Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς μου!
Κύριέ μου, ἡ ταλαίπωρη ψυχή μου,
δέν μπορεῖ οὔτε ἕνα δευτερόλεπτο
νά ζήσῃ μακρυά Σου! Ὤ γλυκειά μου
Ἄνοιξις, τερπνόν, γλυκύτατόν μου
Ἔαρ! Χωρίς Ἐσένα ἡ ζωή μου εἶναι,
χωρίς ὑπερβολή, Θάνατος, ὀδυνηρός!
Χωρίς Ἐσένα, χωρίς Ἀγάπη, τίποτε
δέν ἔχει νόημα, δέν ἔχει περιεχόμενο,
δέν ἔχει σκοπό, τά πάντα βυθίζονται,
σέ πυκνό βαθύ σκοτάδι, σέ ζοφερό, σέ
γνόφο ἀγνωσίας. Μακρυά ἀπό Σένα,
γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, μόνο πίκρα, καί
πόνος, λύπη καί στεναγμός. Ἔρημος ἡ
γῆ, ἄβατος καί χωρίς νερό, ἄνυδρος.
Χωρίς Ἐσένα, Ἥλιε τῆς Δικαιοσύνης,
χωρίς τήν Χάριν Σου, χωρίς τήν Δύναμίν
Σου «οὐ δυνάμεθα ποιεῖν ουδέν»,
τίποτε
μά τίποτε τό καλόν. Χωρίς Ἐσένα,
μόνον
συμφορές σωρεύουμε στό κάθε μας βῆμα.
Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ, λαχτάρα τῆς ψυχῆς
μου, καί σήμερα Θεέ μου δέξου, πανάγαθε,
τίς ἄναρθρες κραυγές μου, καί λυπήσου με.
«Ὅπως ἀκριβῶς τό διψασμένο ἐλάφι
τρέχει
στίς Πηγές τῶν ὑδάτων νά χορτάσῃ τή
δίψα
του, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ ψυχή μου Σέ ποθεῖ,
Θεέ μου, καί μέ ἀχόρτατη δίψα ἐπιζητῶ
νά
ἐπικοινωνήσω μαζί Σου καί νά ἀπολαύσω
τή
χαρά τῆς Παρουσίας Σου, νά βρῆ γαλήνη καί
ἀνάπαυσι ἡ ψυχή μου καί νά
νοιώσω ἀσφαλής.
Ἐδίψησεν καί ἐπόθησεν ἡ ψυχή μου μόνο
Ἐσένα,
Ἰησοῦ μου, τόν Θεόν τόν Ἰσχυρόν, τόν ζῶντα· Πότε θά ἀξιωθῶ, πότε θά φύγω ἀπό αὐτήν ἐδῶ τήν ἄθλια Παροικία, πότε θά φύγω ἀπό τή Βαβυλῶνα, ἀπό αὐτόν ἐδῶ τόν τόπον τῆς Ἐξορίας; Πότε θά ἀξιωθῶ νά ἐπιστρέψω στήν Ἱερουσαλήμ, νά ἔλθω εἰς τόν Ναόν Σου καί νά παρουσιασθῶ ἐνώπιόν ΣΟΥ, Ἰησοῦ μου, νά χαρῶ, τήν ἀδιατάρακτον διά θέας ἀπόλαυσιν τοῦ ἀπείρου καί ἀρρήτου Κάλλους τοῦ Προσώπου Σου;...»(Ψαλμ. 41,2-3). «Καλόν μοι ἀποθανεῖν εἰς Χριστόν Ἰησοῦν ἤ βασιλεύειν τῶν περάτων τῆς γῆς. Ἐσένα ζητῶ, τόν ὑπέρ ἡμῶν ἀποθανοντα· Ἐσένα θέλω, τόν δι᾿ ἡμᾶς ἀναστάντα»(Ρωμαίοις Ἰγνάτιος VI, BEΠEΣ, 2,275, 38-39).
Κύριε, ὁμολογῶ καί ὁ ἀθλιος ἐγώ, τή λαχτάρα πού φλογίζει τήν ψυχή μου, νά βρίσκομαι διαρκῶς κοντά Σου. Σύ, Κύριέ μου Ἰησοῦ, ὡς Καρδιογνώστης, γνωρίζεις, ὅτι «διάλεξα νά βρίσκωμαι σάν παραπεταμένο σκουπίδι στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον παρά νά κατοικῶ εἰς τά πολυτελῆ σκηνώματα τῶν ἁμαρτωλῶν»(πρβλ. Ψαλμ. 83,11). Δέξου, Κύριε, τή λαχτάρα μου, καί ἀξίωσέ με νά βρίσκωμαι ν ο ε ρ ά, ἀπό τώρα καθισμένος κοντά στά ἄχραντα πόδια Σου, σάν τήν Μαρίαν, τήν ἀδελφή τοῦ Λαζάρου, νά ἀκούω τόν πανάγιον καί ζωοποιόν Σου λόγον, νά εὐφραίνεται ἡ ψυχή μου καί ἀκατάπαυστα νά Σέ δοξάζω καί νάΣέ ὑμνῶ, ἕως ὑπάρχω! ΑΜΗΝ.
ήν.
