«ΙΔΕ ΥΓΙΗΣ ΓΕΓΟΝΑΣ· ΜΗΚΕΤΙ ΑΜΑΡΤΑΝΕ,

ΙΝΑ ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ ΣΟΙ ΤΙ ΓΕΝΗΤΑΙ».

(Ἰωάν. ε΄ 14).

 

Δές  τώρα  ἔγινες ὑγιής. Πρόσεχε  νά μή ἁμαρτάνῃς πλέον, γιά νά μη σοῦ συμβῇ τίποτε χειρότερο καί ἀπό τήν παράλυσι τοῦ σώματος. Πρόσεχε μήπως πέσῃς σέ χειρότερη συμφορά ἀπό τή σωματική ἀρρώστια. Πρόσεχε μήπως μαζί μέ τὀ σῶμα χάσης καί τήν ἀθάνατη ψυχή σου.

Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ κοντά Του. Μᾶς συνιστᾶ νά ἀποφεύγουμε τήν ἁμαρτία καί νά  ἀκολουθοῦμε το δρόμο τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. Δηλαδή νά γίνεται καί ἀπό μᾶς τό πανάγιον Θέλημα τοῦ Θεοῦ-Πατρός, «ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς». Ὁ Ζωοποιός λόγος τοῦ Θεοῦ νἆναι τροφή καί τρυφή τῆς ψυχῆς μας. Ἔτσι θά ἀποφεύγουμε τήν ἁμαρτία, πού μᾶς χωρίζει ἀπό την Πηγήν τοῦ ζῶντος ὕδατος, μᾶς χωρίζει ἀπό το Θεό μας, μᾶς βυθίζει στό σκοτάδι καί φέρνει στήν ψυχή καί τή ζωή μας τήν ἀρρώστια, τήν Ὀδύνη καί τό Θάνατο. «Τά γάρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας Θάνατος»(Ρωμ.στ΄6).

Οἱ ἅγιοι Πατέρες βροντοφωνάζουν:  «ΔΕΙΝΟΝ Η ΑΜΑΡΤΙΑ». Κι’ ἐγώ 62 χρόνια σᾶς κουράζω μέ  τίς κραυγές μου. Σᾶς θυμίζω τούς λόγους τῶν Πατέρων γιά τή φοβερότητα καί τήν ἀγριότητα τῆς ἁμαρτίας. Καί σᾶς θυμίζω μέ κραυγές, γιά νά τά ἀκούω κι’ ἐγώ, γι’αὐτό καί τά ἐπαλαμβάνω: «Δεινόν ἡ ἁμαρτία», Ὀδύνη, θάνατος, συμφορά.

Εἶναι δε σέ ὅλους γνωστόν, ἀφ’ ἑνός μέν «τό ὀλισθηρόν, τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως», ἡ ροπή, ἡ  κλίσις πρός τό Κακόν (Concupiscentia), πού κληρονομήσαμε ἀπό τον πρωτόπλαστο, καί ἀφ’ ἑτέρου ὁ φοβερός ἐχθρός, μέ τόν ὁποῖον καλούμαστε νά παλαίψουμε καί νά νικήσουμε. Γνωρίζουμε δέ καλά ὅτι «ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ»(Α΄ Πέτρ. ε΄ 8) καί ὅτι «Ὀφείλουμε να ἐνδυθοῦμε τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, γιά νά μπορέσουμε νά ἀντισταθοῦμε στά πονηρά τεχνάσματα τοῦ Διαβόλου, διότι ἡ πάλη μας, δέν εἶναι πάλη πρός σάρκα καί αἶμα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός  τάς ἐξουσίας, πρός  τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός  τά πνευματικά τῆς πονηρίας, μέ  ἔπαθλον τον οὐρανόν» (Ἐφεσ. στ΄12). Χρειάζεται Πίστις, νῆψις, ἐγρήγορσις, Προσοχή καί ἀδιάλειπτη Προσευχή. Εἶναι δέ βέβαιον ὅτι θά μπορέσουμε νά νικήσουμε τούς ἐχθρούς μας: τόν Κακόν μας ἑαυτόν, τόν κόσμον καί τόν Διάβολον, διότι «μείζων ἐστίν ὁ ἐν ἡμῖν ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄Ἰωάν.δ΄4). Ὁ Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος μᾶς βεβαιώνει καί λέγει: «Ὑποτάγητε οὖν τῷ Θεῷ. Ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ, καί φεύξεται ἀφ’  ὑμῶν· ἐγγίσατε τῷ Θεῷ, καί ἐγγιεῖ ὑμῖν» (Ἰακ. δ΄7-8). Τό πνεῦμα τό Ἅγιον μᾶς συνιστᾶ νά προσέχουμε στόν ἑαυτό μας, ὥστε ποτέ νά μή λησμονοῦμε τόν Θεόν καί τίς ἄπειρες πρός ἡμᾶς εὐεργεσίες Του :

«Πρόσεχε σεαυτῷ μή ἐπιλάθῃ Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου…»(Δευτερ.6, 12ἑξ.).«Πρόσεχε σεαυτῷ, μή γένηται ῥῆμα κρυπτόν ἐν τῇ καρδίᾳ σου ἀνόμημα»(Δευτ. 15,9). Καί ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει: «Μνημονευτέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον». «Πρόσεχε σεαυτῷ ἵνα προσέχῃς Θεῷ».

Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας μᾶς συνιστᾶ νά προσέχουμε τάς θυρίδας, διά τῶν ὁποίων εἰσέρχεται στήν ψυχή μας ὁ θάνατος: «ὅτι ἀνέβη θάνατος διά τῶν θυρίδων ὑμῶν»(Ἱερμ. 9, 21).Ὁ Πανάγαθος Θεός μᾶς χάρισε «νοῦν θυρωρόν», «νοῦν ἡγεμόνα», συνεπῶς, «τάς θύρας, τάς θύρας ἐν σοφίᾳ πρόσχωμεν».

Στον πνευματικό μας ἀγῶνα κατά τῆς ἁμαρτίας, δεν εἴμαστε πιά μόνοι. Ἔχουμε σύμμαχο, συναγωνιστή τόν Χριστόν, τόν ἄμωμον, τόν ἀναμάρτητον, ὁ Ὁποῖος, «ἐν σαρκί ἐληλυθώς», ὡς ἄνθρωπος, προπορεύεται στόν ἀνηφορικό δρόμο ἀπό  το· «κατ’ εἰκόνα», εἰς τό· «καθ’ ὁμοίωσιν». Γίνεται ἡ Ὁδός ἀπό γῆς πρός Οὐρανόν, ὁ Τύπος, τό πρότυπον, ὁ Ὑπογραμμός τοῦ τελείου, τοῦ ἀγωνιζομένου ἀνθρώπου. Μεταβάλλει τή σάρκα, σέ πνεῦμα, και μᾶς ὁδηγεῖ ψηλά, στό Γολγοθᾶ, στό Θεό.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, μᾶς ἐνθαρρύνει στόν ἀγῶνα μας καί στην περίπτωσι πτώσεως, μᾶς συνιστᾶ τήν μετάνοια, λέγων ὅτι «τό ἁμαρτάνειν ἀνθρώπινον, τό ἐμμένειν ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ σατανικόν καί τό ἐξομολογεῖσθαι θεῖον». Και ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος λέγει ὅτι «Οὐ φοβερόν το πεσεῖν, ἀλλά το κεῖσθαι».

