστικές ἰδέες τους, πού εἶναι χειρότερο δηλητήριο καί ἀπό τίς ναρκωτικές οὐσίες.Καί δυστυχῶς, μεταξύ αὐτῶν τῶν ἐγκληματιῶν, διαπιστώνουμε ὅτι εἶναι καί ἄνθρωποι ἐντεταλμένοι νά προστατεύουν τή Νεολαία μας.Καί ἀντί νά  τήν προστατεύουν, θανατώνουν τίς ψυχές τῆς νέας Γενιᾶς, πού εἶναι ἠ ζωή καί τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Εἶναι δέ τόσον «παχύδερμα, πού ὅταν τούς φτύσῃς , χαμογελοῦν καί λέν' πώς ψιχαλίζει!..».

     Παράδειγμα: Πρίν ἀπό λίγες μέρες ὁ ἐξοχώτατος Ὑπουργός Παιδείας καί Θρησκευμάτων, στήν ἄχαρη Πατρίδα μας, στήν  κοιτίδα τοῦ Πολιτισμοῦ, στήν καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας, μᾶς ξάφνιασε καί μᾶς παρεξενευσε μέ τίς ἀλλοπρόσαλλες, ἀνιστόρητες, ἀνόητες δηλώσεις του. Αὐτές δέν εἶναι  ἁπλῶς «πατάτες», ἀλλά «πατατόνες». Διαστρέφει τήν ἔνδοξη Ἑλληνική Ἱστορία α) ἀρνούμενος  τή γενοκτονία τῶν Ποντίων καί  συντασσόμενος μέ τούς γκρίζους λύκους, καί β) προτείνοντας, ὡς ἁρμόδιος Ὑπουργός Παιδείας, τήν ἀντικατάστασι τῶν Θρησκευτικῶν Μαθημάτων , μέ τό Μάθημα τῆς Θρησκειολογίας εἰς τά Ἑλληνικά Σχολεῖα.

      Ὅσον ἀφορᾶ τίς δηλώσεις του, μέ τίς ὁποῖες ἀρνεῖται τή γενοκτονία τῶν Ποντίων, διαστρεβλώνει τήν Ἱστορία, ἔρχεται σέ ἀντίθεσι 1) μέ τή Βουλή τῶν Ἕλλήνων, ἡ ὁποία μέ Ψήφισμά της ἀνεγνώρισε τή γενοκτονία, 2) μέ τίς, πρίν ἀπό λίγο καιρό, δηλώσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Χώρας καί 3) μέ τήν Παγκόσμιον ἀναγνώρισι τῆς γενοκτονίας.

        Αὐτή ἠ ἀντίθεσις τί σημαίνει;

       Ἀπό παλιά ὁ κ. ὑπουργός, ὡς Δημοσιογράφος, ἔκανε παρόμοιες πατάτες,  ἄστοχες(;) δηλώσεις.

   Παρουσίαζε δηλ. Minderwertigkeitskomplex, ἐσχάτως δέ φαίνεται ὅτι παρουσιάζει τό συναίσθημα τῆς ὑπεροψίας, τῆς ἀνωτερότητος καί κενοδοξίας(superiority complex).  Γι' αὐτό, προφανῶς, χωρίς ντροπή,  καυχιέται γιά τίς δηλώσεις του, τίς ὁποῖες χαρακτηρίζει ἐπιστημονικές.

    Ἡ ἀντίθεσις αὐτή γεννᾶ καί ἄλλα ἐρωτηματικά:

Εἶναι ἀνεγκέφαλος, ἄφρων ἤ εἶναι πληρωμένος Ἐφιάλτης, ΠηλιοΓούσης, πού ἐξυπηρετεῖ ξένα συμφέροντα, καί ὡς τρωκτικό ροκανίζει μεθοδικά τά θεμέλια τοῦ Ἔθνους ;

      Διότι δέν διαστρεβλώνει τήν ἔνδοξη Ἑλληνικη Ἱστορία, ἀλλά προσπαθεῖ τεχνιέντως νά καταργήσῃ καί τήν συνταγματικῶς κατοχυρωμένη

Ἑλληνορθόδοξη ἀγωγή, τῶν Νέων καί τήν ἀνάπτυξι τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνειδήσεως καί τῆς διαπλάσεώς τους σέ ἐλευθέρους καί ὑπευθύνους πολίτες(Παρβλ.προοίμιον Συντάγματος, καί ἄρθρ.16).

 Γνωρίζει ὁ κ. Ὑπουργός  ὅτι διδάσκεται τό Μάθημα τῆς Θρησκειολογίας στίς Θεολογικές Σχολές; Γνωρίζει τί ζημία θά προκαλέσῃ στή νέα Γενιά ἡ ἀντικατάστασις τῶν Θρησκευτικῶν στά Σχολεῖα;

     Τό Μόνο καλόν πού προκύπτει ἀπό τή μελέτη τῆς Ἱστορίας τῶν Θρησκευμάτων στίς Θεολογικές Σχολές εἶναι ὅτι ἀναδεικνύεται ἡ ὑπεροχή τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς τῆς μόνης ἀληθινῆς Θρησκείας καί ἡ ἀνάγκη νά διδάσκωνται τά παιδιά μας τήν ὑπέροχη διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου.

    Ἡ διδασκαλία τοῦ Μαθήματος Θρησκειολογίας στά δημοτικά, Γυμνάσια καί Λύκεια, μόνο σύγχυσι καί βλάβη μπορεῖ νά προκαλέσῃ.

     Ἄς μάθη ὁ Ὑπουργός Παιδείας καί Θρησκευμάτων, ὅτι μέ τῆς δηλώσεις του προσβάλλει τή μεγαλειότητα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἐνανθρώπισί Του καί τή Διδασκαλία Του  δημιουργεῖ τήν κοινωνίαν τῶν Ἁγίων.

     Ὁ Jasper στό ἔργο του «Einfuerung in die Philosophie» ἀναφέρει ὅτι ὁ Hegel ἀνεγνώριζε καί ὁμολογοῦσε ὅτι «Alle Geschichte geht zu Christus hin und kommt von ihm her. Die Erscheinung des GottesSohnes ist die Achse der Weltgeschichte» Δηλαδή :

    Κάθε ἱστορία κατευθύνεται πρός τόν Χριστόν

καί προέρχεται ἀπό Αὐτόν. Ἡ ἐμφάνισις τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Ἄξων τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας.

     Πράγματι ἐκ τῆς ἐνδελεχοῦς καί συστηματικῆς κριτικῆς καί ἀμερολήπτου  μελέτης  τῆς Ἱστορίας τῶν Θρησκευμάτων συνάγεται τό συμπέρασμα ὅτι

 «ἡ Χριστιανική Θρησκεία, κατά τό σύνολον τῶν ἀξιῶν της ἀντικειμενικῶς κρινομένη καί πρός τάς λοιπάς Θρησκείας ἀνεπηρεάστως συγκρινομένη, δέν εἶναι μία τῶν πολλῶν  

ἐνδοκοσμικῆς προελεύσεως  θρησκειῶν, οὐδ' ἀποτελεῖ συνέχειαν ἁπλῆν καί φυσικήν τῆς προχριστιανικῆς θρησκευτικότητος, ἀλλά χωρίζεται καί διακρίνεται καί ὑπερέχει τῶν ἄλλων θρησκευμάτων, τῶν πρό αὐτῆς καί τῶν μετ' αὐτήν, διά τῆς μοναδικῆς ἐν τῇ Παγκοσμίῳ Ἱστορίᾳ Προσωπικότητος τοῦ Ἱδρυτοῦ της, Ἥτις, κατ' ἀνθρώπινον λόγον ἀνερμήνευτος, εὑρίσκει τήν ἑρμηνείαν αὐτῆς μόνον, ὡς φανέρωσις ἐν σαρκί τῆς Θεότητος, ὡς Αὐτόφως καί Αὐτοαλήθεια καί Αὐτοζωή καί, ὡς τοιαύτη, οὐ μόνον πληροῖ τό περιεχόμενον τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας καί ζωῆς, ἀλλά καί καθίσταται τοῦτο μέν, ὁ νοῦς, ἡ δικαίωσις καί ἡ τελείωσις τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας, τοῦτο δέ τό πλήρωμα τῆς ΠανανθρωπίνηςΨυχῆς»

(Λεωνίδου Ἱωάν. Φιλιππίδου, Ἱστορία τῶν θρησκευμάτων, Ἀθῆναι 1938, σελ.178).  Καί ὁ νοῶν νοείτω.

