«ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ ΕΚΟΠΙΑΣΑ;»

   

                  ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ ΕΞΗΝΤΛΗΣΑ ΤΑΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΟΥ;

 

«ΣΗΜΕΡΟΝ ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς συγκεντρώνει ὅλους τούς πιστούς· καί ὅλοι, Κύριε, σηκώνουμε ψηλά τόν Σταυρόν Σου καί μέσα ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μας βροντοφωνάζοντες ψάλλομεν: ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΥΡΙΟΥ· ΩΣΑΝΝΑ ΕΝ ΤΟΙΣ ΥΨΙΣΤΟΙΣ».

ΣΗΜΕΡΟΝ ὁ  συναῒδιος Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός, «ὁ δι’ οὗ τά πάντα ἐγένετο», τό Α καί τό Ω, ὁ Ἰσχυρός Θεός, ὁ Ἐξουσιαστής, ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης, ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος, ὁ Πρῶτος καί ὁ Ἔσχατος, ὁ Ὤν καί ὁ Ἦν καί ὁ Ἐρχόμενος, ὁ Παντοκράτωρ, Αὐτός, πού ἔχει Θρόνον τόν οὐρανόν καί ὐποπόδιον τήν γῆν, συγκαταβαίνει, μορφήν δούλου λαμβάνει, ἐμφανίζεται ὡς ταπεινός ἄνθρωπος καί, ἀφήνοντας τό Θεϊκό Του Θρόνο,  καταδέχεται, καθήμενος ἐπί πῶλον ὄνου καί εἰσέρχεται εἰς τά Ἱεροσόλυμα ( Ἰωάν. ιβ΄ 12-19). Καί  ὁ Λαός, πού τόσο πολύ εὐεργετήθηκε, ἀπό τόν Κύριον, Τόν ὑποδέχεται θριαμβευτικά.  Στρώνουν, στό διάβα Του, στή γῆ, τά ἱμάτιά τους καί ἄλλοι στρώνουν «κλἀδους ἀπό τῶν δένδρων»,  κρατοῦν δέ στά χέρια τους «τά βαῒα τῶν φοινίκων». Τόν  ὑποδέχονται ὡς Βασιλέα, Τόν ἐπευφημοῦν καί κράζουν: «ΩΣΑΝΝΑ, ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΥΡΙΟΥ, Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ». Καί σείεται ἡ Πόλις λέγουσα «Τίς ἐστιν οὗτος;» «Οἱ δέ ὄχλοι ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀπό Ναζαρέτ τῆς Γαλιλαίας» (Ματθ. κα΄8--11).

Βέβαια εἶναι φανερόν ὅτι δέν ἔχουν καταλάβει ὅτι ὁ Ἰησοῦς, εἶναι «ἡ προσδοκία τῶν Ἐθνῶν» καί ὅτι « ἡ Βασιλεία αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»( Ἰωάν. ιη΄36) Δέν ἔχουν ἐννοήσῃ οἱ περισσότεροι ἀπό αὐτούς ,τήν παγκόσμιον Πνευματικήν Βασιλεία τοῦ Κυρίου. Θεωροῦν ὅτι εἶναι ἀποκλειστικά καί μόνον  Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ, κοσμικός Ἄρχων, πού θά ὑποτάξῃ πάντα τά ἔθνη στό Ἰσραήλ. Κραυγάζει: «ΩΣΑΝΝΑ», σῶσαι μας λοιπόν, Τόν ἐπευφημοῦν ὡς Βασιλέα, κράζοντες· «εὐλογημένος ὁ Ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κύριου, βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ». Καί οἱ καλοβολεμένοι Αρχιερεῖς, καί οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι, τά γεννήματα ἐχιδνῶν, αὐτοί πού ἀρνοῦνται τόν Ἀληθινόν Μεσσία καί περιμένουν τό Ψεύτικο Μεσσία, ἀγανακτοῦν  καί διαμαρτύρονται στό Χριστό καί Τοῦ λένε: Ἀκοῦς τί λένε αὐτοί; καί ὁ Ἰησοῦς ἀποκρίνεται: «Ναί ἀκούω»· «Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ὅτι ἐκ στόματος νηπίων καί θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον;»

Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὄντως ὁ Βασιλεύς τῶν βασιλέων καί Κύριος τῶν κυρίων καί δικαίως ἐπευφημεῖται ὡς Βασιλεύς, ὅμως παρατηροῦμε ὅτι δέν χαίρεται. Εἶναι πικραμένος, γιατί ἕνα μέρος τῶν ἀνθρώπων δέν Τόν δέχεται, ἀρνεῖται τήν εὐεργετική Του Παρουσία, δέν ἐγκολπῶνεται τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης Του, ἀπορρίπτει τόν ζωοποιόν Του λόγο. Βέβαια αὐτοί οἱ ἄνθρωποι Αρχιερεῖς, Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι, οἱ Ὑποκριτές, συμπεριφέρονται «κατ’ ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ», ἐνεργοῦν δολίως, ἐνδύονται τό ἔνδυμα προβάτου, ἐνῶ εἶναι λύκοι βαρεῖς, καί παρασύρουν καί  ὁδηγοῦν στήν ἄρνησι καί στήν ἀπώλεια ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Λαοῦ, πού τώρα ἐπευφημεῖ ὡς Βασιλέα τόν Ἰησοῦν καί μετά ἀπό λίγο θά φωνάξει, μαζί μέ «τά γεννήματα ἐχιδνῶν», μέ ἄγριες κραυγές: «Ἇρον, ἇρον, Σταύρωσον Αὐτόν».  Μαζί μέ τούς Ἀρχιερεῖς κραυγάζει  ὁ ἐπιπόλαιος,  ὁ ἀγνώμων, ὁ χιλιοευεργετημένος, ὁ ἀχάριστος αὐτός λαός :«ἇρον, ἇρον Σταύρωσον Αὐτόν».

Ὁ Εἰδωλολάτρης Πιλᾶτος προσπαθεῖ νά τούς φέρῃ σέ θεογνωσία καί τούς λέγει: «Τόν Βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω;» Καί οἱ Ἀρχιερεῖς καί οἱ περισσότεροι  ἀπό τό λαό, ἀρνοῦνται τόν ἀληθινόν Μεσσίαν καί, χωρίς ἴχνος ντροπῆς, κραυγάζουν· «Κάθε ἕνας, πού κάνει τόν ἑαυτό βασιλιά, ἐπαναστατεῖ κατά τοῦ Καίσαρος . Καί ἐμεῖς δέν ἔχουμε ἄλλο Βασιλιᾶ παρά τόν Καίσαρα(Ἰωάν.ιθ΄12-15).

Ἀρνοῦνται, οἱ ἀχάριστοι, τόν Εὐεργέτη, τόν Θεραπευτή, Τόν Ἐλευθερωτήν, αὐτόν πού τούς ἔθρεψε μέ τό μάννα καί θεράπευσε τούς παραλύτους ,τούς χωλούς, τούς  λεπρούς, τούς τυφλούς καί ἀνέστησε τούς νεκρούς,  καί αὐτόν ἀκόμη τόν σεσηπότα, τόν τετραήμερον Λάζαρον.

Ὁ Θεάνθρωπος, ὡς καρδιογνώστης, γνωρίζει τήν ἀχαριστία καί ἐπιπολαιότητα τοῦ Λαοῦ αὐτοῦ καί ἐπευφημούμενος ὡς Βασιλεύς δέν χαίρεται καί, ὡς ἄνθρωπος πικρένεται καί σιγοψιθυρίζει: «Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τούς προφήτας καί λιθοβολοῦσα τούς ἀπεσταλμένους πρός αὐτήν· ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τά τέκνα σου ὅν τρόπον ἐπισυνάγει ὄρνις τά νοσσία ἑαυτῆς ὑπό τάς πτέρυγας, καί οὐκ ἠθελήσατε. Ἰδού ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος» ( δές: Ματθ. κγ΄37-39). Πόσες φορές θέλησα νά σᾶς συγκεντρώσω κοντά μου καί νά σᾶς προστατεύσω, ἀπό κάθε κίνδυνο καί δέν θελήσατε προτιμώντας τήν παγωνιά τῆς ἐρημιᾶς, ἀπό τή ζεστασιά τῆς Πατρικῆς Προστασίας!...

Πόσες φορές θέλησα νά σᾶς δώσω χαρά, ἀγαλλίασι καί εὐφροσύνη καί σεῖς δέν θελήσατε  τήν Ἀγάπη μου! Προτιμήσατε τά ξυλοκέρατα τῆς ἀποστασίας, ἀπό τόν «μόσχον τόν σιτευτόν» καί ἀπό τό «Ὕδωρ τῆς Ζωῆς» !...

Πόσες φορές θέλησα νά σᾶς ἐλευθερώσω ἀπό τή δουλεία τῆς φθορᾶς, νά σᾶς χαρίσω γαλήνη καί ἀνάπαυσι κοντά μου, νά σᾶς χαρίσω τό ἀληθινόν Φῶς, ὥστε νά νοιώσετε ἀσφαλεῖς καί σεῖς δέν θελήσατε καί προτιμήσατε τήν ἱκανοποίησι τῶν βρωμερῶν σας παθῶν καί τά ἔργα τοῦ σκότους !... Πόσες προτιμήσατε νά μείνετε ἔρημοι ἀπό τή Χάρι  τοῦ Θεοῦ;...