Δυστυχῶς, στήν ἐποχή μας, παγῶσαν’οἱ καρδιές, ἐψύγει ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν, πολλοί ἄνθρωποι ὄχι μόνον δέν ἀγωνίζονται, δέν μετανοοῦν, ἀλλά καί «καυχῶνται ἐπί τοῖς ἀτοπήμασιν». Χάθηκε «τό τῆς αἰδοῦς ἐρύθημα», χάθηκε τό φιλοτιμο, χάθηκε ὁλότελα ἡ ντροπή. Πληθύνονται οἱ ἐγκληματίες, πού καυχῶνται, γιά τήν αἰσχρότητά τους, προβάλλουν τίς ἀνωμαλίες τους  καί τίς διαστροφές τους σάν ἰδιαιτερότητες, «και ἄν τούς φτύσῃς, χαμογελοῦν καί λέν’ πώς ψιχαλίζει». Συνεχίζουν, χωρίς ντροπή, τά ἔργα τῶν χειρῶν τους, κλοπές, ληστεῖες μετά φόνου καί πᾶν φαῦλον πρᾶγμα, καί μένουν ἀτιμώρητοι.

Ὁ Φιλάνθρωπος Θεός, ὁ Χριστός, ἵσταται ἐπί την Θύραν και κρούει… και κράζει· ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ.

Το ἀδικοχυμένο αἷμα τῶν Μαρτύρων τῆς Πίστεως βογγᾶ και κράζει· ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΚΡΟΘΥΜΕΙΣ…Κύριε, ὁ Δεσπότης ὁ ἅγιος και ὁ ἀληθινός;…

Ὁ Προφήτης Δαβίδ στενάζει καί  λέγει σέ ὅλους μας: «Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; Ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος»(Ψαλμ.4,3).

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς  παρακαλεῖ νά μετανοήσουμε, ὅσο ἔχουμε καιρό καί λέγει: «Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε παχυκάρδιοι, τῇ γῇ προσηλωμένοι, κακίαν διώκοντες, πονηρίαν μετιόντες, ταῖς ἡδυπαθείαις κατασηπώμενοι;»

Ὁ Κύριος βροντοφωνάζει σέ ὅλους μας· «Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γάρ ἠ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» (Ματθ.δ΄17), πού εἶναι Βασιλεία Ἀγάπης, Εἰρήνης καί Δικαιοσύνης. Καί τονίζει ὅτι ἡ Μακροθυμία φθάνει στο τέλος της και λέγει: «Ὦ γενεά ἄπιστος και διεστραμμένη, ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»( Ματθ, ιζ΄17).Καί μᾶς βεβαιώνει ὅτι εἶναι βεβαία ἡ Νίκη καί ὁ Θρίαμβος τοῦ Ἀρνίου. Θά κονιορτοποιηθοῦν οἱ πολεμοῦντες τό Ἀρνίον καί τήν Ἐκκλησίαν Του. Οἱ ἀντίχριστοι καί οἱ ἀμετανόητοι δαιμονάνθρωποι «μετά τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, καί τό Ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστί καί Βασιλεύς βασιλέων,  (θά νικήσουν δε μαζί Του καί οἱ καταδικοί Του), καί οἱ μετ’ αὐτοῦ κλητοί, ἐκλεκτοί καί πιστοί»(Ἀποκ. ιζ΄14). Μᾶς βεβαιώνει δέ ὅτι ἔρχεται «ταχύ», γιά νά ἀποδώσῃ στόν καθένα ἀνάλογα μέ τά ἔργα του. Διά τοῦτο γρηγορεῖτε. «Γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε την ἡμέραν οὐδέ τήν ὥραν ἐν ᾖ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται»(Ματθ. κ΄ 13), καί ἔρχεται ὡς κλέπτης ἐν νυκτί. Θά πρέπει ἐδῶ νά τονίσω  ὅτι οἱ Ἐντολές τοῦ Θεοῦ περιέχουν ἐντός  αὐτῶν ἔμφυτον την ἀρχήν τῆς ἀνταποδώσεως.

Ἡ τήρησις τῆς ἐντολῆς, ἔχει  προϊόν τήν ἀμοιβή καί ἡ παράβασις τῆς Ἐντολῆς ἔχει προϊόν  τήν τιμωρίαν.                Καθημερινά δέ γίνονται, κρίσεις ἀτομικές, προσωπικές, Οἰκογενειακές, παγκόσμιες Κρίσεις. Και ὁ καθένας κρίνεται καί τήν ὥραν τοῦ θανάτου αὐτοῦ. Εἶναι δέ πλέον ἤ βέβαιον ὅτι τελικά οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί ἀπελεύσονται εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αιώνιον(Ματθ.κε΄46). Κάθε μας πρᾶξις γράφεται στό Βιβλίον τῆς ζωῆς. Καί εἶναι καιρός νά  συνειδητοποιήσουμε  ὅλοι τή φοβερότητα τῆς ἁμαρτίας καί νά παύσουμε νά ἀδικοπραγοῦμε, γιά νά ἀποφύγουμε τά φοβερά δεινά, πού ἐπιφέρει στή ζωή  μας ἡ ἁμαρτία, νά  ἀποφύγουμε τήν Ὀδύνη καί τόν πόνον καί νά διαφυλάξουμε  τήν ψυχική καί τή σωματική μας ὑγεία. Να  δοξάζουμε δέ τόν «πανακῆ ἰατρόν», τόν Κύριόν μας, τόν Ἰησοῦν Χριστόν, πού δέχεται κοντά Του τούς εἰλικρινά μετανοιωμένους. «Τῷ βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ, τιμῇ καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας  τῶν  αἰώνων· ἀμήν»(Α' Τιμόθ. α΄17).                                      

                                                                          

                        

                                 

«

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΊΑΣ

«ΘΕΛΕΙΣ ΥΓΙΗΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ;»

(Ἰωάν. ε΄ 6).

 

Ὁ Πάνσοφος καί Παντοδύναμος δημιούργησε τόν ἄνθρωπον, «κατ’ εἰκόνα και καθ΄ ὁμοίωσιν» Αὐτοῦ, μικρόν Θεόν, μικρόν δημιουργόν(Γενέσ. α’26).

