«Η ΧΑΡΙΣ ΕΠΕΛΑΜΨΕΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

 

Δόξα στόν Πατέρα, τον Υἱόν καί τό Ἅγιον Πνεῦμα.

 

Ἐπέλαμψεν ἡ Χάρις Σου, Κύριε. Γέμισε φῶς τόν νοῦν και την καρδιά μας. Φώτισε τά σκοτάδια μας, λάμπρυνε τήν ψυχή μας. Ἔλαμψεν ἡ Χάρις Σου, μέ τό Φῶς τῆς ἀληθείας και ἀπομακρύνει την Ψευτιά και την ὑποκρισία. Ἔλαμψαν τά σύμπαντα μέ τήν Εὐλογημένη Σου Παρουσία, Ἥλιε τῆς Δικαιοσύνης.

Ὅλα, ὅσα εἶχαν προτυπωθῆ τον παλιό καιρό, ὅμοια με σκιά, σχεδόν ἀνύπαρκτα, τώρα ἀναφανδόν, ὁλοφάνερα, ἀπροκάλυπτα ἐκπληρώθηκαν. Διότι δές ἐδῶ τώρα ἐπενδύει τον ἑαυτόν της ἡ Ἐκκλησία, στολίζεται μέ το θεῖον και οὐράνιον κόσμημα, μέ  τήν ἔνσωμον εἰκόνα, τήν ζωντανή εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, πού φανερώθηκε ἐν σαρκί και βεβαιώνει την πραγματοποίησι τοῦ τύπου τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου ,  κατέχουσα δέ  τήν ὀρθόδοξον Πίστιν· ὥστε, να ἔχουμε στα χέρια μας καί νά κρατοῦμε σταθερά, τήν Εἰκόνα, Αὐτοῦ, τόν Ὁποῖον πιστεύομεν καί σεβόμεθα και να μη πλανώμεθα.  Ἄς ἐνδυθοῦν αἰσχύνην (ντροπή), αὐτοί, πού δέν πιστεύουν ὅπως ἐμεῖς. Διότι σέ μᾶς εἶναι δόξα, τοῦ Σαρκωθέντος ἡ μορφή, ἡ εἰκόνα εὐσεβῶς προσκυνουμένη, και οὐ θεοποιουμένη. Διότι (ἡ τιμή τῆς Εἰκόνος ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει). Ταύτην την Εἰκόνα κατασπαζόμενοι οἱ πιστοί βοήσωμεν, ἄς φωνάξουμε δυνατά· Θεέ μου, σῶσον τον λαόν Σου καί εὐλόγησον την κληρονομίαν Σου, δῶσε στά παιδιά Σου τήν Εὐχήν Σου» ( Δοξαστικό τοῦ Ἑσπερινοῦ, ἐλεύθερη ἀπόδοσι).

 

«Τήν ἄχραντον, τήν ἁγνή, τήν ἀμόλυντη, τήν καθαρή, τήν ἄμεμπτη Εἰκόνα Σου προσκυνοῦμεν, Ἀγαθέ, και ζητοῦμε συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν μας, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν. Σέ προσκυνοῦμε, Κύριε, ὄχι μόνον με τά χείλη, ἀλλά με την καρδιά μας, γιά νά ἔκφράσουμε ἔτσι, τήν εὐγνωμοσύνη μας Σέ Σένα, πού με τη Θέλησί σου, ἑκουσίως και ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, θέλησες να ὑψωθῇς στο Σταυρό, γιά νά  λυτρώσῃς τά δύσμοιρα πλάσματά Σου ἀπό τή δουλεία τοῦ Πονηροῦ ἐχθροῦ, ἀπό τή δουλεία τοῦ Διαβόλου. Γι’ αὐτό Σέ Σένα, Πολυεύσπλαγχνε, εὐχαρίστως φωνάζουμε δυνατά, κραυγάζουμε· Χαρᾶς και Εὐφροσύνης, γέμισες τά σύμπαντα, Σωτῆρα μας. Δοξολογοῦμε ὑμνοῦμε καί δοξάζουμε Ἐσένα πού ἔρχεσαι στόν κόσμο, ὄχι, γιά νά κρίνῃς, ἀλλά νά σώσῃς τόν κόσμο» ( Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς ἐλεύθερη ἀπόδοσι).

«Τίς Θεός Μέγας ὡς ὁ Θεός ἡμῶν· Σύ εἶ ὁ Θεός ὁ  ποιῶν θαυμάσια μόνος». Μέγας εἷναι  Κύριος. «Καί τίς ἱκανός λαλῆσαι τάς δυναστείας Αὐτοῦ; Ἀκουστάς ποιῆσαι πάσας τάς αἰνέσεις Αὐτοῦ ἤ διηγήσασθαι πάντα τά θαυμάσια Αὐτοῦ ἐν παντί καιρῷ;», λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος. ἀσφαλῶς οὐδείς. Καί Αὐτός ὁ Ἕνας και Μόνος ἀληθινός Θεός, εἶναι ὁ δικός μας Θεός καί ἐμεῖς εἴμαστε δοῦλοι Του. Ἀχρεῖοι μέν, ἀλλά δικοί Του δοῦλοι.

«Ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς και ἑκών  ἐτάφη και Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν τοῦ σῶσαι τά Σύμπαντα. Αὐτόν προσκυνήσωμεν»

 Κύριε, σύ εἶσαι ὁ Θεός μας καί μεῖς εἴμαστε ὁ λαός Σου. Σέ Σένα ἁμαρτάνουμε, ἀλλά ἐσένα μονάχα λατρεύουμε. Λυπήσου μας καί σῶσε μας, Κύριε, ὄχι γιατί το ἀξίζουμε, ἀλλά «ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός Σου». Σέ ἱκετεύομεν, ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν και λύτρωσε ἡμᾶς ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματός . ΑΜΗΝ.