 Ἡ πικρία Του δέν εἶναι, γιατί δέν Τόν δέχθηκαν καί δέν Τόν Εὐχαρίστησαν, γιά τίς ἄπειρες εὐεργεσίες Του. Δέν ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεός ἀπό τίς δικές μας εὐχαριστίες. Πικραίνεται γιά τήν κατάντια μας. Πικραίνεται, ὡς ἄπειρη Ἀγάπη καί Εὐσπλαγχνία, γιατί βλέπει   ὅτι τά πλάσματά Του  δέν κατενόησαν τήν τιμήν τοῦ «κατ’εἰκόνα» καί μέ τή θέλησί τους παραμένουν κατάκοιτοι στή Χώρα καί τή σκιά του θανάτου, περιφονώντας τή Σταυρική Του Θυσία...Πικραίνεται διότι ἔρχεται Τό φῶς τό ἀληθινόν καί οἱ περισσότεροι μισοῦν τό φῶς καί δέν ἔρχονται πρός τό Φῶς. Παραμένουν στό σκοτάδι, γιατί εἶναι φαῦλα τά ἔργα τους καί αὐτοκαταστρέφονται. Πικραίνεται, γιατί ἐμεῖς ὑποφέρουμε καί βασανιζόμαστε καί βαδίζουμε ὁλοταχῶς πρός τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας Ὀδύνης. Πικραίνεται,  διότι μαζί τίς ἐπευφημίες: ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ, ἀκούει τίς ἄγριες κραυγές τῆς ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ: Ἇρον, ἇρον, Σταύρωσον Αὐτόν. Ἐμεῖς δέν ἔχουμε ἄλλο Βασιλιά, παρά τόν Καίσαρα, τό Διάβολο, τόν Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα! Πικραίνεται ὁ πολυεύσπλαγχνος, γιατί, ἀπό κακή μας Θέλησι, βαδίζουμε πρός τήν ἀπώλεια.

Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο δέν χαίρεται καί πικραμένος, ὡς ἄνθρωπος, σιγοψιθυρίζει: «Καινῶς ἐκοπίασα, εἰς μάταιον καί εἰς οὐδέν ἔδωκα τήν ἰσχύν μου...» (Ἡσ. 49,4). Λοιπόν εἰς μάτην ἐκοπίασα, εἰς μάτην ἐξήντλησα τάς δυνάμεις μου; Εἰς μάτην δέχθηκα ἀντί τοῦ μάννα, χολήν, ἀντί τοῦ ὕδατος, ὄξος; Εἰς μάτην Σταυρώθηκα γιά σᾶς;

Δέν θά ἔπρεπε νά ἀκούσετε τή Φωνή μου, πάνω ἀπό τό Σταυρό, νά διδαχθῆτε ἀπό τή Σταυρική μου Θυσία, νά ἐπιστρέψετε ἑνωμένοι κοντά στό Θεό, νά ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, «καθώς ἐγώ ἠγάπησα ὑμᾶς καί ὑμεῖς νά ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, ὥστε  διά τῆς Πίστεως τῆς δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένης, νά ἀνεβῆτε ψηλά, στό Γολγοθᾶ, στό Θεό καί νά γίνετε θεοί κατά χάριν;

«Διά τοῦτο ἡ κρίσις μου παρά Κυρίῳ,  καί ὁ πόνος μου ἐναντίον τοῦ Θεοῦ μου» (Ἡσ. 49,4). ΕΝΑΠΟΘΕΤΩ τό δίκαιόν μου στόν Οὐράνιον Πατέρα, ἡ πικρία μου, ἡ θλῖψις μου εἶναι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μου.

Ὁ Θεάνθρωπος ὁ Μεσσίας, πικραίνεται γιατί ἕνα μέρος τῶν ἀνθρώπων δέν ἀποδέχεται τήν εὐεργετική Του Παρουσία καί, ἀπό κακή του θέλησι,  μένει γυμνό τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Ἕνα μέρος τῶν ἀνθρώπων ἀρνοῦνται τό Θεό, ἀρνοῦνται τήν Ἀγάπη. Μισοῦν τό Φῶς τό Ἀληθινόν καί δέν ἔρχονται πρός τό Φῶς, γιατί εἶναι σκοτεινά, πονηρά, φαῦλα, τά ἔργα τους.  Δέν δέχονται τόν Ἀληθινόν Μεσσία, τόν συλλαμβάνουν καί τόν Σταυρώνουν, Σταυρώνουν δέ καί τήν Ἐκκλησίαν Του, γι’αὐτό καί «ἡ Πόλις τους καλεῖται πνευματικῶς Σόδομα καί Αίγυπτος, ὅπου ὁ Κύριος αὐτῶν ἐσταυρώθη»(Ἀποκ. ια΄7-8).  Σταυρώνουν τόν ἀληθινόν Μεσσίαν, ὁ ὁποῖος ἔρχεται ἐν ὀνόματι Κυρίου καί δέν Τόν δέχονται καί περιμένουν τόν Ψεύτικο Μεσσία, πού θά ἔλθῃ καί θά ἐπιδιώκῃ τό δικό του συμφέρον καί τή δόξα τοῦ δικοῦ του ὀνόματος καί αὐτόν τόν ψεύτικον, τόν Μαιτρέγια, θά τόν δεχθοῦν(πρβλ. Ἰωάν. ε΄ 43). Πικραίνεται ὁ Κύριος, γιά τήν ἀδιακρισία τῶν ἀνθρώπων καί, γιά τήν ἐμμονή τους στήν ἁμαρτία, πού τούς ὁδηγεῖ στήν αὐτοκαταστροφή τους. Ἔχει ὅμως τήν ἀπόλυτη πεποίθησι ὅτι τό ἔργον, πού τοῦ ἀνέθεσε ὁ Οὐράνιος Πατέρας, τό ἔργον τῆς σωτηρίας μας τό ἐτελείωσε, τό ἔφερε εἰς αἴσιον τέλος καί ὅτι τό δίκαιόν Του εἶναι στά Χέρια τοῦ Θεοῦ-Πατρός καί θά βραβευθῇ. Καί παραγματικά ὁ Δίκαιος Πατήρ, τόν Υἱόν Του, ὁ Ὁποῖος «ἐκένωσεν  ἑαυτόν, γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ», καί, ὡς ἄνθρωπον, «Αὐτόν ὑπερύψωσε καί ἐχαρίσατο αὐτῷ Ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν  Ὅνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἱησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων, καί πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς   Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός» (Φιλιπ. β΄ 5-11). Ναί. «ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΕΝ  ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΥΡΙΟΥ! ΩΣΑΝΝΑ ΕΝ ΤΟΙΣ ΥΨΙΣΤΟΙΣ!» Πραγματικά ὁ Θεός-Πατήρ εἰς τόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν Του,  τόν Σταυρωθέντα καί Ταφέντα καί Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν «ἔδωκε πᾶσαν ἐξουσίαν ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς» (Ματθ. κη΄18).ΑΥΤΟΝ, ΤΟΝ ΙΗΣΟΥΝ, ΛΑΤΡΕΥΣΩΜΕΝ, ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΜΕΝ.

Ὑπάρχουν ἄφρονες, ἀνεγκέφαλοι, υἱοί Παραφροσύνης, πού, ἀκόμη καί σήμερα ἀρνοῦνται τήν Εὐλογημένη, Ευεργετική Του Παρουσία, πού ἐμμένουν κατάκοιτοι στή Χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου, μέ τήν κακή τους θέλησι, ἐμπεπηγμένοι «εἰς ἰλύν Βυθοῦ».  Πικραίνεται ὀ Κύριος τῆς Δόξης,  διά τήν ἀμετανοησία μας,διότι ἔρχεται καί θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», ἐνῶ ἐμεῖς  εἴμαστε τόσον πωρωμένοι, πού δέν δεχόμαστε τή Χάρι Του. Καί ἐπειδή σέβεται τήν ἐλευθερία, ἐπειδή «Οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό αὐτεξούσιον», δέν μᾶς ἐξαναγκάζει καί αὐτοκαταστρεφόμαστε, σάν τόν Ἰούδα.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ὅμως καί μυριάδες μυριάδων, πού ἄνοιξαν τήν καρδιά τους στό ΛΥΤΡΩΤΗ, ἐγκολπώθηκαν τό Εὐαγγέλιον Τῆς Ἀγάπης Του καί τό  κάνουν «Πρᾶξι» στήν καθημερινή τους ζωή καί χαίρονται. Ἐντάσσονται  εἰς τήν  Χορείαν τῶν Ἁγίων, κοντά στήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου καί στόν ἅγιον Ἰωάννην, τόν Εὐαγγελιστήν τῆς Ἀγάπης καί στό νέφος τῶν ἁγίων Μαρτύρων τῆς Πίστεώς μας καί χαίρονται, μυστικά, τήν ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου Κάλλους τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν. Ἡ Χαρά τῶν Πιστῶν ἡ Μακαριότης τῶν δικαίων δέν περιγράφεται. Μόνον ὅσοι διά τῆς καυστικῆς Πίστεως ἀνοίγουν τήν καρδιά τους στόν ΛΥΤΡΩΤΗ, μποροῦν νοιώσουν καί νά ἀπολαύσουν τά ἀπερίγραπτα, «ἀγαθά, ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α΄ Κορινθ. β΄ 9). « Σ’ ἐμᾶς, ὅλα αὐτά τά ἀπεκάλυψεν ὁ Θεός, διά τοῦ Πνεύματός Του, διότι τό Πνεῦμα τά ἐρευνᾶ ὅλα, ἀκόμη καί τά βάθη τοῦ Θεοῦ. Ποιός ἀπό τούς ἀνθρώπους ξέρει τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος παρά μόνον τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι μέσα του; Ἔτσι καί τό Τί εἶναι Θεός κανείς δέν τό ξέρει παρά μόνον τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς δέ οἱ Πιστοί δέν ἐλάβαμε τό πνεῦμα τοῦ κόσμου, ἀλλά τό Πνεῦμα, πού προέρχεται ἀπό τόν Θεόν, διά νά γνωρίσωμεν ἐκεῖνα πού μᾶς ἐχαρίσθησαν ἀπό τόν Θεόν(παρβλ. καί Α΄ Κορινθ. β΄ 10 ἑξ.).

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ,  ἀγαπητά μου Παιδιά, νά ἐξετάσωμεν, ἐμεῖς, Ποῦ  ἀνήκουμε; Στήν Χορεία τῶν ἀρνητῶν τοῦ Χριστοῦ, πού τή μιά μέρα ἐπευφημοῦν τόν Κύριον καί κράζουν ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ, καί τήν ἄλλη μέρα κραυγάζουν Ἇρον,  ἇρον Σταύρωσον Αὐτόν, ἤ ἐντάσσουμε τόν ἑαυτόν μας στή Χορεία τῶν Ἁγίων;

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ «μέ καθαρή καρδιά νά ὑποδεχθοῦμε τόν Κύριον τῆς Δόξης, νά ἀνευφημήσωμεν τόν Χριστόν, μέ θερμή πίστι καί μέ μεγάλη φωνή, ὡς φωνή ὑδάτων πολλῶν, νά κραυγάσωμεν στό Δεσπότη· «ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΕΙ ΣΩΤΗΡ, ὁ εἰς τόν κόσμον Ἐρχόμενος» τοῦ σῶσαι τά Σύμπαντα.  Εὐλογημένος εἶσαι Σύ, Φιλάνθρωπε καί Οἰκτίρμων, Κύριε Δόξα Σοι».