«Και ἔπλασεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον χοῦν ἀπό τῆς γῆς και ἐνεφύσησεν εἰς το πρόσωπον αὐτοῦ πνοήν ζωῆς, και ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχήν ζῶσαν»(Γενέσ. β΄ 7). Τό θεῖον ἐμφύσημα εἶναι ἡ λογική ψυχή καί εἶναι θεῖον δώρημα, δίνει ζωήν στό ὑλικόν σῶμα. Ὁ ἄνθρωπος ὡς ἡ κορωνίς τῆς δημιουργίας μετέχει διά τοῦ σώματος μέ τό ὑλικόν Σύμπαν καί μέ τήν πνευματική του ψυχήν μετέχει τοῦ πνευματικοῦ Σύμπαντος. Ἑνώνει στόν ἑαυτόν του Τον ὑλικόν καί τόν πνευματικόν κόσμον. Ὁ ἄνθρωπος ἐπλάσθη  με  «νοῦν», γιά νά διακρίνῃ τό Καλόν ἀπό το Κακόν, καί «ἐλευθέραν  Βούλησιν»,  γιά νά μπορῇ νά ἐκλέγῃ τό Καλόν ἤ τό Κακόν. Εἶναι, δηλ. «δυνάμει Θεός» καί καλεῖται νά γίνῃ καί «ἐνεργείᾳ  θεός», ὄχι κατ’ οὐσίαν, ἀλλά κατά χάριν. Μέ τήν ψυχή του ἔχει τή δύναμι με το νοῦ του, να γνωρίζῃ τό Θεό, μέ τήν καρδιά καί  μέ τή Θέλησί του, νά ἀγαπᾷ, νά λατρεύῃ το Θεό. Με την ἀθάνατη ψυχή του μπορεῖ να γίνῃ μέτοχος τῆς ἀθανασίας και τῆς μακαριότητος τοῦ Θεοῦ. Εἶναι δέ αὐτονόητον ὅτι ὁ ἄνθρωπος διά τῆς ἐν Χριστῷ καλῆς χρήσεως τοῦ νοῦ και τῆς ἐλευθερίας του μπορεῖ  να φθάσῃ ἀπό τό· «κατ’ εἰκόνα», εἰς τό· «καθ’ ὁμοίωσιν», να γίνῃ θεός κατά χάριν, δεδομένου ὄντος ὅτι Μόνον ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι τέλειον «ἀπαύγασμα καί χαρακτήρ τῆς ὑποστάσεως τοῦ Θεοῦ-Πατρός»(Ἑβρ. α΄ 3) καί ὅτι μόνον ὁ Ἰησοῦς εἶναι «ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή» καί ὅτι «Οὐδείς ἔρχεται πρός τόν Πατέρα εἰ μή διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»(Ἰωάν.ιδ΄6).

Ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπον, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, καί θέλει τή σωτηρία μας. Μᾶς Θέλει κοντά Του αἰώνια. Δέν μᾶς ἐξαναγκάζει. Θέλει, μέ τη Θέλησί μας, νά φθάσουμε καί νά μείνουμε κοντά Του και μᾶς δίνει τή δυνατότητα, ἄν θέλουμε, να γίνουμε  μέτοχοι τῆς ἀθανασίας καί τῆς μακαριότητος τοῦ Θεοῦ εἰς μακρότητα ἡμερῶν, αἰωνίως. Ἡ Ἐντολή, ὡς «ὕλη εἰς το αὐτεξούσιον» και ὡς ἔκφρασις τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, μᾶς ὁδηγεῖ ἀπό τό· «κατ’ εἰκόνα», εἰς τό· «καθ’ ὁμοίωσιν». Μᾶς ἐξηγεῖ ὅτι ἡ ὑπακοή, ἡ τήρησις τῆς Ἐντολῆς εἶναι ζωή, εἶναι ὑγεία. Ἀντίθετα ἡ παρακοή, ἡ παράβασις τῆς Ἐντολῆς εἶναι Θάνατος, εἶναι ἀρρώστια. Ἡ παρακοή ἔχει ὡς προϊόν την ἀνίατη ἀσθένεια. Ἡ Παράβασις τῆς Ἐντολῆς εἶναι ἁμαρτία καί Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει ὅτι «τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας Θάνατος»(Ρωμ. στ΄23).Ἡ παράβασις τῆς Ἐντολῆς, ὡς ζωή καί συμπεριφορά ἀντίθετη, πρός τό Θέλημα τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ζωῆς, ἐπιφέρει ἀνίατη, ἀθεράπευτη ἀρρώστια, πού ὁδηγεῖ στο Θάνατο.

Ὁ Θεός προγνωρίζει καί προειδοποιεῖ τόν ἄνθρωπο, ἐξ ἀπείρου πρός τό πλᾶσμα Του ἀγάπης, τον παιδεύει, τόν παιδαγωγεῖ, τόν ἀποτρέπει ἀπό τήν παραβατική συμπεριφορά, διά τοῦ Νόμου Του, διά τῆς Ἐντολῆς. Ὡς Παντοδύναμος μπορεῖ νά τόν ἐξαναγκάσῃ. Ὅμως «Οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό αὐτεξούσιον».

Ἡ Ψυχοσωματική μας Ὑγεία εἶναι ὅ, τι πολυτιμώτερον ἔχουμε. Και ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ἡ παραβατική, ἡ προβληματική μας συμπεριφορά βλάπτει την ψυχοσωματική μας ὑγεία. Ὁ Παράλυτος, ὁ ὁποῖος κατέκειτο, στήν προβατική Πύλη, στήν Κολυμβήθρα τήν ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστί Βηθεσδά, εἶχε τριάκοντα και ὀκτώ ἔτη ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ, παράλυτος ἐξ αἰτίας τῆς παραβατικῆς του συμπεριφορᾶς, ἀπό τίς ἁμαρτίες του παρέλυσε, μέ τήν κακή του Θέλησι, ἔφθασε σ’ αὐτή την κατάντια. Δεν διεφύλαξε τό πολύτιμον ἀγαθόν, πού τοῦ χάρισε ὁ Θεός, τήν ὑγεία του. Γι’αὐτό ὁ Κύριος τον πλησίασε και τον ρώτησε: «ΘΕΛΕΙΣ ΥΓΙΗΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ;»

Τριάντα και οκτώ χρόνια περίμενε ἐκεῖ μέ τήν ἐλπίδα και τη λαχτάρα να γίνῃ καλά, νά θεραπευθῇ, Ἀλλά εἶναι αὐτονόητον ὅτι γιά νά θεραπευθῇ πρέπει νά ξεριζώσῃ την αἰτία, πού τον ὠδήγησε στην παραλυσία. Πρέπει νά θελήσῃ να ἀφήσῃ τίς συμπεριφορές, να θελήσῃ ἀλλάξῃ τόν τρόπον ζωῆς, πού τόν περιέφερε στήν παράλυσι. Ὁ Κύριος τόν θεραπεύει. Ἄν ὅμως ὁ ἴδιος δεν ἀλλάξῃ τρόπο ζωῆς, ἀλλά συνεχίσῃ την παραβατική, την προβληματική του συμπεριφορά καί πάλιν θά ἐπιστρέψῃ. Πρέπει να θελήσῃ να γίνῃ ὑγιής καί νά πάρη την ἀπόφασι να διαφυλάξῃ τήν Ὑγεία του, ἀλάζοντας τρόπον Ζωῆς. Ὀφείλει δηλαδή να ἀκολουθήσῃ τήν Ὁδόν τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. Νά θελήσῃ νά ἀπαρνηθῇ τόν παλαιόν ἄνθρωπον τόν φθειρόμενον κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης, καί νά ἐνδυθῇ τόν Νέον ἄνθρωπον, τόν Χριστόν. Νά ἀποφεύγῃ τήν ἁμαρτίαν καί τά προϊόντα τῆς ἀμαρτίας, τήν ἀρρώστια καί τόν Θάνατον. Να ζῆ εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ, νά περιπατῇ ἐν ἀγάπῃ καί ἔτσι να διαφυλάσσῃ την ψυχοσωματική του  Ὑγεία δηλαδή  νά χαίρεται τά προϊόντα τῆς ἀγάπης και τῆς ὑπακοῆς στό Θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι χαρά, ζωή καί σωματική, ψυχική καί πνευματική ὑγεία.