«Καί αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον,

                     ἡ Πίστις ἡμῶν»(Α΄Ἰωάν.ε΄4). 

Πράγματι αὐτή εἶναι ἡ νίκη, πού νίκησε τον κόσμο, ἡ πίστις μας. Ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις μας εἶναι Φῶς. Εἶναι ὁ Χριστός, «τό φῶς τό  ἀληθινόν, πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, πού ἔρχεται στόν κόσμον» (Ἰωάν. α΄ 9). Εἶναι τό Φῶς, πού δαλύει τά σκοτάδια τῆς πλάνης τοῦ κόσμου, πού «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α΄ Ἰωάν. ε΄19).Εἶναι ἡ δύναμις, τῆς νέας, τῆς πνευματικῆς  καί ἁγίας ζωῆς, πού ἀντιτίθεται, παλεύει καί νικᾷ τή Φαυλότητα, τήν πλάνη, τήν Ψευτιά  καί τήν Ὑποκρισία τοῦ κόσμου. Ὁ Χριστός, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Πάλλευκος Καβαλάρης «ἐξῆλθε νικῶν», καί, «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας»(Ἑβρ.ιγ΄8), «ἐξέρχεται νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. στ΄2).

Ὁ Χριστός εἶναι ὁ αἰώνιος Νικητής, ὁ αἰώνιος Θριαμβευτής. Αὐτός εἶναι Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ὡς «Παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχή ἐγενήθη ἐπί τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καί καλεῖται τό ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός  ἰσχυρός, ἐξουσιαστής,  ἄρχων εἰρήνης, πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος…»(Ἡσ. θ΄ 6-7).

Ο Χριστός εἶναι ὁ αἰώνιος Βασιλεύς τοῦ Σύμπαντος ὁ παντοτεινός Βασιλεύς τῶν πιστῶν ὅλων τῶν γενεῶν «καί τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος» ( Λουκ. α΄33).

Ὁ Χριστός εἶναι «τό Ὑπέρτατον Ἀγαθόν»(Bene Supremo). Αὐτός εἶναι τά πάντα, γιά μᾶς. Εἶναι «τό Α και τό Ω, ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος, ὁ Πρῶτος και ὁ Ἔσχατος, ὁ Ὤν και ὁ Ἦν και ὁ Ἐρχόμενος, ὁ Παντοκράτωρ» (Ἀποκ. α΄8.κα΄6. κβ΄13). Αὐτός καί μόνον Αὐτός ὑπάρχει, ὁ Ἀληθινός Θεός, «ὁ δι’οὗ τά πάντα ἐγένετο» (Ἰωάν. α΄ 3) ὁ ποιητής τοῦ Οὐρανοῦ και τῆς γῆς, ὁ ποιητής τῶν ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων. Αὐτός και μόνον Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, τό Φῶς καί ἡ Εἰρήνη, ὁ Μόνος Σωτήρ καί Λυτρωτής τοῦ Σύμπαντος  Κόσμου.

«Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ οἰκουμένη ὡς  συμπεφρόνηκεν( σάν μιά ψυχή πίστεψε), ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τό ψεῦδος ὡς  ἀπελήλαται(ἔχει ἀπομακρυνθῆ), ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο (θαρραλέα διεκήρυξε), ὁ Χριστός ὡς ἐβράβευσεν, οὕτω  φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τον ἀληθινόν Θεόν ἡμῶν, και τούς αὐτοῦ ἁγίους ἐν λόγοις τιμῶντες, ἐν συγγραφαῖς, ἐν  νοήμασιν, ἐν ναοῖς,  ἐν εἰκονίσμασι, τόν μέν ὡς Θεόν καί  Δεσπότην προσκυνοῦντες και σέβοντες, τούς δέ διά τον κοινόν Δεσπότην ὡς αὐτοῦ γνησίους θεράποντας τιμῶντες καί  τήν κατά σχέσιν προσκύνησιν ἀπονέμοντες. Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων,  αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις  τήν οἰκουμένην ἐστήριξεν» (Ἀπό τό· Συνοδικόν τῆς Ζ΄ Οἰκουμεν. Συνόδου ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας).