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ νά ἀποφασίσουμε νά ἀκολουθήσωμε τόν Χριστόν στόν ἀνηφορικό δρόμο πρός τόν Γολγοθᾶ καί μαζί μέ τήν Παναγία Μητέρα Του καί  τόν Ἀγαπημένο Του  Μαθητή, νά μετέχουμε,  συνειδητά,  στά φρικτά Πάθη τοῦ Χριστοῦ καί νά Σταυρωθοῦμε κι’ ἐμεῖς μαζί Του, γιά νά ἀξιωθοῦμε νά ἑορτάσουμε μαζί Του καί τήν ΑΓΙΑΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ.

 

Η ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ ΜΕΤΕΝΟΗΣΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ

ΕΓΙΝΕ, ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ,

ΟΥΡΑΝΙΟΣΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ.

 

Ὁ ταλαίπωρος ἐγώ, τό γνωρίζεις, Κύριε,  ἀδιόρθωτος μένω. Ἀλλοίμονό μου! πῶς θά μπορέσω νά σωθῶ, φιλαμαρτήμων ὑπάρχων; Ἄκουσε, Κύριε, τήν προσευχή μου καί ἔρχου ταχύ! Καθάρισε τόν ῥύπο τῆς ψυχῆς μου. Βρόντισε! Σεῖσε, συγκλόνησε τή γῆ, ἀπό τά θεμέλιά της. Μή βραδύνῃς. Ἔλα, ὡς πῦρ καταναλίσκον καί κάψε. Κάψε τἄχυρα τῶν ἔργων μας, φώτισε τά σκοτάδια μας, λάμπρυνε τήν  στολήν τῆς ψυχῆς μας, καθάρισε ἀπ’ τή λάσπη τήν ἄχαρη καρδιά μου καί τίς καρδιές ὅλων τῶν παραστρατημένων συνοδοιπόρων μου, σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία...Ἄνοιξε τούς καταρράκτες τοὐρανοῦ, γιά νά ξεπλύνης τίς ντροπές. Ἐψύγη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν. Πετρῶσαν’ οἱ καρδιές... Μας κυβερνοῦν τά βρωμερά μας πάθη. Βλέπουμε τήν κατάντια μας μακρυά Σου, Κύριε, καί δέν μετανοῦμε, παρόλες τίς, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας, πληγές. Καί ὁ πιό χειρότερος ἐγώ, μολονότι γνωρίζω καί ἀπόλυτα πιστεύω καί ὁμολογῶ τή ζωντανή, εὐεργετική Σου Παρουσία στή ζωή μας χάνω τήν αἴσθησι τῆς Παρουσίας Σου καί χάνομαι καί καταποντίζομαι καί κάνω ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ. Φιλάνθρωπε καί Ἐλεήμων, εὐσπλαγχνίσου μας καί ἐλέησέ μας. 

Σύ, πού Σταυρώθηκες, γιά μᾶς, μή μᾶς ἐγκαταλείψῃς, δέν ἔχουμε ἄλλον καί δέν θέλουμε στή ζωή μας ἄλλον βοηθόν, ἐκτός ἀπό σένα. Σέ σένα, Κύριε, ἁμαρτάνουμε, ἀλλά καί Ἐσένα μονάχα λατρεύουμε. Γι’αὐτό καί Σέ Σένα μονάχα καταφεύγουμε. Σύ εἶσαι ὁ Κύριος καί Θεός μας. Σύ καί μόνον Σύ εἶσαι ἡ ζωή μας καί ἡ  εἰρήνη μας , τό Φρούριόν μας. Πρίν εἰς τέλος χαθοῦμε, δῶσε μας τό Χάρισμα τῆς μετανοίας καί βοήθησέ μας νά γυρίσουμε κοντά Σου, κι’ ἐμεῖς, σάν τήν Μαρία τήν Αἰγυπτία, εἰλικρινά ματανοιωμένοι, καί ἀξίωσέ μας νά σταθοῦμε κάτω ἀπό τήν σκέπην τῶν πτερύγων Σου, Πανάγαθε, νά Σέ λατρεύουμε, μέ τήν καρδιά μας, «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» καί, ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ, λόγῳ καί ἔργῳ, νά Σέ ὑμνοῦμε σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, καί, ἀσιγήτως, νά Σέ δοξολογοῦμε, ἐν παντί τόπῳ τῆς Δεσποτείας Σου, καί τώρα καί πάντοτε, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Διότι Σέ Σένα ἀνήκει ἡ Βασιλεία, ἡ Δύναμις, τιμή ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.

«ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ ΧΡΙΣΤΕ! »

                            «ΔΕΙΞΟΝ ΗΜΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΣΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ!»

 

Μυστήριον ξένον καί παράδοξον εἶναι τό Μυστήριον τῆς Οἰκονομίας Σου, Κύριε! Δέν τό χωράει ὁ νοῦς μας. Ἡ ἀνθρωπίνη νοητική μας ἱκανότητα δέν μπορεῖ νά ἐννοήσῃ καί νά ἐξιχνιάσῃ τό Μυστήριον τῆς συγκατάβάσεώς Σου, πολύ δέ περισσότερον δέν μπορεῖ νά ἑρμηνεύσῃ τά Φρικτά καί ἅγια Πάθη, τά ὁποῖα, ἑκουσίως, ὑπέφερες, γιά τή σωτηρία μας! Εἶναι «ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν».

Προσπαθοῦμε νά προσεγγίσωμε, μέ τή Χάρι Σου, καί νά ἐννοήσωμεν τά ἑκούσια Πάθη Σου, καί διαπιστώνουμε ὅτι εἶναι ἀκατάληπτον Μυστήριον. Προσεγγίζεται μόνον, μέ τόν πυρῆνα τῆς ψυχῆς, μέ τήν ὀρθόδοξον Πίστιν.

Οἱ Μαθηταί Σου, Κύριε,  ὁλόψυχα δέχθηκαν  τήν  πρόσκλησί  Σου καί  σέ ἀκολουθοῦν πιστά, βλέπουν τήν εὐεργετική Σου πορεία καί θαυμάζουν τή Θεϊκή Σου Μεγαλειότητα, τά θαυμάσιά Σου. Ὁ λόγος ῥέει  γλύκύτερος καί ἀπό τό μέλι ἀπό τό πανάγιον στόμα σου καί διακηρύττουν καί ἔκθαμβοι μᾶς πληροφοροῦν λέγοντες ὅτι: «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος»(Ἰωάν. ζ΄46). Οὐδέποτε ἐλάλησεν ἄνθρωπος ὡς  Σύ, Κύριέ μου! Καί πραγματικά ὁ πανάγιος καί ζωοποιός Σου λόγος εἶναι τροφή καί τρυφή τῆς ψυχῆς, ἴαμα, θεραπεία, ἄρτος οὐράνιος, ἄρτος ζωῆς. Γι’ αὐτό  καί οἱ πιστοί Μαθηταί Σου, δέν σέ ἀποχωρίζονται,  μαζί τους δέ καί ὅλοι ἐμεῖς ὁμολογοῦμεν λέγοντες: «Κύριε, πρός τίνα ἀπελευσόμεθα; Ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις»( Ἰωάν. στ΄68). Σέ ἀκολουθοῦμε στήν ἐπίγεια ζωή Σου καί διαπιστώνουμε ὅτι διέρχεσαι τήν ζωήν Σου εὐεργετῶν καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ καί παρατηροῦμε, ἀκοῦμε καί βλέπουμε τά θαυμάσιά Σου ἔργα, ὅτι, μέ τή Θεία Χάρι Σου, «τυφλοί ἀναβλέπουσι καί χωλοί περιπατοῦσι, λεπροί καθαρίζονται καί κωφοί ἀκούουσι, νεκροί ἐγείρονται καί πτωχοί εὐαγγελίζονται» (Ματθ. ια΄5). Κύριε, Σύ εἶσαι «ὁ πανακής Ἰατρός», ὁ αἰώνιος Θεραπευτής, «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας».

Οἱ Ἀπόστολοί Σου, Κύριε, μεγάλωσαν μέ τή λαχτάρα Τοῦ Ἐρχομένου Μεσσία, ὡς κοσμικοῦ Ἄρχοντος, πού θά κληρονομήσῃ τόν Θρόνο τοῦ Δαυῒδ καί ὡς κοσμικός Ἄρχων θά κυριαρχήσῃ ἐπί πάντα τά ἔθνη. Πρίν λάβουν τή Χάρι τοῦ Ἀγίου Πνεύματος, δέν μποροῦσαν νά ἐννοήσουν τό Μέγα Μυστήριον τῆς Θεϊκῆς Συγκαταβάσεώς Σου καί τά ἑκούσια φρικτά Πάθη, τά ὁποῖα, ὡς ἄνθρωπος ὑπέμεινες. Δέν μπόρεσαν νά καταλάβουν καλά τίς προεξαγγελίες τῶν Παθῶν καί τῆς Ἀναστάσεώς Σου, τή διαβεβαίωσι ὅτι μετά τόν Σταυρόν, θά ἀκολουθήσῃ ἡ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ.

