Δεινόν ἡ ἁμαρτία! Μεγάλη ἠ Μετάνοια!

 

                  Οὐδείς ἐπί γῆς ἀναμάρτητος.

 

Κανείς, ἀπολύτως κανείς δέν ὑπάρχει ἐπί γῆς ἀναμάρτητος. Ἕνας Μόνον εἶναι Ἀναμάρτητος, Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Εἷναι σέ ὅλους γνωστόν τό εὐόλισθον, τό ὀλισθηρόν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Κληρονομήσαμε ἀπό τόν Πρωτόπλαστο τήν Ροπήν πρός τό ΚΑΚΟΝ καί τήν ἁμαρτίαν (Concupiscentia). Καί εἶναι φοβερό Κακόν ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀνομία, ἡ Παράβασις τοῦ Νόμου τῆς Ἀγάπης, πού φέρει στήν ψυχή καί τή ζωή μας τόν Θάνατον. «Ὅτι τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας Θάνατος»(Ρωμ.στ΄23). Εἶναι δεινόν, φοβερό Κακόν, διότι δέν εἶναι μόνον χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα, ἀλλά διότι εἶναι χωρισμός ἀπό τήν Πηγήν τῆς  Ζωῆς, ἀπό τόν ΕΝΑ καί Μόνον Ἀληθινόν ΘΕΟΝ.

Γνωρίζει ὁ Κύριος τό εὐόλισθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί μᾶς εὐσπλαγχνίζεται καί μᾶς δίδει καιρόν Μετανοίας. Ἡ Μετάνοια εἶναι δόσις ἀγαθή καί δώρημα τέλειον τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπον.

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι «Τό ἁμαρτάνειν ἀνθρώπινον, τό ἐ μ μ έ ν ε ι ν ἐ ν  τ ῇ ἁ μ α ρ τ ί ᾳ  σ α τ α ν ι κ ο ν καί τό ἐξομολογεῖσθαι Θεῖον». Ὁ δέ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει ὅτι «Οὐ φοβερόν τό πεσεῖν, ἀλλά τό κεῖσθαι». Τό πιό φοβερό εἶναι ἡ ἀμετανοησία , τό νά μένῃ, δηλαδή κανείς στήν ἁμαρτία.

ΝΤΡΟΠΗ εἶναι  τό νά ἁμαρτάνῃ κανείς. Δέν εἶναι ΝΤΡΟΠΗ νά μετα-νοεῖ κανείς καί νά ἐξομολογεῖται. Εἷναι ΚΑΛΟΝ, λέγει ὁ Γιούγκ, «νά βγάζουμε τή σκιά μας στό Φῶς». Καλόν εἶναι νά ἀποτινάσουμε τή βρωμιά ἀπό τήν ψυχή μας. Ὁ Παῦλος λέγει, «νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό κάθε ὑλική καί ἀκάθαρτη ἡδονή καί νά ἐπιτελοῦμεν ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ»(Β΄Κορινθ. ζ΄1).Νά σταυρώσουμε τήν σάρκα σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις(Γαλάτ.ε΄24).

Ὁ Παντέλειος Νομοθέτης μᾶς παραδίδει τόν Νόμον τῆς ἀγάπης καί καλεῖ τούς παραβάτες τοῦ Νόμου εἰς Μετάνοιαν. Εἶναι Χάρισμα ἡ Μετάνοια. Καί τά πρῶτα λόγια τοῦ Θεανθρώπου εἶναι «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ· ΗΓΓΙΚΕ ΓΑΡ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ. Καί ἠ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ αὐτές τίς ἅγιες ἡμέρες μᾶς καλεῖ εἰς μετάνοιαν.

 Κύριε, Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, ἐξομολογοῦμαι δημοσίᾳ: «Ἁμαρτιῶν μου τά πλήθη καί κριμάτων Σου καί κριμάτων Σου ἀβύσσους, τίς ἐξιχνιάσει ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;»

Καί μαζί μέ τόν ὑμνῳδό προστρέχω στή Χάρι Σου, Κύριε, καί κράζω:

«Ὑπέρ τήν πόρνην, πολύ περισσότερο ἀπό αὐτήν, Ἀγαθέ, ἀνομήσας, δέν σοῦ πρόσφερα κατ᾿ οὐδένα τρόπον, κατακλυσμό, πλημμύρα δακρύων, ἀλλά σιωπηλά, σιγά σιγά, πίπτω στά πόδια  σου, Πανάγαθε, ταπεινά δεόμενος, καί Σέ ἱκετεύω. Μέ πόθο, μέ λαχτάρα ἀσπάζομαι τά ἄχραντα πόδια Σου καί Σέ παρακαλῶ νά μέ συγχωρήσῃς.  Δός μου, ὡς Δεσπότης τήν ἄφεσιν τῶν παραπτωμάτων μου, Σωτῆρα μου. Ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ρῦσαι με. Λύτρωσέ με, Κύριε, ἀπό τή λάσπη,  καθάρισέ με ἀπό τή βρωμιά, ἀπό τό βόρβορο τῶν ἔργων μου!                         

                                                                   (Κοντ. Μεγ. Τετάρτ.)