 

Οἱ δηλώσεις τοῦ κ.Ὑπουργοῦ,

α) Συνθέτουν ἔπος ἰδιωτείας, ἠλιθιότητος.

β) Συνιστοῦν ἔγκλημα καθοσιώσεως

γ) ἀποτελοῦν ὕβριν ἐναντίον ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί

δ) Συνεπάγεται τοὐλάχιστον καθαίρεσιν.

 

    Μέ πικρία λέγω ὅτι ὁ ἐξοχώτατος κ. Ὑπουργός εἶναι πολύ ἐπιζήμιος, γιά τό ταλαίπωρο Ἕθνος μας. Ἅν εἶχε φιλότιμο, μετά τις δηλώσεις του, ὤφειλε νά εἶχε παραιτηθῇ. Ἐφόσον ὅμως δέν παραιτεῖται ὁ ἴδιος, σκόπιμον καί συμφέρον εἶναι νά τόν ἀπομακρύνῃ ὁ κ.Πρωθυπουργός, δεδομένου ὅντος ὅτι «φίλος ἐπιζήμιος, ἐχθρός ἐπικαλεῖται».

 

 

Κύριε Πρωθυπουργέ,

ὁ

 κυρίαρχος Λαός Σᾶς  ἐξέλεξε, γιά

νά καθαρίσετε τήν κόπρο τοῦ Αὐγείου. Σᾶς παρακαλῶ, Ἐξοχώτατε,  μή ἐπιτρέψετε νά σωρεύεται  κόπρος εἰς τό Ὑπουργεῖον Παιδείας.

      Ὁ Πλάτων ἔλεγε ὅτι «τούς ἀνιάτως ἔχοντας ἀνελεῖν». Ἐμεῖς ζητοῦμε μόνον καθαίρεσιν, ἀπομάκρυνσιν ἀπό τό Ὑπουργεῖον Παιδείας καί Θρησκευμάτων,γιά τήν προστασίαν τῆς Νεολαίας.

 Πιστεύομεν ὅτι θά τόν ἀντικαταστήσετε μέ κάποιον, πού νά εἶναι ἄνθρωπος καί νά ἔχῃ τοὐλάχιστον  τόν κοινόν νοῦν, γιά μιά καλλίτερη

 Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία.

 

 

 

    

 

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ

Β΄

 Ἡ ξεχωριστή φροντίδα καί προστασία γιά τό Παιδί ἀρχίζει πρίν ἀπό τή γέννησί του.

 

 

 

       Τά παιδιά εἶναι εὐλογία Θεοῦ. Ἀναρωτηθήκαμε ποτέ ποιά θά ἦταν ἡ εἰκόνα τοῦ κόσμου χωρίς παιδιά; Εἶναι πολύ εὔκολο νά τή φαντασθοῦμε. Ἡ ἀνθρωπότητα θά ἐξέλιπε. Ὁ ἄνθρωπος θά ἔφθανε στό μαρασμό καί τό θάνατο.

    Τά παιδιά εἶναι ὅ,τι πολυτιμώτερο ἔχουμε. Νοηματίζουν τή ζωή μας. Ἡ ἀξία τους εἶναι ἀνυπολόγιστη.

      Ὁ Χριστός ἔστησε τό Παιδί στή θέσι, πού δικαιωματικά τοῦ ἀνήκει. Ἐταύτισε τό Παιδί μέ τόν ἑαυτό Του (Μάρκ. θ΄ 36-37), καί ὑπέδειξε σέ ὅλους μας τό χρέος, πού ἔχουμε ἀπέναντι στό Παιδί. Ἐτόνισε μάλιστα ὅτι τό Παιδί μᾶς ἀνοίγει τίς Πύλες τοῦ Οὐρανοῦ.

      Ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας τοῦ παιδιοῦ μᾶς διδάσκει ὅτι δέν ἔχουμε προσέξει τό Παιδί ὅσο ἔπρεπε. Τά σημάδια τῆς κακομεταχειρίσεώς του εἶναι φανερά. Μέχρι σήμερα ἔχουμε διαπράξει φοβερά λάθη σέ βάρος του. Ἡ συμπεριφορά μας ἀπέναντι στό Παιδί ἀποδεικνύεται ἐγκληματική,  ἀποτροπιαστική. Προκαλεῖ βδελυγμίαν.

     Ἡ γέννησι ἑνός Παιδιοῦ δέν εἶναι ἁπλῆ ὑπόθεσι. Τό Παιδί χρειάζεται ξεχωριστή φροντίδα καί προστασία. Χρειάζεται ἰδιαίτερη μέριμνα, γιά τήν ψυχοσωματική του ἀρτιότητα καί ὑγεία, ὄχι μόνον μετά τή γέννησί του, ἀλλά καί πρίν ἀκόμη γεννηθῆ. Καί δυστυχῶς ἡ καθημερινή παρατήρησι δείχνει ὅτι δέν ἔχουμε προσέξει τό κρίσιμο αὐτό σημεῖον τῆς προγεννητικῆς μέριμνας.

      Δέν γίνεται βέβαια  κανείς καθόλου εὐχάριστος, ὅταν μᾶς ὑποδεικνύει τά λάθη μας.
      Εἶναι ὅμως καιρός νά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν προκατάληψι τοῦ δικοῦ μας ἀλάθητου.
        Νά συνειδητοποιήσουμε τά σφαλματά μας ἀπέναντι στό Παιδί καί νά διορθώσουμε καί νά θεραπεύσουμε τήν ἀρρωστημένη, τήν κακή, τήν 
προβληματική μας συμπεριφορά, ἀγκαλιάζοντας τήν τρυφερή ἡλικία, μέ τήν ἀγάπη, πού μᾶς διδαξεν ὁ Χριστός.
      

    Δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, ὅτι ἐμεῖς οἱ γονεῖς δέν εἴμαστε ἕτοιμοι νά φέρουμε στόν κόσμο ἕνα Παιδί καί νά τοῦ προσφέρουμε ὅ,τι χρειάζεται γιά τή ζωή,  γιά τήν ψυχοσωματική του ἀνάπτυξι,  καί τήν προκοπή του.
    Καί αὐτό  κυρίως ὀφείλεται στήν ἔλλειψι δικῆς μας συνειδητῆς προετοιμασίας. Τό ἐρώτημα δέ, πού μπορεῖ νά γεννηθῆ σέ πολλούς εἶναι· Σέ τί συνίσταται ἡ προετοιμασία αὐτή τῶν γονέων;
    Θά ἀπαντήσουμε ὅτι δέν ἀρκεῖ ἡ ἀφθονία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Εἶναι βέβαια αὐτονόητον ὅτι ἀποτελεῖ ἠθική ὑποχρέωσι τῶν γονέων νά ἔχουν, ὄχι μόνον ὑγιεινή κατοικία, σταθερή ἐργασία καί γενικά τίς ἀπαραίτητες καλές συνθῆκες διαβιώσεως, ἀλλά νά ἔχουν καί βαθειά συνείδησι τοῦ μεγάλου μυστηρίου τοῦ Γάμου, τῆς Οἰκογενείας καί τῶν ὑποχρεώσεων, πού πηγάζουν ἀπό τήν τεκνογονία, γιά τήν ἀνατροφή τοῦ   Παιδιοῦ «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου» (Ἐφεσ.στ΄ 4).
     Πέραν ὅμως ἀπό ὅλα αὐτά θά πρέπῃ νά τονισθῇ ὅτι βάσις καί θεμέλιον τῆς προετοιμασίας μας εἶναι ἡ τέλεια καί θυσιαστική ἀγάπη μας, γιά τό Παιδί, ἡ στοργή καί ἡ τρυφερότητα, ἡ ψυχική ἰσορροπία, ἡ πνευματική καί σωματική μας ὑγεία.
    Ἄν θέλουμε νά γίνουμε καλοί γονεῖς, θά πρέπῃ νά καταλάβουμε ὅτι τά στοιχεῖα αὐτά παίζουν πρωταρχικό ρόλο στή ζωή τοῦ Παιδιοῦ. Εἶναι ἀπαραίτητοι παράγοντες, γιά τήν ὑγεία του, γιά τή σωματική, ψυχική, ἠθική καί κοινωνική του ἀνάπτυξι.
      Ἡ ζωή τοῦ Παιδιοῦ δέν ἀρχίζει ἀπό τή στιγμή
τῆς γεννήσεώς του, ἀλλά ἀπό τή στιγμή τῆς συλλήψεώς του. Ἀπό τήν ἴδια δέ στιγμή ἀρχίζει καί ἡ ὑποχρέωσι τῶν γονέων νά φροντίζουν καί νά προστατεύουν τό Παιδί. Πρᾶγμα, πού σημαίνει ὅτι ὀφείλουν ἀμέσως νά περικόψουν τίς κακές συνήθειες καί τά ἐλαττώματά τους, τά ὁποῖα, τίς περισσότερες φορές, ἔχουν τρομερές ἐπιπτώσεις στή ζωή καί τήν ὑγεία τῶν Παιδιῶν τους.

