ΔΕΙΝΟΝ Η ΑΜΑΡΤΙΑ

        «Τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας Θάνατος»
                                                                                                                      ( Ρωμ. στ΄ 23).
  

    1.-   «Ἡ  ἁμαρτία ἐστίν  ἡ ἀνομία»(Α΄ Ἰωάν. γ΄ 4). Κάθε ἐλεύθερη παράβασις, κάθε παρακοή στό Νόμο τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἁμαρτία. Εἶναι ἐκτροχιασμός, παραστράτημα, πού διαταράσσει τήν ὑπάρχουσαν ἠθικήν τάξιν. Ἁμαρτία εἶναι ἡ κατάχρησι, πού κάνει ὁ ἄνθρωπος στήν ἐλευθερία του.Ἡ ἁμαρτία  ἔχει αἰτία τοῦ ἀνθρώπου τή θέλησι.

       «Ὁ καθένας πειράζεται, ὅταν παρασύρεται καί δελεάζεται ἀπό τή δική του ἐπιθυμία. Ἔπειτα ἡ ἐπιθυμία, ὅταν συλλάβῃ, γεννᾷ  τήν ἁμαρτία, ἡ δέ ἁμαρτία,  ὅταν  ὡριμάσῃ, γεννᾷ τόν θάνατο» (Ἰάκ. α΄14-15).

         «Οὐκ ἔστιν ἐχθρός ἔξωθεν, ἄνθρωπε, καταγωνιζόμενος, ἀλλά βλάστημα κακόν αὐτοπροαιρέτως αὐξάνον ἀπό σοῦ»(Κυρίλλου Ἱεροσολ. Κατήχ. Β΄ β).

  2.- Ἀρχηγός τοῦ Κακοῦ καί τῆς ἁμαρτίας εἶναι ὁ Διάβολος, πού ἦταν Ἀρχάγγελος, ὁ Ἑωσφόρος. Γέννησε μέσα του ἐλεύθερα τό Κακόν,  ἐξ  αἰτίας τῆς ὑπεροψίας του, στερεώθηκε, μέ τή θέλησί του,  στό Κακόν καί δέν μετενόησε  καί ἔγινε Σατανᾶς, πού σημαίνει ἐχθρός, ἀντικείμενος τῷ Θεῷ, διότι  ἀντίκειται στό πανάγιον ἔργο τοῦ Θεοῦ. Λέγεται διάβολος, διότι διαβάλλει τόν Θεόν στόν ἄνθρωπον(Γενέσ. γ΄ 1-5), καί τόν ἄνθρωπον στόν Θεόν (Ἰώβ α΄ 9-12). Ἔχει σκοπό νά ὑποβάλλῃ καί νά παρακινήσῃ τόν ἄνθρωπον στό Κακόν, τήν ἁμαρτία, «ὅτι ἀπ' ἀρχῆς ὁ διάβολος ἁμαρτάνει»(Α΄ Ἰωάν. γ΄ 8).

 

   3.-Ὁ Διάβολος φθονεῖ τόν ἄνθρωπον, ὡς κορωνίδα τῆς δημιουργίας, διά τήν τιμήν, που ἔλαβεν ἀπό τόν Θεόν, τιμήν καί δόξαν, πού ἔχασε ὁ ἴδιος διά τῆς ὑπεροψίας. Φθονεῖ καί πολεμεῖ μέ λυσσώδη μανίαν τόν ἄνθρωπον καί ἀντιστρατεύεται στή Θεία Βουλή. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος λέγει ὅτι « ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος, ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ»(Α΄Πέτρ. ε΄ 8).

       Καί εἶναι ἀνάγκη νά προσέχουμε πολύ, γιατί ὑπάρχει κίνδυνος νά μᾶς παρασύρῃ στό Κακό, νά μᾶς ἐξαπατήσῃ, «καί οὐ θαυμαστόν· αὐτός γάρ ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται (μεταμφιέζεται), εἰς ἄγγελον φωτός» (Β΄Κορινθ. ια΄ 14)

 

                                            (Γενέσ.γ΄ 1-7)

 

       4.- Ὁ Κύριος, μέ τή Σταυρική Του Θυσία καί τήν Ἀνάστασί Του ἀπογύμνωσε τό Διάβολο ἀπό κάθε δύναμι καί ἐξουσία καί  ἔδωκε εἰς τούς Πιστούς Μαθητάς Του «τήν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καί οὐδέν αὐτούς οὐ μή ἀδικήσῃ»(Λουκ. ι΄ 19). Τώρα ὁ Σατανᾶς εἶναι ἀδύναμος. Δέν μπορεῖ νά μᾶς βλάψῃ, διότι «μείζων ἐστίν ὁ ἐν ἡμῖν ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ἰωάν. δ΄4).

      Βέβαια ὁ Σατανᾶς, χωρίς τή δική μας συγκατάθεσι, δέν μπορεῖ νά μᾶς βλάψη. Δέν ἔχει τή δύναμι νά μᾶς πειράξῃ. Καί ὅμως, ὄχι ἁπλῶς μᾶς πειράζει, ἀλλά  στήν κυριολεξία μᾶς βασανίζει.

      Ποῦ ὀφείλεται, πῶς συμβαίνει αὐτό; Εἶναι ἁπλό. Τοῦ δίνουμε ἐμεῖς τήν ἄδεια. Δέν προσέχουμε τίς θυρίδες, δι' ὧν εἰσέρχεται στήν ψυχή καί τή ζωή μας ὁ θάνατος (παρβλ. Ἱερεμ. θ΄ 21). Δέν προσέχουμε, δέν προσευχόμαστε, δέν μελετᾶμε τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ. Δέν προσπαθοῦμε νά τηρήσουμε τίς Ἐντολές Του. Δέν κάνουμε πνευματικές ἀσκήσεις, γιά νά μπορέσουμε νά προσαρμοστοῦμε καί νά ρυθμίσουμε τή ζωή μας σύμφωνα μέ τίς αἰώνιες  καί ἀναλλοίωτες  Ἀλήθειες. Κι' ἔτσι στήν πάλη μας, μέ τόν κακό μας ἑαυτό, μέ τόν κόσμο καί τόν Διάβολο, στήν πάλη μας νά διακρίνουμε καί νά διαλέξουμε τό Καλόν, τίς πιό πολλές φορές, κερδίζει ὁ κακός μας ἑαυτός. «Οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ' ὅ οὐ θέλω κακόν τοῦτο πράσσω» (Ρωμ.ζ΄ 19).

 5.- Κυριαρχοῦν στό βίο μας οἱ κακίες καί τά πάθη μας, μέ τήν κατάχρησι τῆς ἐλευθερίας μας, καί ἔτσι, μέ αὐτόν τόν τρόπο, ἀνοίγουμε τήν ψυχή μας στό Διάβολο. Τοῦ ἐπιτρέπουμε τήν εἴσοδο στή ζωή  μας, τοῦ δίνουμε τήν ἄδεια νά μᾶς κυβερνᾷ καί γινόμαστε παιγνίδια στά χέρια του. Διώχνει μέσ' ἀπό τήν ψυχή μας τήν ἀγάπη.

Παρακινεῖ τόν ἕνα νά διαπράξῃ μιά ἁμαρτία,  συμβουλεύει τόν ἄλλον νά τήν δημοσιεύσῃ, παροτρύνει τόν τρίτο νά τήν διαβάσῃ, συνεργεῖ στόν τέταρτο νά κατακρίνῃ καί νά καταδικάσῃ τόν ἁμαρτωλό καί ἔτσι μᾶς περιφέρει ὅλους σέ ἕνα φαῦλο, διαβολικό κύκλο (Teufelskreis).
        
             Ὁ Θεός θέλει νά γίνουμε θεοί. Δέν μᾶς ἐξαναγκάζει. Μᾶς ἀφήνει ἐλεύθερους νά διακρίνουμε  ἀνάμεσα στό Καλό  καί τό Κακό καί νά διαλέξουμε ἐλεύθερα καί ἀβίαστα ὅ,τι θέλουμε.Μᾶς προτρέπει στό Καλό, στήν Ἀγάπη.Καί «πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν»(Ρωμ. η΄ 28). Ἡ ὑπακοή στίς Ἐντολές τοῦ Θεοῦ, μᾶς ἑνώνει μέ τό Θεό καί μεταξύ μας. Ἡ παρακοή μᾶς χωρίζει.

       
           Ὁ Σατανᾶς ἀντιστρατεύεται στό ἔργο τοῦ Θεοῦ καί μᾶς πολεμεῖ. Παρασύρει τόν ἕναν στόν Ἐγωϊσμό, τόν ἄλλον στήν πλάνη, τόν  ἄλλον στήν Αἵρεσι καί ὅλους μαζί μᾶς βάζει νά τρωγώμαστε μεταξύ μας καί μᾶς ὁδηγεῖ «κατά τοῦ κρημνοῦ εἰς τήν λίμνην πρός ἀποπνιγμόν» (Λουκ.η΄33). Μᾶς ὑποβάλλει στήν ἰδέα ὅτι δέν ὑπάρχει, ὥστε νά μήν προσέχουμε καί  μᾶς στήνει παγίδες. Χρησιμοποιεῖ βέβαια ἀνθρώπους καί δαίμονες στό σκοτεινό καί καταστρεπτικό του ἔργο. Διότι, εἶναι εὔκολο νά καταλάβῃ κανείς, ὅτι ὁ Σατανᾶς δέν εἰσῆλθε μόνον στή ψυχή τοῦ Ἰούδα, εἰσέρχεται σέ πολλούς, πού κυριεύονται ἀπό τά βρωμερά ἀνθρώπινα πάθη.

      Προσπαθεῖ καί πλειστάκις κατορθώνει νά ἐπιφέρῃ ἔτσι  σύγχυσι (confusio), στήν ψυχή, τόν νοῦ καί τήν καρδιά μας, σύγχυσι στή σκέψι, σύγχυσι στήν Οἰκογένεια, σύγχυσι σέ ὁλόκληρη τήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, πού ὑποτάσονται στό Σατανᾶ. Ζοῦμε δυστυχῶς σέ ἕνα Σατανοκρατούμενο κόσμο.

      Σύγχυσι καί ἀσυνεννοησία, πού ὁδηγεῖ τούς  ἀνθρώπους, σέ παγκόσμια κλίμακα,  στήν αἰώνια Ὀδύνη. Φθάνουμε στήν ἔσχατη ἐξαθλίωσι.  Καί τό χειρότερο  ἀρνούμαστε τόν ἀληθινόν Θεόν καί  λατρεύουμε τό Βόρβορο, τό Χρῆμα, τό Σατανᾶ. Καί δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, ὅτι σήμερα στήν πρᾶξι, πολλοί ἄνθρωποι κυριεύονται ἀπό τό Σατανισμό. Ἐνδεικτικό παράδειγμα ἀναφέρω αὐτούς, πού σήμερα κυβερνοῦν τόν κόσμο καί ἐκ τῶν πραγματων (de facto), ἀπό τά ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητος, πού διαπράττουν, περίτρανα ἀποδεικνύεται ὅτι ἔχουν τό Διάβολο μέσα τους.

 



 





                 «Ἄν τούς φτύσῃς, χαμογελοῦν καί λέν'

             πώς ψυχαλίζει».