Δυστυχῶς ὅμως, ὑπῆρξαν δύσμοιροι θνητοί, ἄφρονες, ἄμυαλοι θεομάχοι, πού, ὄχι μόνον δεν πίστεψαν, ἀλλά καί πολέμησαν, μέ λυσσώδη μανίαν, τόν Χριστόν, τήν ὀρθόδοξον Πίστιν καί την Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Καί μολονότι ὅλοι αὐτοί οἱ Θεομάχοι καί εἰκονομάχοι συνετρίβησαν καί κονιορτοποιήθηκαν καί ἐκμηδενίσθηκαν «ὡσεί χνοῦς, ὅν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπό προσώπου τῆς γῆς» (Ψαλμ. Α΄4), μολονότι «τεθνήκασι (καί θνήσκουν πάντοτε) οἱ ζητοῦντες την ψυχήν τοῦ παιδίου» (Ματθ. β΄20), ὑπάρχουν ἀκόμη  καί σήμερα, τόσον ἄμυαλοι, πού συνεχίζουν νά πολεμοῦν τον Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του, μολονότι γνωρίζουν ὅτι εἶναι βέβαιον και  φρικτόν τό  τέλος ὅλων τῶν θεομάχων, τῶν ἐχθρῶν τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ «ὧν τό τέλος ἀπώλεια» (Φιλιπ. γ΄ 19). Ὁ Διάβολος, ὁ Ἀντίχριστος, οἱ δαίμονες καί οἱ δαιμονάνθρωποι καί σήμερα «οὗτοι μετά τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, και το Ἀρνίον νικήσῃ αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστί και Βασιλεύς Βασιλέων», θά νικήσουν δέ μαζί Του καί οἱ κατάδικοί Του, «καί οἱ μετ’ αὐτοῦ κλητοί καί ἐκλεκτοί καί  πιστοί» (Ἀποκ. ιζ΄ 14).  Εἶναι βέβαιος ὁ συντριμμός τῶν θεομάχων, τῶν ἀντιχρίστων, ὅλων , ὅσων ἀντιστρατεύονται στό Θεῖον Θέλημα. Γεύονται τά ἀποτελέσματα τῆς παραβατικῆς τους συμπεριφορᾶς, κατά λόγον Δικαιοσύνης. Και, χωρίς ἀμφιβολία, εἶναι τρελλοί, ἄφρονες, ὅλοι, ὅσοι τολμοῦν καί πολεμοῦν τήν Πίστι στο Χριστό, ὅσοι πολεμοῦν την Ἐκκλησίαν Του και ἀντιστρατεύονται στο Θεῖον Θέλημα. Ὅλοι, ὅσοι φθάνουμε σέ αὐτό τό ἄκρον ἄωτον τῆς Παραφροσύνης, ὅλοι οἱ κατά κάποιον τρόπον, θετικόν ἤ ἄρνητικόν, διά πράξεως ἤ διά παραλείψεως, πολεμοῦμε τό Χριστό και την Ἐκκλησία Του δέν γινόμαστε μόνον γελοῖοι, ἀλλά, ὅπως λέη ὁ Καβάφης, εἴμαστε γελοιωδέστατοι. Καί ἐάν δέν μετανοήσουμε ἔμπρακτα και εἰλικρινά τό τέλος μας θἆναι φρικτόν, διότι, ὅπως λέγῃ ὁ Παῦλος, «τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας εἶναι αἰώνιος θάνατος» (Ρωμ. στ΄23).

Ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ Μεγάλη Γιορτή τῆς Νίκης καί τοῦ Θριάμβου τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Εἴθε ὁ Κύριος, πού Σταυρώθηκε, γιά μᾶς καί εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, νά μᾶς  στερεώνῃ ἐπί τήν πέτραν τῶν Ἐντολῶν Του, νά μᾶς στερεώνῃ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν, ὥστε να νικῶμεν μετ’ αὐτοῦ, πάντα ἐχθρόν καί πολέμιον καί  νὰ συνεορτάζωμεν, μετά τῶν Ἁγίων Του, τήν Νίκην καί τόν Θρίαμβον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Εἴθε νά μᾶς ἐνισχύῃ, σέ κάθε μας πνευματικόν ἀγῶνα ὑπέρ τῆς Πίστεως. Εἴθε νά μᾶς  ἀξιώνῃ, ἐν ἑνί στόματι και μιᾷ καρδίᾳ, λόγῳ καί ἔργῳ, νά Τόν  δοξάζωμεν, σύν τῷ Πατρί καί Πνεύματι. Διότι Αὐτῷ «τῷ βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ, τιμή και δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν»(Α΄ Τιμ. α΄17).

 

 

 

 

ΟΛΙΓΟΙ ΟΜΩΣ, ΑΛΛΑ ΟΦΕΙΣ, «ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΕΧΙΔΝΩΝ»

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ

 

Ὁ Σαίξσπηρ, στο Μακβεθ, περιγράφει τή κατάντια τῆς ἀλλοπρόσαλης, τῆς Σατανοκρατούμενης Ἐποχῆς μας, ὅταν λέγῃ ὅτι

«Ζοῦμε σέ μιά ἐποχή, πού,

 ὅταν βλάψῃς ἄλλον,

 εἶναι πρᾶξι ἐπαινετή.

Καί ὅταν κάνῃς τό καλό,

οἱ πιό πολλοί σέ παίρνουν

για τρελλό».

Ζοῦμε σέ μιά ἐποχή, πού ὁ ἕνας ἄνθρωπος στέκεται ἐχθρικά ἀπέναντι στόν ἄλλο, καί, ὅπως λέῃ ὁ Schiller, ζοῦμε σέ μιά ἐποχή, «wo der Mensch dem menschen gegenueber steht». Στρέφει ὁ Μανασσής και τρώγει τίς σάρκες του, κατεσθίει τόν ἀδελφό του. Τρῶμε ὁ ἕνας τον ἄλλον.

Καί πραγματικά, ἐξ αἰτίας τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπό τό Θεό, φθάσαμε στήν ἔσχατη ἐξαθλίωσι. Γι’αὐτό «εἶναι πικρό καί τό νερό πού πίνουμε, πικρό και το ψωμί, πού τρῶμε, «ἄρτος  ὀδύνης».

Οἱ λέξεις καί οἱ ἔννοιες ἔχασαν τό πραγματικό τους νόημα, ἀκόμη και ἐδῶ στην καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας. Π.χ. ἡ ὑψίστη ἀρετή, «ἡ Φιλοπατρία», θεωρεῖται «ρατσισμός» καί ἡ κάθε ἀνωμαλία, ἡ κάθε διαστροφή θεωρεῖται ἰδιαιτερότητα και γίνεται Νόμος τοῦ Κράτους.