 Ὁ Κύριος συγκαταβαίνει και ἔρχεται κοντά μας και μᾶς καλεῖ, ἄν θέλουμε, νά Τόν ἀκολουθήσουμε, ἐλεύθερα και ἀβίαστα, χωρίς ἀπολύτως κανέναν ἐξαναγκασμό. Καί ἐρωτᾶ τόν καθέναν ἀπό μᾶς: «ΘΕΛΕΙΣ ΥΓΙΗΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ;» καί γίνεται γιά χάρι μας, «ἡ Ὁδός και ἠ Ἀλήθεια και ἡ Ζωή» και μᾶς καλεῖ, ἄν θέλουμε, νό Τόν ἀκολουθήσουμε.

Καί ἐρωτῶ: Ποιός ἄρρωστος δέν θέλει την ὑγεία του; Ποιός τυφλός δέν θέλει τό φῶς του; Ποιός εἶναι τόσο μωρός, τυφλός καί ἐλεεινός, ὥστε να μισῇ τό φῶς καί νά ἀγαπᾷ τό σκοτάδι; Ποιός εἶναι τόσο παράφρων, ὥστε νά ἐπιμένει καί νά παραμένῃ κατάκοιτος στή χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου;

Δέν νομίζετε πώς εἶναι καιρός νά συνέλθουμε καί νά γνωρίσουμε καλά τόν ἑαυτό μας καί νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι «πήραμε τή ζωή μας λάθος», νά ἀναγνωρίσουμε εἰλικρινά, την πραγματική, τήν πνευματική μας κατάστασι, νά θεραπεύσουμε τήν προβληματική μας συμπεριφορά, καί «νά ἀλλάξουμε ζωή»;

Ὁ Χριστός εἶναι ἐδῶ, κοντά μας.  Κρούει την Θύρα…» καί περιμένει νά ἀκούσουμε τή φωνή Του, νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας, να μᾶς χαρίσῃ την ὑγεία και τήν αἰώνια μακαριότητα, να στήσῃ  στην καρδιά μας τη σκηνή Του και νά καταστήσῃ τήν ψυχή καί τή ζωή μας Παράδεισο. Θά Τόν ἀφήσουμε  καί ἄλλο χρόνο νά  περιμένῃ;

Κύριε καί Θεέ μου, καθάρισε τή λάσπη ἀπ' την ψυχή μας. Φώτισε τά σκοτάδια μας. Κάψε τά ἄχυρα τῶν ἔργων μας. Θέρμανε, μέ τή Χάρι Σου, τήν ἄχαρη ζωή μας. Ἀνάστησον ἡμᾶς πεσόντας τῇ ἁμαρτίᾳ.

Κύριε, ἔρχου ταχύ, και σκήνωσον ἐν ἡμῖν καί καθάρισον ἡμᾶς ἀπό πάσης κηλῖδος καί σῶσον ἀγαθέ τάς ψυχάς ἡμῶν. ΑΜΗΝ.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΑΛΜΑΤΩΔΩΣ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΛΙΜΑΚΑ;

               

         B         

«ΤΟΥΣ  ΑΝΙΑΤΩΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΑΝΕΛΕΙΝ»

Δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, στην ἐποχή μας, σέ παγκόσμια Κλίμακα, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ἔχασαν την ἀνθρωπιά τους, καί ὄχι ἁπλῶς δέν δέχονται, δέν ἀνοίγουν τήν καρδιά τους στό Χριστό, δέν ἐγκολπώνονται τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του, ἀλλά καί πολεμοῦν την Ἐκκλησία Του. Μεθοδικά καί μέ δόλια μέσα προπαγανδίζουν τήν ἀθεῒα και προσπαθοῦν να ξεριζώσουν τήν Πίστι στο Χριστό, μέσ’ ἀπό τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων καί μάλιστα τῶν Νέων, σέ παγκόσμια Κλίμακα. Στήν Ἀμερική π.χ. κτίζουν περικαλλεῖς Ναούς στά Σατανᾶ καί κάνουν λατρευτικές θυσίες στό Σατανᾶ. Καί στήν καρδιά τῆς Ὀροδοξίας,  στήν Ἑλλάδα μας, οἱ ἄθεοι ἐγκληματίες μέ τό «λευκό κολλάρο»(The White collar), προπαγανδίζουν τή ἀθεῒα στά ἑλληνικά Σχολεῖα, καταργοῦν τήν ὀρθόδοξον χριστιανική διαδασκαλία, καταργοῦν τά Θρησκευτικά, καταργοῦν τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης, και διδάσκουν, γιά τίς ἔμφυλες Ταυτότητες, διδάσκουν τή Βεδάντα τοῦ ἄκρατου Ἐγωϊσμοῦ καί  τίς Οὐπανισάδς καί τό Κοράνιο τοῦ μίσους, σέ μιά ἐποχή, πού ἡ ἐγκληματικότητα αὐξάνει ἁλματωδῶς καί σέ Παγκόσμια Κλίμακα. Γι’αὐτό «Εἶναι πικρό καί τό νερό, πού πίνουμε καί τό ψωμί, πού τρῶμε, «ἄρτος Ὀδύνης».

Δέν νοιώθουμε ἀσφαλεῖς μέσα στό σπιτικό μας.

Φοβούμαστε νά βγοῦμε ἔξω ἀπό τό σπίτι μας.

Στό κάθε μας βῆμα κινδυνεύουμε νά πέσουμε

θύματα  ἀσυνείδητων κλεπτῶν, ληστῶν, ἀδίστακτων φονιάδων. Κιδυνεύουμε ἀπό αὐτά τά «ἀποβράσματα» τῆς κοινωνίας, πού χωρίς φόβο ἤ ντροπή, ληστεύουν, βασανίζουν, σκοτώνουν ἀδύναμους συνανθρώπους μας, γιά νά τούς πάρουν τήν πενιχρή τους σύνταξι, καί μένουν ἀτιμώρητοι.