 

        Ὁ Σατανισμός ὑψώθηκε σέ Θεότητα καί λατρεύεται. Καί δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι, πού μέ πολλούς καί διάφορους τρόπους, λατρεύουν τό Σατανᾶ καί κτίζουν μέσα τους καί γύρω τους Βωμούς καί Ναούς.
       Σατανισμός δέν εἶναι ἡ Μασωνία, μέ τίς ἀπόκρυφες τελετές καί τίς συγκεχυμένες κάι ἀκατανόητες διδασκαλίες της ;
        Σατανισμός δέν εἶναι ἡ Αἵρεσις τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, μέ τά τόσα ψεύδη καί τούς μύθους καί μέ τό φανατισμό στίς πολυπληθεῖς διεστραμμένες διδαχές τους ;
         Σατανισμός δέν εἶναι ὁ Πνευματισμός, μέ τίς ξεπερασμένες διδασκαλίες του περί μετενσαρκώσεως, περί ἐξιλεώσεως τῶν ἀμετανοήτων ἁμαρτωλῶν καί αὐτῶν ἀκόμη τῶν δαιμόνων, περί ἐπικοινωνίας διά νεκρομάντεων, μεσαζόντων, τῶν mediums, μέ τίς ψυχές  τῶν τεθνεώτων, μέ τίς ψυχές δήθεν ἁγίων, ἀγγέλων κλπ., πού ἀποκαλύπτουν ἄγνωστες ἀλήθειες, σκέψεις καί γνῶμες, γιά τή λύσι τῶν προβλημάτων τῶν ζωντανῶν, πρᾶγμα ἀδύνατον καί ἀνεπίτρεπτον ἀπό τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ ; (παρβλ. Δευτερ.ιη΄10-14.Ἡσ. η΄ 19. Πραξ.ιστ΄ 16-18 κ.ἄ.).
       Σατανισμός δέν εἶναι καί ἡ σημερινή Παγκοσμιοποίησις, πού ἀποβλέπει στόν ἀφανισμό τῶν μικρῶν Ἐθνῶν καί Λαῶν καί κυρίως στόν ἀφανισμό τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας;
       Ναί. Σατανισμός, Σατανοπληξία εἶναι οἱ παραχαράξεις, οἱ διαστρεβλώσεις, πού κάνουν στό Νόμο τοῦ Θεοῦ, ὁ Σιωνισμός, ὁ Παπισμός, ὁ Μασωνισμός, ὁ Πνευματισμός, ὁ Χιλιασμός, ὁ Κομμουνισμός, ὁ Καπιταλισμός καί πολλές ἄλλες σατανικές Αἱρέσεις, πού, μέ ἔνδυμα προβάτου, λύκοι βαρεῖς, ἐπιδιώκουν νά ὑποκαταστήσουν τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Διδασκαλία καί νά ὁδηγήσουν τό Λαό τοῦ Θεοῦ, στόν ἀφανισμό, στόν αἰώνιο θάνατο.
        « Οἱ γάρ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματίζονται εἰς Ἀποστόλους Χριστοῦ... ὡς διάκονοι Δικαιοσύνης, ὧν τό τέλος ἔσται κατά τά ἔργα αὐτῶν» (Β΄Κορινθ. ια΄13-15).
        Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε τόν ξεριζωμό τῶν Ἀρμενίων, τόν ξεριζωμό τῶν Ποντίων καί ὅλων τῶν Ἑλλήνων τῆς Μ. Ἀσίας, τό χαλασμό στή Σερβία, τόν Ἀττίλα πρόσφατα στήν Κύπρο καί σήμερα τόν ξεριζωμό στή Συρία .Τί κρύβεται πίσω ἀπό αὐτά τά, κατά καιρούς, ἀποτροπιαστικά ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητος;
 Δικαιολογοῦνται ἡ Ὀδύνη καί ὁ Πόνος καί  τό ἀδικοχυμένο αἷμα ἀθῴων συνανθρώπων μας, γιά τήν ἁρπαγή τοῦ ὀρυκτοῦ πλούτου τῆς Χώρας τους ; Πῶς μποροῦν νά δικαιολογήσουν τήν Ἀδικία, καί τήν Ντροπή; Πῶς  θά μπορέσουν νά σταθοῦν αὐτοί  οἱ Ληστές μέ τό λευκό κολλαρο, μπροστά στό Δικαιοκρίτη;
      Πῶς θά μπορέσουν νά δικαιολόγήσουν τήν ὕβριν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καί τίς ἀπερίγραπτες  εἰκόνες τῆς Ντροπῆς ;
          

 

      

 

      

          Χιλιάδες μικρά Παιδιά θαλασσοπνίγονται ἤ κοιμοῦνται στίς λάσπες, κι'  ἄλλες ἐκατοντάδες χιλιάδες ἐξαφανίζονται στά σκλαβοπάζαρα , στά ὁποῖα οἱ αἰσχροκερδεῖς τά ἐκδίδουν στήν πορνεία. Καί Χιλιάδες  ἄλλα βρίσκονται στά χέρια τῆς Μαφίας ἐμπορίας παιδικῶν ὀργάνων: Ἀνθρωποθυσίες στό Βωμό τοῦ Χρήματος!...
      Ἴσως θεωρηθῆ τρελό, μά νομίζω πώς, γιά ὅσα συμβαίνουν στόν κόσμο, φταίω ἐγώ. Νομίζω πώς δέν φθάνει ἡ προσευχή μου στό Θεό. Καί πιστεύω ἀπόλυτα πώς μόνον ὁ Θεός μπορεῖ νά μᾶς σώση ἀπό τό βοῦρκο, μέσα στόν ὁποῖον ἔχουμε ἐμπαγῆ.
     Πολλές φορές ἀναρωτιέμαι σέ τί φταίξανε αὐτά τά ἄχαρα προσφυγόπουλα; Παντοῦ ἀκούγονται στοναχές, κραυγές πόνου  καί ἀπόγνωσης. Συνάνθρωποί μας πεθαίνουν στούς δρόμους...Καί πολλοί ἀπό μᾶς μένουμε ἀσυγκίνητοι, ἀνάλγητοι, ἁπλοί θεατές...
     Πόση Προσευχή κι' ἁγάπη, ἀλήθεια, χρειάζεται γιά ὅλους μας καί πιό θερμή γιά ὅλους αὐτούς, πού μένουν στερεωμένοι στά πάθη καί στίς κακίες, στήν πλάνη καί τήν αἵρεσι, στήν αἰσχροκέρδεια, στήν ἐκμετάλευσι τῶν ἀδυνάτων συνανθρώπων μας, χωρίς ντροπή καί χωρίς μετάνοια!...
    Πόσα δάκρυα καί ἀγρυπνίες χρειάζονται καί πόσες προσπάθειες!
   
  Ὅλοι εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ.  Καί οἱ παραστρατημένοι ἀδελφοί μας, αὐτοί, πού ξέφυγαν ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν ἀλήθεια, καί παραμένουν ἀμετανόητοι.Κι'αὐτοί παιδιά τοῦ Θεοῦ εἶναι . Κι' ἐμεῖς, ἐν πολλοῖς, ὁμοιοπαθεῖς μέ αὐτούς, τί κάνουμε ,γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας; Καί γιά τή σωτηρία  ὅλων αὐτῶν τῶν παραστρατημένων ἀδελφῶν«ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανεν»(Ρωμ.ε΄ 8);

     Σώζονται οἱ ψυχές, μέ κρίσεις καί κατακρίσεις, μέ τούς θυμούς καί τούς ἀφορισμούς καί τίς κατάρες ;...

      Ἤ μήπως πρέπει νά πλησιάσουμε καί νά σκύψουμε πάνω στίς ψυχές αὐτές, ὅπως ὁ καλός Σαμαρείτης, ἐπλησίασε τόν περιπεσόντα εἰς τούς ληστάς-δαίμονας ; Τί φοβόμαστε ;
     «Ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον»(Α΄ Ἰωάν. δ΄ 18).
      Ἐξ ἄλλου ἡ ὀρθόδοξος Πίστις, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δέν ἔχει τίποτε νά φοβηθῇ ἀπό κανέναν, διότι «καί πύλαι ᾌδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς»(Ματθ.ιστ΄18).
        Εἶναι «σκληρόν (τό) πρός κέντρα λακτίζειν»(Πραξ.κστ΄14).
Ἐν πάσῃ περιπτώσει «ὁ ἀναμάρτητος ἡμῶν πρῶτος τόν λίθον
 ἐπ' αὐτούς βαλέτω» (Ἰωάν. η΄8).
        6.-«Οὐδείς καθαρός ἀπό ῥύπου, ἐάν καί μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπί τῆς γῆς»(Ἰώβ ιδ΄ 4).
         Ποιός ἀπό μᾶς εἶναι ἀλάθητος ; Ποιός εἶναι ἀναμάρτητος;
«Οὐδείς ἐπί γῆς ἀναμάρτητος, παρά μονάχα ἕνας, ὁ Κύριός μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός», «ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ»(Ἡσ. 53, 9. Α΄Πέτρ. β΄ 22), πού ἔγινε ἄνθρωπος, γιά τή σωτηρία μας,«ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ»(Α΄Πέτρ. β΄21), καί εἶναι ὁ μόνος, πού μπορεῖ νά πῇ τό·
            «Τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περί ἁμαρτίας;»(Ἰωάν. η΄46).
          Ὅλοι ἐμεῖς , ποιός λίγο, ποιός πολύ, κάνουμε λάθη, ἁμαρτίες ἑκούσιες ἤ ἀκούσιες. Νύκτα καί μέρα, μέ τή σκέψι, μέ τό λόγο , μέ  τήν ἐπιθυμία,  καί μέ τά ἔργα μας, ξεφεύγουμε ἀπό τό σωστό, ἀπό τό δίκαιο καί ἀπό τήν ἀγάπη. Ξεφεύγουμε ἀπό τά Ἴχνη πού χάραξεν ὁ Χριστός, μέ τό πανάγιον Αἷμα Του.
     «Ἐάν ποῦμε ὅτι δέν ἔχουμε ἁμαρτία πλανῶμεν τόν ἑαυτόν μας καί ἡ ἀλήθεια δέν εἶναι μέσα  μας» (Α΄  Ἰωάν. α΄ 8), «πολλά γάρ πταίομεν ἅπαντες»(Ἰακ. γ΄ 2).«Οὐκ ἔστι δίκαιος οὐδέ εἷς, οὐκ ἔστιν ὁ συνιῶν, οὐκ ἔστιν ὁ ἐκζητῶν τόν Θεόν. Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν· οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός»
(Ρωμ.γ΄ 10-12. Ψαλμ. ιγ΄ 3. νβ΄ 3). 
      Καί «τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. στ΄23).
         Ὅλοι οἰ ἄνθρωποι, ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότης, δυστυχῶς παραπαίουμε ἐξ αἰτίας τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπό τήν Πηγή της ζωῆς, ἀπό τόν ἕνα καί μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ἀπό τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Βυθιζόμαστε στό Βόρβορο, στή λάσπη. 
                 
           Μετουσιώνουμε τόν Παράδεισο σέ χοιροστάσι.
   
 Σ' αὐτό τό φοβερό ἀποτέλεσμα μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ἁμαρτία, στόν πρόσκαιρο καί τόν αἰώνιον θάνατο. Θανατηφόρα ἀσθένεια, δηλητήριο, πού νεκρώνει τόν νοῦν, θηρίον, πού κατατρώγει τήν καρδιά, φωτιά, πού κατακαίει τήν ψυχή, εἶναι ἡ ἁμαρτία.
    «Δεινόν ἡ ἁμαρτία καί νόσος χαλεπωτάτη τῆς ψυχῆς ἡ παρανομία» (Κυρίλλου Ἱεροσολ. Κατήχ.Β΄α΄). Εἶναι μαγνήτης τοῦ Διαβόλου ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία ὅταν ὡριμάσῃ γεννᾷ τόν Θάνατον. Ὁ καθένας μας γνωρίζει πολύ καλά τά ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας,  ἀπό  προσωπική του πεῖρα, γιατί ὅλοι ὑποφέρουμε εἴτε ἀπό τίς δικές μας ἁμαρτίες εἴτε ἀπό τίς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων. Εἴμαστε δοῦλοι μέ τή θέλησί μας, διότι « πᾶς ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας»(Ἰωάν. η΄ 34).
    