Δέν κρίνω, δέν κατακρίνω, ἀλλά ἁπλῶς, μετά πικρίας, διαπιστώνω τήν ὕπαρξι, ἀνάμεσά μας, ὀλίγων ἀλόγων ἀλογίστων Γραικύλων, πού, δολίως καί μεθοδικά, κατεργάζονται τόν ἀφανισμό τῆς Ρωμιοσύνης. Καί ἀπορῶ· Πῶς οἱ τοιοῦτοι, μιά χοῦφτα, μιά  ὀλιγαρχία ἄμυαλων, πατριδοκάπηλων  «Ψευτοκουλτουριάρηδων», ἐπιβιώνουν και, χωρίς ντροπή, οἱ σύγχρονοι αὐτοί εἰκονομάχοι, χύνουν τό δηλητήριον τῆς ἀθεΐας τους και παρασύρουν τον ταλαιπωρημένο αὐτό Λαό και μάλιστα τή Νεολαία σέ ἔκτροπα καμώματα καί  συμπεριφορές ντροπῆς. Σημειώνω δε ὅτι μεταξύ αὐτῶν παρασύρονται καί οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Λαοῦ, οἱ ἐντεταλμένοι να προστατεύουν την ἀκεραιότητα τῆς Πατρίδος μας καί να διαφυλάσσουν τά «ὅσια και τά Ἱερά τῆς Πατρίδος μας» καί ἀντί νά ἐκτελοῦν τά καθήκοντά τους, κατεργάζονται και αὐτοί τον ἀφανισμό τῆς Ὀρθοδοξίας και τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ.

Προπαγανδίζουν τήν ἀθεΐα μέσα στα Ἑλληνικά Σχολεῖα, καταργοῦν τήν ἐλληνορθόδοξη Παιδεία, και διδάσκουν τίς ἔμφυλες ταυτότητες και τήν ἀνηθικότητα και την ἀπιστία κλπ. Καί νομοθετοῦν Νόμους γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων.

Γιατί, Τί ἄλλο εἶναι ἡ νομιμοποίησις τῶν ἐκτρώσεων, ἄν ὄχι νόμος γενοκτονίας τῶν Ἕλλήνων; Στήν Ἑλλάδα μας κάθε χρόνο, ἔχουμε περισσότερες ἀπό τριακόσιες χιλιάδες(300.000) ἐκτρώσεις. Αὐτοί πού ψήφισαν τόν νόμο και αὐτοί πού κάνουν τίς ἐκτρώσεις δέν κατεργάζονται τή γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων;

Ἡ νομιμοποίησις τῶν Ὁμοφυλοφίλων μέ τό «σύμφωνο συμβίωσης» κ. λ. π. δέν συμβάλλει στή Γενοκτονία; Διαιωνίζουν τό Γένος οἱ ἄκαρπες συκιές; Ὑπάρχουν δυστυχῶς, και ἄλλοι τρόποι γενοκτονίας, πού ἐνισχύονται ἀπό τούς ἐχθρούς τῆς Πατρίδος μας σέ συνεργασία, μέ τούς δικούς μας Ὁλετῆρες, με τούς δικούς μας Καταστροφεῖς.

Δυστυχῶς ὑπάρχει μιά χοῦφτα ἐπηρμένων υἱῶν τῆς Παραφροσύνης, πού ὀδηγοῦν την Πατρίδα μας στόν ἀφανισμό. Εἶναι Ὀλίγοι μέν, ἀλλά ἄθλιοι και δόλιοι Ὄφεις, Ὀχιές «γεννήματα ἐχιδνῶν», πού δηλητηριάζουν τή ζωή τῶν πολλῶν, τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἀνόητη ἀνοχή μας. Χύνουν το δηλητήριον τῆς ἀχαριστίας και τῆς ἀγνωμοσύνης πρός τόν Θεόν καί πρός Ἐκείνους πού πολέμησαν «γιά τοῦ Χριστοῦ την Πίστι τήν ἁγία καί γιά τῆς Πατρίδος την Ἐλευθερίαν», χωρίς ντροπή. Εἷναι οἱ Ἐφιάλτες, οἱ Πηλιο-Γούσηδες, οἱ δοσίλογοι, οἱ σημερινοί Ἰοῦδες, πού, ἀνερυθριάστως,   ξεπουλοῦν τά Ὅσια και τά Ἱερά τῆς Ρωμιοσύνης.

 Εἶναι μια ὀλιγαρχία, μια χοῦφτα φελλοί, πού ἐπιπλέουν στή δαιμονική λάσπη τῆς Ἀφροσύνης καί τῆς ἀπιστίας, ἀπάτριδες, πού μπροστά στά μάτια μας ξεπουλοῦν τήν Πατρίδα, «ἀντί πινακίου φακῆς», ἤ «ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων». Καί θά σᾶς ἀναφέρω ἐνδεικτικά τό ξεπούλημα, πού ἔγινε και ψηφίστηκε και ἀπό τούς τριακόσιους «κηφῆνες», πού χειροκροτήθηκε ἀπό ὅλα τά κόμματα και τά κομματόσκυλα. Σᾶς ἀναφέρω τό  Πρῶτο(1^ο) Μνημόνιο, πού περιέχει ὅρους ΝΤΡΟΠΗΣ. Δέμ μποροῦμε να κάνουμε τίποτε χωρίς την ἄδεια των Δανειστῶν μας! Στό ἄρθρο 14 παρ.5 ἡ Ἑλλάδα παραιτεῖται ἀμετακλήτως και ἄνευ ὅρων ἀπό τίς ἀσυλίες προστασίας τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας. Και το χειρότερο εἶναι ὅτι οἱ δανειστές μας μποροῦν να μεταβιβάσουν σέ Τρίτη Χώρα τά δικαιώματά τους ἀπό τή Σύμβασι.