    Ὀφείλουν, δηλαδή, ὄχι μόνον νά προστατέψουν τό Παιδί ἀπό τούς διαφόρους κινδύνους, πού μπορεῖ νά τό περιβάλλουν, ἀλλά καί νά προσέχουν νά μή προκαλοῦν οἱ ἴδιοι κινδύνους στό Παιδί.
      Ὁ Καθηγητής τῆς Παιδιατρικῆς στό Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν κ. Ν.Σ.Ματσανιώτης λέγει ὅτι οἱ κίνδυνοι τοῦ ἐμβρύου κατά τήν προγεννητικήν περίοδον εἶναι πολλοί. Ἐκτός τῶν γενετικῶν παραγόντων καί τῶν χρωμοσωματικῶν ἀνωμαλιῶν, ὑπάρχουν καί διάφοροι ἄλλοι παράγοντες, πού θέτουν σέ κίνδυνο τήν ὁμαλή ἀνάπτυξι τοῦ ἔμβρύου. Ὅπως: ἡ θρέψις τῆς Μητέρας, τό κάπνισμα σιγαρέττων, ἡ λῆψις φαρμάκων , νοσήματα τῆς ἐγκύου , κ.λ.π. Ὁ κ. Καθηγητής ὑποστηριζει ὅτι « ἡ προστασία τῆς μητρότητος εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μετά τῆς προστασίας τοῦ Παιδιοῦ καί ἀποτελεῖ ἰδανικόν τρόπον προσπελάσεως τοῦ Παιδιοῦ καί ἀποτελεσματικωτέρας ἀντιμετωπίσεως πλείστων ὅσων παιδιατρικῶν προβλημάτων, ὡς τῆς προωρότητος, τοῦ μικροῦ βάρους κατά τήν γέννησιν, τῆς ἀναιμίας τοῦ βρέφους, ὡς καί προλήψεως δημιουργίας συγγενῶν ἀνωμαλιῶν καί σωματικῶν ἤ πνευματικῶν ἀναπηριῶν».
    Ἡ μητέρα ἐκτός ἀπό τήν τακτική ἰατρική παρακολούθησί της, ὀφείλει νά ἀποφεύγῃ ὁλότελα τό κάπνισμα, τό κρασί καί τά διάφορα οἰνοπνευματώδη ποτά, τή χρῆσι φαρμάκων, ὅπως εἶναι τά βαρβιτουρικά, τά εὐφορικά(χασίς, μορφίνη, ἡρωῒνη, κωδεῒνη), κ.ἄ.
     Σχετικά μέ τίς βλαβερές συνέπειες τοῦ καπνίσματος καί τῆς χρήσεως τοῦ οἰνοπνεύματος, στήν ἀνάπτυξι τοῦ ἐμβρύου, ὁ Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Οὐάσιγκτων, κ. Ντέϊβιντ Σμίθ, σέ δηλώσεις του, πρίν ἀπό λίγο καιρό, εἶπε μεταξύ ἄλλων καί τά ἑξῆς:« Θά πρέπει κάποτε νά γίνῃ συνείδησι στίς γυναῖκες, ὅτι τό οἰνόπνευμα καί τά τσιγάρα ἐμποδίζουν τήν ἀνάπτυξι τοῦ ἐμβρύου καί ἐπιδροῦν σ' αὐτό ὅπως ἀκριβῶς ἐπιδροῦν καί στίς ἴδιες. Ἀκριβῶς ὅπως δέν θά ἔπρεπε ποτέ νά δώσουν στό μικρό τους τσιγάρο καί οἰνοπνευματώδη μόλις γεννηθῆ, ἔτσι δέν θά πρέπῃ καί νά τοῦ δίνουν πρίν ἀπό τή γέννησί του» καί ἐξηγῶντας λεπτομερῶς τούς κινδύνους,
πού διατρέχουν οἰ ἔγκυες γυναῖκες ἀπό τό οἰνόπνευμα καί τόν καπνό, τονίζει ὅτι σ'αὐτές τίς περιπτώσεις εἶναι πολύ πιθανή ἡ γέννησι παραμορφωμένων παιδιῶν.
    Τό Ἀμερικανικό Ἐθνικό Ἀντιαλκοολικό Ἰνστιτοῦτο προειδοποιεῖ σχετικά τίς γυναῖκες, νά ἀποφεύγουν τό οἰνόπνευμα καί τό τσιγάρο, γιατί κινδυνεύουν νά γεννήσουν παραμορφωμένα ἤ καθυστερημένα παιδιά. Οἱ γονεῖς ὀφείλουν νά λάβουν σοβαρά ὑπ' ὄψιν τους τίς προειδοποιήσεις αὐτές τῆς Ἐπιστήμης καί νά προστατέψουν τό παιδί ἀπό τούς κινδύνους αὐτούς.

    ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ἀπ' ἀρχῆς ἀνεγνώρισε τά δικαιώματα τοῦ παιδιοῦ στή ζωή, καί θέσπισε νόμους, γιά τήν προστασία τῆς ζωῆς καί τῶν συμφερόντων του καί κατά τήν προγεννητική περίοδο.
     Τό Ρωμαϊκό Δίκαιο θέσπισε τό θεσμό τοῦ ἐμβρυωροῦ(Curator Ventris). Ἁργότερα μέ τήν ἐπικράτησι τοῦ Χριστιανισμοῦ ἡ προστασία τοῦ παιδιοῦ θεωρήθηκε ἕνα ἀπό τά βασικώτερα καθήκοντα τοῦ ἀνθρώπου, ἄσχετα ἄν οἱ περισσότεροι ἀπό μᾶς συνεχίζουμε νά κακομεταχειριζώμαστε τό Παιδί   καί νά μήν ἀναγνωρίζουμε τά δικαιώματά του.
    Τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά νά προστατεύσῃ τή ζωή τοῦ παιδιοῦ κατά τήν προγεννητική περίοδο ἀπαγορεύει τή λῆψι ἐμβρυοκτόνων δηλητηρίων. Θεωρεῖ  τήν ἄμβλωσιν, ὡς ἐκ προθέσεως ἀνθρωποκτονίαν καί καθυποβάλλει στό ἐπιτίμιον τοῦ φονιά, ὄχι μόνον τίς γυναῖκες, πού λαμβάνουν «τά ἀμβλωθρίδια φάρμακα», πού δέχονται τά  ἐμβρυοκτόνα δηλητήρια. Θεωρεῖ φόνισσα τή γυναῖκα, ἀλλά καί φονιάδες αὐτούς, πού τά δίδουν
(Κανών 91 τῆς ΣΤ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Μ.Βασιλ. καν.8, Ἰωάν. τοῦ νηστευτοῦ καν. κβ΄ κλπ.).
Καί τό ἰσχῦον ἐν Ἑλλάδι Δίκαιον κατοχυρώνει νομικά τά δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ, ὅπως ἐπίσης καί ὅλες οἱ νομοθεσίες τοῦ κόσμου. Τό λυπηρόν εἶναι ὅτι τό παιδί κακοποιεῖται καί δέν τιμωροῦνται οἱ ἐγκληματίες. Δέν τηρεῖται ὁ Νόμος.
      Πρόσφατη εἶναι ἡ Διακήρυξι τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, γιά τά Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ(1979), στήν τετάρτη ἀρχή τῆς ὁποίας ἀναφέρεται ἠ παροχή «στό Παιδί καί τή μητέρα του ἰδιαίτερης φροντίδας καί προστασίας, στήν ὁποία περιλαμβάνεται καί ἡ ἱκανοποιητική προγεννητική καί μεταγεννητική μέριμνα».
    Στήν πρᾶξι(de facto) ὅμως, δυστυχῶς, ἀποδεικνύεται ὅτι ὅλες οἱ Διακηρύξεις ἔμειναν «κενόν γράμμα» , ἔπεα πτερόεντα. Τά παιδιά κακοποιοῦνται καί σφαγιάζονται καί οἱ στυγνοί ἐγκληματίες μένουν ἀτιμώρητοι. Δέν ἐφαρμόζονται οἱ Νόμοι καί οἱ διακηρύξεις προστασίας τοῦ Παιδιοῦ καί τῆς Μητέρας.
     Εἶναι, λοιπόν, καιρός νά ἀναγνωρίσουμε καί  νά σεβασθοῦμε στήν πρᾶξι τά δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ. Χρειάζεται νά συνειδητοποιήσουμε ὅλοι τό Χρέος μας ἀπέναντι στό Παιδί, νά τό ἀγκαλιάσουμε, μέ τρυφερότητα καί τέλεια ἀγάπη, καί νά τό προστατεύσουμε ἀπό τούς κινδύνους, πού τό περιβάλλουν, κυρίως δέ νά προσέξουμε τήν, ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου, ἀνατροφήν  του.
  