      Κάνουμε τή ζωή μας, στή γῆ, μαρτυρική, καί στό κάθε μας βῆμα σωρεύουμε συμφορές. Σ' αὐτή τήν κατάντια, σ'αὐτή τήν ἐξαθλίωσι μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ἄρνησις τοῦ Θεοῦ, ἡ Παρακοή, ἡ ἀθέτησις τῶν Ἐντολων τῆς Ἀγάπης Του, ἡ ἁμαρτία.

7.- Εἶναι φοβερό κακό ἡ ἁμαρτία, ἀλλά δέν εἶναι ἀθεράπευτο.
           Μᾶς ἀποφέρει τό θάνατο, ἀλλά μποροῦμε νά τόν ἀποφύγουμε. Τί λοιπόν πρέπει νά κάνουμε ; Εἶναι ἁπλό, Ἀπόφασις χρειάζεται.
            Εἶναι καιρός νά  μετανοήσουμε εἰλικρινά καί ἔμπρακτα, καί νά ἐπιστρέψουμε κοντά στό Θεό. Νά θεραπεύσουμε μέ τή Χάρι Του τήν προβληματική μας συμπεριφορά. Νά παρακαλέσουμε τόν Φιλάνθρωπο, νά καθαρίσῃ τή λάσπη ἀπό τήν ψυχή μας.
       Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ καί μᾶς βεβαιώνει ὅτι μᾶς δέχεται καί μᾶς συγχωρεῖ. Ἀρκεῖ νά μετανοήσουμε εἰλικρινά καί νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του.Τό Εὐαγγέλιον ὁλόκληρο εἶναι ἡ πρόσκλησις τῆς ἀγάπης Του. «Ἐπιστράφητε πρός με, καί ἐπιστραφήσομαι πρός ἡμᾶς» (Ζαχαρ. α΄3).
         «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες  καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια΄28).
        Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι «τό ἁμαρτάνειν ἀνθρώπινον, τό ἐμμένειν ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ σατανικόν καί τό ἐξομολογεῖσθαι θεῖον». Καί ὁ ἱερός Γρηγόριος λέγει ὅτι «Οὐ φοβερόν τό πεσεῖν, ἀλλά τό κεῖσθαι». Φοβερή εἶναι ἡ ἀμετανοησία, ὁ Σατανισμός.
        Ὁ Θεός  ζητεῖ τή διόρθωσί μας. Καί μᾶς καλεῖ κοντά Του: «Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε,  ἀφέλετε τάς πονηρίας ἀπό τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπό τῶν πονηριῶν ὑμῶν, μάθετε καλόν ποιεῖν, ἐκζητήσατε κρίσιν, ῥύσασθε ἀδικούμενον, κρίνατε ὀρφανῷ καί δικαιώσατε χήραν· καί δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος» ( Ἡσ. α΄16ἑξ.).
    Συγχωρεῖ ὁ Θεός τίς ἁμαρτίες μας καί μᾶς δέχεται κοντά Του εἰλικρινά μετανοιωμένους. Καί «γίνεται μεγάλη χαρά στόν οὐρανό ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι»( Λουκ.  10).
               Ὁ Χριστός μᾶς περιμένει νά γυρίσουμε
            κοντά Του, ὑψωμένος στό Σταυρό,
            ἄνοιξε τήν ἀγκαλιά Του, γιά τόν κάθε
            ἁμαρτωλό. Κι'ἄν πήραμε λάθος δρόμο,
             καιρός νά ἀλλάξουμε ζωή.
             Ἄλλο τίποτε, δέν ἀπομένει.
             Ὁ Χριστός μᾶς περιμένει.

    

             

 

    

Ταπεινωθῶμεν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τελωνικῶς...

Καιρός νά κυβερνήσῃ τή ζωή μας ἡ ταπείνωσις





 

 

 

                     «Φαρισαίου φύγωμεν ὑψηγορίαν καί Τελώνου

                      μάθωμεν τό ταπεινόν, ἐν στεναγμοῖς πρός τόν

                      Σωτῆρα κραυγάζοντες·  ἵλαθι, μόνε ἡμῖν

                      εὐδιάλλακτε».

 

 

       «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται, ὁ δέ ταπεινῶν            

         ἑαυτόν ὑψωθήσεται»(Λουκ. ιη΄ 14).

    

              Ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς καλεῖ, αὐτή τήν κατανυκτική περίοδο τοῦ Τριωδίου, νά βάλουμε «ἀρχήν», στήν πνευματκή μας ζωή, τήν ταπείνωσι. Μᾶς συνιστᾶ νά ἀποφύγουμε τήν ὑψηγορία τοῦ Φαρισαίου καί νά διδαχθοῦμε ἀπό τήν ταπείνωσι τοῦ Τελώνου.

         Ἡ ταπείνωσις εἶναι μυρίπνοον ἄνθος, ἀλλά σπάνιον στήν ἐποχή μας. «Σπάνιον γάρ τό ἀγαθόν», λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος. Ἀγκάθια καί τριβόλοι ἀποστασίας, Ἐγωϊσμοί, χαμηλά, δυσώδη πάθη,  κατατρύχουν τή ζωή μας καί μᾶς ὁδηγοῦν στόν ἀφανισμό.

        Ἡ τεχνική πρόοδος, δυστυχῶς, δέν συνοδεύεται ἀπό τήν πνευματική πρόοδο. Ὁ τεχνικός πολιτισμός καί τά ἐπιτεύγματά του χρησιμοποιοῦνται στό Κακό, καί σωρεύουν στή ζωή μας συμφορές. Οἱ τεχνοκράτες σήμερα δέν προσέχουν στήν πνευματική τους τελείωσι. Καί ἔτσι δημιουργεῖται σύγχυσις καί ἀσυνεννοησία, διάλυσις τῶν πάντων.

         Μέ τήν ὑψηγορία, μέ τόν Ἑωσφορισμό, μέ τόν διαβολικό Ἐγωϊσμό κτίζουμε ἕναν καινούριο Πύργο τῆς Βαβέλ. Ὅλα αὐτά βέβαια συμβαίνουν, διότι δέν κυβερνᾶ τήν ζωή μας ἡ ταπείνωσις. Ἀντίθετα ξεφύγαμε ἀπό τήν πηγή τῆς Ζωῆς, ἀπομακρυνθήκαμε ἀπό τόν Ἕνα καί μόνον ἀληθινόν Θεόν καί θεοποιήσαμε τό Βόρβορο, θεοποιήσαμε τόν Ἐγωϊσμό μας, τόν κ. ΕΑΥΤΟΥΛΗ  καί μᾶς  κυβερνᾶ ἡ Ψευτιά καί ἡ Ὑποκρισία.

 

          Ἡ ἀνθρωπότης τῆς ἀθέου παγκοσμιοποιήσεως, ἀπό μέρα σέ μέρα, πηγαίνει ἀπό τό Κακό στό χειρότερο, ὁδεύει πρός τήν ἄβυσσο τῆς αἰώνιας   Ὀδύνης. Ἡ αἰτία ὅλων τῶν κακῶν εἶναι χωρίς ἀμφιβολία ,ἡ ἀπιστία, ὁ Ἐγωϊσμος, ὁ Φιλοτομαρισμός.

 

       Δέν εἶναι ὑπερβολή,  ἄν ποῦμε ὅτι, σέ παγκόσμια κλίμακα σήμερα οἱ ἄνθρωποι,        τρῶμε πικρό, ὀδυνηρό ψωμί

                                          «ἐσθίομεν ἄρτον ὀδύνης».

          Γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τήν ὀδύνη ὁ Χριστός μᾶς  καλεῖ, νά μιμηθοῦμε τόν Τελώνη, νά ἀναγνωρίσουμε τά σφάλματά μας καί νά μετανοήσουμε εἰλικρινά καί ἔμπρακτα.Μᾶς καλεῖ νά μετατρέψουμε τήν ἀγωνία μας σέ πνευματικό ἀγῶνα. Νά μή ἀφανίζουμε τό πρόσωπό μας. Νά εἴμαστε εἰλικρινεῖς. Νά μή μεταβιβάζουμε σέ ἄλλους τά δικά μας λάθη.Νά δείχνουμε πάντοτε τό ἀληθινό μας πρόσωπο. 

        Εἶναι καιρός νά ἔλθουμε σέ περισυλλογή καί αὐτοεξέτασι, γιά νά γνωρίσουμε τόν ἑαυτό μας καί νά καταλάβουμε ὅτι τήν ψυχή καί τή ζωή μας τή δηλητηριάζει ὁ Ἐγωϊσμός.

       Ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος, ἄριστος βαθυψυχολόγος, μᾶς συνιστᾶ νά εἰσέλθουμε εἰς τά ἐσώτατα βάθη τῆς ψυχῆς καί νά  σκοτώσουμε τόν Ὄφι , πού φωλιάζει μέσα μας καί μᾶς θανατώνει.

       Μετουσιώσαμε, δυστυχῶς, μέ τόν Ἐγωϊσμό καί τά βρωμερά μας πάθη, τόν Παράδεισο σέ χοιροστάσι.

       Εἶναι καιρός νά καταλάβουμε ὅτι ἔχουμε τρελλαθῇ.  Ὁ ἄνθρωπος σήμερα εἶναι σάν τόν ἄσωτο, ἐκτός ἑαυτοῦ. Καί εἶναι  ἀνάγκη ὁ καθένας μας νά ἔλθῃ εἰς ἑαυτόν. Σ' αὐτό θά μᾶς βοηθήσῃ ἡ αὐτογνωσία. Ὁ ἐνσυνείδητος αὐτοέλεγχος θά μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τήν εἰλικρινῆ μετάνοια καί ἐπιστροφή εἰς τήν Πατρικήν Ἑστίαν. Νά κάνουμε πρᾶξι τήν Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

        Εἶναι ἀνάγκη μέ ὁδηγό τήν ταπείνωσι νά ἐπιστρέψουμε κοντά στό Θεό καί νά ζητήσουμε τό ἔλεός Του, πρίν νά εἶναι ἀργά.

 

 

        Τί περιμένουμε; Νά αὐτοκαταστραφοῦμε ;

         Τά ἀποτελέσματα τῆς σκληροκαρδίας καί τοῦ Ἑωσφορισμοῦ, πού ἔχει κυριεύσει τήν ἀνθρωπότητα εἶναι ἡ ἐνσάρκωσις τῆς ΝΤΡΟΠΗΣ. Αὐτοί πού κυβερνοῦν τόν κόσμο σήμερα σίγουρα ἔχουν τό διάβολο μέσα τους καί στό  πρόσκαιρο διάβα τους  σπέρνουν τή ΣΥΜΦΟΡΑ.

     

                   Ἐάν συνεχίσουμε τή ζωή μας, χωρίς ἀγάπη,

                    θἆναι τό τέλος μας ὀδυνηρό.

                    Μέ τήν ἀπάνθρωπη συμπεριφορά μας,

                    Μικροί καί Μεγάλοι, Ὅλοι μας

                    μέ τή σκληρότητα καί τήν ἀμετανοησία μας

                   « θησαυρίζουμε στόν ἑαυτό μας,

                    ὀργήν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς καί ἀποκαλύψεως

                    καί δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ, ὅς ἀποδώσει

                    ἑκάστῳ κατά τά ἔργα αὐτοῦ»(Ρωμ. β΄ 5-6)

 

 

           « Ποιός θά μᾶς λυτρώσῃ ἀπό τῆς ὀργῆς

           τοῦ Ἀρνίου;»

          « ὅτι ἦλθε ἡμέρα ἡ μεγάλη τῆς ὀργῆς

            αὐτοῦ, καί τίς δύναται σταθῆναι;»



ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΞΟΧΩΤΑΤΟΝ κ.ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΝ

Ἀνοικτή Ἐπιστολή πρός τόν Πρωθυπουργόν.