Ὁ Προφήτης Ἡλίας ὁ Θεσβίτης στο Ἰσραήλ, κατέσφαξε με το ἴδιο του το χέρι τούς 300 ἱερεῖς τοῦ Βάαλ, «ὡς μόλυσμα τοῦ λαοῦ». Στήν Ἑλλάδα ποιός Προφήτης θά ἐπέμβη;

Ἀναρωτηθήκατε ποτέ, γιατί ἡ Κοπριά τῆς Εὐρώπης, τά λαμόγια αὐτά, μᾶς ἐπιδοτοῦν; Εἷναι εὔκολο να το καταλάβουμε. Μᾶς ἐπιδοτοῦν, γιά νά  μή παράγουμε.  Δεν εἶναι ὅμως ντροπή νά ἀγοράζουμε μαϊντανό ἀπό την Αἴγυπτο, κρεμμύδια καί σκόρδα ἀπό την Τουρκία και καρφίτσες ἀπό τη Γερμανία;…

Ἀναρωτηθήκατε ποτέ γιατί μᾶς δανείζουν;  Για την ψυχή τοῦ Πατέρα τους; Ὄχι ἀσφαλῶς. Μᾶς δανείζουν, για να μᾶς ἔχουν δούλους. Ναί, εἴμαστε δοῦλοι τῶν δανειστῶν. Δέν εἴμαστε ἐλεύθεροι.

Ἐλευθερωθήκαμε ἀπό τούς Τούρκους καί ὐποδουλωθήκαμε στην Κοπριά τῆς Εὐρώπης, ὅπως πολύ σωστά λέει ὁ Μακρυγιάννης. Θα συνεχίσουμε να εἴμαστε δοῦλοι ἐμεῖς και τά παιδιά μας;

Μήπως εἶναι καιρός να ξυπνήσουμε ὅλοι οἱ γνήσιοι  Ἕλληνες Πατριῶτες, ὅσοι τέλος πάντων ἔχουμε ἀπομείνει, και πρίν νά εἶναι ἀργά νά ἑνωθοῦμε και, σάν μιά Ψυχή, σάν μιά γροθιά, νά ἀποτινάξουμε ἀπό πάνω μας αὐτά τά λαμόγια, πού ξεπουλοῦν τήν Πατρίδα μας;

Μήπως εἶναι καιρός να καθαρίσουμε τήν νέα «κόπρο τοῦ Αὐγείου», ὅλα αὐτά ἄχρηστα κόμματα και τά κομματόσκυλα, καί τίς βδέλλες  τῆς Εὐρώπης, Δανειστές, πού μᾶς ρουφοῦν το αἷμα;

Ἐμπρός , λοιπόν, Ἕλληνες Πατριῶτες, τώρα εἶναι καιρός νά ἀποτινάξουμε ἀπό πάνω μας αὐτή την κοπριά. «Τοῦ ἕλληνος ὁ τράχηλος ζυγόν δέν ὑποφέρει». Εἶναι καιρός νά δώσουμε σέ ὅλες  τίς Ὀχιές, νά καταλάβουν, ὅπως λέει ὁ Θ. Κολοκοτρώνης, ὅτι  «ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες  δέν προσκυνᾶμε, σηκωνώμαστε ἀπάνω. Ἐμεῖς καί στους Θεούς ὄρθιοι μιλοῦμε».

ΕΜΠΡΟΣ, λοιπόν, ἀρκετά  ἕως ἐδῶ. Τώρα εἶναι καιρός να πετάξουμε στή Θάλασσα ὅλους αὐτούς πού παρελαύνουν και προβάλλουν τήν αἰσχρότητά τους καί ἀσελγοῦν ἀκόμη καί στό Μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου καί γαυγίζουν καί Γκαρίζουν στούς δρόμους συνθήματα ΝΤΡΟΠΗΣ, καί πληρώνουν μάλιστα καί μια χοῦφτα βρωμόπαιδα νά ὀγκανίζουν καί χωρίς ντροπή,  νά λένε: «στό Διάολο ἡ Οἰκογένεια, στο Διάολο ἡ Πατρίς, ἡ Ἑλλάδα νά πεθάνη νά ζήσουμε ἐμεῖς»…

Θεέ μου ποῦ καταντήσαμε; Θεέ μου τί ντροπή;

Εἶναι καιρός νά πετάξουμε στή  θάλασσα ὅλα αὐτά τά κόμματα και τά κομματόσκυλα, πού, ξεπουλοῦν την Πατρίδα μας καί, παντοιοτρόπως, μᾶς κατατυραννοῦν. Νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό, να ἐγκολπωθοῦμε το Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης, τήν Ορθόδοξον Πίστι στό Χριστό καί τήν Ἀγάπη στήν Πατρίδα, τήν Ἑλλάδα μας.