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ

Α΄
Ἄς ἀγκαλιάσουμε μέ στοργή

 τήν τρυφερή ἡλικία.

 

 

    Πρίν ἀπό τριάντα ἕξι χρόνια, τό 1979, οἱ λαοί τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, πιστοί στά θεμελιώδη δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου, ἀναγνώρισαν ὅτι «τό Παιδί ἔχει ἀνάγκη, λόγῳ τῆς φυσικῆς καί πνευματικῆς του ἀνωριμότητος, ἀπό ἰδιαίτερη προφύλαξι καί φροντίδα καί κατάλληλη νομική προστασία, τόσο πρίν ὅσο καί μετά τή γέννησί του». Καί ἀφοῦ τότε ὁμολόγησαν ὅτι «ἡ ἀνθρωπότητα ὀφείλει στό παιδί ὅ,τι καλύτερο ἔχει νά δώσῃ, ἡ γενική συνέλευσι προέβη στή Διακήρυξι τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Παιδιοῦ», γιά νά μπορῇ τό Παιδί νά ζήσῃ εὐτυχισμένο τά παιδικά του χρόνια καί νά ἀπολαμβάνῃ, γιά τό δικό του καλό καί τό καλό τῆς κοινωνίας, τά δικαιώματα, πού περιέχονται στή Διακήρυξι.
    Παρόλες ὅμως τίς διαπιστώσεις τῶν εἰδικῶν, γιά τήν ἐγκατάλειψι καί τήν καταπίεσι κάτω ἀπό τήν ὁποία εὑρίσκεται τό Παιδί, καί παρόλες τίς Διακηρύξεις, γιά τά δικαιώματά του, πού πρέπει νά ἀπολαμβάνει, ἡ θέσι τοῦ Παιδιοῦ, δυστυχῶς μέχρι σήμερα, ὄχι μόνον δέν καλυτερεύει, ἀλλά πηγαίνει ἀπό τό κακό στό χειρότερο.
     Στή «διαστημική μας ἐποχή» κακοποιεῖται  τό Παιδί μέ φρικτό, ἀνατριχιαστικό, ἀποτρόπαιο τρόπο, χειρότερα ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή.
     Ἀνθρωπόμορφα τέρατα, στυγνοί ἐγκληματίες, ἁρπάζουν καί σφαγιάζουν μικρά παιδιά, μέ σκοπό νά πουλήσουν  στή διεθνῆ μαύρη ἀγορά, τά ὄργανά τους, τήν καρδούλα τους, τό συκώτι, τά νεφρά, τά ματάκια τους, γιά νά κερδίσουν χρήματα.
      Ἔρευνα τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν ἀπεκάλυψε ὅτι τόν περασμένο χρόνο, σφαγιάσθηκαν 18.000 μικρά παιδιά ἀπό τή Συρία καί πωλήθηκαν τά ὄργανά τους στή Διεθνῆ μαύρη ἀγορά Ὀργάνων, καί ἄλλη ἔρευνα Τουρκικῆς ἐφημερίδος, ἀναφέρει ὅτι ἀπό τήν Τούρκικη Μαφία ἐξαφανίσθηκαν 27.000 Παιδιά , τά περισσότερα μέσα ἀπό τό ἴδιο τους το σπίτι. Δές περισσότερα σέ προηγούμενη ἀνάρτησί μου.
      Ἀν μελετήσουμε τήν Ἰστορία τῆς παιδικῆς ἡλικίας, θά διαπιστώσουμε, μέ φρίκη, μέ βδελυγμία καί ἀποτροπιασμό, ὅτι οἱ μεγαλύτεροι,
εἴτε σάν μεμονωμένα ἄτομα, εἴτε σάν ὀργανωμένες ὁμάδες, συμπεριφέρονται στό Παιδί, μέ βαναυσότητα, μέ βία καί ἐπιθετικότητα, χωρίς στοργή καί λελογισμένη ἀγάπη, κουρελιάζοντας ἔτσι τήν προσωπικότητά του. Στήν ἐποχή  μας μάλιστα, σέ πολλές περιπτώσεις δέν κακοποιοῦνται μόνον, ἀλλά καί σφαγιάζονται, ὅπως προανέφερα, γιά νά πωληθοῦν τά ὄργανά τους, στή διεθνῆ ἀγορά ἐμπορίας ὀργάνων.
    Ἡ κακομεταχείρησις τῶν παιδιῶν φθάνει τά ὅρια τῆς ἀγριότητος. Οἰ ἀμβλώσεις, οἱ παιδοκτονίες, ἡ ἐγκατάλειψι γενικά τῆς τρυφερῆς ἡλικίας, ἡ ἀσιτία, ὁ ὑποσιτισμός, τό μαστίγωμα ψυχικό καί σωματικό, ἡ ἀμάθεια, ἡ φυλάκισι παιδιῶν σέ ὑπόγεια σπιτιῶν ἀκόμη καί σήμερα, εἶναι φοβερά δείγματα τῆς ἀδιαφορίας, γιά τά δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ καί τῆς ἀναλγησίας μας, γιά τά αἰσθήματά του.
    Εἶναι αὐτονόητον ὅτι ὅλα αὐτά συμβαίνουν, γιατί ξεφύγαμε ὁλότελα ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ, καί ὄχι ἁπλῶς δέν διδασκόμαστε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί μερικοί, πού καυχῶνται γιά τήν ἀθεῒα τους, προσπαθοῦν νά ξεριζώσουν μέσα ἀπό τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων τήν ὀρθόδοξη Πίστι, τή μόνη δηλαδή δύναμι, πού μπορεῖ νά ἡμερέψῃ τόν ἄνθρωπο.
    Ὁ Μένανδρος ἔλεγε «ἦ χάριεν ἔστ' ἄνθρωπος, ἄν ἄνθρωπος ἦ» (παρά Στοβαίῳ 5,11).Καί πράγματι εἶναι πολύ χαριτωμένος ὁ ἄνθρωπος, ὅταν εἶναι ἄνθρωπος. Ἀλλά εἶναι πολύ περισσότερο χαριτωμένος, γεμᾶτος  ὀμορφιά καί Καλωσύνη ὅταν εἶναι καλός Χριστιανός.
    Ὅταν οἱ ἄνθρωποι δέν πιστεύουν στό Χριστό ξεπερνοῦν σέ ἀγριότητα καί αὐτά ἀκόμη τά ἄγρια, τά σαρκοβόρα θηρία. Κατατυραννοῦν καί ἐμπορεύονται καί τά ἴδια τά παιδιά τους.
     Ὁ ἀείμνηστος Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.Δημήτριος, στό φωτισμένο Μήνυμα τῶν Χριστουγέννων τοῦ 1977, ἀφιερωμένο στό Παιδί, «τό κύτταρο τῆς ἀνθρωπότητος» ἀναφέρει, μεταξύ ἄλλων, ὅτι «πάμπολλα παιδιά δέν προφθαίνουν νά γεννηθοῦν, ἄλλα ἐγκαταλείπονται ἀπό τούς ἰδίους γεννήτορας καί ἄλλα πεινοῦν καί γυμνητεύουν καί περιπλανῶνται μέσα στό σκότος τῆς ἀμαθείας, τῆς κακομεταχειρίσεως, τῆς περιφρονήσεως καί τῆς ἐκμεταλλεύσεως, τό δέ φαινόμενον τοῦτο παρατηρεῖται ὄχι μόνον εἰς τάς ὑπό ἀνάπτυξιν κοινωνίας, ἀλλά καί εἰς τάς προηγμένας». Καί τονίζει ὁ παναγιώτατος ὅτι «ἡ διαπίστωσις τῆς θλιβερᾶς αὐτῆς καταστάσεως εἶναι γενική, διεθνής».
     Μιά πρόσφατη ἔρευνα ἔδειξε ὅτι 100.000 Παιδιά τυφλώνονται κάθε χρόνο ἀπό ἔλλειψι Βιταμίνης Α, 40 παιδιά κάθε λεπτό χάνουν τή ζωή τους ἀπό κακές συνθῆκες διαβιώσεως, σέ κάθε τρία παιδιά πού πεθαίνουν, τά δύο πεθαίνουν ἀπό πεῖνα, 10% τῶν παιδιῶν τῆς γῆς πίνουν μολυσμένο νερό καί 7 στά δέκα δέν ἔχουν Σχολεῖα.
    Ἄλλη ἔρευνα ἀνακοινώνει ὅτι 5000 Ἀμερικανόπουλα αὐτοκτονοῦν κάθε χρόνο καί ὅτι τό τελευταῖο αὐτό φαινόμενο παρουσιάζεται τόν τελευταῖο  καιρό καί στήν Εὐρώπη.
      Παρατηρεῖται ἐπίσης ὅτι πολλά νέα παιδιά ἐγκαταλείπουν τήν Οἰκογένεια, τίς σπουδές ἤ τήν ἐργασία τους καί ἐξαφανίζονται. Πολλά  ἄλλα  καταφεύγουν στό οἰνόπνευμα, τά Ναρκωτικά, τήν πορνεία ἤ τίς λεγόμενες «Θρησκεῖες νεότητος» καί χάνονται γιά τόν ἑαυτό τους καί τήν κοινωνία.
   Μπροστά σ' αὐτή τήν τραγική πραγματικότητα, ἐκτός ἀπό τίς διαπιστώσεις καί τίς Διακηρύξεις ,γιά τά δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ, πού εἶναι «τό κύτταρο τῆς ἀνθρωπότητος», τί ἄλλο κάνουν ὅλοι αὐτοί οἱ Ἁρμόδιοι καί  οἱ ἐπίσημοι
Ὀργανισμοί, γιά νά σταματήσουν   τό Κακό ;
   Γιατί δέν τιμωροῦνται οἱ στυγνοί αὐτοί καί  ἀδίστακτοι ἐγκληματίες, πού κατατυραννούν τήν τρυφερή ἡλικία;
    Εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅλοι τίς εὐθύνες μας ἔναντι στό Παιδί. Νά πιστέψουμε στό Χριστό, καί μέ ὁδηγό τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του νά φροντίσουμε νά ἀνατρέφωνται τά παιδιά μας ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου  καί νά προστατεύωνται ἀπό κάθε κακομεταχείρισι. Νά δημιουργήσουμε τίς κατάλληλες προϋποθέσεις, γιά τή σωματική, ψυχική, ἠθική καί κοινωνική τους ἀνάπτυξι.
    Εἶναι καιρός  νά καταλάβουν  μερικοί  ἄμυαλοι
πού τό παίζουν ἄθεοι, ὅτι ἡ πρακτική ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν μέχρι σήμερα, χωρίς τό Χριστό, ἀπέτυχε .
    Εἶναι καιρός νά φέρουμε ὅλοι τά παιδιά κοντά στό Χριστό. Εἶναι ὁ μόνος πού μπορεῖ καί θελει νά τά προστατεύσῃ. Ὁ Χριστός εἶναι τό μοναδικό καί ἀσφαλές καταφύγιον ὅλων μας καί κυρίως τό καταφύγιον τῶν Παιδιῶν μας.
Καιρός νά θεμελιώσουμε τήν ψυχή καί τή ζωή μας, ἀλλά καί τή  ζωή τῶν παιδιῶν μας στό Χριστό. «Θεμέλιον γάρ ἄλλον οὐδείς δύναται θεῖναι παρά τόν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός»(Α΄Κορινθ. γ΄ 11).