 

 

Ἐξοχώτατε κ.Πρωθυπουργέ,

    Παρακολουθῶ τίς ἐξελίξεις καί τίς διαπραγματεύσεις μέ τή Σκύλλα καί τή Χάρυβδι καί τό Μεφιστοφελῆ. Διαβλέπω ὅτι πίσω ἀπό ὅλα, ὅσα διενεργοῦνται κρύπτονται σκοτεινές Δυνάμεις, μέ σκοπό νά ἐξαφανίσουν τήν Ὄρθοδοξία καί τόν Ἑλληνισμό.

 Αὐτή τή  στιγμή, σάν Ἕλληνα πολίτη, δέν μέ ἐνδιαφέρει ἄν δηλώνετε ἄθεος ἥ ὅ,τιδήποτε ἄλλο. Τό Μόνο πού μέ ἐνδιαφέρει τώρα, ὅπως καί κάθε γνήσιο Ἕλληνα πολίτη, εἶναι ἡ τήρησι τῆς τριπλῆς Ἐντολῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ.

 

Ἐξοχώτατε ,

Σᾶς δόθηκε Ἐντολή:

• Νά προστατέψετε τά συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ.
• Νά Διαφυλάξετε, ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, τά κυριαρχικά δικαιώματα τῆς Πατρίδος μας.
• Νά ξεριζώσετε τά κυκλώματα διαπλοκῆς.
• Νά περιθωριοποιήσετε ὅλους, ὅσους, μέ κάθε ὕπουλο τρόπο προσπαθοῦν νά πολεμήσουν «τά ὅσια καί τά ἱερά» τῆς Πατρίδος μας.
• Νά ἐξαφανίσετε, τούς κάθε λογῆς μιζαδόρους, τούς φοροφυγάδες, καί πρῶτ' ἀπ' ὅλους τούς γερμανοτσολιάδες.

Ὅλοι αὐτοί δέν ἔχουν θέσι στήν Πατρίδα μας, νά πᾶνε στό Διάβολο.

 Θἄθελα ἐπίσης, ἐξοχώτατε,

νά ξεχωρίσης τἄχυρα ἀπό τό σιτάρι. Ὁ Λαός, σοῦ ἔδωσε ἐξουσία νά ξεχωρίσῃς τούς πραγματικούς Ἀγρότες, ἀπό τούς ψευτοαγρότες τῶν ἐπιδοτήσεων καί τῆς λούφας.

  Οἱ περισσότεροι ἀπό αὐτούς πού διαμαρτύρονται στούς δρόμους δέν εἶναι Ἀγρότες, ἀλλά κοματόσκυλα τοῦ Σατανᾶ.

 Χωρίς νά τό καταλαβαίνουν παίζουν τό παιχνίδι τῶν ἐχθρῶν μας τήν ἵδια στιγμή, πού οἱ δανειστές, οἱ τοκογλύφοι μᾶς πιέζουν καί οἱ Τοῦρκοι πληρώνονται, γιά νά μᾶς στέλνουν μαζί μέ τούς  δυστυχεῖς Πρόσφυγες, τούς Τζιχαντιστές καί τούς πληρωμένους λαθρομετανάστες, μέ σκοπό τήν ἐξυπηρέτησι ἐκείνων, πού θέλουν νά μᾶς ἀφανίσουν.

 Προσέξτε πολύ  τί κρύβεται  πίσω ἀπό τά παραπετάσματα (sich hinter den Kulissen schauen), τί κρύβεται κάτω ἀπό τό χορτάρι. Εἶναι σίγουρο ὅτι ὅχι ἕνα, ἀλλά πολλά φίδια κρύβονται(Latet anguis in Herba).  

 

Εἶναι τυχαῖο ὅτι  οἱ ἄλλοι Εὐρωπαῖοι κλείνουν τά σύνορά τους, τήν ἴδια ὥρα, πού στήν Ἑλλάδα σωρεύονται  ἑκατοντάδες χιλιάδες  δυστυχεῖς λαθρομετανάστες καί μαζί μέ αὐτούς πολλοί κακοποιοί; 

   Κύριε Πρωθυπουργέ,

  Καιρός νά ἀφουγκρασθῆτε τόν πόνο τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, καί χωρίς ἀργοπορία νά σταθῆτε στό ὕψος τῶν περιστάσεων.

 Νά προστατεύσετε τόν ταλαιπωρημένο Λαό μας ἀπό ὅλων τῶν εἰδῶν τούς βαρεῖς λύκους.

  Νά σταθῆτε γνήσιος Ἕλληνας ἀπέναντι ὅλων ἐκείνων, πού ἐπιβουλεύονται τήν Πατρίδα μας.

   Προσπαθοῦν πολλοί  στενόμυαλοι, νά    σαμποτάρουν τίς φιλότιμες προσπάθειές σας.

  Μή τούς δόσετε τή χαρά αὐτή. Δῶστε τή Μάχη καί ὁ Θεός τῆς Ἑλλάδος θά εἶναι μαζί σας!



ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΌ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Α΄.
Τό σεξ στήν ἐποχή μας

 

 

       Σέξ εἶναι ἡ μεταξύ τῶν δύο φύλων ἕλξις, πού ὁδηγεῖ στή σαρκική συνάφεια, γιά τή διαιώνισι τοῦ εἴδους.

      Σέξ εἶναι τό γενετήσιο ἔνστικτο, ἡ ὁρμή τῆς ἀναπαραγωγῆς, οἱ τάσεις καί ἐνέργειες, πού φέρουν στήν συνεύρεσι τῶν δύο φύλων, γιά τόν πολλαπλασιασμό καί τή διαιώνισι τοῦ εἴδους.

      Σέξ εἶναι κάθε τί, πού ἔχει σχέσι μέ τίς ψυχοσωματικές γεννητικές ἰδιότητες τοῦ ἀνδρός καί τῆς γυναικός καί μέ τίς μεταξύ τους σχέσεις.

       Σέξ εἶναι κάθε τί, πού συντελεῖ στήν πραγματοποίησι τοῦ Θελήματος τοῦ Θεοῦ, πού καθιστᾷ τόν ἄνθρωπον μικρόν Θεόν, μικρόν δημιουργόν.

        Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος λέγει ὅτι «πάντα μέν καλά καί καθαρά τά τοῦ Θεοῦ ποιήματα· οὐδέν γάρ ἄχρηστον, ἤ ἀκάθαρτον ὁ τοῦ Θεοῦ πεποίηκε λόγος»( κανονικ. ἐπιστολή  ΒΕΠΕΣ 33,81,5-6 ).

       Τό γενετήσιο ἔνστικτο, γιά τό ὁποῖον διεθνῶς χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος σεξουαλισμός (Sexualisme), εἶναι ἕνα ἀπό τά κίνητρα τῆς ζωῆς. Εἶναι μιά ἰσχυρή, ζωτική καί δημιουργική δύναμις, πού ἔχει ἕνα συγκεκριμένο σκοπό. Ἡ δημιουργική αὐτή δύναμις εἶναι στήν οὐσία της ὑγιής. Εἶναι θεῖον δῶρον.

      Δυστυχῶς ὅμως, στην ἐποχή μας, πού εἶναι μιά ἐποχή παρανοήσεων καί παρερμηνείας τῶν ἀξιῶν τῆς ζωῆς,ἡ σεξουαλικότητα ἔχασε τήν ἱερότητά της καί τόν πραγματικό της χαρακτῆρα.

    Καθημερινά διαπράττονται ἀπό μικρούς καί μεγάλους, σέ παγκόσμια κλίμακα, ἐν ὀνόματι τοῦ σέξ, ὄργια, βιασμοί, ἐγκλήματα καί ἄλλες ἀκατονόμαστες πράξεις , πού δείχνουν πόσο πολύ ἀπομακρύνθηκε ὁ σημερινός ἄνθρωπος, ἀπό τό σωστό δρόμο τῆς ζωῆς. Τήν τραγικότητα αὐτῆς τῆς καταστάσεως μπορεῖ κανείς νά τή διαπιστώσῃ εὔκολα, διαβάζοντας τίς καθημερινές ἐφημερίδες.

     Στήν εποχή μας, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, μιλῶντας γιά τό σέξ, ἐννοοῦν μέ αὐτό τόν ὅρο, κάθε τί βρώμικο σέ σχέσι μέ τίς σαρκικές σχέσεις.

      Ἰσχυρίζονται ὅτι τό σέξ εἶναι μιά ἁπλῆ φυσική ἀνάγκη, πού ὁ καθένας ἔχει τό δικαίωμα νά τήν ἱκανοποιήσῃ, ἀδιαφορῶντας γιά τό πότε, ποῦ, πῶς καί γιατί.

      Παραγνωρίζεται ὁ σκοπός, γιά τόν ὁποῖον δοθηκε ἀπό τό Θεό τό γενετήσιο ἔνστικτο, ἐκφυλίσθηκε δέ τόσο μέχρι τοῦ σημείου νά ὑπηρετῇ τούς πιό χυδαίους σκοπούς καί νά ὁδηγῇ πολλές φορές καί σέ εἰδεχθῇ καί ἀποτρόπαια ἐγκλήματα. Μετουσιώνει τόν παράδεισο, σέ χοιροστάσι.Κυλίεται, ὅπως ὁ χοῖρος μέσα στή λάσπη(Β΄Πέτρ. β΄ 22).