                Εἶναι καιρός νά ὑψώσουμε τή γαλανόλευκη μέ τόν Τίμιον Σταυρόν

ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ νά καθαρίσουμε τήν ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ἀπό τήν ἐγχώρια Κοπριά, ἀπό τούς Ἐφιάλτες, ἀπό τούς Πήλιο-Γούσηδες, ἀπό τούς Πατριδοκάπηλους,ἀπό τούς δοσίλογους τούς σύγχρονους Ἰοῦδες, καί ἀπό τήν Κοπριά τῆς Εὐρώπης, ἀπό τούς Δανειστές, ἀπό ὅλες τίς Οχιές καί  τίς βδέλλες, πού μᾶς πίνουν τό Αἷμα. Νά καθαρίσουμε την Πατρίδα μας ἀπό ὅλους τούς βδελυρούς καί ἀπό τά ἄκαρπα δένδρα. Διότι «Ἤδη δέ καί ἡ ἀξίνη ἐπί τήν ῥίζαν τῶν δένδρων κεῖται· πᾶν δένδρον μή ποιοῦν καρπόν καλόν ἐκκόπτεται και εἰς πῦρ βάλλεται» Ματθ. γ΄ 10). Εἶναι καιρός νά ποῦμε σέ ὅλους αὐτούς τούς Διαβόλους, τούς κρυφούς καί φανερούς ἐχθρούς μας «ἔπαρέ σας ὁ Διάολος, Διάολοι». Ἀρκετά ἕως ἐδῶ. 

Εἶναι καιρός νά ἀγκαλιάσουμε καί νά καλλιεργήσουμε τήν αἱματοβαμένη γῆ μας, νά ἀρχίσουμε νά ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ. Να ἀρχίσουμε ἀπό τά στάχτη, ἀπό το 0. Νά ξανακτίσουμε ἀπό τήν ἀρχή, τήν εὐλογημένη ἀπό τό Θεό  Ἑλλάδα μας, γιά νά δοῦμε Θεοῦ πρόσωπο και μεῖς καί τά παιδιά μας.

Ἔχουμε τήν καλλίτερη Νεολαία στόν κόσμο. Τά πιό φωτεινά μυαλά, ἔχουμε πολλούς Κωνσταντίνους Καραθεορῆδες, πού, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ μποροῦν νά φτιάξουν ὄχι μόνον τελειότερους Πυραύλους καί Πυρηνικά ὅπλα, ἀλλά  μποροῦν να φτιάξουν ἀκόμη καί Ἀγγέλους. Και σήμερα αὐτά τά φωτεινά μυαλά, τά παιδιά μας, τά διώχνουμε ἀπό τήν Πατρίδα μας καί ἑλληνοποιοῦμε τούς λαθροεισβολεῖς. Καιρός να παύσουν ὅλα αὐτά τά ἀνοσιουργήματα!!!

Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ καί ἡ Παναγία Μητέρα Του, Η ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΙ, ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ.

ΕΜΠΡΟΣ , λοιπόν, ἔξω ἀπό τήν Ἑλλάδα μας οἱ Προδότες, οἱ πατριδοκάπηλοι, ἔξω οἱ πουλημένοι Ἐγκληματίες, οἱ Ψεῦτες καί οἱ Κλέφτες καί οἱ Ληστές «μέ τό λευκό κολλάρο». «Ἔξω οἱ κύνες καί οἱ φαρμακοί καί οἱ πόρνοι καί οἱ φονεῖς καί οἱ Εἰδωλολάτρες, και πᾶς ὁ φιλῶν και ποιῶν ψεῦδος» (Ἀποκάλυψις κβ΄ 15).

 

Non finito…

 

 

ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΟΙ ΤΙΣ ΘΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ 1821;

ΟΔΗΓΙΕΣ ΟΡΘΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ.

 

Α) «Οὐδέν γλύκιον Πατρίδος».

 

Πραγματικά, τίποτε δέν ὑπάρχει πιό γλυκό ἀπ’ την Πατρίδα. Ὁ ἀνδρῶν ἁπάντων σοφώτατος Σωκράτης, «ὁ ἐπιμελόμενος τῆς ἀρετῆς», διεκήρυττε πάντοτε «ὅτι μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστι ἡ πατρίς καί σεμνότερον και ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ και παρά θεοῖς καί παρ’ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι…» (Πλατ. Κρίτων ΧΙΙ,Β).

Και, δόξα τῷ Θεῷ, δική μας Πατρίδα στη γῆ εἶναι ἡ Ἑλλάδα, ἡ Χώρα τοῦ Φωτός, ἡ Μητέρα τῆς σοφίας, ἡ γενέτειρα τῆς ὑγειοῦς Δημοκρατίας καί τῆς Ἐλευθερίας, ἡ τροφός τῆς ἀνθρωπιᾶς, ἡ κοιτίς τοῦ Πολιτισμοῦ και γενικά κάθε Ἀρετῆς. Πατρίδα μας εἶναι ἡ Χώρα, πού εὐλόγησεν ὁ Θεός καί ὥρισε στή γλώσσα μας νά κηρυχθῇ το Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ σέ ὁλόκληρη την Οἰκουμένη.

Ἡ Ἑλλάδα, ἡ Πατρίδα μας εἶναι εἰκόνα τῆς οὐράνιας Πατρίδας. Ἡ Ἱστορία της εἶναι γραμμένη μέ αἷμα. Οἱ πρόγονοί μας τή λάτρεψαν. Και, κάθε φορά, πού κινδύνευε ἡ ἀκεραιότητά  της, ὁλόψυχα πρόσφεραν τή ζωή τους, γιά χάρι της. Καί πρέπει ὅλοι νά εἴμαστε  πολύ ὑπερήφανοι, πού εἴμαστε Ἕλληνες. Καί αὐτός εἶναι λόγος, για να εἴμαστε ὑπερήφανοι.