Ἔχουν εἰσέλθει ἀνάμεσά μας, δυστυχῶς, λάθρᾳ, Κακοποιοί, «λύκοι βαρεῖς, προβατόσχημοι, μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου καί ἄλλοι ψευδάδελφοι, ψευτοδιδάσκαλοι, Ψευτοκουλτουριάρηδες, λαλοῦντες διεστραμμένα(πρβλ Πράξ. κ΄ 29 ἑξ.). Ἔχουν εἰσέλθει καί «παρείσακτοι ψευδάδελφοι», πού, χωρίς ντροπή, ἐπιβουλεύονται την ἐλευθερία μας, μέ σκοπό νά μᾶς ὑποδουλώσουν καί νά μᾶς  ἐκμεταλεύωνται (πρβλ. Γαλάτ. β΄ 4). Ἔχουν εἰσέλθει καί ζοῦν ἀνάμεσά μας ἐκ γενετῆς ἐγκληματίες, γεννήθηκαν δηλ. ἐγκληματίες, ἐγκληματίες ἐκ βιαίου πάθους, ὀργῆς, ζηλοτυπίας, ὅπως π.χ. πολιτικοί ἐγκληματίες, Ψυχοπαθεῖς ἐγκληματίες, παράφρονες, ἠθικῶς βλάκες ἤ ἠθικῶς μωροί, ψυχικῶς ἀνώμαλοι ἀλλά και καθ’ ἕξιν ἤ κατ’ ἐπάγγελμα ἐγκληματίες, οἱ ὁποῖοι δέν ἐπιδέχονται θεραπείαν, δέν βελτιώνονται παρόλες τίς σωφρονιστικές Ποινές, ἀλλά ὑποτροπιάζουν, συνεχίζουν να διαπράττουν φρικιαστικά, ἀποτρόπαια ἐγκλήματα σέ βάρος τῶν ἀθώων συνανθρώπων μας, πού βασανίζονται καί θανατώνονται καί οἱ ἐγκληματίες μένουν ἀτιμώμώρητοι.

Τό Ἔγκλημα εἶναι «Πρᾶξις ἤ παράλειψις» ἐναντίον τῆς ὁποίας ὁ Νόμος προβλέπει Ποινήν. Ἡ ἀρχή:«nullum crimen nulla poena sine lege» εἶναι ἀπαραίτητος εἰς την λειτουργίαν τῆς Κοινωνικῆς Δικαιοσύνης. Ἡ Ἀρχή εἶναι προϊόν σκληρῶν, αἱματηρῶν ἀγώνων ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἡ ἵδρυσις τῆς Πολιτείας, τοῦ Κράτους, ἐκτός τῶν ἄλλων, κύριον σκοπόν ἔχει να θεσπίζῃ Νόμους, Δίκαιον δίκαιον καί νά ἐπιβάλῃ τήν τήρησιν τῶν Νόμων, σέ ὅλους τούς Πολῖτες, δι’αὐστηρῶν Ποινῶν. Ἐάν ἡ Πολιτεία δεν μπορεῖ να προστατέψῃ τούς Πολῖτες ἀπό την ἐγκληματική συμπεριφορά ἀσυνειδήτων ἐγκληματιῶν, τότε δεν ἔχει λόγον ὑπάρξεως. Καί οἱ Νομοθετοῦντες ἄρχοντες ὀφείλουν να συνειδητοποιήσουν ὅτι «ἄρχοντες ἀρχόντων εἰσίν οἱ Νόμοι». Νά προσέχουν δε πολύ, ὥστε οἱ Νόμοι νἆναι δίκαιον δίκαιον. Νά μήν ἀντιστρατεύονται στό Νόμο τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ποινή καθορίζει στόν κάθε πολίτη τά ὅρια τῆς ἐλευθερίας του καί εἶναι δικαία ἀντιτιμωρία τοῦ τελεσθέντος ἐγκλήματος, εἶναι ἐξαγνισμός καί ἠθική κάθαρσις. Εἶναι ἀνάλογον ἀντιπεπονθός, πού ἐπιβάλλεται στόν ἐγκληματία, ἀνάλογον δέ πρός τό τελεσθέν ἔγκλημα. Ἡ ποινή ἐπιβάλλεται κατά λόγον δικαιοσύνης, σύμφωνα με την ἀρχήν τοῦ δικαίου, τῆς ἠθικῆς ἤ τῆς λογικῆς.

«Εἴκε πάθοι τά τ’ ἔρεξε, δίκη κ’ ἰθεῖα γένοιτο»(Ἀριστοτ. ἡθικά Νικομ.1132 β 26). Εἶναι το·«ἀντιπεπονθέναι το ἴσον», τῶν Πυθαγορείων. Εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ταυτοπαθείας (Talio), τό τοῦ Μωασαϊκοῦ Νόμου: «Ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ και ὀδόντα ἀντί ὀδόντος…». Ὁ  Θεῖος Κανών ἐπιμετρήσεως τῆς ποινῆς,  καταργεῖ τήν ἐκδίκησιν, τήν αὐτοδικίαν και την αὐτοδύναμον προστασίαν τοῦ δικαιώματος, καί ἐπιβάλλει ποινήν ἀκριβῶς ἴσην, μέ το κακόν πού προκάλεσε μέ τό ἔγκλημα ὁ ἀδικοπραγήσας. Θά ὐποστῇ δεινόν ἴσον πρός αὐτό τό ὁποῖον ἔπραξε.

Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ πηλουσιώτης λέγει ὅτι ὁ Νόμος, ἡ Ἀρχή τῆς ταυτοπαθείας δόθηκε, ὄχι για να βγάζουμε τά μάτια μας, ἀλλά γιά νά  μή βγάζουμε τά μάτια μας. Τό ἴδιο καί ἡ θανατική Ποινή, δέν καθιερώνεται, γιά νά θανατώνουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, ἀλλά γιά  νά μή  διαπράττουμε ἐγκλήματα, πού ἐπισύρουν τή θανατική. Μᾶς ἀποτρέπει ἀπό τό ἔγκλημα.

Ὁ Νόμος γενικά εἶναι παιδαγωγός. Διδάσκει τούς πολῖτες νά παύσουν να ἀδικοπραγοῦν, να ἀποφεύγουν τά ἐγκλήματα, καί κατ’ ἀκολουθίαν να ἀποφεύγουν τίς ποινές, πού ἐπισύρουν σέ βάρος τους τά ὑπ’ αὐτῶν διαπραττόμενα ἐγκλήματα.

Π.χ. Ὁ Πρωταρχικός νόμος τοῦ Θεοῦ εἶναι ποινικός Νόμος, ἡ παράβασις τοῦ ὁποίου ἐπισύρει εἰς τόν παραβάτην τήν Ποινήν τοῦ Θανάτου. Ὁ Νόμος εἶναι «ὕλη εἰς τό αὐτεξούσιον». Ὁ ἄνθρωπος προγνωρίζει ὅτι ἡ παρακοή, ἡ παράβασις τοῦ Νόμου εἶναι Θάνατος και ἡ ὑπακοή, ὁ σεβασμός και ἡ τήρησις τοῦ Νόμου εἶναι ζωή. Στο χέρι τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά διαλέξη, Ὅ,τι θέλει, τή ζωή ἤ τό Θάνατο. Ὁ Νόμος ἐκπαιδεύει καί ἀποτρέπει ἀπό τά ἐγκλήματα.