      Στήν σχιζοφρενική ἐποχή μας, δυστυχῶς, ὑψώθηκε σέ Θεότητα ἡ κακοποίησι τοῦ σεξ, ὁ Πανσεξουαλισμός. Κι' αὐτό συμβαίνει, διότι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπό τήν Πηγή τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν ἀληθινό Θεό καί ἐμπήγεται εἰς ἰλύν βυθοῦ, βυθίζεται στό βοῦρκο , τόν κυριεύει ἡ ὑλιστική θεώρησι τῆς ζωῆς, θεοποιεῖ τήν Ὕλη. Παρασύρεται ἀπό διάφορες ὑλιστικές, ἀθεϊστικές θεωρίες καί αἱρετικές διδασκαλίες καί ἀποπροσανατολίζεται. Παίρνει λάθος δρόμο καί, δυστυχῶς, ὁλοταχῶς ὁδεύει πρός τήν ἄβυσσο τῆς αἰώνιας Ὀδύνης. Πετρῶσαν' οἱ καρδιές καί ὁ ἕνας ἄνθρωπος βλέπει σάν λύκος τό συνανθρωπό του.
Ἔτσι καί τό σέξ ἔγινε ἀντικείμενο ἐμπορίας ἀπό κάθε ἄποψι. Ἔγινε κράχτης στίς πωλήσεις τῶν διαφόρων προϊόντων, προβάλλεται σέ  διάφορες κινηματογραφικές πορνοταινίες καί ἄλλα.
     Ὑπάρχουν πολλοί, πού ἐμπορεύονται τήν ἀνθρώπινη σάρκα καί τίς σεξουαλικές σχέσεις καί διαστροφές, γιά νά διεγείρουν τό σεξουαλικό ἔνστικτο τῆς νεολαίας καί τῶν μαζῶν. Ἀδιαφοροῦν, γιά τή φθορά πού προκαλοῦν. Ἐνδιαφέρονται μόνο ,γιά τήν καλοπέρασί τους.
    Θά πρέπει ἐδῶ νά τονίσουμε ὅτι καί τά μαζικά μέσα ἐνημερώσεως, δέν καλλιεργοῦν μόνον τή βία καί τήν ἐπιθετικότητα, ἀλλά καί τόν πανσεξουαλισμό, μέ φοβερές ἐπιπτώσεις στή συμπεριφορά τῶν νέων. Εἶναι δέ ἐκτός πάσης ἀμφιβολίας τό γεγονός ὅτι ἡ κακή ἐπίδρασι τοῦ πανσεξουαλισμοῦ στούς νέους, σέ ὅλο τόν κόσμο, φαίνεται καί ἀπό τούς βιασμούς, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων εἶναι μάλιστα ὁμαδικοί μέ στοιχεῖα ἀγριότητος , καθώς ἐπίσης καί οἱ χιλιάδες ἐκτρώσεις.
      Δέν πρέπει νά παραλείψω ἐδῶ νά τονίσω κάποιες διεστραμμένες καί βλαπτικές ἰδιαιτερότητες , ὅπως π.χ. ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ παιδεραστία, ἡ κτηνοβασία κλπ. πού  ζητοῦν οἱ ἀσθενεῖς αὐτοί, νά νομιμοποιηθοῦν οἱ διαστροφές τους, σέ βλάβη τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καί μάλιστα τῆς νεολαίας.«O tempora! o mores !»
    Εἶναι γνωστό ὅτι τά ἄλογα ζῶα βρίσκονται κάτω ἀπό τό νόμο τῆς ἀνάγκης καί κυβερνῶνται ἀπό τό ἔνστικτο, ἔχουν δέ ὀργασμό μιά φορά τό χρόνο. Ὑπάρχουν περίοδοι ὀργασμοῦ.
     Οἱ ἄνθρωποι εἶναι λογικά ὄντα καί δέν πρέπει νά κυβερνῶνται ἀπό τό ἔνστικτο.Ἔχουν δέ ὀργασμό κάθε μέρα, κάθε ὥρα, διότι ὡς λογικά ὄντα ὀφείλουν νά κυβερνοῦν τό ἔνστικτο καί νά ὑποτάσσονται στό πνεῦμα.Ὑπάρχει δηλ. πλήρης ἐλευθερία. Τό γενετήσιο ἔνστικτο ἐνῶ στηρίζεται στή βιολογική σφαῖρα, ἐν τούτοις συνοδεύεται ἀπό  συναισθηματικά καί ἠθικά στοιχεῖα καί ὄχι μόνον αἰσθησιακά. Συνοδεύεται δηλαδή ἀπό στοργή καί τρυφερότητα, ἀπό θαυμασμό καί ἐπιθυμία εὐτυχίας καί χαρᾶς τοῦ ἄλλου, ἀπό ἀγνή καί θυσιαστική ἀγάπη.
       Ὁ Πασκάλ λέγει ὅτι « ἄνθρωπος δέν εἶναι ἄγγελος οὔτε κτῆνος». Στήν ἐποχή μας, δυστυχῶς, ὑπάρχουν ἀρκετοί ἄνθρωποι, πού δέν ἔχουν τόν ἀναγκαῖο σεβασμό πρός τό ἄλλο φύλο, πρός τήν Οἰκογένεια, πρός τόν κοινό σκοπό. Ὑπάρχουν δηλαδή ἄνθρωποι πού καταστρέφουν τήν ἀρμονία τῆς ζωῆς, περιφρονοῦν τό Γάμο, διαλύουν τήν Οἰκογένεια.
      Κι' αὐτό  συμβαίνει, γιατί παίρνουν ἀπό τή ζωή μόνον τό στοιχεῖο τῆς ἠδονῆς, καί πετοῦν τήν πραγματική ἀγάπη, τήν εὐθύνη, τήν ἱερότητα τοῦ δεσμοῦ, πού εὐλόγησεν ὁ Θεός.
     Τό σέξ  ἀπαρτίζεται ἀπό τρία μέρη. α)ἀπό τά ἠθικά-πνευματικά στοιχεῖα, β) ἀπό  τά συναισθηματικά καί γ) ἀπό τά αἰσθησιακά. Πολλοί ἄνθρωποι παραβλέπουν τά ἠθικά καί συναισθηματικά στοιχεῖα καί ἀρκοῦνται στά ζωώδη, τά αἰσθησιακά μόνον στοιχεῖα, στή μεταξύ τῶν δύο σκελῶν σχέσι. Ἔτσι κακοποιοῦν τό σέξ.Καί μάλιστα παραβαίνουν τόν Νόμο, γιά τόν ὁποῖον δόθηκε τό σέξ  (ὁρμή τῆς ἀναπαραγωγῆς) τήν παιδοποιῒα. Ἡ ἐνέργεια αὐτή εἶναι «ἐνάντια στή φύσι»(contra naturam) καί ἡ φύσις ἐκδικεῖται (ψυχονευρώσεις, καρκῖνος τῆς μήτρας, λεμφαδένες κ.ἄ.).
      Σέ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τή συμπεριφορά, πού εἶναι ἀνάξια τοῦ ἀνθρώπου, ὡδηγήθηκαν πολλοί ἀπό τά ὑλιστικά ρεύματα τῆς ἐποχῆς, καί ἄλλοι παρερμήνευσαν τή φροϋδική θεωρία.
        «Ἡ κακή τύχη εἶναι ὅτι ἡ θεωρία τοῦ Φρόϋντ, ὅπως καί ἡ θεωρία τοῦ Μάρξ, ἔγιναν δόγματα καί βασανίζουν τούς ἀνθρώπους. Καί τό μέν δόγμα τῆς θεωρίας τοῦ Φρόϋντ μυθοποιεῖ τά πράγματα· ἱκανοποιεῖ καί τή μυθική διάθεσι τοῦ ἀνθρώπου, τόν ὁποῖον τό ἴδιο κατέστρεψε ἤ ξεθεμελίωσε, τό ἄλλο ὅμως δόγμα γιά νά σώσῃ τήν ἀνθρωπότητα φονεύει τούς ἀρνητάς του ὁπουδήποτε κατόρθωσε νά ἀποκτήσῃ, πάντοτε ὅμως διά τῆς βίας , πολιτική ἐξουσία. Αὐτή εἶναι ἡ κακή τύχη τῆς ἐποχῆς μας, ὅπου τόσες ἄλλες κοσμογονικές πραγματικῶς κατακτήσεις τῆς ἐπιστήμης εἶναι ἀπρόσιτες στό πολύ καί νοῆμον κοινό, ἐπειδή ἀκριβῶς ἀπαιτοῦν πολύ περισσότερη νοημοσύνη καί νοητική ἀφαίρεσι ἀπό ὅση ἀπαιτοῦν ἡ ψυχαναλυτική θεωρία καί ἡ μαρξική θεωρία»(Ι.Ν. Θεοδωρακοπούλου, Εἰσαγωγή στή Φιλοσοφία, Ἀθῆναι 1974, τόμ.Β΄σελ.448).
      Ἡ παρερμηνεία, πού γίνεται στό σέξ, μέ λόγια καί ἔργα, ἔχει πολλές φορές τραγικές  ἐπιπτώσεις στή ζωή καί τή συμπεριφορά τῶν νέων. Γι' αὐτό  τό λόγο καί προβάλλει ἐπιτακτική ἡ ἀνάγκη τῆς σωστῆς διαφωτίσεως καί καθοδηγήσεως τῶν νέων καί στό σεξουαλικό πρόβλημα, πού εἶναι μεγάλο, πανανθρώπινο, καυτό καί πάντοτε ἐπίκαιρο.
     Συνηθίζουν πολλοί καί μέ μεγάλη εὐκολία νά κρίνουν καί νά κατακρίνουν τούς νέους μας, γιά τή συμπεριφορά τους γύρω ἀπό τό σέξ. Θά πρέπει  ὅμως νά γνωρίζουμε ὅτι κανείς δέν ἔχει τό δικαίωμα νά κρίνη καί νά κατηγορῆ τή νεολαία. Ἀντίθετα μάλιστα ὅλοι ἔχουμε ὑποχρέωσι νά ὑπερασπίζουμε τούς νέους καί νά τούς βοηθοῦμε μέ κάθε τρόπο, κυρίως δέ μέ τό καλό μας  παράδειγμα, νά γίνωνται καλλίτεροι. Φταῖχτες εἴμαστε ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι.
       Στήν ἐποχή μας, ὁ Γάμος καί ἡ Οἰκογένεια περνᾶνε κρίσι, πού ἔχει σάν ἀποτέλεσμα, νά ὑπάρχει κρίσις καί στή σφαῖρα τῆς γενετησίου ἀγωγῆς τῆς νεολαίας . Οἱ νέοι μας ταλαντεύονται στήν ἠθική τους ζωή, γιατί τούς λείπουν τά πρότυπα. Καί δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι ἡ ἑλληνική νεολαία ὑπερέχει στήν ἀρετή ἀπό ὅλες τίς νεολαῖες  τοῦ κόσμου. Θά πρέπει δέ ἐπίσης εὐθύς ἐξ ἀρχῆς νά τονισθῇ ὅτι οἱ νέοι μας, στή μεγάλη τους πλειοψηφία, ἔχουν ὑψηλα ἰδανικά καί εὐγενεῖς φιλοδοξίες. Ἀγωνίζονται μέ πάθος γιά τήν Ἀλήθεια καί ζητοῦν τό Ἀπόλυτο. Δέν συμβιβάζονται εὔκολα μέ κανέναν καί μέ τίποτε.
   Εἶναι εἰλικρινεῖς, συχαίνονται τήν Ψευτιά καί τήν Ὑποκρισία, καί ἔχουν ἀπαιτήσεις ἀπό μᾶς τούς μεγαλύτερους. Ζητοῦν πρότυπα καί δέν βρίσκουν. Στήν ἀναζήτησι τους συναντοῦν τό φαρισαϊσμό, τήν μικρότητα καί τήν ἰδιοτέλεια. Γι' αὐτό καί ταλαντεύονται στήν ἠθική τους ζωή, προσπαθῶντας νά βροῦν τό δρόμο τους.
    Οἱ νέοι μας ἔχουν ἀνάγκη ἀπό τή σωστή καθοδήγησι. Κυρίως δέ νά τούς τονίσουμε ὅτι, ποιός λίγο, ποιός πολύ, σχεδόν ὅλοι μας ἔχουμε ξεφύγει ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ, καί νά μή ψάχνουν νά βροῦν πρότυπα σέ μᾶς, ἀλλά νά στρέψουν τό βλέμμα τους  στό ΧΡΙΣΤΟ. Μόνον Αὐτός μᾶς ἀπέμεινε Πρότυπο, ὑπόδειγμα καί Ὑπογραμμός σέ ὅλα.
   Ὅποιος ἔχει νοῦν καί γνῶσι ὁμολογεῖ τήν ἀλήθεια: Μόνον ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή, τό Φῶς καί ἡ Εἰρήνη τοῦ κόσμου. Εἶναι ὁ μόνος Καθαρός καί Ἅγιος. Τό Μοναδικό πρότυπο ἁγίας ζωῆς.

       Καί εἶναι καιρός ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι νά μετανοήσουμε καί νά ζητήσουμε καί ἀπό τούς Νέους μας νά μᾶς συγχωρήσουν γιά τά λάθη μας.
     Νά χαράξουμε μέσα στήν ψυχή τῶν Νέων μας , ἐπί τέλους τήν Ἀλήθεια, τό Χριστό καί τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Μόνον κοντά στό Χριστό οἱ Νέοι μας θά μάθουν ὅ,τι χρειάζονται γιά τή ζωή τους καί θά τραφοῦν μέ καθαρή τροφή, μέ τό λόγο Του, πού εἶναι πράγματι τροφή καί τρυφή τῆς ψυχῆς, ἵαμα , θεραπεία. 
 Νά γίνη ἐπί τέλους ὁ Χριστός ὁδηγός σέ ὅλα. Νά γίνη τό Θεμέλιο στή σκέψι καί στή ζωή τῶν παιδιῶν μας. Νά προστατεύωνται ἀπό τή Χάρι Του στίς πονηρές μέρες τοῦ Ἀντιχρίστου καί τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων.  Νά μή φοβοῦνται τίποτε καί κανέναν.  Νά εὑρίσκωνται κάτω ἀπό τήν παντοδύναμον Προστασία τοῦ Χριστοῦ, ὑπό τήν κραταιάν χεῖρα τοῦ Θεοῦ( Α΄Πέτρ. ε΄6.Ἰακ.δ΄10).