Καί ἐρωτῶ: Ἐμεῖς οἱ νεοέλληνες, και μάλιστα ἡ Νέα Γενιά, ἔχουμε συνειδητοποιήσῃ την τιμήν, πού μᾶς ἔκαμε ὁ Θεός, να εἴμαστε Ἕλληνες, καί μάλιστα Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί;

Ἀγαπᾶμε τήν ἔνδοξη, τήν τιμημένη καί εὐλογημένη ἀπό τό Θεό, Πατρίδα μας;

Εἴμαστε ἕτοιμοι νά θυσιάσουμε καί τή ζωή μας, ἄν χρειασθῇ, γιά τήν τιμήν, τήν ἐλευθερία καί τήν ἀκεραιότητά της, ἀκολουθοῦντες τά ματωμένα Χνάρια τῶν προγόνων μας;

 Β)Παναρμόνιοι παιᾶνες ἐξοπλίζουν τίς ψυχές.

 

Οὐράνιοι παιᾶνες, θριαμβικοί ὕμνοι, ἐμπνέουν πάντοτε τούς Ἕλληνες, ὥστε να πέφτουν στη φωτιά για την Ἑλλάδα, τήν Πατρίδα τῶν πατρίδων:

«Ἤ τάν ἤ ἐπί τάς», «Νίκη ἤ Θάνατος», «Ἐλευθερία ἤ Θάνατος».

«Τεθνάμεναι γάρ καλόν ἑνί προμάχοισι πεσόντα ἄνδρ’ἀγαθόν περί ᾗ πατρίδι μαρνάμενον» (Τυρταῖος, Ὑποθῆκαι).

«Τί τιμή στο Παλικάρι, ὅταν πρῶτο στή φωτιά

σκοτωθῇ, γιά τήν Πατρίδα, μέ τή σπάθα στή δεξιά».

 

Γ) Ὕμνος ὁδηγός, το πολεμικό ἆσμα τοῦ 1821.

 

Οἱ Ἕλληνες δέν κάνουν κατακτητικούς πολέμους. Πάντοτε ἀμύνονται και ὑπερασπίζονται την ἐλευθερία καί τήν ἀκεραιότητα τῆς Πατρίδος τους.

Μάχονται, πολεμοῦν και θυσιάζονται,

«Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστι  την Ἁγία

Καί γιά τῆς Πατρίδος την ἐλευθερία.

Γι’ αὐτά τά δύο πολεμῶ.

Κι’ ἄν δεν τἀποκτήσω,

Τί  μ’ ὠφελεῖ να ζήσω;».

 

Δ) Μια ἱερά ὑποθήκη, γιά τίς ἐπερχόμενες γενεές.

«Ἐλᾶτε  μ’ ἕνα ζῆλο σέ τοῦτο τον καιρόν

Νά κάμωμεν τόν ὅρκον ἐπάνω στόν Σταυρόν.

Ψηλά στά μπαϊράκια σηκῶστε τον Σταυρόν

Και, σάν ἀστροπελέκια, κτυπᾶτε τόν ἐχθρόν

Στεριᾶς καί τοῦ πελάγου νά λάμψῃ ὁ Σταυρός

κ’ εἰς τήν Δικαιοσύνην νά σκύψῃ ὁ ἐχθρός».

                                          (Ἀπό τό Θούριο τοῦ Ρήγα)

Καί ἀκόμη ἕνα ἱερό παράγγεμα τοῦ Ρήγα, ὥστε να μη πιστεύουμε σέ λυκοφιλίες. Αὐτό τό ἱερό παράγγελμα τοῦ Ρήγα γεμίζει αὐτοπεποίθησι τίς εὐαίσθητες κι’εὐγενικές ψυχές τῶν Νέων, κάθε ἐποχῆς. Μᾶς βοηθεῖ νά συνειδητοποιήσουμε την Εὐθύνη καί τό Χρέος μας προς την Πατρίδα. Αὐτό τό Παράγγελμα μᾶς βοηθεῖ νά μη χάσουμε την ἐπαφή μέ τήν πραγματικότητα. ὅτι εἴμαστε μόνοι με βοηθόν καί σύμμαχο μόνον τόν Θεό. Ὁ Ρήγας μᾶς καλεῖ ὅλους τούς Ἕλληνες, μικρούς καί μεγάλους  νά γράψουμε μέσα στήν καρδιά μας  τό παράγγελμά του :

           «Μή ἐλπίζετε εἰς ξένους

             καί υἱούς νενοθευμένους

             ἡ Ἑλλάς νά λυτρωθῇ…»,

ὥστε νά πιστέψουμε ὅτι εἴμαστε μόνοι, μέ μόνον σύμμαχο και βοηθόν τόν Θεόν.

Αὐτήν τήν πραγματικότητα περιγράφει περίτρανα, ὁλοφάνερα καί ὁ Ἐθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολομός, πού τονίζει τήν ἀπογοήτευσιν καί τήν πίκρα τῆς Ἑλλάδος, γιά τὴ στάσι καί τήν ἀναλγησία τῆς Εὐρώπης καί τῶν ἄλλων ἄσπονδων φίλων, μπροστά στό δρᾶμα της, καί λεγει:

«Μέ τά ροῦχα αἱματωμένα,

Ξέρω ὅτι ἔβγαινες κρυφά,

Νά γυρεύῃς εἰς τά ξένα

Ἄλλα χέρια δυνατά».

 

«Μοναχή τον δρόμο ἐπῆρες,

ἐξανάρθες μοναχή·

Δεν εἶν’εὔκολαις οἱ θύραις,

Ἐάν ἡ χρεία ταῖς κουρταλῇ».

            (Ὕμνος εἰς τήν Ἐλευθερίαν 9-10).

Ε)Ἕνα συγκλονιστικό Κάλεσμα.