Κύριέ μου Ἰησοῦ, ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ὡς ἄνθρωπος, πρό τοῦ Φρικτοῦ Πάθους, αἰσθάνεσαι τήν ἀνάγκην νά ἀνακοινώσῃς στούς δικούς Σου, τόν πόνον καί τήν Ὀδύνην σου, γιά τήν ἄδικον σφαγήν, γιά τήν ἀχαριστίαν τῶν εὐεργετουμένων, τό· ὅτι σοῦ προσφέρουμε ἀντί τοῦ μάννα, χολήν. ἀντί τοῦ ὕδατος, ὄξος, ἀντί νά σέ ἀγαπᾶμε, σέ προσηλώνουμε στό Σταυρό. Ἔχεις ὡς ἄνθρωπος, ἀνάγκη συμπόνιας, συμπαραστάσεως, παρηγοριᾶς. Καί ὅλοι ἐμεῖς, ἀκόμη καί οἱ δύο ἐκ τῶν πρωτοκορυφέων Ἀποστόλων Σου, ἀντί νά σταθοῦν, μέ τήν καρδιά τους, κοντά Σου καί νά Σε συμπονέσουν καί Σέ παρηγορήσουν, προσπαθοῦν, νά ἐκμεταλευτοῦν γιά δική τους ὠφέλεια τή δύσκολη ὥρα. Κυριευμένοι ἀπό τόν Ἐγωϊσμός τους(;) ἀπό τή φιλοδοξία τους(;) ἀπό τήν ἀνάγκη νά βρίσκωνται κοντά Σου(;), μέ θολωμένο τό μυαλό ἀπό τίς παχυλές ἰδέες περί Μεσσίου, ὡς κοσμικοῦ Ἄρχοντος, ζητοῦν τήν ἱκανοποίησι τῆς φιλοδοξίας τους. Δέν καταλαβαίνουμε τίποτε, Θεέ μου. Ἄν ἤσουν Γιός μου, θά Σοῦ ἔλεγα, Ἰησοῦ μου, μήν ἔρχεσαι κοντά μας, θά Σέ Σταυρώσουμε. Εἴμαστε ἀχάριστοι, ἀγνώμονες, βυθισμένοι στό βοῦρκο τῆς Ὕλης. Οἱ πρωτοκορυφαῖοι ζητοῦν τήν Πρωτοκαθεδρία στή Δόξα Σου καί ὅλοι οἱ ἄλλοι Μαθηταί, δέν συμμετέχουμε στόν ἀνθρώπινο πόνο Σου, ἀλλά ἀγανακτοῦμε, γιατί αὐτοί καί ὄχι ἐμεῖς...

Καί δέν μπορεῖ ὁ νοῦς μας νά χωρέσῃ τήν ἄφατη μακροθυμία Σου. Καί τή δύσκολη  ἀκόμη ὥρα, πρό τοῦ Πάθους Σου, προσπαθεῖς, ὡς Θεός, νά μᾶς βοηθήσῃς νά καταλάβουμε ὅτι «ἡ Βασιλεία Σου οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου(Ἰωάν. ιη΄36-37) καί νά μᾶς παρηγορήσῃ, ὥστε νά πιστέψουμε στή Θεότητά Σου καί νά κατανοήσουμε ὅτι ἑκουσίως πάσχεις, ὡς ἄνθρωπος καί ὅτι θά Ἀναστηθῇς ὡς Θεός, ὥστε νά μή  χάσουμε τήν Πίστι μας καί νά μή ὀλιγοψυχίσουμε.  Πῶς ἀκόμη, μᾶς ἀνέχεσαι, Θεέ μου, καί μᾶς παραστέκεις! ... Μέ πόση τρυφερότητα μᾶς ἐξηγεῖς τή ματαιότητα τῆς φιλοδοξίας μας... Μέ πόση στοργή μᾶς μεταγγίζεις τό θεϊκό Σου Πνεῦμα!...

«Ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καί  τοῖς γραμματεῦσι, καί κατακρινοῦσιν αὐτόν θανάτῳ καί παραδώσουσιν αὐτόν τοῖς ἔθνεσι, καί ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καί μαστιγώσουσιν αὐτόν καί ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καί ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καί  Τῌ ΤΡΙΤῌ ΗΜΕΡᾼ ΑΝΑΣΤΗΣΕΤΑΙ» (Μάρκ. ι΄33-34).

Στήν Ὁδόν τῆς ἀναβάσεως εἰς Ἱεροσόλυμα, ἐμπιστεύεσαι τόν πόνο σου στούς Μαθητάς Σου. Τούς προαναγγέλλεις ὅτι θά παραδοθῇς, μέ τή θέλησί Σου, εἰς τούς Ἁρχιερεῖς καί τούς Γραμματεῖς, καί ὅτι αὐτοί θά Σέ καταδικάσουν σέ θάνατο καί θά Σε παραδώσουν στούς ἐθνικούς, καί αὐτοί θά Σέ ἐμπαίξουν καί θά Σέ μαστιγώσουν, καί θά Σέ φτύσουν καί θά Σέ θανατώσουν καί, γιά νά τούς κρατησῃς κοντά Σου καί νά τούς στερεώσῃς στήν Πίστι,   τούς βεβαιώνεις, Πολυέλεε, ὅτι τήν τρίτη ἡμέρα ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘῌΣ. Καί οἱ μαθηταί, ἀντί  νά σταθοῦν δίπλα Σου, τή δύσκολή ὥρα τῶν Φρικτῶν Παθῶν, ζητοῦν πρωτοκαθεδρίες... Συγχωρησέ μας Θεέ μου!  Δέν ξέρουμε τί ζητᾶμε.  Μᾶς τυφλώνει τό σαρκικό μας φρόνημα καί, χωρίς νά τό καταλαβαίνουμε,  χάνουμε τή χάρι τῆς κοινωνίας  μαζί Σου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ!  Δέν ξέρουμε τί ζητᾶμε...

Πόσο τυφλοί καί πωρωμένοι εἴμαστε καί δέν θέλουμε νά καταλάβουμε τῆς δωρεές τῆς Θεϊκῆς Σου συγκαταβάσεως!  Γίνεσαι ὑπήκοος εἰς τόν Πατέρα μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ, Τύπος καί ὑπογραμμός σέ ὅλους μας.  Μέ τό Αἷμα Σου χαράσσεις  τήν καθ’ ὑπερβολήν Ὁδόν τῆς τέλειας Ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον, γιά νά ἀκολουθήσουμε τά ματωμένα Χνάρια Σου καί νά γίνουμε θεοί κατά χάριν. Κι’ ἐμεῖς  δέν ξέρουμε τί ζητᾶμε. Μή μᾶς ξεσυνερίζεσαι, Κύριε. Συγχώρησε τίς ἀπερσκεψίες μας, καί τά ἀσυλλόγιστα αἰτήματά μας καί τήν ἀδιακρισία μας. Ἀξίωσέ μας, Κύριε, νά Σέ ἀκολουθήσουμε στά Ἱεροσολυμα, καί μέ ἄκρα ταπείνωσι νά ἀνεβοῦμε τόν ἀνηφορικό δρόμο πρός τό Γολγοθᾶ συμμετέχοντες, μέ τήν καρδιά στά φρικτά Σου πάθη. Ἀξίωσέ μας νά συσταυρωθοῦμε καί νά ἀναστηθοῦμε μαζί Σου, Φιλάνθρωπε! 

«Προσκυνοῦμεν Σου τά πάθη, Χριστέ!  Δεῖξον ἡμῖν καί τήν ἔνδοξόν Σου Ἀνάστασιν!».

«ὍΣ ΕΑΝ ΘΕΛῌ ΥΜΩΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ ΠΡΩΤΟΣ,

 

                                  ΕΣΤΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΔΟΥΛΟΣ»

Ὁ Ἀρχηγός καί Τελειωτής τῆς Πίστεώς μας εἶναι μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τέλειος Θεός, ὁ Ὁποῖος, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, γιά τά πλάσματά Του, «σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» ( ἙΒΡ. ΙΒ΄2. Ἰωάν. α΄14). «Ἐκένωσεν ἑαυτόν, μορφήν δούλου λαβών... ἐταπείνωσεν ἑαυτόν, γενόμενος ὑπήκοος (εἰς τόν Πατέρα) μέχρι θανάτου δέ Σταυροῦ» (Φιλιπ. β΄7-11), «ἵνα τήν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσιν» (Δαμασκηνός). Ἐταπείνωσεν ἑαυτόν μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ, «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον»( Ἰωάν. γ΄ 15,16). Ἐταπείνωσεν ἑαυτόν μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ, καί μέ τή Θυσία Του ἵδρυσε τήν Ἐκκλησίαν Του, τήν αἰώνια Βασιλεία Του, τήν Κοινωνίαν τῶν Προσώπων, τήν Κοινωνίαν τῶν Ἁγίων. Ἀκρογωνιαῖον δέ λίθον, αἰώνιον Θεμέλιον, ἔθεσε τόν Εαυτόν Του, τήν ἐνσαρκωμένην ἄκραν Ταπείνωσιν καί τήν ἐνσαρκωμένην ἄπειρη Ἀγάπην καί «Θεμέλιον ἄλλον οὐδείς δύναται θεῖναι παρά τόν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἱησοῦς Χριστός» (Α΄ Κορινθ. γ΄11). Καί ὁ καθένας ἄς προσέχῃ, λέγει ὁ Παῦλος, πῶς, μέ ποιόν τρόπον οἰκοδομεῖ(πρβλ. Α΄ Κορινθ. γ΄10-18). Κανείς δέν μπορεῖ νά κτίσῃ πάνω εἰς αὐτό τό θεμέλιο, ἐάν δέν ἐνσαρκώσῃ τήν ἄκρα Ταπείνωσιν τοῦ Χριστοῦ καί τήν τέλεια ἀγάπη, τήν Ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἐάν δέν ἐνσαρκώσῃ τήν ἐσταυρωμένην Ἀγάπην, τήν Καινήν Ἐντολήν· «καθώς ἐγώ ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καί ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» ( Ἰωάν. ιγ΄34-35).