 

Αὐτός καί μόνον αὐτός ἀγκαλιάζει τά Παιδιά μέ ὅλη τή θεϊκή Του  τρυφερότητα καί  μᾶς προστάζει:

        «Ἄφετε τά παιδία  καί μή κωλύετε αὐτά ἐλθεῖν πρός με· τῶν γάρ τοιούτων ἐστίν ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν»(Ματθ. ιθ΄14).

          Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, στά ἄχραντα Χέρια

                    Σου ἐναποθέτουμε τά παιδιά μας.

          Σέ παρακαλοῦμε, Πολυεύσπλαγχνε

          Ἄκουσε τήν προσευχή μας ...

          Προστάτεψε τά παιδιά μας, ἀπό τούς

          κινδύνους, πού τά περιβάλλουν καί

          ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς. Άμήν.

         

    

Μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται

                      Πλοῦτος καί πτωχεία

 

 

 

     Τό κοινωνικόν πρόβλημα εἶναι μεγάλο καί δυστυχῶς συνεχίζει νά παραμένῃ ἄλυτο καί νά βασανίζῃ τούς ἀνθρώπους.

    Ὁ Θεός προίκισε τόν ἄνθρωπον μέ νοῦν καί ἐλευθερία.Τόν δημιούργησε «κατ'εἰκόνα  καί καθ' ὁμοίωσιν Αὐτοῦ» καί τόν ἐγκατέστησεν κύριον σέ ὅλη τή δημιουργία. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως, δυστυχῶς, 

« οὐ συνῆκε,  παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς»(Ψλμ. 48,13,20).

    Ἐνῷ δηλαδή εἶχε τήν τιμήν τῆς λογικῆς του φύσεως, δέν ἐλογικεύθη, ἀλλά ἦλθε στή θέσι τῶν ἀνοήτων κτηνῶν καί ἔγινε ὅμοιος μέ αὐτά, κατά την σκέψιν, κατά τήν ἀνοησίαν.

     Ἐξ ἀρχῆς ἐφάνη μωρός καί ἀνόητος. Ἔκαμε καί συνεχίζει νά κάμνῃ κακή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας του.
    Ἡ ἀναλγησία του ξεπέρασε κάθε ὅριο, ὥστε καθημερινά νά τρώγῃ τίς σάρκες του,νά κατεσθίῃ,νά
κατασπαράσσῃ τόν ἀδελφό του.
 Ὁ πανάγαθος Θεός τόν κατέστησε Οἰκονόμον,

Διαχειριστήν τῶν ἀγαθῶν,  τῶν ὑλικῶν καί  τῶν
πνευματικῶν, μέ τήν Ἐντολήν νά διαχειρίζεται τά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ δίκαια,ὥστε νά μή ὑπάρχῃ κανείς

ἐνδεής ἀνάμεσά μας(Πραξ. δ΄34).Κι' αὐτός μέ τήν κακοδιαχείρισι σκοτώνει τούς ἀδελφούς του.

     Ὁ μωρός ὅμως καί ἀνόητος ἄνθρωπος ἔκαμε καί συνεχίζει νά κάνῃ κακή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας του καί κατάχρησι τῶν ἀγαθῶν, πού τοῦ ἀνέθεσε ὁ Κύριος νά διαχειρισθῇ. Δέν συμπεριφέρεται ὡς «καλός καί φρόνιμος οἰκονόμος»(Λουκ. ιβ΄ 42), ἀλλ' ὡς ἄφρων, μετέρχεται κάθε δόλιον τρόπον, σέ βάρος τῶν συνανθρώπων του καί ἰδιοποιεῖται, σφετερίζεται τά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ, καταδικάζει στήν ἔσχατη πτωχεία καί ἐξαθλίωσι τούς συνανθρώπους του, ἐνδυόμενος

πορφύραν καί βύσσον καί εὐφραινόμενος καθ' ἡμέραν λαμπρῶς (Λουκ.ιστ΄ 19).
     Ἔτσι δημιουργεῖ ἀνάμεσα σ'αὐτόν καί τούς  συναθρώπους του, ἀνάμεσα σ' αὐτόν καί τόν Θεόν

μέγα, ἀδιαπέραστον χάσμα, ὥστε νά μήν ὑπάρχῃ καμμιά ἀπολύτως ἐπικοινωνία.