 

      

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ

Θ΄

 

Τίποτε δέν ἀντικαθιστᾶ τήν Οἰκογένεια στήν καλή ἀνατροφή τοῦ Παιδιοῦ.

 

 

       «Τό Παιδί ἔχει ἀνάγκη, γιά τήν πλήρη καί  ἁρμονική ἀνάπτυξί του, ἀπό ἀγάπη καί κατανόησι.Θά μεγαλώνῃ, ὅπου εἶναι δυνατόν, μέ τήν εὐθύνη καί τήν φροντίδα τῶν γονέων του καί πάντοτε σέ μιά ἀτμόσφαιρα στοργῆς καί ἠθικῆς καί ὑλικῆς ἀσφάλειας. Τό Παιδί τῆς τρυφερῆς ἡλικίας, δέν θά χωρίζεται ἀπό τή μητέρα του, παρά μόνον σέ ἐξαιρετικές περιπτώσεις...»(Διακήρυξι τοῦ Ο.Η.Ε., γιά τά δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ, ἀρχή ἕκτη).

 

 

   Τό Παιδί δέν ἀναπτύσσεται σωστά χωρίς ἀγάπη.

 Ὁ Χριστός, ἀγκαλιάζοντας τό Παιδί μέ ὅλη τήν

ἀγάπη Του. μᾶς ὑπέδειξε τό σωστό τρόπο συμπεριφορᾶς ἀπέναντι στήν τρυφερή ἡλικία.

      Ἕνας ἀπό τούς πρωτοπόρους ἐρευνητές αὐτῆς τῆς ἡλικίας. ὁ Ἀμερικανός Ρενέ Σπίτς, ἐπιγραμματικά λέγει:«Βρέφη χωρίς ἀγάπη θά καταντήσουν ἐνήλικοι γεμᾶτοι μῖσος». 

    Ἡ Οἰκογένεια, πού ἱδρύεται μέ τό μέγα μυστήριο τοῦ Γάμου ἀνδρός καί γυναικός, πρός παιδοποιΐαν, ἀποτελεῖ τό πιό κατάλληλο πλαίσιο, γιά τήν ὁμαλή ἀνάπτυξι τῶν παιδιῶν.

    Σημειωτέον δέ ὅτι ὁ Θεός εὐλογεῖ τήν ἔννομον συζυγίαν καί τήν ἐξ αὐτῆς παιδοποιῒαν καί ὅτι τό με « σύμφωνον συμβίωσης» δύο ὁμοφυλοφίλων δέν συγκροτεῖται Οἰκογένεια.

    Ἀπό πολλούς ἐρευνητές, μέ πρωτοπόρους τόν Σπίτς καί τήν Ἄννα Φρέτ, διαπιστώθηκε ὅτι «στερητικά, ἀπρόσωπα, ψυχρά περιβάλλοντα, κατά τήν παιδική ἡλικία, εἶναι δυνατόν νά προκαλέσουν μιά μόνιμη ἐπίδρασι στήν προσωπικότητα καί τό χαρακτῆρα τοῦ ἀτόμου, νά τό κάνουν κοινωνικά ἀπροσάρμοστο, ἀνίκανο νά ἐξασφαλίσῃ ἕνα ἐλάχιστο ὅριο εὐτυχίας γιά τόν ἑαυτό του, ἱκανό ὅμως νά δημιουργῇ προβλήματα στό κοινωνικό σύνολο».

 

Τίποτε δέν ὑποκαθιστᾶ τήν Οἰκογένεια.

 

   Ἡ προσπάθεια νά παραμερισθῇ  καί νά ὑποκατασταθῇ ἡ Οἰκογένεια, μέ ἄλλους φορεῖς ἀνατροφῆς, ὅπου κι' ἄν ἔγινε, ἀποδείχθηκε στήν πρᾶξι ἄστοχη. Κανένα ἄλλο περιβάλλον δέν μπορεῖ νά ὑποκαταστήσῃ τή ζεστασιά τοῦ σπιτικοῦ, τή θαλπωρή καί τή ζεστασιά τῆς Οἰκογενείας. Τίποτε καί κανείς δέν μπορεῖ νά ὑποκαταστήσῃ τόν στοργικό φυσικό πατέρα καί τή γεμᾶτη τρυφερότητα καί τήν ἀγκαλιά τῆς φυσικῆς μητέρας.

 

    Εἶναι ὅμως ἀνάγκη νά τονίσουμε στό σημεῖο αὐτό, ὅτι ἡ καλή ἤ κακή κατάστασις τῆς Οἰκογενείας προσδιορίζει ἀποφαστικά τήν προσωπική καί τήν κοινωνική ζωή τῶν βλαστῶν της. Ὁ ἰατρός Σ. Λεμποβίτσι τονίζει ὅτι:

«ἡ σημασία τῶν πρώτων ἐμπειριῶν στίς οἰκογενειακές σχέσεις εἶναι ἀποφασιστική, γιά τήν ἀποκατάστασι τῆς ψυχικῆς ἱσορροπίας τοῦ ἐνηλίκου. Μπορεῖ νά λεχθῇ ὅτι στά ἕξι χρόνια, τή στιγμή, πού τό Παιδί ἀρχίζει νά ἐξέρχεται ἀπό τό οἰκογενειακό περίγραμμα, τά βασικά στοιχεῖα τοῦ χαρακτῆρος του ἔχουν κατακτηθῇ ὁριστικά. Πρέπει, λοιπόν, ἡ ψυχική ὑγιεινή τοῦ παιδιοῦ, νά εἶναι προληπτική».

 

Ἄν ἕνα Παιδί...

 

    Χρειάζεται πολλή προσοχή, σύνεσι καί προσευχή, γιά νά μπορέσουμε νά ἐπιτελέσουμε τό μεγάλο χρέος μας, σάν γονεῖς, ὅπως θέλει ὁ Θεός.

Δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, ὅτι ὅλοι οἱ γονεῖς ἀγαπᾶμε τά παιδιά μας. Εἶναι ὅμως ἀλήθεια ὅτι παρ' ὅλη τήν ἀγάπη μας, κάνουμε σφάλματα, πού ἔχουν σοβαρές ἐπιπτώσεις στήν ψυχή καί τή ζωή τῶν παιδιῶν μας. Δέν προσέχουμε τά λόγια μας, τίς κινήσεις μας καί τή συμπεριφορά μας γενικά ἀπέναντι στό Παιδί, ἀλλά καί ἀπέναντι τῶν ἄλλων μπροστά του.

     Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ συμπεριφορά εἶναι περιφρόνησι τοῦ Παιδιοῦ. Κουρελιάζει τή προσωπικότητά του.

    Ὁ Κύριος μᾶς προτρέπει νά διορθώσουμε τήν προβληματική μας συμπεριφορά ἀπέναντι στό Παιδί λέγοντας «ὁρᾶτε μή καταφρονήσητε ἑνός τῶν μικρῶν τούτων»(Ματθ. ιη΄ 10).

     Εἶναι μεγάλο λάθος νά νομίζουμε πώς δέν καταλαβαίνει τό Παιδί.Ἴσως βέβαια, λόγῳ τῆς ἡλικίας του, νά μή μπορῇ νά νά μᾶς μιλήσῃ καί νά ἐκδηλώνεται μέ κραυγές καί κλάματα. Μπορεῖ  μεγαλώνοντας νά κουρνιάζῃ σέ μιά γωνιά καί νά σιγοκλαίῃ. Μπορεῖ νά δείχνῃ σάν νά μή συμβαίνῃ τίποτε γύρω του ἤ νά ξεσπᾷ στούς ἄλλους καί νά γίνεται δύστροπο, βίαιο καί ἐπιθετικό.  Τό βέβαιον εἶναι ὅτι τό Παιδί, ὅσο μικρό κι' ἄν εἶναι ὅλα τά αἰσθάνεται, ὅλα τά ἀκούει, ὅλα τά βλέπει καί ὅλα τά καταλαβαίνει. Ὅλα χαράσσονται στήν ψυχή του καί διαμορφώνουν τόν χαρακτῆρα του. Ὅλα ἔχουν ἀνάλογη ἐπίδρασι στή σωματική καί τήν ψυχική του ὑγεία. Θεολόγοι, Πνευματικοί, Ἰατροί, Ψυχολόγοι καί ἄλλοι εἰδικοί διακηρύττουν ὅτι :

•  Ἄν ἕνα Παιδί ζῇ μέσα στήν κριτική, μαθαίνει νά κρίνῃ.
• Ἄν ζῇ μέσα στήν ἔχθρα, μαθαίνει νά καυγαδίζει.
• Ἄν ζῇ μέσα στήν εἰρωνία, μαθαίνει νά εἶναι ντροπαλό.
• Ἄν ζῇ μέσα στή ντροπή, μαθαίνει νά αἰσθάνεται ἔνοχο.
• Ἄν ζῇ μέσα στήν κατανόησι, μαθαίνει νά εἶναι ὑπομονετικό.
• Ἄν ζῇ μέσα στήν ἐνθάρρυνσι, μαθαίνει νά ἔχῃ ἐμπιστοσύνη .
• Ἄν ζῇ μέσα στόν ἔπαινο, μαθαίνει νά ἐκτιμᾷ.
• Ἄν ζῇ μέσα στή δικαιοσύνη, μαθαίνει νά εἶναι δίκαιο.
• Ἄν ζῇ μέσα σέ ἀσφάλεια, μαθαίνει νά πιστεύῃ.
• Ἄν ζῇ μέσα στήν ἐπιδοκιμασία, μαθαίνει νά  ἔχῃ  αὐτοεκτίμησι.
• Ἄν ζῇ μέσα σέ παραδοχή καί φιλία, μαθαίνει νά βρίσκῃ τήν ἀγάπη μέσα στόν κόσμο.

   Τά παιδιά μαθαίνουν ἀπό τόν τρόπο πού ζοῦν.

  

   Πάνω ἀπό ὅλα εἶναι ἡ σωστή ἀνατροφή τῶν παιδιῶν μας, ἡ ἐπιμέλεια καί ἡ τελείωσις τῆς ψυχῆς τους, που μπορεῖ νά ἐπιτευχθῇ μέσα στή ζεστασιά τῆς Οἰκογενείας.

   Πρέπει νά γίνῃ βίωμα σέ ὅλους μας  ἡ συμβουλή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: « Μή παροργίζετε τά τέκνα ὑμῶν, ἀλλ' ἐκτρέφετε αὐτά ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου»(Ἐφεσ. στ΄ 4).

     Ἕνα ἀκόμη πολύ σοβαρό λάθος, πού κάνουμε οἱ περισσότεροι γονεῖς εἶναι ὅτι παραγνωρίζουμε τήν ψυχική καί πνευματικη καλλιέργεια τῶν παιδιῶν μας καί φροντίζουμε μόνον γιά τήν ἐξασφάλισι σέ αὐτά περισσοτέρων ὑλικῶν ἀγαθῶν.

     Εἶναι καιρός νά καταλάβουμε καλά ὅτι τά παιδιά μας δέν εἶναι ζωάκια, γιά νά τά πλένουμε, νά τά ταῒζουμε καί νά τά ποτίζουμε μόνο.Ἔχουν ψυχή ἀθάνατη καί ἀνώλεθρη.