Ἡ Κοινωνία τῶν Ἁγίων συγκροτεῖ τόν Ναόν τοῦ Θεοῦ τόν Ἅγιον, τήν Βασιλείαν Του. Ὁ Απόστολος Παῦλος ἐρωτᾷ: «Δέν ξέρετε ὅτι σεῖς, οἱ πιστοί, εἶσθε ναός τοῦ Θεοῦ καί ὅτι τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ μέσα σας; Ἐάν κανείς ἀπό σᾶς ἀφήσῃ ἀφύλακτες τίς θύρες,  καί «μπῇ ὁ Διάολος μέσα του», ἐάν κυριευθῇ ἀπό τό φοβερό πάθος τοῦ Ἐγωϊσμοῦ, τοῦ Ἑωσφορισμοῦ, ἀπό ἔπαρσι, ὑπεροψία, ὑπερηφάνεια, ἐάν κυριευθῆ ἀπό φιλοδοξία καί, ὡς ὑποκριτής Φαρισαῖος , ἀγαπᾶ «τήν πρωτοκλισίαν ἐν τοῖς δείπνοις καί τάς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς Συναγωγαῖς τούς ἀσπασμούς ἐν ταῖς ἀγοραῖς καί καλεῖσθαι ὑπό τῶν ἀνθρώπων Ραββί, Ραββί» (παρβλ. Ματθ. κγ΄ 1ἑξ.), δέν ἔχει  τό Θεοῦ μέσα του, καί συνεπῶς δέν εἶναι ναός Θεοῦ. Δέν μπορεῖ νά ἀνήκει στήν Κοινωνίαν τῶν Ἁγίων, τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Κύριος «ὁ Θεός  ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν»( Ἰάκ. δ΄6) καί ὁ Ἀπόστολος Πέτρος λέγει: «Πάντες δέ ἀλλήλοις ὑποτασσόμενοι τήν ταπεινοφροσύνην ἐγκομβώσασθε (δέσατε καλά πάνω σας σάν ἄλλο ἔνδυμα τήν ταπεινοφροσύνην) ὅτι ὁ Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν» (Α΄ Πέτρ. ε΄5). Καί τονίζει σέ ὅλους· «Ταπεινώθητε ὑπό τήν κραταιάν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ἵνα ὑμᾶς ὑψώσῃ ἐν καιρῷ» (Α΄ Πέτρ. ε΄6). Οἱ φίλαρχοι, οἱ ὑβριστές καί ὑπερήφανοι δέν ἔχουν θέσι στή Βασιλεία Τοῦ Θεοῦ. «Ἐκεῖνος πού θά ὑψώσῃ τόν ἑαυτόν του, θεωρῶντας ὅλους τούς ἄλλους καρακατιανούς, αὐτός πού θά  μεταχειρισθῇ  τούς ἄλλους ὡς κατωτέρους του, θά ταπεινωθῇ καί θά ἐξευτελισθῇ, λέγει ὁ Κύριος. Καί ἐκεῖνος, πού θά ταπεινώσῃ τόν ἑαυτόν του καί θά  γίνῃ, διά τῆς χριστιανικῆς, τῆς τέλειας ἀγάπης, δοῦλος καί ὑπηρέτης τῶν ἄλλων, θά ἀνυψωθῇ ἀπό τόν Θεόν καί θά δοξασθῇ» (Ματθ. κγ΄ 12).

Μέ ἀφορμή τή φιλοδοξία τῶν δύο πρωτοκορυφαίων Μαθητῶν Του, πού λίγο πρίν ἀπό τό Πάθος Του, τοῦ ζήτησαν νά  καθήσουν ὁ Ἕνας στά δεξιά Του καί ὀ Ἄλλος στά ἀριστερά Του, στή ΔΟΞΑ  Του, ἀλλά καί ἐξ αἰτίας τῆς ἀγανακτήσεως, τῶν ἄλλων Μαθητῶν, γιατί αὐτοί καί ὄχι ἐμεῖς... ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, πρᾶος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, Καλεῖ κοντά Του, τούς Μαθητάς καί μέ τρυφερότητα καί ἀγάπη τούς λέγει: «Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καί οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν»( Μάρκ. ι΄42).

Μέ ἄλλα λόγια  ὁ Κύριος τονίζει στούς Μαθητάς Του ὅλων τῶν Ἐποχῶν, τήν γνωστή σέ ὅλους σκληρή καί ἀπάνθρωπη, καθημερινή πραγματικότητα καί λέγει: «Γνωρίζετε καλά ὅτι αὐτοί πού  νομίζονται καί φαίνονται ὅτι εἶναι ἄρχοντες τῶν Ἐθνῶν, συμπεριφέρονται πρός τούς λαούς πού κυβερνοῦν, σάν νά εἶναι ἀνεξέλεγκτοι κύριοί τους, καί σάν  νά ἦσαν οἱ λαοί κτήματά τους. Καταβασανίζουν, κατατυραννοῦν τούς λαούς πού κυβερνοῦν. Τούς ἐκμεταλεύονται καί τούς κατεξευτελίζουν. Οἱ ἄρχοντες αὐτοί εἶναι ἄλλου πνεύματος. Κατακυριεύονται ἀπό Ἑωσφορισμό καί ἐγκληματοῦν «κατ ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ». Καί ἐκεῖνοι πού ἔχουν μεγάλο κοσμικό ἀξίωμα,  μεταχειρίζονται τό Λαό τοῦ Θεοῦ, μέ μεγάλη ἐξουσία, μέ ἔπαρσι καί Ἐγωϊσμό, σάν νά εἶναι οἱ Λαοί δοῦλοι τους.

« Οὐχ  οὕτω δέ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὅς ἐάν θέλῃ  γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος. Καί ὅς ἐάν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος. Καί γάρ  ὀ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλά διακονῆσαι, καί δοῦναι τήν ψυχή αὐτοῦ λύτρον ἀντί πολλῶν» (Μάρκ. ι΄ 43-45). Δηλαδή:

Μεταξύ σας ὅμως, εἰς τήν Κοινωνίαν τῶν Ἁγίων, ὅπου τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ μέσα σας, καί ὅπου ὁ καθένας ἀπό σᾶς εἶναι Ναός τοῦ Θεοῦ ἅγιος, δέν ἔχει θέσι τό πνεῦμα τοῦ Ἑωσφόρου. Συνεπῶς μεταξύ σας δέν ἠμπορεῖ οὔτε ἐπιτρέπεται καμμιά ἀπολύτως ἑωσφορική συμπεριφορά.

Ἀλλά  ὅποιοσδήποτε θέλει νά γίνῃ μεγάλος μεταξύ σας ἄς εἶναι  ὑπηρέτης ὅλων τῶν ἄλλων, ἄς προσπαθῇ μέ τή χάρι τοῦ Θεοῦ, νά γίνεται προσφορά και θυσία στό Θεό, γιά τούς ἄλλους. Καί ὅποιοσδήποτε θέλει νά γίνῃ πρῶτος ἀπό σᾶς, ὀφείλει νά γίνῃ δοῦλος ὅλων, νά ἀσκῇ δηλαδή.τήν ἀγάπην, μέ κάθε ταπεινοφροσύνην. Διότι καί ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, πού  ἔγινε ταπεινός ἄνθρωπος, ἔλαβε δούλου μορφήν, δέν ἦλθε εἰς τόν κόσμον, γιά νά ὑπηρετηθῇ, ἀλλά ἦλθε γιά νά ὑπηρετήσῃ καί νά δώσῃ τήν ψυχήν του λύτρον, Γιά νά  ἐξαγοράσῃ μέ τό αἷμα Του, καί νά ἐλευθερώσῃ, ἀπό τήν ἁμαρτίαν καί ἀπό τόν θάνατον, πολλούς. «Ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς καί ἑκών ἐτάφη καί  Ανέστη ἐκ νεκρῶν τοῦ σῶσαι τά Σύμπαντα. ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΜΕΝ».

Σταυρώθηκε ὁ Κύριος. Ἐταπεινώθηκε μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ. Πρῶτος μᾶς ἀγάπησε καί μᾶς ἔλουσε καί μᾶς ἐκαθάρισε μέ τό Αἷμα Του ἀπό τίς ἁμαρτίες μας καί μᾶς κατέστησε Βασιλεῖς καί Ἱερεῖς στό Θεό καί Πατέρα μας (Ἀποκ. α΄ 5),« ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς Ἴχνεσιν Αὐτοῦ».

Ἔπλυνε τά πόδια τῶν Μαθητῶν Του, ἀκόμη καί τά πόδια τοῦ  Ἰούδα καί εἶπε: «  Εἰ ἐγώ ἔνιψα ὑμῶν τούς πόδας, ὁ Κύριος καί ὁ Διδάσκαλος, καί ὑμεῖς ὀφείλετε ἀλλήλων νίπτειν τούς πόδας. Ὑπόδειγμα γάρ  δέδωκα ὑμῖν, ἵνα καθώς ἐγώ ἐποίησα ὑμῖν καί ὑμεῖς ποιεῖτε» (Ἰωάν. ιγ΄14-15).

Αὐτό τό Πνεῦμα τῆς ταπεινώσεως καί τῆς τέλειας ἀγάπης πρέπει νά κατοικεῖ μέσα μας καί διέπει τῆ ζωή μας, γιά νά εἴμαστε Μέλη τῆς Κοινωνίας τῶν Ἁγίων. Ἔτσι θά γίνουν τά Σύμπαντα καινά καί κάθε πιστός  στό Χριστό, «ἐν Χριστῷ καινή κτίσις».