 

«…Ἕλληνες ποτέ μην ξεχνᾶτε το Χρέος σέ Θεό καί σέ Πατρίδα!  Σ’ αὐτά τά δύο σᾶς ἐξορκίζω ἤ νά νικήσουμε ἤ νά πεθάνουμε  κάτω ἀπό τη σημαία τοῦ Χριστοῦ» (Γρηγόριος-Δικαῖος Παπαφλέσσας).

 

«Μάχου ὑπέρ Πίστεως και Πατρίδος… Εἶναι καιρός νά ἀποτινάξωμεν τόν ἀφόρητον ζυγόν, να ἐλευθερώσωμεν την Πατρίδα, νά κρημνίσωμεν ἀπό τά νέφη τήν ἡμισέλινον, διά νά  ὑψώσωμεν τό σημεῖον, δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τόν Σταυρόν…» (Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης).

 

ΣΤ) Ἐγερτήριον Σάλπισμα.

 

«… Ὡς Χριστιανός Ὀρθόδοξος και υἱός τῆς ἡμετέρας Καθολικῆς και Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὁρκίζομαι … νά διαμείνω πιστός εἰς την Θρησκείαν μου και εἰς την Πατρίδα μου. Ὁρκίζομαι νά χύσω καί αὐτήν τήν ὑστέρα ρανίδα  τοῦ αἵματός μου ὑπέρ τῆς Θρησκείας και τῆς Πατρίδος μου. Να χύσω τό αἷμα μου, ἵνα νικήσω τούς ἐχθρούς τῆς Θρησκείας μου ἤ νά ἀποθάνω ὡς Μάρτυς διά τόν Ἰησοῦν Χριστόν…»

                                                  (Ὅρκος τῶν Ἱερολοχιτῶν).

Ζ) Ὑποθῆκες πρός ὅλους τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη.

«Εἶναι Θέλημα Θεοῦ. Εἶναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμᾶμε γιά τήν Πίστι μας, γιά τήν Πατρίδα  μας, για τούς γέρους γονιούς, γιά τά ἀδύνατα παιδιά μας, γιά τή ζωή μας, τήν λευτεριά μας… Και ὅταν ὁ δίκαιος Θεός μᾶς βοηθάει, ποιός ἐχθρός ἠμπορεῖ νά μᾶς κάνει καλά…;».

 

«Νέοι, πρέπει νά φυλάξετε τήν Πίστι σας καί νά τήν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τά ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπέρ ΠΙΣΤΕΩΣ καί ἔπειτα ὑπέρ ΠΑΤΡΙΔΟΣ…»

«Ὡς μία βροχή ἔπεσεν εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς Ἐλευθερίας μας, καί ὅλοι, καί ὁ κλήρος μας καί οἱ  προεστοί μας καί οἱ καπεταναῖοι καί οἱ πεπαιδευμένοι καί οἱ ἔμποροι, μικροί καί μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφονήσαμε εἰς αὐτό τό σκοπό καί  ἐκάμαμε τήν Ἐπανάστασι…».

Ὁ Γέρος τοῦ Μωριά ἀφιερώνεται ὁλόψυχα στόν ἀγῶνα, με μοναδικά ὅπλα την Πίστι του στο Θεό και την ἀγάπη του στην Πατρίδα. Στίς δύσκολες ὥρες καταφεύγει στήν Προσευχή,  παίρνει δύναμι καί συνεχίζει τόν ἀγῶνα. Και πραγματικά μᾶς συγκλονίζει και μᾶς συγκινεῖ ἡ Πίστις του καί ὁ ἡρωϊσμός του. Με ἁπλότητα μᾶς διηγεῖται:

«Ἔκατσα πού ἐσκαπέτισαν μέ τά  μπαϊράκια τους ἀπεκατέβηκα κάτω.  Ἧταν μιά Ἐκκλησία εἰς  τόν δρόμον, ἡ Παναγία στό Χρυσοβίτσι, καί τό καθησιό μου ἦτο ὅπου ἔκλαιγα τήν Ἑλλάς… Σίμωσα, ἔδεσα τό ἄλογό μου σ’ ἕνα δένδρο, μπῆκα μέσα καί γονάτισα. Παναγιά μου, εἶπα, ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μου, καί τά μάτια μου δάκρυσαν. Παναγιά μου βοήθησε καί τούτη τή  φορά τούς Ἕλληνες να ψυχωθοῦν. Ἔκανα το Σταυρό μου, ἀσπάσθηκα τήν εἰκόνα της, βγῆκα ἀπό το Ἐκκλησάκι, πήδηξα στο ἄλογό μου και ἔφυγα. Σέ λίγο μπροστά μου ξεπετάγονταν ὀχτώ ἁρματωμένοι, ὁ ἐξάδελφός μου ὁ Ἀντώνης Κολοκοτρώνης  καί ἑπτά ἀνήψια του.-Κανείς δέν εἶναι στην Πιάνα, μοῦ εἶπε ὁ Ἀντώνης. Οὔτε στήν Ἀλωνίσταινα. Εἶναι φευγάτοι.- Ἄς μη εἶναι κανείς, ἀποκρίθηκα. Ὁ τόπος σέ λίγο θά γεμίσῃ παλικάρια… Ὁ Θεός ὑπέγραψε την λευτεριά τῆς Ἑλλάδος καί δέν θά  πάρη πίσω τήν ὑπογραφή Του».

 Καί πραγματικά πάντοτε καί μέχρι σήμερα ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ καί ἡ Παναγία Μητέρα Του, ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός, εἶναι μαζί μας, σκέπη κραταιά, πλατυτέρα νεφέλης, Φρούριόν μας, ὁ Θεός τῶν Πατέρων μας. Αὐτῷ ἡ Δόξα καί τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.