Ὁ Πρωταρχικός αὐτός Νόμος εἶναι ἰσχυρά εἰκόνα μιᾶς ἐποπτικῆς διδασκαλίας, γιά νά ἑδραιώσῃ ὁ ἄνθρωπος στά βάθη τοῦ διανοητικοῦ καί τοῦ συναισθηματικοῦ του κόσμου τή δύναμι τῆς Θείας Δικαιοσύνης καί τή φοβερότητα τῆς Ποινῆς, πρός ἀποτροπήν ἀπό τοῦ ἐγκλήματος.

Δυστυχῶς ὅμως ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού δέν θέλουν να πειθαρχήσουν, δέν σέβονται τούς νόμους, ἀρνοῦνται τό Θεό καί τό Νόμο Του καί συνεχίζουν να διαπράττουν φρικιαστικά ἀποτρόπαια ἐγκλήματα, σέ βάρος τῶν συνανθρώπων τους. Δεν βελτιώνονται. Εἶναι, ἀποδεδειγμένως, ἀνίατοι, ἀθεράπευτοι, παχύδερμα, πού «ἄν τούς φτύσῃς, χαμογελοῦν και λέν’ πώς ψιχαλίζει».

Ὑποχεοῦται ἡ Πολιτεία, τό Κράτος, μέ τή δύναμι πού τοῦ δίνει ὁ Λαός, νά θεσπίσῃ δίκαιους Νόμους, ὄχι ὅπως κάνουν σήμερα. Σήμερα  οἱ ἐγκληματίες μέ τό «λευκό Κολλάρο», θεσπίζουν Νόμους, δυστυχῶς, διά τῶν ὁποίων χαρακτηρίζουν «ρατσιστές» καί ἐγκληματίες τούς Πατριῶτες, τούς πολιτικούς τους ἀντιπάλους, νομιμοποιοῦν τίς διαστροφές καί τίς ἀνωμαλίες και, ἐμμέσως, ὑπερασπίζονται τούς ἐγκληματίες. Ἐνῶ ἡ ἐγκληματικότητα αὐξάνει ἁλματωδῶς καί σέ Παγκόσμια Κλίμακα, ἀφοπλίζουν τούς φύλακες τῶν πολιτῶν, Ἐάν π.χ. τολμίσῃ κανείς ἀστυνομικός, ἀμυνόμενος νά κάμη χρῆσι τοῦ ὅπλου του ἐναντίον τῶν ληστῶν- δολοφώνων, γιά νά ὐπερασπισθῇ  τούς πολῖτες, πού ληστεύονται,  τιμωρεῖται αὐστυρά, καί οἱ ἁρμόδιοι ὑπερασπίζονται τούς ληστές-δολοφόνους. Ὑπάρχει μεγαλύτερος παραλογισμός ἀπό αὐτόν, διά δείξῃ  τό μέγεθος τῆς ἀναλγησίας καί τῆς ἠλιθιότητος αὐτῶν, πού φέρουν σέ αὐτήν τήν ἀθλιότητα; Κυριαρχεῖ ἡ σαπίλα. ὅλο τό σῶμα τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι μιά πληγή. Ὁ Προφήτης Ἡσαῒας ὀχτακόσια χρόνια πρό Χριστοῦ, περιγράφει τήν κατάντια τῆς ἀποστασίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Θεό καί λέγει ὅτι «πᾶσα κεφαλή εἰς πόνον καί πᾶσα καρδία εἰς λύπην. Ἀπό ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ (τῷ σώματι τῆς ἀνθρωπότητος) ὁλοκληρία»(Ἡσ. α΄ 5-6).  Κεφαλή εἶναι ἡ πολιτική ἐξουσία. Καρδία εἶναι ἡ πνευματική ἐξουσία, οἱ μεγαλόσχημοι καί ψευτοκουλτουριάρηδες. Καί πόδες εἶναι ὁ ἀχάριστος καί ἀμετανόητος λαός. ὅλοι μαζί εἶναι μιά πληγή. Οἱ πᾶντες ἀδικοπραγοῦν καί δέν μετανοοῦν.

Καί ἀκόμη χειρότερο εἶναι τό γεγονός ὅτι, ἐάν ληστές καί δολοφόνοι συλληφθοῦν, τώρα τιμωροῦνται με ψευτοϊσόβιον κάθειρξιν, καί  ὀδηγοῦνται σέ Φυλακές ἡλιόλουστες, με ραδιόφωνο, τηλεόρασι, τηλέφωνα σταθερά καί κινητά, μέ ἐξόδους καί ἄδειες, ὅπου ἀποδεδειγμένως ὑποτροπιάζουν ὕστερα καί ἀπολαμβάνουν μιά ἀνέμελη ζωή, σέ βάρος τῶν κορόϊδων, πού πληρώνουν γιά τήν Καλοπέρασι τῶν φωνιάδων. Δέν νομίζετε ὅτι μέ αὐτόν τόν τρόπον προσβάλλεται τό αίσθημα τῆς Δικαιοσύνης, τραυματίζονται οἱ νομοταγεῖς Πολῖτες καί δέν ἀπονέμεται δικαιοσύνη;

Δέν νομίζετε ὅτι οἱ ἑγκληματίες πρέπει να νοιώσουν τή δίκαιη τιμωρία, για τά εἰδεχθῆ ἐγκλήμτά τους; Δέν ὑποστηρίζω  τήν ἄποψιν θεραπείας ἑνός Κακοῦ μέ ἕνα ἄλλο Κακόν. Ζητῶ τόν σωφρονισμό τῶν ἀδικοπραγούντων. Καί προτείνω να τιμωροῦνται αὐστυρά, γιά τά ἀποτρόπαια καί φρικιαστικά ἐγκλήματά τους, οἱ ἀνιάτως ἔχοντες.

Προτείνω για λόγους Γενικῆς καί Εἰδικῆς ΠΡΟΛΗΨΕΩΣ, την ἐπαναφορά σέ ἰσχύν ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ,για τά ἐγκλήματα τῆς ἐσχάτης Προδοσίας, Παιδεραστίας,  ἐμπορίας Ναρκωτικῶν, Ληστείας μετά φόνου και τῶν ἄλλων φρικιαστικῶν κακουργημάτων. Προτείνω  δέ ἀκόμη Η ΙΣΟΒΙΟΣ ΚΑΘΕΙΡΞΙΣ, νά εἶναι πραγματικά Ι Σ Ο Β Ι Ο Σ 

Κ Α Θ Ε Ι Ρ Ξ Ι Σ, χωρίς χάρες, χωρίς ἐξόδους,   χωρίς ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΙ. Ἐλπίζω ὅτι μέ αὐτόν τον τρόπο θα ἀναχαιτίσουμε τή λαίλαπα τῆς Ἐγκληματικότητος καί θα προστατεύσουμε τούς νομοταγεῖς πολῖτες, μέχρις ὅτου ἡ Κοινωνία μας, διά τῆς Πίστεως στό Χριστό, ἀπό «ἀγέλη Χοίρων πολλῶν βοσκομένη», μεταβληθῇ  σέ Κοινωνία Προσώπων, σέ Κοινωνία ἁγίων.