 Ὁ Πάντων Ἐπέκεινα εἶναι καί Πανταχοῦ Παρών καί παρακολουθεῖ τή ζωή μας καί θέλει νά εἴμαστε ὅλοι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν καί μεταξύ μας. Νά ἔχουμε δηλαδή μέσα μας τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος δέν συμμορφώνεται καί δέν ἀκολουθεῖ τά Ματωμένα Χνάρια τοῦ Χριστοῦ  ἀντιστρατεύεται στόν Ἁρχηγόν καί Τελειωτήν  τῆς Πίστεως ἡμῶν, συντάσσεται μέ τόν Ἀντίχριστον καί δέν εἰσέρχεται εἰς τήν Κοινωνίαν τῶν Ἁγίων, εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, μένει ἔξω, μέ τή θέλησί του. Τρανό Παράδειγμα, πρός ἀποφυγήν, ἀποτελεῖ καί σήμερα ὁ ταλαίπωρος καί δυστυχής κατά πάντα  συνάανθρωπός μας,  Ὁ ΠΑΠΑΣ. Εἷναι Τύπος τοῦ ἀντιχρίστου τῶν Ἐσχάτων. Ἀντιστρατεύεται στό πανάγιον Θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Ἀποβάλλει τόν ἄρραφον Χιτώνα τοῦ Χριστοῦ, δέν δέχεται καί δέν ἐνσαρκώνει τήν ἄκραν Ταπείνωσιν καί τήν τέλειαν Ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, καί  Ἐνδύεται τόν μανδύαν τοῦ Ἑωσφορισμοῦ. Ἰσχυρίζεται ὅτι  κατέχει τήν παντοδυναμίαν τοῦ Θεοῦ, ὅτι εἶναι  extra Jus, super Jus. Καί λέγει χαζομάρες... Λέγει:Ego sum Vicarius Christi in terra. Καταργεῖ τήν ὀρθόδοξον Παράδοσιν καί διακηρύσσει, χωρίς ἴχνος ντροπῆς καί λέγει: La traditio sono Io. Διεκδικεῖ τό ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, σέ ἀντίθεσι μέ τό Θέλημα τοῦ  Κυρίου (πρβλ. Μαρκ. ι΄32-45) καί πολλά ἄλλα. Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ.  ΜΟΝΟΝ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ἀντιστρατεύεται στή ζωντανή Παρουσία τοῦ Χριστοῦ στή ζωή μας. Ἀντίχριστος εἶναι ὅποιος  νομίζει πώς εἶναι ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ στή γῆ. Ὁ Κύριος μᾶς λέγει ὄτι ἐάν ποιήσηται πάντα τά διαταχθέντα ὑμῖν λέγεται ὅτι ΔΟΥΛΟΙ ΑΧΡΕΙΟΙ ΕΣΝΕΝ. Ποιοῦμνεν πάντα τά διαταχέντα ἡμῖν; ΕΙΘΕ ΝΑ ΜΑΣ ΑΞΙΩΣῌ Ο ΚΥΡΙΟΣ νά περιπατοῦμε ὅπως Αὐτός «ἐν Ἀγάπῃ». ΕΙΘΕ νά ποιοῦμεν πάντα τά διαταχθέντα ἡμῖν, ὅπως ὁ Θεός θέλει.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς καί λύτρωσε ἡμᾶς ἀπό τήν πλάνην τῶν ἀνοήτων φιλοδοξιῶν, ἀπό κάθε εἶδος ἑωσφορισμοῦ. Χάρισέ μας , Κύριε, Ταπεινοφροσύνην, ὑπομονήν καί Ἀγάπην. Βοήθησέ μας να προσεγγίσουμε, με ταπεινοφροσύνη, καί νά βιώσουμε τήν Ἀγάπην Σου, στήν καθημερινή μας ζωήν, Νά νοιώσουμε τά ἑκούσια Φρικτά Πάθη Σου. Νά  σταυρωθοῦμε μαζί Σου καί νά ἀξιωθοῦμε νά ἑορτάσουμε τήν Ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν.

«ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ ΧΡΙΣΤΕ. ΔΕΙΞΟΝ ΗΜΙΝ  ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΣΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ»

                      Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

«ΠΑΝΤΑ ΔΥΝΑΤΑ Τῼ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΙ»

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ

(Ματθ. θ΄14-29)

 

ΠΑΣΧΕΙ, ΒΑΣΑΝΙΖΕΤΑΙ, ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ.

 

Ὁ γλυκύς καί πρᾶος Ἰησοῦς, μετά τήν Μεταμόρφωσίν Του εἰς τό Θαβώριον, καταβαίνει ἀπό τό Ὄρος, μαζί μέ τούς τρεῖς πρωτοκορυφαίους τῶν Μαθητῶν καί ἔρχεται κοντά στούς ἄλλους Μαθητές, καί ἀμέσως ὅλος ὁ λαός, ὅταν τόν εἶδε ἔκθαμβοι ἀπό χαρά τρέχουν κοντά Του καί Τόν χαιρετοῦν καί Τόν ἀσπάζονται. Ὁ Κύριος  ἐρωτᾶ τούς Γραμματεῖς νά τοῦ ποῦν τί συζητοῦν μεταξύ τους. Τότε μέσα ἀπό τό πλῆθος ἀποκρίθηκε ἕνας ὀλιγόπιστος, ἀλλά δυστυχισμένος καί πολύ πονεμένος Πατέρας, καί Τοῦ εἶπε:

Κύριε, ἔφερα τό ἄρρωστο παιδί μου, πού πάσχει καί βασανίζεται ἀπό πνεῦμα ἄλαλον καί σέ ὅποιο μέρος τόν πιάσῃ, τόν ρίχνει κάτω καί ἀφρίζει καί τρίζει τά δόντια του καί ξηραίνεται. Καί εἶπα στούς Μαθητάς σου νά τό βγάλουν καί δέν μπόρεσαν.

Τότε ὁ γλυκύς καί πρᾷος Ἰησοῦς, μέ πικρία, μπροστά στήν ἀπιστία καί τήν ἀμετανοησία τῶν ἀνθρώπων, προεξαγγέλλει ὅτι ὑπάρχει ὅριον ἀνοχῆς καί μακροθυμίας, καί ὅτι πλησιάζει τό Τέλος τῆς ἀνομίας καί λέγει: «Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;  Ἕως πότε θά σᾶς ἀνέχομαι; Φέρτε τόν ἄρρωστο νέο σέ Μένα. Καί τόν ἔφεραν ἀμέσως κοντά στόν Ἰησοῦν. Καί μόλις τό πνεῦμα εἶδε τόν Κύριον, ἀμέσως ἐτάραξε μέ σπασμούς τόν Νέον, πού ἔπεσε στή γῆ καί ἐκυλιότανε καί ἔβγαζε ἀφρούς ἀπό τό στόμα. Τότε ὁ καρδιογνώστης Κύριος ρώτησε τόν ὀλιγόπιστο, ἀλλά πονεμένο πατέρα· Πόσος καιρός εἶναι, ἀφ’ ὅτου τοῦ συνέβη αὐτή ἡ διαταραχή; Ἀπό πότε ὑποφέρει; Καί τότε ὁ δυστυχής ἀποκρίθηκε καί εἶπε: «Κύριέ μου, παιδιόθεν, πάσχει ἀπό μικρό παιδί. Καί πολλές φορές τόν ἔρριξε στή φωτιά καί στά νερά, γιά νά τόν ἐξολοθρεύσῃ. ἀλλά τώρα, ἔστω καί ἀργά, τόν ἔφερα κοντά Σου. Ἄν μπορῇς  νά κάνῃς κάτι, λυπήσου μας, Κύριε εὐσπλαγχνίσου μας καί βοήθησέ μας».

«Ὁ δέ  Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ τό· Εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι. Καί ἀμέσως ὁ πονεμένος πατέρας ἔκραξε, ἐφώναξε δυνατά, μέ δάκρυα εἰλικρινοῦς μετανοίας καί εἶπε·  Πιστεύω, Κύριε, ὅτι ἔχεις τή Δύναμι νά με βοηθήσῃς. Βοήθησέ με Σέ παρακαλῶ, νά ἀπαλλαγῶ ἀπό  τήν ὀλιγοπιστία μου καί ἀναπλήρωσε Σύ, Κύριε, μέ τήν ἀγάπη Σου, τήν ἔλλειψι τῆς πίστεώς μου».

Τότε ὁ Κύριος μᾶς ἀποκαλύπτει τή δύναμι τῆς Πίστεως καί μᾶς καλεῖ νά ἔλθουμε κοντά Του  καί νά φέρνουμε καί τά παιδιά μας, ἀπό τήν τρυφερή τους ἡλικία κοντά Του, πρίν καταληφθοῦν ἀπό τά βρωμερά τους Πάθη, ἀπό τά κακά πνεύματα, ἀπό τά ἀκάθαρτα δαιμόνια. Ὑποδεικνύει στούς γονεῖς νά φέρνουν τά παιδιά τους κοντά Του, ἀπό τήν  τρυφερή τους ἡλικία. Νά τά ἀνατρέφουν «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου», καθῆκον, πού, δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι γονεῖς, ἀμελοῦν.

Κύριέ μου, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, στά ἄχραντα Χέρια Σου ἐναποθέτω τίς ψυχές καί τά σώματα ὅλων τῶν παιδιῶν μου, τῶν σαρκικῶν καί τῶν πνευματικῶν. Προστάτεψέ τα ἀπό κάθε Κακό. Στερέωσέ τα ἐπί τήν πέτραν τῶν Ἐντολῶν Σου καί  ὁδήγησέ τα σέ κάθε ἔργο ἀγαθό. Εὐσπλαγχνίσου μας καί ἐλέησέ μας. Ἀμήν.

Ὁ Κύριος δέχεται τή μετάνοιά μας καί ἀποκρίνεται καί θεραπεύει τίς ἀρρώστιες μας  ἀμέσως. Ἐπιπλήττει τά κακά πνεύματα, πού μᾶς βασανίζουν, ὅπως ἐπέπληξε τό ἀκάθαρτον πνεῦμα  τοῦ σεληνιαζομένου Νέου. Μᾶς ἐλευθερώνει ἀπό ὅλα τά κακά. Ἀρκεῖ νά πιστεύουμε Σ’Αὐτόν, μέ τήν καρδιά μας, ὅπως ἐλευθέρωσε τόν Νέον αὐτόν, λέγων: Τό πνεῦμα τά ἄλαλον καί κωφόν ἐγώ σοι ἐπιτάσσω· ἔβγα ἀπό αὐτόν καί ποτέ πιά μή εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. Στήν προσταγή τοῦ Παντοκράτορος, ἀφοῦ  τό πονηρό πνεῦμα ἐφώναξε καί ἐσπάραξε πολύ τόν νέον, ἐβγῆκε. Καί ἔγινε ὁ νέος σάν νεκρός, ὥστε ἔλεγαν πολλοί ὅτι ἀπέθανε. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τόν ἔπιασε ἀπό τό χέρι καί τόν σήκωσε καί τόν παρέδωσε ὑγιῆ στόν πατέρα του. Ὅταν ἀργότερα, τόν ρώτησαν οἱ Μαθηταί καί τοῦ εἶπαν·  «Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε αὐτό τό πονηρόν πνεῦμα; Ὁ Κύριος τούς εἶπε ξεκάθαρα: Δέν μπορέσατε νά θεραπεύσετε τόν Νέον ἀπό τό πονηρός αὐτό πνεῦμα, γιά τόν ἴδιο λόγο, πού δέν ἀξιωθήκατε νά εἶσθε μαζί μου στόν Ὄρος τῆς μεταμορφώσεως. Δέν μπορέσατε ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑΝ ΥΜΩΝ.

ΤΟΝΙΖΕΙ δέ ὅτι τοῦτο τό δαιμόνιον τό ἄλαλον καί κωφόν δέν βγαίνει μέ τίποτε παρά μονάχα μέ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑ. Καί διακηρύσσει σέ ὅλους μας ὁ Κύριος ὅτι εἶναι μεγάλα τά τῆς Πίστεως κατορθώματα καί τονίζει ὅτι ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΑ ΣΕ ΚΕΙΝΟΝ, ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ.