      Οἱ πονηροί καί ἄφρονες αὐτοί Οἰκονόμοι, οἱ κακοί Διαχειριστές δέν κατανοοῦν τό «βραχύ τῆς ζωῆς» καί τή ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων.Δέν καταλαβαίνουν ὅτι εἶναι πάροικοι καί παρεπίδημοι, προσωρινοί διαβάτες, σ'αὐτήν ἐδῶ τήν παροικία, καί ὅτι ἐρχόμενοι στή ζωή δέν φέρνουν τίποτε μαζί τους καί ὅταν πάλιν φεύγουν ἀπό τή ζωή δέν παίρνουν τίποτε μαζί τους(Ἰώβ α΄21):

 «Γυμνός ἐξέρχεται ὁ ἄνθρωπος ἐκ κοιλίας μητρός του καί γυμνός ἐπιστρέφει ἐκεῖ,στή γῆ».

 Δέν θέλουν νά καταλάβουν, οἱ ἄμυαλοι, ὅτι ὅλα εἶναι τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει τίποτε ἀπολύτως δικό του, ἐκτός ἀπό τίς ἁμαρτίες του.

 Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐρωτᾶ: «Τί δέ ἔχεις ὅ οὐκ

ἔλαβες; εἰ δέ καί ἔλαβες, τί καυχᾶσαι ὡς μή λαβών;»(Α΄Κορινθ. δ΄7) Καί ὁ πλοῦτος, ὑλικός καί πνευματικός δέν εἶναι δικός σου, ἄμυαλε. Εἶναι τοῦ Θεοῦ:«Οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τό δῶρον. Οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται»(Ἐφεσ. β΄ 8-9).

 

                             
     Στήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου(Λουκ. ιστ΄ 19--31), ὁ Κύριος μᾶς ἀποκαλύπτει τό οἰκτρόν τέλος τοῦ πλουσίου, πού ἀπέθανε καί ἐτάφη καί εὑρέθη « ἐν τῷ ᾇδῃ , ἐν βασάνοις, ὀδυνώμενος ἐν τῇ φλογί ταύτῃ»( Λουκ. ιστ΄ 23-24)

      Ἀπέθανε καί ὁ πτωχός, ὁ δίκαιος, ὁ ταπεινός, ὁ γεμᾶτος ἀγάπη καί καλοσύνη, ὀ  ἄνθρωπος τῆς ὑπομονῆς, καί κατά τήν κοίμησί του, οἱ Ἄγγελοι παρέλαβαν τήν ψυχή του, καί τήν ἐναπόθεσαν εἰς τόν κόλπο τοῦ Ἀβραάμ, στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ,

ὅπου ἀπολαμβάνει τῶν ἀγαθῶν τοῦ Θεοῦ(Λουκ.ιστ΄22, 25).

      Προσωπικά ἐγώ πιστεύω στήν ἀποκάλυψι τοῦ Θεοῦ καί στή δικαιοκρισία Του. Ὑπάρχουν καί οἱ ἄνθρωποι, πού δέν πιστεύουν. Ἀναλογίσθηκαν ὅμως ποτέ, τί θά συμβῇ ἄν ὅλα αὐτά εἶναι ἀλήθεια; Τό χάσμα εἶναι ἀγεφύρωτο. Καί ὁ πλούσιος ἀπό τόν ᾇδη παρακαλεῖ γιά τή σωτηρία τῶν ἀδελφῶν του:«ἵνα μή καί αὐτοί ἔλθωσιν εἰς τόν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου» (Λουκ. ιστ΄27-28).

 Καί ἡ ἀπόκρισι τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑπόδειξι πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους : «Ἔχουσι Μωϋσέα καί τούς Προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν»(Λουκ. ιστ΄29).

       Ἡ λύσις ὅλων τῶν προβλημάτων καί τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος ἀποκαλύπτεται ἀπό τό Θεό, μέσα στήν Ἁγία Γραφή καί μάλιστα στήν Καινή Διαθήκη. Ὁ Κύριος εὐσπλαγχνίζεται τόν ἄνθρωπον καί τόν χειραγωγεῖ καί τοῦ ὑποδεικνύει τήν καινήν Ἐντολήν, τήν ἐσταυρωμένην ἀγάπην.

Μόνον ἄν ὁ ἄνθρωπος κάνη πρᾶξι τήν Ἀγάπη , θά μετουσιώσῃ αὐτήν ἐδῶ τήν κόλασι, πράγματι σέ παράδεισο, ὅπου τοῦ πλήθους τῶν πιστῶν θἆναι ἡ καρδία καί ἡ ψυχή μία καί δέν θά βρίσκεται κανείς ἀπό αὐτούς ,που νά λέγῃ ὅτι καί τό ἐλάχιστο ἀπό τά ὑπάρχοντά του καί τήν περιουσίαν του ὅτι εἶναι δικό του, ἀλλά εἶναι σ' αὐτούς «ἅπαντα κοινά»(Πραξ. δ΄32).
 Τό μόνο πού μένει καί μᾶς συνοδεύῃ στήν πέραν τοῦ τάφου ζωήν εἶναι ἡ γνήσια ἀγάπη στό Θεό καί στόν πλησίον διά τόν Θεόν.
              Μονάχα ἡ Καλοσύνη,
              ὅλα στόν κόσμο χάνονται,
              Μόνη ἀπομένη Ἐκείνη.

   Καιρός νά κυβερνήσῃ τή ζωή μας ἡ πίστις στό Χριστό, ἡ διά τῆς ἀγάπης ἐνεργουμένη(Γαλ. ε΄6).Ἡ

ἡ δι' ἀγάπης ἐνεργουμένη πίστις , θά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τό  φοβερόν πάθος τῆς πλεονεξίας, ἥτις ἐστίν εἰδωλολατρία (Κολοσ.γ΄5), ὥστε ὅταν ἔλθῃ ὁ Κύριος νά μᾶς εὕρῃ καλούς καί φρονίμους Οἰκονόμους, καλούς Διαχειστάς τῶν ἀγαθῶν του, καί νά μᾶς καταστήσῃ ἐπί πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν Αὐτοῦ

 (Λουκ.ιβ΄42-46).

  

 

 

    

   

 

     

 



Ἄρρηκτος ὁ δεσμός Κράτους καί Ἐκκλησίας.

                Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι
                      ἡ Ψυχή τῆς Ρωμιοσύνης

                         «Ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται, μάλα
                          τ' ἔκλυον αὐτοῦ»(Ὁμ.Ἰλιάς α΄ 218).

                        «οἴδαμεν δέ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ
                         Θεός οὐκ ἀκούει, ἀλλ' ἐάν τις
                         θεοσεβής ᾖ καί τό θέλημα
                         αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει»
                                                            (Ἰωάν. θ΄ 31).

     Ἀπό τά πολύ παλιά χρόνια ὁ Ἑλληνικός Λαός ἦτο ἄρρηκτα ἑνωμένος μέ τό Θεό.Ἔτσι ἔζησε καί
μεγαλούργησε μέ πίστι στό  Θεό καί  ὑπακοή στό Νόμο Του. Ὁ Ὅμηρος ἀναφέρει ὅτι «ὅποιος στούς Θεούς ἔδειξε ὑπακοή, κι' αὐτοί τή δέησί του τήν εἰσήκουσαν».
      Μέ πίστι στό Θεό καί στίς ἠθικές Ἀξίες ἔζησαν οἱ Ἕλληνες καί ἀνέδειξαν τήν ἑλλάδα,
κοιτίδα τοῦ Πολιτισμοῦ,  ἔκτισαν  Παρθενῶνες  καί φώτισαν τήν Οἰκουμένη.
    Ἄρρηκτος ἦταν πάντοτε καί εἶναι  ὁ δεσμός τοῦ Γένους μας
μέ τήν Ἐκκλησία.Αὐτή κράτησε τό Γένος ζωντανό τά τετρακόσια χρόνια τῆς ἐπάρατης δουλείας.Ἡ Ἐκκλησία καθ' ὅλη τή διάρκεια τῆς σκληρῆς σκλαβιᾶς, ἀψηφῶντας κάθε κίνδυνον,
 ἔτρεφε τό Γένος καί τό πότιζε μέ τά νάματα τῆς Πίστεως στό Θεό καί καλλιεργοῦσε  στίς  ψυχές τῶν ὑποδούλων τήν ἀγάπη γιά τήν πατρίδα καί τή Λευτεριά καί τούς βοηθοῦσε νά μή χάσουν τή θρησκευτική καί τήν ἐθνική τους