Πῶς ἀλλιῶς θά μπορέσουμε νά ἀναχαιτίσουμε τήν ἁλματώδη αὔξησι, τή  λαίλαπα αὐτή τῆς ἐγκληματικότητος; Πῶς ἀλλιῶς θα προστατέψουμε τούς ἀθώους και νομοταγεῖς Πολῖτες; 

Γιά τούς πατροκτόνους, ὁ Πλάτων προέβλεπε τήν ποινήν τοῦ θανάτου (Πλάτ, Νόμοι,873). «Τούς ἀνιάτως ἔχοντας ἀνελεῖν». Ὅσοι δέ φανοῦν ὅτι δέν θέλουν νά συμμορφωθοῦν, με τούς Νόμους καί δέν μετανοοῦν, δέν βελτιώνονται καί, με τή θέλησί τους μένουν ἀθεράπευτοι, ἕνεκα τοῦ  μεγέθους τῶν ἁμαρτημάτων, «Εἰ δ’ ἄν δόξωσιν ἀνιάτως ἔχειν…τούτους ἡ προσήκουσα μοίρα ῥίπτει εἰς τόν Τάρταρον ὅθεν οὐδέποτε ἐκβαίνουσιν». Ρίπτονται στόν Τάρταρον ὁπόθεν δέν ἐξέρχονται ποτέ (Πλάτων. Φαίδων 113 Ε).

Ὁ Προφήτης  Ἡλιού ὁ Θεσβίτης,  κατέσφαξε τούς τετρακοσίους Ἱερεῖς τοῦ Βάαλ «ὡς μόλυσμα τοῦ λαοῦ» ( Γ΄ Βασιλ. 18,40. Πρβλ. και Δευτερ, 13,1-6).

Ὁ σκοπός τῆς ποινῆς εἶναι ἡ διαπαιδαγώγησις τῆς Κοινωνίας καί ἡ ἀποτροπή τῶν πολιτῶν ἀπό τῶν κακῶν πράξεων (Γενική καί εἰδική Πρόληψις).

Ἡ Πολιτεία ἔχει ΧΡΕΟΣ νά διαπαιδαγωγῇ καί διά τῆς Ποινῆς, «διά τῆς ποινῆς εὐθύνειν»(Ἀριστοτ. Ἀθην. Πολιτ. Η΄ 4).

Πρώτιστον Χρέος τῆς Πολιτείας εἶναι ἡ ἀγωγή τῶν Νέων διά τῆς Πίστεως στό Χριστό και διά τῆς διδασκαλίας τῆς ἀγάπης. Εἰς αὐτό ὀφείλει να κατευθύνεται ἡ παιδαγωγική ἤ Θεραπευτική ἐξατομίκευσις τῆς σωφρονιστικῆς μεταχειρίσεως και τῶν ἐγκληματιῶν.

Στήν περίπτωσιν ὅμως, ἀπό δική τους κακή προαίρεσι, δέν βελτιώνονται, τότε ἡ Πολιτεία, τό εὐνομούμενο Κράτος ὑποχρεοῦται νά καθιστᾶ αὐτούς ἐν φυσικῇ ἀδυναμίᾳ, νά  μή μποροῦν νά βλάψουν τούς ἄλλους. Καί αὐτό τό ἀποτέλεσμα ἐπιτυγχάνεται ἤ διά τῆς Θανατικῆς Ποινῆς, δι’ἐκείνους πού διαπράττουν ἐγκλήματα, πού τιμωροῦνται μέ τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν ἤ μέ τήν ἰσόβιον κάθειρξιν, ποινή ἡ ὁποία πρέπει νἆναι οὐσιαστικά ἰσόβιος καθειρξις, γιά λόγους Γενικῆς και Εἰδικῆς Προλήψεως. Μη θεωρήσετε σκληρό τό λόγο. Εἶναι ὀ μόνος τρόπος να προστατεύσουμε τούς ἀθώους Πολῖτες ἀπό τῆ μάστιγα τῶν ἀσυνειδήτων, στυγερῶν δολοφόνων.

Μπορεῖ κανείς ἀπό αὐτούς , πού θεωροῦν αὐστηρές τίς ποινές, νά ἐπαναφέρῃ στή ζωή τούς ἡλικιωμένους συνταξιούχους, πού δολοφονήθηκαν  ἀπό τούς στυγερούς αὐτούς ληστές-δολοφόνους , γιά νά τούς πάρουν την πενιχρή τους σύνταξι;

Μποροῦν αὐτοί πού συνηγοροῦν ὑπέρ τῆς ἀτιμωρησίας τῶν ἐμπόρων τοῦ «λευκοῦ θανάτου» νά ἐπαναφέρουν στή ζωή τά θύματα αὐτῶν τῶν ἀδύστακτων αἰσχροκερδῶν δολοφώνων τόσων  Νέων παιδιῶν, πού ἔπεσαν θύματα αὐτῆς τῆς κακουργίας;

Μπορεῖ κανείς ἀπ’ αὐτούς, πού ζητοῦν τήν κατάργησι τῆς θανατικῆς ποινῆς, πού πρέπει νά ἐπιβληθῇ στους ληστές-δολοφόνους τῆς νεαρῆς μητέρας, στά Γλυκά Νερά, νά την ἐπαναφέρει στή ζωή; Μπορεῖ κανείς νά θεραπεύσῃ τά τραύματα τοῦ νηπίου βρέφους της, ἤ νά παρηγορήσῃ  το σύζυγο και τούς γονεῖς της;

Εἴθε ὁ Φιλάνθρωπος Θεός νά ἀναπαύῃ  τίς ψυχές τῶν ἀδικοσκοτωμένων ἀδελφῶν μας καί νά μᾶς προστατεύει ἀπό αὐτά τά ἀποβράσματα τῆς Κοινωνίας καί νά ἐξαφανίσῃ το Κακόν ἀπό τον κόσμο. Εἴθε ὁ Πανάγαθος καί Παντοδύναμος να φωτίσῃ τούς ἁρμοδίους να ἐξωρίσουν ἀπό την Κοινωνία μας τούς ἀνιάτως ἔχοντας. Εἴθε να μᾶς λυπηθῇ ὁ Πολυέλεος καί νά μᾶς βοηθήσῃ, ὥστε τόν ὑπόλοιπον χρόνο τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ και μετανοίᾳ ἐκτελέσαι, ὑμνοῦντες Αὐτόν, ὡς Θεόν εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.

 

 

 

ΓΙΑΤΙ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΑΛΜΑΤΩΔΩΣ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΛΙΜΑΚΑ;

            Α

ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑΝ ΗΜΩΝ

De facto, ἐκ τῶν πραγμάτων, διαπιστώνουμε ὅτι  στήν ἐποχή μας, σ' αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία, δυστυχῶς,  ἡ ἐγκληματικότητα, συνεχῶς,  αὐξάνεται ἁλματωδῶς, σέ ὅλο τόν κόσμο, σέ παγκόσμια Κλίμακα.

Γιατί αὐξάνεται ἁλματωδῶς ἡ ἐγκληματικότητα σέ Παγκόσμια Κλίμακα; Μέ μιά πρότασι, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι φθάσαμε σ’ αὐτήν ἐξαθλίωσι «Διά τήν ἀπιστίαν ἡμῶν», «διά τό εἶναι ἡμᾶς σάρκας».