ΕΙΝΑΙ καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅλοι αὐτήν ἀλήθεια, ὅτι Κύριος μᾶς χαρίζει τή δύναμι καί τήν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ἀπό τήν ψυχή καί τή ζωή μας τό Διάβολο. Νά συνειδητοποιήσουν οἱ γονεῖς «τήν ἀνάγκην τοῦ ἀνήκειν». Εἶναι βασική ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας. Ἀλλά σέ ποιόν ἄλλον νά ἀνήκωμεν, ἄν ὄχι στόν ΧΡΙΣΤΟΝ, πού Σταυρώθηκε γιά μᾶς; Σέ ποιόν ἄλλον νά πιστέψουμε; Σέ ποιόν ἄλλον νά ἐμπιστευθοῦμε τά παιδιά μας; Μόνον κοντά στό Χριστό βρίσκουμε γαλήνη καί ἀνάπαυσι. Μόνον κοντά στό Χριστό νοιώθουμε ἀσφαλεῖς ἐμεῖς καί τά παιδιά μας. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή, τό Φῶς καί ἡ Εἰρήνη τοῦ Κόσμου. Μόνον ἑνωμένοι μαζί Του φέρουμε καρπόν πολύν, ἔργα Ἀγάπης καί Καλωσύνης. Αὐτός εἶναι ὁ βασιλεύς τῆς Εἰρήνης. Αὐτός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας, ἡ μόνη μας παρηγοριά, ἡ μόνη μας ἐλπίδα, τό Φρούριόν μας, τό μόνον ἀσφαλές καταφύγιον. Αὐτόν, πιστοί, λατρεύσωμεν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ». Αὐτόν, τόν Ἠγαπημένον, τόν γλυκύν καί πρᾷον Ἰησοῦν, τήν ἐνσαρκωμένην Ἀγάπην, τόν Μάρτυρα τόν πιστόν καί ἀληθινόν, Αὐτόν ἀνυμνήσωμεν πάντες οἱ πιστοί. Αὐτόν δοξολογήσωμεν,λόγῳ καί ἔργῳ, ἐν παντί τόπῳ τῆς Δεσποτείας Αὐτοῦ. ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΜΕΝ. Διότι Σ’Αὐτόν, σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀνήκει ἡ Βασιλεία καί ἡ Δύναμις, ἡ τιμή, ἡ δόξα καί τό κράτος, εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ.

 

 

 

 

«Ω ΓΕΝΕΑ ΑΠΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ,

ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΠΡΟΣ ΥΜΑΣ ΕΣΟΜΑΙ;

ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΑΝΕΞΟΜΑΙ ΥΜΩΝ;»

(Ματθ. ιζ΄17. Μαρκ. θ΄19. Λουκ.θ΄41).

 

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ Πανάγαθος καί Πάνσοφος Δημιουργός εἶναι ἄπειρη Ἀγάπη. Εἶναι Μακρόθυμος καί Πολυέλεος καί «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμόθ. β΄ 4). Εἶναι ὅμως καί ἄπειρη Δικαιοσύνη. Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο καί προεξαγγέλλει  ἕνα  Ὅριον ἀνοχῆς, μακροθυμίας. « Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;» Προεξαγγέλλει τό Τέλος τῆς  Ἀνομίας.

Ὁ θεόπλαστος ὅμως ἄνθρωπος, λέγει ὀ Δαυῒδ, δέν κατενόησε τήν τιμήν καί τήν ἀξίαν, πού χάρισεν ὁ Δημιουργός, πού τόν δημιούργησε κατ’εἰκόνα Θεοῦ. Δέν κατενόησε, ἤ δέν θέλησε νά κατανοήσῃ τήν τιμήν τοῦ κατ’ εἰκόνα: «ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ.48, 13,21). Κατέρριψε καί ἐξίσωσε τόν ἑαυτόν του πρός τά κτήνη τά ἀνόητα, τά ὁποῖα δέν ἔχουν νοῦν καί λογικόν, ὅπως αὐτός. Καθημερινά ὅλο καί περισσότερο ἀπομακρύνεται ἀπό τήν Πηγή τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν ΕΝΑ καί ΜΟΝΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΕΟΝ, καί δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, ὅτι ἔγινε ὅμοιος μέ τά ἄλογα κτήνη καί ζῇ καί συμπεριφέρεται, σάν κτῆνος καί πεθαίνει σάν κτῆνος.

Ἐάν ρίξουμε ἕνα ἐξεταστικό βλέμμα στήν καθημερινή ζωή ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος, θά διαπιστώσουμε, ὅτι ἐψύγη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν, πετρῶσαν οἱ καρδιές, καί ὅπως λέγει ἡ Γραφή, «στρέφει ὁ Μανασσῆς καί τρώγει τίς σάρκες του, κατεσθίει τόν ἀδελφόν του». Ζοῦμε χωρίς Θεόν, χωρίς Ἀγάπη, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα, χωρίς περιεχόμενο. Φθάσαμε στό ἄκρον ἄωτον τῆς Παραφροσύνης. Ἀρνούμαστε, χωρίς ἴχνος ντροπῆς, τόν Ἕνα καί Μόνον Ἀληθινόν Θεόν, καί λατρεύουμε τά ΕΙΔΩΛΑ, τά ἄψυχα καί κωφά, τό Βόρβορο, τήν  Ὕλη, τό Διάβολο, τό Μαμωνᾶ, τό Χρῆμα. Υψώσαμε σέ Θεότητα τόν ΕΑΥΤΟΥΛΗ ΜΑΣ. Καί συνεχίζουμε νά ζοῦμε σάν Κτήνη, συνεχίζουμε τά ἄνομα ἔργα τῶν χειρῶν μας. ΠΟΥ καταντήσαμε; ΥΠΑΡΧΕΙ  χειρότερη ἐξαθλίωσι ἀπ’ αὐτή, πού καθημερινά ζοῦμε, ὄχι μόνον σέ ἀτομικό, προσωπικό, οἰκογενειακό ἐπίπεδο, ἀλλά καί σέ παγκόσμια Κλίμακα;

Ὁ ἕνας ἄνθρωπος συμπεριφέρεται σάν λύκος, σαν ἁρπακτικό ὄρνεον, στόν συνανθρωπό του (Homo Hominis lupus). Ὁ ἕνας στέκεται ἀπέναντι στό ἄλλον σάν ἐχθρός.  Εὐτελίζουμε τό ἀνθρώπινον Πρόσωπον. Ἐκ τῶν πραγμάτων εἶναι φανερόν ὅτι ἀμαυρώνουμε, ἄχρειώνουμε τό κατ’εἰκόνα. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρᾶγμα, Res, ἀντικείμενον συναλλαγῆς. Μεταβάλλουμε τόν Παράδεισο, πού μᾶς χάρισεν ὁ Θεός, σέ Κόλασι, σέ σωστό Χοιροστάσι.

ΣΤΡΈΦΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΡΩΓΕΙ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΤΟΥ,

 ΚΑΤΕΣΘΙΕΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ ΤΟΥ

Κι’ ἐμεῖς οἱ δύσμοιροι ΘΝΗΤΟΙ, προσπαθοῦμε νά ξεδιψάσουμε τή δίψα μας, στά «λασπονέρια τῆς ἀποστασίας», «ὀρύσσουμε λάκκους συντετριμμένους, οἵ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν» (Ἱερεμ. β΄ 13) καί ἐπιθυμοῦμε νά χορτάσουμε τήν πεῖνα μας «ἀπό τῶν κερατίων , ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι»(Λουκ,ιε΄16).

Χάθηκε ἡ ἀδελφοσύνη, χάθηκε τό φιλότιμο, χάθηκε τό κάλλιστον χρῶμα τῆς ντροπῆς, χάθηκε «τό τῆς αἰδοῦς ἐρύθημα». Μετουσιώσαμε τή γῆ, σέ Χώρα Παραφροσύνης. ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ... Γι’αὐτό  εἶναι πικρό καί τό νερό, πού πίνουμε καί τό ψωμί, πού τρῶμε, «ἄρτος Ὁδύνης».

Ὑπάρχουν δέ καί λύκοι βαρεῖς, ἀνάμεσά μας, προβατόσχημοι, πού δέν λογαριάζουν τό Λαό τοῦ Θεοῦ, δαιμονάνθρωποι, ἐγκληματίες μέ τό λευκό κολλάρο, καταχραστές κάθε ἐξουσίας, πού ἐκμεταλεύονται τό Λαό τοῦ Θεοῦ καί κατατυραννοῦν τόν κόσμο.  Παντοῦ ἀνάβουν Φωτιές, καί ἄλλοι διεξάγουν Πολέμους καί θανατώνουν ἀθώους, ἄλλοι δέ ὑποδαυλίζουν πολέμους καί «δολίως ρίχνουν λάδι στή φωτιά τοῦ πολέμου», γιά νά κερδίσουν ΤΙ;;; Ἄφρονες, ἄμυαλοι, ταλαίπωροι ἄνθρωποι Τί κερδίζουμε μέ τήν ἐγκληματική μας  συμπεριφορά;

«Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδίσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ; Ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλαγμα τῆς ψυχῆς  αὐτοῦ;»(Μάρκ. η΄36-37).

Δυστυχισμένε ἄνθρωπε, γυμνός ἐξῆλθες ἀπό τήν κοιλία τῆς μητρός σου καί γυμνός πάλιν ἐπιστρέφεις στή γῆ. Ἐρχόμενοι στόν κόσμο δέν φέραμε τίποτε μαζί μας καί εἶναι φανερόν ὅτι δέν μποροῦμε οὔτε  νά πάρουμε τίποτε μαζί μας(Α΄Τιμόθ. στ΄ 7) καί τό μόνο, πού γνωρίζουμε πολύ καλά, εἶναι ὅτι ἐδῶ στή γῆ, σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία εἴμαστε προσωρινοί, διαβάτες, πάροικοι καί παρεπίδημοι. Καί εἶναι καλόν, νά κατανοήσουμε τό βραχύ τῆς ζωῆς καί τή ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων. Εἶναι καιρός νά κατανοήσουμε  ὅτι μέ τήν προβληματική, τήν ἐγκληματική μας συμπεριφορά, ὄχι μόνον δέν κερδίζουμε ΤΙΠΟΤΕ, ὄχι μόνον ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ἀλλά καί σωρεύουμε συμφορές, ὀδύνη, πόνο καί θάνατο στόν ἑαυτό μας, καί στούς ἄλλους γύρω μας.