ταυτότητα .  Τούς προετοίμαζε, γιά τό Μεγάλο Ἀγῶνα.
Ἡ Ἐκκλησία κράτησε ἄσβηστη τή φλόγα καί τή λαχτάρα γιά τή Λευτεριά. Ὥπλισε μέ
θάρρος τούς σκλαβωμένους, καί ἀφοῦ ἔλυωσε τά
καντίλια καί τά Εὐαγγέλια καί τά ἔκανε βόλια γιά τόν        ἀγῶνα, ὡδήγησε  στήν παλιγγενεσία, στήν Ἀνάστασι τοῦ Γένους.
     Ἡ Ἐκκλησία , μέ πρωτοπόρους τούς παπάδες καί τούς καλόγερους, τότε, πού,
              ὅλα τἄσκιαζε ἡ φοβέρα
              καί τά πλάκωνε ἡ σκλαβιά,
σήκωσε τό Λαβαρο τῆς Ἐπαναστάσεως,   βροντοφώναξε  : Ἐλευθερία ἤ Θάνατος
 Παρακινοῦσε  καί  ἐμψύχωνε τούς ἀγωνιστές νά θυσιαστοῦν γιά τήν Πίστι, γιά τήν Πατρίδα, γιά τή Λευτεριά, γιά τά Ἰδανικά τῆς Φυλῆς.
   Μέ τή βοήθεια τῆς Ἐκκλησίας οἱ πρόγονοί μας πολέμησαν ἄχρι θανάτου,
    « Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστι τήν Ἁγία καί γιά τῆς Πατρίδος τήν Ἐλευθερία»,
    γιά νά ζοῦμε ἐμεῖς σήμερα ἐλεύθεροι καί νά χλευάζουν, μερικοί Γραικύλοι, τήν πίστι τῶν Πατέρων μας καί νά προσπαθοῦν  μάλιστα, οἱ ΠηλιοΓούσηδες, οἱ πληρωμένοι  ἄθεοι προδότες, νά ξεριζώσουν
 τήν ψυχή τῆς Ρωμιοσύνης, νά χωρίσουν τό Ἔθνος ἀπό τήν Ἑκκλησία του, ἀπό τήν Πηγή τῆς ζωῆς, νά στερήσουν τά Παιδιά μας ἀπό τό νερό
καί τό Ὀξυγόνο, πού εἶναι γιά μᾶς ὁ Θεός τῶν Πατέρων μας.
 Ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τήν ψυχή τοῦ Ἔθνους, τήν ψυχή τῆς Ρωμιοσύνης, πού μᾶς τρέφει καί μᾶς ποτίζει μέ τά θεῖα νάματα τῆς Πίστεως στό Θεό καί στήν ὑπακοή στόν Πανάγιο Νόμο τῆς  Ἐσταυρωμένης  Ἀγάπης.
     Ξεχνοῦν οἱ ἀνεγκέφαλοι ἄθεοι τήν ἐποποιῒα
τοῦ 1940 ;

     Ποιός ἐνέπνευσε τό Ἔθνος μας, τό Λαό μας  νά ἑνωθῇ σέ μιά ψυχή καί μιά καρδιά, καί μέ τό στόμα τοῦ Πρωθυπουργοῦ τότε, τοῦ Ἰω.
Μεταξᾶ, νά βροντοφωνάξῃ τό ἱστορικό ἐκεῖνο
« ὌΧΙ » στόν ἀντίχριστο Φασισμό ;
   Ἀσφαλῶς  ἡ Ἐκκλησία στάθηκε στό πλευρό τῶν ἀγωνιστῶν καί τούς ἐνέπνευσε μέ Πίστι, ὥστε ἀψηφῶντας τούς κινδύνους νά παλαίψουν καί νά ὐπερασπισθοῦν μέ τό αἷμα τους τήν Πίστι, τήν Λευτεριά καί τήν ἀκεραιότητα τῆς Πατρίδος, ἀλλά καί ὁλοκλήρου τοῦ ἐλευθέρου κόσμου.
    Ποιός  σκέπασε μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ τόν ἀπεγνωσμένον Ἀγῶνα μας ;
     Οἱ πάντες ὁμολογοῦν ὅτι ἡ Παναγία, ἡ Μεγαλόχαρη σκέπαζε μέ τή Χάρι της τό δικαιο Ἀγῶνα τοῦ Γένους μας, ὅπως πάντοτε σέ ὅλη τή διαδρομή τῆς Ρωμιοσύνης στάθηκε  σκέπη πλατυτέρα νεφέλης.
    Ὅλοι οἱ ἀγωνιστές ὁμολογοῦν ὅτι εἶχαν μαζί τους τήν Παναγιά.
       Ἡ Μεγαλόχαρη ἦταν , εἶναι καί θά εἶναι ἠ μοναδική σκέπη καί προστάτις καί βοηθός σέ κάθε δύσκολη στιγμή τῆς ζωῆς τοῦ Γένους μας.

     Ἡ Παναγιά, ὄχι μόνον στό Βυζάντιο, ἀλλά καί σέ ὅλους τούς ἀγῶνες τοῦ Γένους μας ἀπεδείχθη
« ὑπέρμαχος Στρατηγός ». Γιατί ἦταν ἀγῶνες  
δίκαιοι, γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστι τήν Ἁγία καί γιά τῆς Πατρίδος τήν Ἐλευθερίαν.
   Δυστυχῶς σήμερα κάθε γνήσιος Ἕλληνας διαπιστώνει ὅτι ξεθωριάζουν τά Ἰδανικά ,
ξεχνιοῦνται   οἱ Παραδόσεις, ποδοπατοῦνται  οἱ Ἀξίες, εὐτελίζεται ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, καί, ὡς ἄλλοι πίθηκοι, πολλοί  ἄμυαλοι προσπαθοῦν, χωρίς ντροπή, καί μέ «μαϊμουδίσματα», ἀργά καί σταθερά, νά διαλύσουν τά πάντα.
     Νομίζω πώς εἶναι καιρός Θρησκευτικῆς καί ἐθνικῆς περισυλλογῆς.
     Εἶναι ἀνάγκη, πρίν νά εἶναι ἀργά,
 ὅλοι οἱ γνήσιοι Ἕλληνες
          νά ξυπνήσουμε,
          νά ἔλθουμε σέ περισυλλογή
          καί αὐτοεξέτασι 
          καί νά περισώσουμε 
ὅτι εἶναι δυνατόν νά περισωθῇ.
      Νά ἐπανακτήσουμε τήν ἐθνική καί τή θρησκευτική μας ταυτότητα, ὅσοι τήν ἔχουμε χάσει.
      Ἡ Παναγιά ἡ Μεγαλόχαρη σκεπάζει μέ τή Χάρι της τό Γένος μας  καί κάθε πιστό. Σάν στοργική Μητέρα εἶναι κοντά μας. Καί πικραίνεται, ὅταν ξεφεύγουμε ἀπό τό δρόμο τῆς ζωῆς.Πικραίνεται, ὅταν μέ τή ζωή καί τά ἔργα μας, προσβάλλουμε τά Ἰδανικά μας  καί τίς Παραδόσεις μας καί γυρίζουμε στή λάσπη, στίς τρῶγλες καί στά σπήλαια.
     Πικραίνεται, ὅταν διαπιστώνει ὅτι δέν ἔχουμε θερμή πίστι καί ὑπακοή στόν Νόμο τοῦ Θεοῦ.
     Πικραίνεται, ὅταν βλέπει ὅτι παραμελοῦμε τήν ἀποστολή, πού μᾶς ἀνέθεσε ὁ Κύριος , νά διδάσκουμε, δηλαδή, στόν κόσμο τήν Ἀλήθεια, τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης ,τῆς εἰρήνης καί τῆς Δικαιοσύνης Του.
    Πικραίνεται τόσον, ὥστε « νά δακρύζουν ἀκόμη καί οἱ Εἰκόνες της».
      Εἴθε ἡ Μεγαλόχαρη,ὅπως πάντοτε, ἕτσι καί τώρα νά μᾶς σκεπάζῃ μέ τή Χάρι της καί νά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό ὅλους ἐκείνους ,πού, μέ λύσσα,  ἐπιβουλεύονται τήν Πίστι καί τήν Πατρίδα μας.
      Εἴθε ἡ Μεγαλόχαρη, νά μᾶς ἐνισχύῃ, ὥστε νά
φυλᾶμε βαθειά μέσα στήν καρδιά μας τούς θησαυρούς, πού μᾶς χάρισεν ὁ Θεός, καί νά τούς προβάλλουμε  σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο.
     Εἴθε ἡ Μεγαλόχαρη, νά μᾶς σκεπάζῃ, καί νά μᾶς ὁδηγῇ στό δρόμο τῆς Ζωῆς, ὥστε μέ τά λόγια καί μέ τά ἔργα μας,  σέ αὐτόν τόν κόσμο, πού
« ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται», νά προβάλλουμε  τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία.