Ἦλθε ὁ Χριστός, «σάρξ ἐγένετο ὁ Υἱός και Λόγος τοῦ Θεοῦ», γιά νά μᾶς ἀνεβάσῃ ἀπό την ἀνθρώπινη, στή Θεία διάστασι, καί μεῖς μέ τήν κακή μας θέλησι, ἐμμένουμε τῇ φαύλῃ συνηθείᾳ. Ἐνῶ γνωρίζουμε ὅτι τό « ἐμμένειν ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ (εἶναι) σατανικόν» καί ὅτι τό φρόνημα τῆς σαρκός εἶναι ἔχθρα εἰς Θεόν καί φέρει στήν ψυχή καί τή ζωή μας τό Θάνατο, μέ λυσσώδη μανία, παραμένουμε κατάκοιτοι στή χώρα και τη σκιά τοῦ Θανάτου και συνεχίζουμε τά ἔργα τῶν χειρῶν μας, διαπράττοντες συνεχῶς εἰδεχθῆ, φρικιαστικά ἐγκλήματα, κλοπές, ληστεῖες μετά Φόνου καί, χωρίς καθόλου ἴχνος ντροπῆς, θριαμβεύουμε πάνω στά νωπά αἵματα τῶν ἀθῴων θυμάτων μας.

Καθημερινά διαπράττονται φρικιαστικά, στυγερά, ἀποτρόπαια ἐγκλήματα, ὅπως αὐτό, πού ἔγινε πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, στά γλυκά νερά, ἡ δολοφονία μιᾶς νεαρῆς μητέρας μπροστά στά μάτια τοῦ βρέφους της, ἡ  ληστεία μετά φόνου, ἡ δολοφονία ἑνός Ἀγγέλου, τῆς Καρολάιν, ἡ δολοφονία τῆς χαρᾶς τῆς ζωῆς, πού ράγισε τίς καρδιές τῶν ἀληθινῶν ἀνθρώπων.

Θεέ μου, ποῦ καταντήσαμε; Γιατί φθάσαμε σέ τόση ἐξαθλίωσι; Ὠχριοῦν, χλωμιάζουν ἀκόμη καί τά πιό ἄγρια θηρία τῆς Ζοῦγκλας.

Δεν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε ὅτι οἱ ἔννοιες καί οἱ λέξεις ἔχασαν τό πραγματικό τους νόημα. Οἰ διαστροφές και οἱ βρωμερές ἀνωμαλίες, νομιμοποιοῦνται ὡς ἰδιαιτερότητες. Καί, ὅπως λέει ὁ Shakespeare(Σαίξπηρ), στό Μάκβεθ:

« Ζοῦμε σ’ ἕναν κόσμο, πού τό νά βλάψῃς ἄλλον

εἶναι πρᾶξι ἐπαινετή και ὅταν κάνῃς τό καλό,

οἱ πιο πολλοί σέ παίρνουν γιά τρελλό».

Ὁ Σίλερ (Schiller) λέει ὅτι «ζοῦμε σέ ἕνα κόσμο, ὅπου ὁ ἕνας ἄνθρωπος δέν στέκεται πλησίον στόν ἄλλον ἄνθρωπο, ἀλλά στέκεται ἀπέναντι, σάν ἐχθρός (Der Mensch dem Menschen gegenueber stehet).

Παραμένουμε , με την κακή μας προαίρεσι, μέ τήν

κακή μας Θέλησι, μακριά  ἀπό τό Θεό, χωρίς ἀγάπη, χωρίς περιεχόμενο, χωρίς νόημα,χωρίς σκοπό και εἴμαστε ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλον, λύκος (Homo hominis lupus). Στρέφει ὁ Μανασσής  και τρώγει τίς σάρκες του, κατεσθίει τόν ἀδελφό του.

Χάσαμε τήν τιμήν τοῦ «κατ’ εἰκόνα» καί γίναμε, ὅπως λέει ὁ Δαβίδ, ὅμοιοι μέ τά ἄλογα ζῶα και ζοῦμε σάν κτήνη και πεθαίνουμε σάν κτήνη.Ὁ Εὐαγγελιστής τῆς Ἀγάπης, ὁ ἀγαπημένος Ἰωάννης λέγει  ὅτι «ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται»(Α΄ Ἰωάν. ε΄19).

Βέβαια, ὁ Μακρόθυμος Θεός μᾶς εὐσπλαγχνίζεται. Ἔρχεται κοντά μας και μᾶς καλεῖ κοντά, γιατί θέλει τη σωτηρία μας. Καί,  ἐνῷ «ὡς Παντοδύναμος δύναται και πάντας ἠναγκασμένως πορεύεσθαι τήν Ὁδόν τῆς ζωῆς, οὐ βιάζεται δέ τινα διά το αὐτεξούσιον». Θέλει νά Τόν ἀκολουθήσουμε, ἀπό την ἀνθρωπίνην διάστασιν, εἰς την Θείαν διάστασιν, ἀπό τό· «κατ’ εἰκόνα», εἰς το· «καθ’ ὁμοίωσιν», ἀπό τό ἐπίπεδον τοῦ· «ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ καί ὀδόντα ἀντί ὀδόντος…» εἰς τό ἐπίπεδον τῆς Θείας διαστάσεως»· «Ὅστις σέ ραπίσει ἐπί τήν δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καί τήν ἄλλην·», μέ τή Θέλησί μας, ἐλεύθερα καί ἀβίαστα, χωρίς ἐξαναγκασμό.

Για να γίνῃ ὅμως αὐτό, πρέπει, εἶναι ἀπόλυτη ἀνάγκη, με τή θέλησί μας, να ἀνοίξουμε την καρδιά μας στο Χριστό, νά ἐγκολπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί νά τό κάνουμε «πρᾶξι», στήν καθημερινή μας ζωή.

Δυστυχῶς ὅμως ἔχουν περάσει περισσότερο ἀπό δυό χιλιάδες χρόνια, πού ὁ Χριστός, «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας», «κηρύσσει το Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί θεραπεύει πᾶσαν νόσον και πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ», και παρόλη τη Διδασκαλία Του, τά θαύματά Του, τη Σταυρική Του Θυσία καί τήν Ἀνάστασί Του, πολλοί ἄμυαλοι, πτωχοί, τυφλοί, κωφοί, γυμνοί και ἐλεεινοί ἄνθρωποι, δεν πιστεύουν, δεν δέχονται το Χριστό καί τή Θεία Διδασκαλία Του και παραμένουν «δέσμιοι τῆς γῆς» καί συνεχίζουν τά ἔργα τῶν χειρῶν τους, λατρεύουν τά Εἴδωλα, «ἀργύριον και χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων» και διαπράττουν ἀποτρόπαια, φρικιαστικά ἐγκλήματα, κλοπές, ληστεῖες μετά φόνου και ἄλλα, «ἀντί πινακίου φακῆς», «ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων» καί  ξανασταυρώνουν τό Χριστό, στό Πρόσωπον τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν Του.