Τί κερδίζει ὁ ἀνθρωπος, μέ τόν  ὀλέθριο Πόλεμο; Τί ἀποκομίζει, μέ τίς ἔριδες, μέ τή διχόνοια, μέ τόν Ἐγωϊσμό, μέ τήν ψευτιά, μέ τήν ὑποκρισία; Τί κερδίζει μέ τό θησαυρισμό γιά τόν ἑαυτό του στή γῆ, μέ τή φιλαργυρία, πού εἶναι ἡ ρίζα πάντων τῶν κακῶν;

Μπόρεσε ποτέ κανείς νά προσθέσῃ, μέ τά πλούτη του ἕνα κλάσμα δευτερολέπτου περισσότερο, στή ζωή του; Μήπως μπόρεσε νά διώξῃ τήν ἀρρώστια ἤ τό θάνατο;

Τί σημασία ἔχει ἐάν ὁ πλούσιος φτύνει αἷμα σέ χρυσό κύπελο καί ὁ πτωχός φτύνει αἷμα σέ πήλινο; Αἷμα φτύνει καί ὁ πλούσιος , αἷμα φτύνει καί ὀ φτωχός. Γιατί, λοιπόν, νά γίνονται τόσοι πόλεμοι, γιατί  τόση ἀλληλοσφαγή, τόσος σπαραγμός; Γιατί τόση Ὀδύνη, τόσος Πόνος , τόσοι θάνατοι; Ὁ Κύριός μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ,  ἔρχεται ὁ ΛΥΤΡΩΤΗΣ, καί μέ πικρία, ἐρωτᾷ: «Ω ΓΕΝΕΑ ΑΠΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ,ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΠΡΟΣ ΥΜΑΣ ΕΣΟΜΑΙ; ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΑΝΕΞΟΜΑΙ ΥΜΩΝ;»

Ἔρχεται ἡ στιγμή τοῦ θανάτου μας, ἡ στιγμή τῆς Κρίσεως, ἡ στιγμή τοῦ τέλους τῆς μακροθυμίας, ἡ στιγμή τοῦ Τέλους τῆς ἀνομίας. Ἔρχεται ὁ Πανάγιος Θεός καί ἐρωτᾷ: «ἄφρον· ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ· ἅ δέ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;»(Λουκ. ιβ΄ 20). Ἀνόητε ἄνθρωπε, στήριξες τήν εὐτυχία σου στό βόρβορο, στήν ὕλη, θεοποίησες τήν κοιλία σου καί τίς ἀπολαύσεις αὐτῆς ἐδῶ τῆς ἄθλιας παροικίας. Νόμισες ὅτι ἡ μακροζωῒα σου ἐξηρτᾶτο ἀπό τά πλούτη σου καί ἀρνήθηκες τό Θεό σου. Αὐτή τή στιγμή, πού νόμισες ὅτι θά ἀρχίσῃ ἡ ἀπολαυστική ζωή σου, αὐτή τή στιγμή ἀρχίζει τό τέλος τῆς ἀνομίας σου, αὐτή τή στιγμή ἀπαιτοῦν καί ἔρχονται νά πάρουν τήν ψυχή σου οἱ δαίμονες, πού ὑπηρέτησες στή ζωή σου, αὐτή τή στιγμή θά πεθάνῃς. Αὐτά, λοιπόν, πού μέ τόση ἀγονία ἀποθήκευσες σέ ποιούς θά περιέλθουν:

 Αὐτό εἶναι τό τέλος ὅλων ἐκείνων, πού ἀρνοῦνται τό Θεό καί ζοῦν χωρίς Ἀγάπη, ὅλων ἐκείνων πού κυριεύονται ἀπό τά βρωμερά τους Πάθη,  βυθίζονται «εἰς ἰλύν βυθοῦ» καί ζοῦν στό σκοτάδι τοῦ ΜΙΣΟΥΣ.

Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ἔρχεται νά μᾶς ἀνασύρῃ ἀπό τήν «ἰλύν βυθοῦ» εἰς τήν ὁποίαν ἔχουμε ἐμπαγῆ καί νά μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τόπον ἀναψυχῆς, «ἐπί ζωῆς πηγάς ὐδάτων», ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΗΣΩΜΕΝ. ΕΡΧΕΤΑΙ νά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τή δουλεία τῆς φθορᾶς, νά μᾶς ἐξάγῃ ἀπό τή Βαβυλῶνα. Μᾶς καλεῖ, ἐλεύθερα καί ἀβίαστα,  νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας καί νά ἐγκόλπωθοῦμε τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του καί, μέ τή Χάρι Του, νά τό κάνουμε «Πρᾶξι», στήν καθημερινή μας ζωή. Μᾶς καλεῖ ὀ Κύριος, νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του καί νά ἑνωθοῦμε μαζί Του, νά ἀκολουθοῦμε τά ματωμένα Χνάρια Του, περιπατοῦντες ἐν ἀγάπῃ.

Ἕως πότε θά εἴμαστε γενεά ἄπιστος καί διεστρμμένη;

Ἕως πότε θά παραμένουμε βυθισμένοι στό σκοτάδι;

Ἕως πότε θά παραμένουμε κατάκοιτοι στή Χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου; Ἕως πότε θά τρῶμε τίς σάρκες μας καί θά πίνουμε τό αἷμα τῶν ἀδελφῶν μας;

Καί εἶναι καιρός νά ξεφύγουμε ἀπό τήν ἀθλιότητα, μέσα στήν ὁποίαν ζοῦμε καί ζῶντες εὐσεβῶς «ἐν Χριστῷ», «καθώς πρέπει Ἀγίοις», νά διώξουμε ἀπό τή ζωή μας τή διχόνοια, τόν ἐγωϊσμό, τήν ψευτιά καί τήν ὑποκρισία, νά ἀντισταθοῦμε στό Διάβολο καί στούς δαιμονανθρώπους, νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τούς ἐγκληματίες μέ «τό λευκό κολλάρο», Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος, μᾶς συμβουλεύει καί λέγει: «Ὑποτάγητε τῷ Θεῷ·  ἀντίστητε τῷ Διαβόλῳ, καί φεύξεται  ἀφ’ ὑμῶν· ἐγγίσατε τῷ Θεῷ, καί ἐγγιεῖ ὑμῖν» ( Ἰάκ. δ΄ 7-8).

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ νά φυλάξουμε τίς θυρίδες, δι’ ὧν εἰσέρχεται στήν ψυχή μας ὁ Διάβολος. Εἶναι καιρός νά ἀντισταθοῦμε στό Διάβολο καί τούς ἀγγέλους αὐτοῦ, δαίμονες καί δαιμονανθρώπους. Ἄν θέλουμε, μποροῦμε νά ἀντισταθοῦμε καί νά νικήσουμε. Ὁ Πανάγαθος μᾶς ἔπλασε μικρούς θεούς, μικρούς δημιουργούς καί μᾶς κατέστησε κυρίους πάσης τῆς κτίσεως. Σέ κείνους, πού πιστεύουν στό Ὄνομά Του δίδει τήν «ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι( Ἰωάν. α΄12-13),  καί «ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΤΟΥ ΠΑΤΕΙΝ ΕΠΑΝΩ  ΟΦΕΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΡΠΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙ ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΙΝ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ, ΚΑΙ ΟΥΔΕΝ ΑΥΤΟΥΣ ΟΥ ΜΗ ΑΔΙΚΗΣῌ» (Λουκ. ι΄19). Μποροῦμε, λοιπόν, ἄν θέλουμε νά ἀντισταθοῦμε καί νά νικήσουμε τόν ἐχθρό, τόν παμπόνηρο καί νά ἐγγίσουμε  τό Θεό. Νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι «τό φρόνημα τῆς σαρκός εἶναι «ἔχθρα εἰς Θεόν» καί φέρει στήν ψυχή καί τή ζωή μας τό θάνατο (πρβλ. Ρωμ. η΄6,7). Νά προσέξουμε στόν ἑαυτό μας καί νά μή ξεχνᾶμε τόν Θεόν. Νά φυλάξουμε τίς Θύρες, ὥστε νά μή μπαίνει ὁ Διάολος μέσα μας.  Νά ἔχουμε, διαρκῶς, στραμμένο τό βλέμμα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος,  στόν Ἀρχηγό τῆς Πίστεώς μας καί τελειωτήν Ἰησοῦν, ὥστε ἐν Χριστῷ νά ξεφεύγουμε ἀπό τίς δόλιες παγίδες τοῦ ἐχθροῦ καί νά νικῶμεν στόν πνευματικό μας ἀγῶνα. Νά Σταυρώσουμε τήν σάρκα σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίες, καί μέ καθαρή καρδιά νά ὑμνοῦμεν λόγῳ καί ἔργῳ τόν Λυτρωτήν. ΜΟΝΟΝ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΘΑ ΕΙΡΗΝΕΥΣΟΥΜΕ. ΜΟΝΟΝ ΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣῌ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ,ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΥΣΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΘΑ ΝΟΙΩΣΟΥΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΣ. Καί, ὡς ἐν Χριστῷ καινή κτίσις, νά εἰσέλθουμε εἰς τήν βασιλείαν Του ἀπό τώρα. ΕΙΘΕ νά μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Κύριος τῆς ἐκ δεξιῶν Αὐτοῦ παρατάξεως, καί, μετά τῶν Ἀγγέλων καί τῶν ἁγίων,  ἑνωμένοι ΠΑΝΤΕΣ εἰς  ἝΝ, ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ  καρδίᾳ, καί ἐν παντί τόπῳ τῆς Δεσποτείας Αὐτοῦ, νά Τόν δοξάζωμεν , σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καί τώρα καί πάντοτε καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Διότι Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ Βασιλεία καί ἡ Δύναμις, ἡ Τιμή, τό Κράτος καί ἡ Δόξα εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.

«Τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ, τιμή καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ» (Α΄ Τιμόθ. α΄17).