«Ὅς ἐάν θέλῃ ἐν ὑμῖν μεγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος» Ματθ. κ΄26).

 

 

«Ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω πάντων δοῦλος»(Ματθ. κ΄27).

«Κύριε, τά τελεώτατα φρονεῖν, τούς οἰκείους παιδεύων μαθητάς, μή ὁμοιοῦσθαι τοῖς ἔθνεσιν ἔλεγες, εἰς τό  κατάρχειν τῶν ἐλαχιστοτέρων· οὐχ οὕτω γάρ ἔσται ὑμῖν, τοῖς ἐμοῖς μαθηταῖς, ὅτι πτωχός θέλων ὑπάρχω·  ὁ πρῶτος οὖν ὑμῶν, ἔστω πάντων διάκονος, ὁ δέ ἄρχων, ὡς ὁ ἀρχόμενος, ὁ προκριθείς(αὐτός πού ἐξελέγει πρῶτος) δέ ὡς ὁ ἔσχατος· καί γάρ ἀληλυθα αὐτός, τῷ πτωχεύσαντι Ἀδάμ διακονῆσαι, καί λύτρον δοῦναι ἀντί πολλῶν, τήν ψυχήν τῶν βοώντων μοι, δόξα σοι»( Τροπ. Μ.Δευτ.).

 

Κύριε, ἔρχεσαι καί μᾶς καλεῖς κοντά Σου καί γίνεσαι  σέ μᾶς τούς Μαθητάς Σου, τύπος καί ὐπογραμμός σέ ὅλα,μᾶς ἐκπαιδεύεις στή μακαριστή πτωχεία τοῦ πνεύματος. Μᾶς διδάσκεις τήν ἄκρα Ταπείνωσι καί τήν ἄπειρη ἀγάπη. Μᾶς ζητεῖ νά εἴμαστε ταπεινοί καί νά ἔχουμε καθαρή καρδιά γεμᾶτη Καλωσύνη καί νά φρονοῦμε τά τελεώτατα. Μᾶς προτρέπεις νά ἐπιδιώκουμε τήν ἀρετή, καί μή ὁμοιάζουμε μέ τούς ἐθνικούς, πού θελουν νά ἐξουσιάζουν καί νά κατατυραννοῦν τούς ἐλαχιστοτέρους ἀδελφούς. Μᾶς ἀποτρέπεις, Ἀγαθέ, ἀπό τήν ἀρχομανίαν. Μᾶς προτρέπεις, γλυκύτατέ μου Ἱησοῦ, νά ἀπκτήσουμε τή μακαριστή πτωχεία τοῦ πνεύματος, ὥστε νά διαφέρῃ ἡ ζωή μας ἀπό τήν ζωήν τῶν ἐθνικῶν, οἱ ὁποῖοι κατέχονται ἀπό τήν ἀρχομανία καί κατεξουσιάζουν καί κατατυραννοῦν τούς συνανθρώπους τους. Δέν θέλεις ,Πανάγαθε  στή δική μας πνευματική Οἰκογένεια, στήν Κοινωνίαν τῶν ἁγίων, στήν Βασιλεία Σου,  νά συμβαίνουν αὐτά, πού συμβαίνουν εἰς τούς εἰδωλολάτρες, «Οὐχ Οὕτως δέ ἔσται ἐν ὑμῖν». Δέν θέλεις νά συμβαίνουν αὐτά σέ μᾶς. Θέλεις νά εἴμαστε πιστοί μιμητές τῆς ἁγίας Σου ζωῆς. Πράγματι, μέ τή θέλησί σου ἐπτώχευσες, ἔγινες ταπεινός ἄνθρωπος, μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ καί ὑπηρέτης ὅλων μας. Θέλεις ὁ Πρῶτος, λοιπόν, ἀπό μᾶς νά εἶναι ὑπηρέτης ὅλων,πάντων δοῦλος, πάντων διάκονος. Ὁ Ἅρχων ὡς ὁ ἀρχόμενος, ὁ προκριθείς, αὐτός πού ἐξελέγει πρῶτος, νά εἶναι ὡς ὁ ἔσχατος. Διότι, καί Σύ ,Κύριέ μου ἔγινες δοῦλος ὅλων μας, ἐκένωσες τόν ἑαυτόν Σου, ἕως θανάτου, νά ὑπητρετήσῃς τόν πτωχεύσαντα Ἀδάμ καί τούς ἐξ Ἀδάμ καί πρόσφερες ὡς λύτρον τήν ψυχήν Σου, γιά νά σώσῃς κάθε ψυχή πού πιστεύει σέ Σένα καί Σέ δοξάζει.

ΔΟΞΑ Τῌ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤῼ,ΛΟΓΕ, ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΕΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ,ΔΟΞΑ ΣΟΙ!

«Ὁ  δέ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος τούς Μαθητάς αὐτοῦ εἶπεν· οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καί οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. οὐχ  οὕτως  ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὅς ἐάν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος (ὑπηρέτης), καί ὅς ἐάν ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος.

Ὥσπερ Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι(Δέν ἦλθε γιά νά ὑπηρετηθῇ), ἀλλά διακονῆσαι καί δοῦναι τήν ψυχήν αὐτοῦ λύτρον ἀντί πολλῶν»( ἔδωσε τήν ζωήν Του λύτρον, γιά νά ἐξαγορασθοῦν καί νά ἐλευθερωθοῦν ἀπό τήν ἁμαρτίαν καί τόν Θάνατον πολλοί).

             (Ματθ. κ΄25-28. Λουκ. κβ΄24-28).