     


                  


 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΤΡΟΜΕΡΗ Η «ΣΤΗΜΕΝΗ» ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ.

        Μᾶς τρομάζει σήμερα ἡ Πνευματική,ἡ  

        μεταφυσική καί Θρησκευτική Κρίσις.

 

   Εἶν' ἀλήθεια ὅτι  στίς μέρες μας ἡ ζωή ἐμφανίζει συμπτώματα παρακμῆς.Φαίνεται σάν νά στέρεψαν οἱ Πηγές, στέρεψαν τά πνευματικά ἀποθέματα καί οἱ ψυχικές δυνάμεις τοῦ πολιτιστικοῦ Ὀργανισμοῦ του παρελθόντος.

             «Ἐπλήθυνεν ἡ ἀνομία.

               Ἐψύγει ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν(Ματθ. κδ΄ 12).

               Πετρῶσανε οἱ καρδιές.

               Οἱ ἄνθρωποι ἀποστρέφουν

               τό βλέμμα τους ἀπό τό ἀπόλυτον

               καί τό αἰώνιον καί στρέφουν τήν

               ψυχή τους πρός τό παροδικόν καί

               τό πεπερασμένον. Ἀλλοίμονον !

               Μέ τήν ἀποστροφήν αὐτήν

               στά «σκιᾶς ἀσθενέστερα

               καί στά ὀνείρων ἀπατηλότερα»

               χάσαμε τήν ψυχή μας...

               χάσαμε τόν καθαγιασμό !

     Ἡ κρίσις τῆς ἐποχῆς μας ἔχει βαθειές ρίζες.

Εἶναι κρίσις ὁλοκλήρου τοῦ πνευματικοῦ βίου.

Εἶναι ὁλοφάνερη ἡ κρίσις τῆς Ἐπιστήμης τοῦ Πνεύματος, ἀλλά καί τῆς Ἐπιστήμης τῆς Φύσεως.

   Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τήν Πηγή τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν Ἕνα καί Μόνον ἀληθινόν Θεόν, ἡ ἅρνησις, ὁ

Μηδενισμός, ὁ Ὑλισμός, ὁ Πανσεξουαλισμός 

ὁδηγοῦν τήν ἀνθρωπότητα, μέ μαθηματικήν

ἀκρίβεια, στήν αὐτοκαταστροφή της.

   Πολλοί ἄνθρωποι, σήμερα καί σέ παγκόσμια κλίμακα, ἀρνοῦνται τόν ἀληθινόν Θεόν καί λατρεύουν τό Βόρβορο, τό Μαμωνά,τό Χρῆμα.

   Καί δυστυχῶς ἡ ἀρρώστια αὐτή βρίσκεται καί πρό τῶν Πυλῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, καί στήν ἔνδοξη Πατρίδα μας. Καί σ' αὐτό συντελοῦν καί οἱ λύκοι  οἱ προβατόσχημοι, «οἱ παρείσακτοι ψευδάδελφοι»

(Γαλάτ.β΄4),Ψευδοδιδάσκαλοι,ψευδοκουλτουριάρηδες, μικρόνοες, δόλιοι, ἐσωτερικοί ἔχθροί, πού, δολίως καί συστηματικά ροκανίζουν τά θεμέλια τῆς Ρωμιοσύνης, «ἀντί πινακίου φακῆς»ἤ «ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων».

 

    Εἷναι καιρός νά ἐπιστρέψουμε στήν Πηγή τῆς ζωῆς καί, πρίν νά εἶναι ἀργά, νά θεμελιώσουμε τήν ψυχή καί τή ζωή μας «ἐπί τήν πέτραν, ἠ δέ πέτρα ἦν ὁ Χριστός»(Α΄Κορινθ. ι΄4).«Θεμέλιον γάρ ἄλλον οὐδείς δύναται θεῖναι παρά τόν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός»(Α΄Κορινθ. γ΄11).

    Εἶναι καιρός νά ρυθμίσῃ τήν ψυχή καί ζωή μας καί τή ζωή τοῦ Ἔθνους μας,τό Εὐαγγέλιον τῆς

Ἀγάπης, τῆς Εἰρήνης καί τῆς Δικαιοσύνης, πού ἀνοίγει σέ ὅλους μας τίς Πύλες τοῦ Οὐρανοῦ.

   Ἀρκετά βασάνισε τήν Ἀνθρωπότητα ἡ Ἄρνησις  καί ὀ Μηδενισμός.Ὅπου ἐπεκράτησαν ἐπέφεραν τή διάλυσι, τόν ἐξευτελισμό καί τήν ἐξαφάνισι.

   Ὁ δρόμος τῆς Ἀρνήσεως ἔγινε ὀχετός γεμᾶτος

ρυπαρότητες, ἀπορρίματα, σκουπίδια Ἀφροσύνης.

Μέσα στίς ψυχές τῶν ἀρνητῶν φωλιάζει ὁ Ὄφις,

κι' ὁ κόσμος σπαράσσεται ἀπό μίση καί πάθη, παντοῦ οἰμογές, θρῆνος καί κλαυθμός καί ὀδυρμός πολύς,καί οἱ Νεοβαβυλώνιοι, οἱ ἐραστές

 

 

τῆς Παγκοσμιοποιήσεως ,μεθοῦν μέ τό αἷμα τῶν Ἁγιων.

     Ἄν ἕνας ἄνθρωπος τραυματισθῆ   καί  πέσῃ στό δρόμο ἑτοιμοθάνατος, ὁ ἄλλος θά τόν δρασκελίσῃ  καί θά συνεχίσῃ τό δρόμο του. Ἤ ἄν σκύψῃ, θά σκύψῃ γιά νά τόν λῃστέψῃ, γιά νά τοῦ ἁρπάξῃ τήν καδένα μέ τό σταυρό καί τό ρολόϊ του.  Σ'  αὐτήν τήν ἀθλιότητα μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Ἄρνησις.Κι' αὐτά συμβαίνουν διότι λείπει ἀπό τή ζωή μας ἡ Πίστις στό Θεό, ἡ διά τῆς ἀγάπης ἐνεργουμένη(Γαλάτ. ε΄ 6).

     Μόνο ἡ γνήσια ἀγάπη δέν χωρίζει, ἑνώνει,

θεραπεύει καί οἰκοδομεῖ. Ἀντίθετα ἡ Ἄρνησις ἀποξενώνει καί ὁδηγεῖ στήν παγωνιά τῆς ἐρημιᾶς,

«ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ»(Ψαλμ.62,2).

    Ὁ Μηδενισμός εἶναι ἀνεμοστρόβιλος, εἶναι τσουναμί ἀπανθρωπιᾶς, πού ξεσπᾶ καί σαρώνει  καί καταστρέφει γύρω του τά πάντα.

 Μόνον ὁ Ἑλληνικός Πολιτισμός καί ἡ Ὀρθοδοξία

οἰκοδομοῦν, φέρουν  κοντά τούς ἀνθρώπους τόσον, ὥστε νά μποροῦν νά κοιτάζωνται στά μάτια καί νά συνομιλοῦν μέ ἀνυπόκριτη ἀγάπη.

  Ἡ Βεδάντα καί οἱ Ουπανισάδες(Οἰ διδασκαλίες τῶν Δασῶν) καλλιεργοῦν στήν ψυχή τῶν πιστῶν  τόν ἄκρατο Ἑγωϊσμό.

   Τό Κοράνιο ἐξωθεῖ τούς πιστούς στόν Πόλεμο καί τό τέλειον Μῖσος,μέ τήν προσταγή(Κορ.κεφ.β΄187):

 «κολυμπῆστε στό αἷμα τῶν ἐχθρῶν σας...».

Ὁ Χριστιανισμός χάρισε στήν ἀνθρωπότητα τήν ὑπέρτατη Ἀξία τῆς Ἀγάπης  μέχρι Σταυροῦ καί Θανάτου καί μᾶς ἀποκάλυψε ὅτι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ»(Α΄Ἰωάν.δ΄16).