    Χρέος τῶν γονέων δέν εἶναι νά στολίζουν τά παιδιά μέ ὡραῖα φορέματα καί χρυσά κοσμήματα, ἀλλά ἀπό τήν τρυφερή τους ἀκόμη ἡλικία, νά τά ἐκπαιδεύουν στήν ἀρετή. Νά τά ὁδηγοῦν μέ τό λόγο καί τό προσωπικό τους παράδειγμα, κοντά στό Χριστό. Αὐτό εἶναι καί τό χρέος καί ὅλων ,ὅσων ἀσχολοῦνται μέ τό Παιδί.

        Τό Παιδί εἶναι ἡ πιό γόνιμη γῆ, γιά νά τό βοηθήσωμε νά ἀναπτυχθῆ φυσιολογικά, ψυχικά καί σωματικά. Εἶναι ἡ κατάλληλη γῆ, γιά νά σπείρουμε τό σπόρο τῆς ἀγάπης καί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.Εἶναι σίγουρο ὅτι τότε θά καρποφορήσῃ καρπούς ἐκατονταπλασίονας, καί μάλιστα τούς καρπούς τοῦ Πνεύματος, πού εἶναι ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια»(Γαλάτ. ε΄ 22 ἑξ.).

      Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, πολύ χαρακτηριστικά, λέγει ὅτι« ἄν οἱ ἀγαθές ἀρχές ἐντυπωθοῦν στήν ψυχή τοῦ Παιδιοῦ, ὅσο ἀκόμη εἶναι τρυφερή, κανένας πιά δέν θά μπορέσῃ νά τοῦ τίς σβήσῃ. Θά ἔχουν ἐντυπωθῇ γερά, ὅπως γίνεται μέ τό βουλοκέρι.Ἔχεις τό Παιδί ἀκόμη στά χέρια σου, πού τρέμει καί φοβᾶται καί λογαριάζει τό κάθε τί δικό σου, τό βλέμμα σου καί τό λόγο σου καί ὅλα. Χρησιμοποίησε τό ἀξίωμά σου ὅπως πρέπει. Ἐσύ θά εἶσαι ὁ πρῶτος πού θά ὠφεληθῇς, ἄν ἔχῃς ἕνα καλό Παιδί, καί μετά ὁ Θεός. Γιά τόν ἑαυτό σου κοπιάζεις» (Περί κενοδοξίας καί ὅπως δεῖ τούς γονέας ἀνατρέφειν τά τέκνα, 20).

  Στήν σχιζοφρενική ἐποχή μας, τήν σατανοκρατούμενη, πολλοί εἶναι οἱ κίνδυνοι, πού κυκλώνουν τά παιδιά μας καί προσπαθοῦν νά ξεριζώσουν μέσ' ἀπό τήν ψυχή τους τήν Πίστι καί τίς ἠθικές Ἀρχές, μέ σκοπό νά ἐκμεταλλευτοῦν τήν ἀθωότητα καί τήν ἀπειρία τους καί νά ἱκανοποιήσουν τά βρωμερά τους σχέδια.

        Φύλακες γρηγορεῖτε !

      Τά παιδιά καί τά μάτια σας !

 

 

 

 

 



 

 







 

 

 

 

 

 



ΑΛΛΑΓΗ ΔΟΜΩΝ - ΑΛΛΑΓΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΑΛΛΑΓΗ ΔΟΜΩΝ -ΑΛΛΑΓΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

 

                       «Εἴ τις  ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις·

                          τά ἀρχαῖα  παρῆλθεν, ἰδού γέγονε

                        καινά τά πάντα» (Β΄Κορινθ. ε΄ 17).
 
    Ἕνα σύνθημα πολύ ὡραῖο, σαγηνευτικό, ἑλκυστικό: Ἀλλαγή δομῶν, ἀλλαγή ἀνθρώπων, εἶναι τό σύνθημα, πού κυκλοφορεῖ τόν τελευταῖο καιρό καί μεταφέρεται ἀπό στόμα σέ στόμα, καί μάλιστα ἀνάμεσα στούς νέους, πού τό δέχονται μέ ἐνθουσιασμό.
      Οἱ τρυφερές ψυχές τῶν νέων, ἀκόμη ἁγνές, ἀμόλευτες ἀπό τά καυσαέρια τῆς ἀπιστίας, τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τῆς ἰδιοτέλειας, τής Ψευτιᾶς καί τῆς Ὑποκρισίας,ἀναζητοῦν μέ εἰλικρίνεια τήν ἀλλαγή.
      Τό σύνθημα ὅμως αὐτό εἶναι στή βάσι του σωστό ἤ λαθεμένο;
Γεννῶνται πολλά ἐρωτηματικά.Πῶς εἶναι μπορετό νά ἀλλάξουν οἱ δομές; Ποιός δημιουργεῖ τίς δομές; Ἡ ἀλλαγή τῶν δομῶν θά ἀλλάξῃ τούς ἀνθρώπους ἤ οἱ ἄνθρωποι θά ἀλλάξουν τίς δομές τῆς σημερινῆς κοινωνίας ;
      Χωρίς ἀμφιβολία, χρειάζεται ριζική ἀλλαγή σέ ὅλες τίς βαθμίδες κοινωνικῆς, ἠθικῆς, πνευματικῆς κλπ.ἀναπτύξεως.
Ζοῦμε σέ μιά ἐποχή συγχύσεως καί ἀσυνενοησίας.
Ὁ τεχνοκράτης ἄνθρωπος μέρα μέ τή μέρα ἀπομακρύνεται περισσότερο ἀπό τήν Πηγή τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Δεσπόζει ἡ ὑλιστική θεώρησι τῆς ζωῆς. Κυριαρχεῖ ὁ Ἐγωϊσμός, ἡ ἰδιοτέλεια καί ἡ ἐκμετάλευσις τῶν ὑλικά καί πνευματικά ἀδυνάτων.
Λείπει παντελῶς τό πνεῦμα τῆς αὐταπαρνήσεως καί τῆς αὐτοθυσίας.
 Οἱ λέξεις ἔχασαν τό ἀληθινό, τό πραγματικό τους νόημα.
Γκρεμίζεται σιγά -σιγά, μεθοδικά,  ἀπό τίς σκοτεινές δυνάμεις, τό οἰκοδόμημα τῶν ἠθικῶν καί πνευματικῶν Ἀξιῶν, πού κρατοῦν σέ τάξι τόν ἀνθρώπινον βίον.
 Παίρνει τήν πρώτη θέσι στή ζωή τῶν πολλῶν, τό σαρκικό φρόνημα, πού εἶναι «ἔχθρα εἰς Θεόν καί φέρει στήν ψυχή καί τή ζωή μας τόν καθημερινό καί τόν αἰώνιον θάνατο»(Ρωμ. η΄ 6).
    Στούς «ἀδελφούς Καραμαζώφ» τοῦ Ντοστογιέφσκι, ὁ Σατανᾶς συμβουλεύει τόνἸβάν,
νά καταργήσῃ τό Θεό, γιά νά ἐπιτύχῃ τήν ἀποκτήνωσι τοῦ ἀνθρώπου. Καί δυστυχῶς, ἡ σατανική αὐτή συμβουλή, στήν ἐποχή μας, ἔχει ἀρκετούς ὁπαδούς. Ἀκόμη καί στήν Πατρίδα μας , στήν καρδιά τῆς ὁρθοδοξίας, ὑπάρχουν σήμερα ἄφρονες, πού τολμοῦν νά διακηρύττουν τίς σατανικές, ὑλιστικές καί ἀθεϊστικές τους Ἰδέες καί προσπαθοῦν ἀσυνειδήτως καί χωρίς καθόλου ἐντροπή, νά ἀποπροσανατολίζουν τή Νεολαία καί νά τήν φέρουν σέ ἀπόγνωσι.
    Εἶναι ἀνάγκη νά ἐπέλθῃ  ριζική ἀλλαγή.
Εἶναι καιρός: Νά ἐξέλθουμε ἀπό τή Βαβυλῶνα.
                        Νά φύγουμε ἀπό τήν πνιγερή ζωή,
                        στῆς Ὀμορφιᾶς τή σφαῖρα.
                        Νά μεταβοῦμε ἀπό τό σκοτάδι,
                        στό Φῶς, ἀπό τό Θάνατο, στή ζωή,
                        ἀπό τή βρωμιά, τή βρωμίλα καί τή
                        λάσπη, στήν καθαρότητα, ἀπό τήν  
                       Ψευτιά καί τήν ὑποκρισία, στήν
                        Ἀλήθεια καί τήν εἰλικρίνεια.
    Δέν ἐπιτρέπεται νά ὑπάρχουν ἄνθρωποι αἰσχροκερδεῖς, πού κάτω μάλιστα ἀπό τό ἔνδυμα τῆς νομιμότητας,(λευκόν περιλαίμιον φέροντες), καπηλεύονται τήν κάθε εἴδους ἀνθρώπινη συμφορά. Δέν ἐπιτρέπεται, ἀνάλγητοι κακοποιοί νά ἐκμεταλεύωνται τήν ἀθλιότητα, τή δυστυχία καί τήν πεῖνα τῶν συνανθρώπων τους. Εἶναι ἀπαράδεκτο, στόν αἰῶνα τῆς ἀφθονίας τῶν ἀγαθῶν, νά πεθαίνουν ἄνθρωποι καί μάλιστα ἑκατομμύρια ἀθῶα παιδιά ἀπό πεῖνα καί δίψα, ἀπό ἔλλειψι πρωτεϊνῶν ἤ ἀπό κακομεταχείρισι.
    Δέν εἶναι σωστό νά ποδοπατῆται ἡ ἀξία τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς καί νά κουρελιάζεται ἡ προσωπικότητα.
     Εἶναι ἄδικο νά γίνωνται καθημερινά χιλιάδες ἀμβλώσεις, νά θανατώνωνται ἀθῶες ὑπάρξεις, πρίν ἀκόμη γεννηθοῦν καί νά θυσιάζωνται στό Βωμό τοῦ νέου Μολώχ, στό Βωμό τοῦ κακοποιημένου σέξ.
      Εἶναι παράλογο, παρανοϊκό, νά ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού συναγωνίζονται ποιός θά ξεπεράσῃ τόν ἄλλον σέ τελειότερα φονικά ὅπλα.
       Εἷναι ὀδυνηρό νά ζοῦμε συνεχῶς, μέ τό φόβο μιᾶς ὁλοκληρωτικῆς καταστροφῆς.
       Ἡ ἐγκληματικότητα καθημερινά αὐξάνεται σέ παγκόσμια κλίμακα. Τό οἰνόπνευμα, τά Ναρκωτικά, ἡ πορνεία, ἡ διεστραμένες ἰδιαιτερότητες, πού βλάπτουν θανάσιμα τή νέα Γενιά, ὅπως ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ παιδεραστία, ἡ κτηνοβασία κ.ἄ. ἀντί νά ἀπαγορεύωνται, γίνονται Νόμοι τοῦ Κράτους.
    Βέβαια μοῦ εἶναι ἀδιανόητο τό ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού ἡδονίζονται νά κολυμποῦν μέσα στίς ἀκαθαρσίες, μέσα στούς βόθρους.
      Παρατηροῦνται καθημερινά βιασμοί, κλοπές, ληστεῖες καί ἄλλα ἀνατριχιαστικά ἐγκλήματα, μέ δρᾶστες νέα παιδιά. Μεμονωμένα ἄτομα ἤ ὀργανωμένες Ὁμάδες συστηματικά ἐργάζονται, γιά τόν ἀποπροσανατολισμό τῆς Νεολαίας, μέ δηλητηριώδη ἔντυπα καί ἄνομες μεθόδους καί μέ συνήγορο τή δική μας δυσκινησία στήν καταπολέμησί τους. Ὑπάρχουν μάλιστα καί μερικοί ἄφρονες, πού τολμοῦν, μέσα στήν καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας, νά διακινοῦν, χωρίς ντροπή, τίς ὑλιστικές καί ἀθεϊστικές τους Ἰδέες, καί νά προσπαθοῦν δολίως νά ἐπιβάλλουν τίς ἄνόητες ἀρχές τους.
      Εἶναι συνεπῶς ἐπιτακτικό αἴτημα τῶν καιρῶν νά λυτρωθοῦμε ἀπό τή σαπίλα, ἀπό τό Βόρβορο, ἀπό τήν τόση λάσπη.
       Εἶναι ἀνάγκη τῶν καιρῶν νά ἐπιφέρουμε μιά ριζική ἀλλαγή πρός τό καλλίτερο.
      Πῶς ὅμως θά ἐπέλθῃ ἡ ἀλλαγή; Πῶς θά ἀλλάξουν οἱ δομές;
        Μέ τή βία καί τήν ἐπιθετικότητα καί μέ κάθε εἴδους ἀντικοινωνική συμπεριφορά ;
        Μέ τόν πόλεμο ἤ μέ τήν ἐπανάστασι ἤ βάζοντας ἐδῶ καί κεῖ φωτιές, μέ θύματα ἀθώους;
      Οἱ ἀρχαῖοι σοφοί πρόγονοί μας ἔλεγαν ὅτι «τό κακό μέ τό καλό δέν σμίγει»(Εὐριπ.  «Ἴων» στ.1017). Καί συμβούλευαν:«Μή τῷ κακῷ τό κακόν ἰῶ»Δηλ. Μή κάνῃς τό κακό χειρότερο(Ἡρ.3,53).
     Καί πραγματικά, εἶναι ποτέ δυνατόν νά προέλθῃ ἀλλαγή πρός τό καλλίτερο μέσα ἀπό τά ἐρείπια, τήν καταστροφή καί τό αἷμα;
     Καί ἄν καταστρέψουμε διά μιᾶς κάθε τί πού ὑπάρχει σήμερα, εἶναι βέβαιον ὅτι δέν θά ἐπέλθῃ καμμιά ἀλλαγή πρός τό καλλίτερο. Ἀντίθετα μάλιστα θά ἐπικρατήσῃ «θρῆνος καί κλαυθμός καί ὀδυρμός πολύς». Καί κάτι ἄλλο. Ποιοί θά ἐπιζήσουν, γιά νά θρηνήσουν τά ἀποτελέσματα τῆς βίας, τοῦ μίσους, τοῦ πολέμου ἤ τῆς ἐπαναστάσεως;
    Πῶς ὅμως θά ἐπέλθῃ ἡ πολυπόθητη αὐτή ἀλλαγή πρός τό καλλίτερο;
      Πῶς θά παύσῃ ἡ ἀδικία καί θά βασιλεύσῃ ἡ κοινωνική Δικαιοσύνη; Πῶς θά ἀλλάξουν οἱ δομές τῆς κοινωνίας; Πῶς ἡ ἀνθρωπότητα θά βρῇ τό δρόμο της;
      Μία εἶναι ἡ Ὁδός.Θά ἐπέλθῃ ἡ πολυπόθητη ἀλλαγή πρός τό καλλίτερο τότε, καί μόνον τότε, ὅταν ἀλλάξουν οἱ ἄνθρωποι. Ὅταν ἀλλάξουμε νοοτροπία, τρόπο σκέψεως, τρόπο συμπεριφορᾶς.
       Δηλαδή μόνον ὅταν πιστέψουμε στό Χριστό καί κάνουμε πρᾶξι τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του, ὅταν ρυθμίσουμε τή ζωή μας σύμφωνα μέ τό πανάγιον θέλημα τοῦ Θεοῦ. Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀλλάξουν οἱ δομές, ἄν δέν ἀλλάξουν πρῶτα οἱ ἄνθρωποι, πού δημιουργοῦν τίς δομές;
      Τό ὀρθό, λοιπόν, σύνθημα δέν εἶναι «ἀλλαγή δομῶν, ἀλλαγή ἀνθρώπων», ἀλλά «ΑΛΛΑΓΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΑΛΛΑΓΗ ΔΟΜΩΝ». Διότι ἡ αἰτία τῆς συγχύσεως καί τῆς ἀσυνενοησίας καί γενικά τῆς κακοδαιμονίας, πού μαστίζει τήν ἀνθρωπότητα, βρίσκεται στίς διεστραμμένες ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Ἡ Ὀδύνη καί ἡ δυστυχία ὀφείλονται στήν ἄρνησι τοῦ Θεοῦ, στήν ἀπομάκρυνσι ἀπό τήν πηγή τῆς Ζωῆς, στόν Μηδενισμό(Nihilismus), ὄχι μόνον στήν ἀπαξίωσι τῶν Ἀξιῶν, ἀλλά καί στήν ἀνατροπή τῆς Ἰεραρχίας τῶν Ἀξιῶν, στή σχετικοποίησι τοῦ Ἀπολύτου καί στήν ἀπολυτοποίησι τοῦ σχετικοῦ.
    Ἄν δέν ἀλλάξουν οἱ ἄνθρωποι διά τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως στό Χριστό, ἄν δέν γίνουν ἐν  Χριστῷ, καινή κτίσις(Β΄Κορινθ. ε΄17. Γαλάτ. στ΄15), ὁποιαδήποτε ἀλλάγή καί ἄν κάμουν, δέν θά εἶναι πρός τό καλλίτερο.Πολλές φορές προσπάθησαν νά ἀλλάξουν τίς δομές τῆς κοινωνίας οἱ ἄνθρωποι, χωρίς νά ἀλλάξουν οἱ ἴδιοι, καί πέτυχαν   κατά καιρούς , διάφορες αἱμοσταγεῖς ἀλλαγές-ἀπάτες, καί, ὅπως διδάσκει ἡ Ἱστορία,« ἄλλαξε ὁ μανωλιός καί φόρεσε τά ρούχα ἀλλιῶς» δηλαδή
 ὡδηγήθηκε ἡ ἀνθρωπότητα ἀπό τό Κακό στό χειρότερο.
   ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ριζική, οὐσιαστική ψυχική  καί πνευματική ἀλλαγή. Ἀλλαγή, πού θά ἔχη σάν ἀποτέλεσμα τήν ἐπικράτησι, στή ζωή τῆς ἀνθρωπότητος, τῆς Ἀγάπης, τῆς Εἰρήνης καί τῆς Δικαιοσύνης.
   

     Ο ΧΡΙΣΤΟΣ κήρυξε πρῶτος τήν ἀλλαγή πρός τό καλλίτερο καί ὑπέδειξε καί τό σωστό τρόπο, γιά τήν πραγματοποίησί της.
      Ὁ τέλειος Θεός, ἔγινε καί τέλειος ἄνθρωπος. Γεννήθηκε στή φτωχική Φάτνη τῆς Βηθεέμ. Ἐκεῖ «ἀντάλλαξε ἀσπασμό ἡ θεϊκή  Ἀγάπη μέ τήν Ταπεινοσύνη». Χάραξε τό δρόμο τῆς σωστικῆς ἀλλαγῆς, πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν πραγματική μακαριότητα, στήν τελείωσι, στή θέωσι. Ὁ δρόμος ἀρχίζει ἀπό τό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἀπό τήν ἄκρα ταπείνωσι, συνεχίζει μέ τή θεραπεία τῶν ἀναγκῶν καί ἀνεβαίνει στό Γολγοθᾶ, στήν τέλεια ἀγάπη, καί φθάνει στό Θρόνο τοῦ Θεοῦ, στήν αἰώνια μακαριότητα.
    Ὁ Χριστός γίνεται καί εἶναι, γιά ὅλους μας, ἠ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή, καί μᾶς καλεῖ νά ἀκολουθήσωμε τά ματωμένα Χνάρια Του.
     Ὁ Χριστός,  μέ τόν ἐρχομό Του στή γῆ, δημιουργεῖ μιά νέα ζωή.Δημιουργεῖ μιά κατάστασι τῆς « καινῆς κτίσεως», τοῦ «καινοῦ ἀνθρώπου», «ὥστε εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις· τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε τά πάντα καινά»( Β΄Κορ. ε΄ 17).
     «Καί εἶπεν ὁ καθήμενος ἐπί τῷ θρόνῳ· ἰδού καινά ποιῶ πάντα. Καί λέγει μοι· γράψον, ὅτι οὗτοι οἱ λόγοι πιστοί καί ἀληθινοί εἰσι. Καί εἶπέ μοι· γέγονεν. Ἐγώ εἰμι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή καί τό τέλος. Ἐγώ τῷ διψῶντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν»(Ἀποκ. κα΄ 5-6).
    Ὁ Χριστός ἱδρύει τήν Ἐκκλησία του,«τήν κοινωνίαν τῶν ἁγίων», μέσα στήν ὀποίαν «δέν ὑπάρχει Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ἡμεῖς  εἷς ἐσμεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»(Γαλάτ. γ΄ 28. Α΄Κορινθ. στ΄5. Κολοσ. γ΄ 11).
      Στήν ἐν Χριστῷ ἀλλαγή, στήν κοινωνία τῶν Ἁγίων, τή θέσι τῆς ἔχθρας, παίρνει ἡ εἰρήνη, ἠ καταλλαγή, ἡ συμφιλίωσι τῶν ἀνθρώπων μέ τό θεό καί μεταξύ τους. Τή θέσι τῆς θλίψεως,  τήν παίρνει ἡ χαρά καί ἡ ἀγαλλίασι, τή θέσι τοῦ θανάτου, τήν παίρνει ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή.
      Ὁ Χριστός θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι  νά καταλάβουν ὅτι εἶναι παιδιά τοῦ Ἑνός καί Μόνου ἀληθινοῦ θεοῦ καί ἀδέλφια μεταξύ τους, καί ὅτι ὀφείλουν νά ζοῦν μέ ἀγάπη καί καλωσύνη.
      Ὁ Χριστός μᾶς προσκαλεῖ ὅλους, νά πιστέψουμε στήν ἀλλαγή καί νά γίνουμε «καινή κτίσις», νά γίνουμε Μέλη τῆς κοινωνίας τῶν προσώπων, τῆς κοινωνίας τῶν Ἁγίων, καί νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι στήν νέα αὐτή  κοινωνία« ἡ ψυχή καί ἡ καρδία τῶν πιστῶν εἶναι μία καί κανείς ἀπό αὐτούς δέν λέγει ὅτι, καί τό ἐλάχιστο ἀπό τά ὐπάρχοντά του, εἶναι δικό του, ἀλλά ὅλα(τά πνευματικά καί ὑλικά ἀγαθά, χρήματα, κτήματα, τέχνη, ἐπιστήμη, κλπ.) εἶναι κοινά σέ ὅλους καί προσφέρονται γιά τήν ἐξυπηρέτησι ὅλων»(Πράξ. δ΄ 32).
    Εἶναι καιρός

• Νά σκουπίσουμε τά δάκρυα καί νά ἀπαλύνουμε τόν πόνον τῶν συνανθρώπων μας.
• Νά ἀνθίσῃ τό χαμόγελο στά χείλη τῶν μικρῶν παιδιῶν.
• Νά παύσῃ ἡ ἐκμετάλευσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ἄνθρωπο καί νά ἐπικρατήσῃ ἡ Ἀγάπη, ἡ Εἰρήνη καί ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο.
• Νά ἔλθῃ ἡ Βασιλεία  τοῦ Θεοῦ καί νά γίνεται τό Θέλημά Του ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς.