«ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕῼ»

    «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη,
      ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. β΄14).

«Χριστός γεννᾶται· δοξάσατε.

Χριστός ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε.

Χριστός ἐπί γῆς· ὑψώθητε.

Ἄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, καί

ἐν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί·

ὅτι δεδόξασται».

Εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρός καί συνεργίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀληθείας» (Ἰωάν. α΄ 14).

Ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί καί οἱ Ἄγγελοι ἀναγγέλλουν χαρᾶς εὐαγγέλια. Ἀποκαλύπτουν τήν προαιώνιον Βουλήν τοῦ Τριαδικοῦ, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ πάντων ἐπέκεινα, νά φανερώσῃ τόν ἑαυτόν Του στούς ἀνθρώπους στό Πρόσωπον τοῦ Υἱοῦ. Ἁποκαλύπτουν τήν ἄπειρη ἀγάπη, τήν εὐσπλαγχνίαν, τήν «εὐδοκίαν», τήν εὔνοιαν καί εὐαρέσκειαν τοῦ οὐρανίου Πατρός εἰς τούς ἀνθρώπους διά τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ Του.

Δοξολογοῦν τόν Θεόν, τῶν πάντων ἐπέκεινα, «τόν ἐν ὑψίστοις», λέγοντες «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ».

Δόξολογοῦν Τόν Θεόν, τόν Ὕψιστον, ὁ ὁποῖος εὐσπλαγχνίζεται καί περιβάλλει μέ εὐμένεια μεγάλην τά πλάσματά Του καί καλοῦν ὅλους τούς ἀνθρώπους νά δοξολογοῦν τόν Θεόν, ὁ ὁποῖος πραγματοποιεῖ τήν προαιώνιον Βουλήν Του νά λυτρώσῃ διά τοῦ Υἱοῦ Του τούς ἀνθρώπους ἀπό τή φθορά καί τόν θάνατον. Καί πραγματικά, μέ τήν ἐνανθρώπησί Του ὁ Κύριος, φέρει τήν εἰρήνην στή γῆ, πού βρίσκεται ὁλόκληρη βουτηγμένη στήν ἁμαρτία καί ταραγμένη ἀπό τά βίαια πάθη καί τίς κακίες, κατάκοιτη στή χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου.

 Δόξα στό Θεό, πού χαρίζει γαλήνη στήν σαλεμένη μας ψυχή καί  φέρει τή δική Του εἰρήνη σέ ὁλόκληρη τή  ταραγμένη  καί ἠμιθανῆ ἀνθρωπότητα. Δόξα στό Θεό – Πατέρα, διότι «ἔδωκε τόν Υἱόν Του, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη, σέ μᾶς, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον». Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, πού μᾶς ἔδωκε τόν Χριστόν, πού εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας.

Ὁ ἱερός ὑμνῳδός μᾶς καλεῖ κι’ αὐτός νά δοξάσουμε τόν Θεόν, πού μᾶς ἀγάπησε τόσον, ὥστε νά μᾶς παραδίδει τόν Υἱόν Του, γιά νά μᾶς διδάξῃ νέον τρόπον ζωῆς πρός σωτηρίαν. Ὁ ἱερός ὑμνῳδός  μας διδάσκει καί ψάλλει:

«Χριστός γεννᾶται· δοξάσατε».

Κενή, ἄδεια εἶναι ἡ ψυχή μας, χωρίς τό Χριστό.

Αὐτός καί μόνον Αὐτός δίνει νόημα στή ζωή μας.

Καί πράγματι, ἄν ὁ Χριστός δέν ἦταν μαζί μας...

Ἄν ὁ Χριστός δέν ἦταν μαζί μας θά εἴμαστε γιά πάντα χαμένοι. Ἔγινε ταπεινός ἄνθρωπος, γιά νά γίνουμε ἐμεῖς θεοί κατά χάριν. Ἔγινε ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ, γιά χάρι μας. Ἔγινε καί εἶναι γιά κάθε ἄνθρωπο «ἡ Ὁδός καί ἠ ἀλήθεια καί ἡ ζωή, τό φῶς,  ἡ χαρά καί ἡ εἰρήνη, γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Δέν ἔχουμε Χρέος νά Τόν ὑμνοῦμε καί νά Τόν δοξάζουμε μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μας;

Ἐκεῖνο, πού θἄθελα νά καταλάβουμε καλά ὅλοι εἶναι ὅτι ὁ ὑμνῳδός δέν λέει «ὁ Χριστός γεννήθηκε», ἀλλά ψάλλει ὅτι «ὁ Χριστός γεννᾶται». Αὐτή εἶναι ἡ πραγματικότης. Ὁ Χριστός γεννᾶται. Γεννᾶται καθημερινά μέσα στίς ψυχές πού Τόν δέχονται καί πιστεύουν στόν πανάγιον Ὄνομά Του, τό ὑπέρ πᾶν Ὄνομα. Καί τό ὄνομα, πού τοῦ χάρισε ὁ Πατέρας ὁ Οὐράνιος εἶναι τό Ὄνομα ΙΗΣΟΥΣ, πού σημαίνει ΣΩΤΗΡ. Ἔρχεται καί ἵσταται ἐπί τήν θύραν καί κρούει...

Αὐτός καί μόνον Αὐτός μᾶς ἔσωσε. Αὐτός καί μόνον Αὐτός μᾶς σώζει. Καί ἔρχεται νά γεννηθῇ μέσα στήν καρδιά μας. Διότι, ὅπως λέγει ὁ ποιητής:

«Χίλιες φορές κι’ ἄν γεννήθηκε στή Βηθλεέμ ὁ Χριστός, μέσα σου ἄν δέν γεννήθηκε, εἶσαι γιά πάντα χαμένος».

Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο καί «ὁ Ἰησοῦς Χριστός

χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8), γεννᾶται καθημερινά στίς ψυχές, πού Τόν δέχονται καί πιστεύουν στό Ὄνομα Αὐτοῦ. Σ’ αὐτούς καί μόνον σ’ αὐτούς «δίδει ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι».

Τά ἐρωτήματα, πού γεννιῶνται καί ὀφείλουμε ὅλοι νά ἀπαντήσουμε, εἶναι: Ὁ Χριστός γεννᾶται. Αὐτό εἶναι γεγονός. Συγκαταβαίνει ὁ Σωτήρ τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι Τόν δεχόμαστε; Πιστεύουμε στό πανάγιον Ὅνομα αὐτοῦ; Ἄνοίγουμε τήν καρδιά νά γεννηθῇ μέσα μας ὁ Χριστός; Ἔρχεται καί κρούει τή Θύρα. Ἀκοῦμε τή φωνή Του καί τοῦ ἀνοίγουμε τήν ψυχή μας, νά εἰσέλθῃ καί νά βασιλεύσῃ μέσα  μας ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης;

Τότε στή Βηθλεέμ βρῆκε ὁλόκλειστες τίς Θύρες. Δέν βρέθηκε θέσις γι’ Αὐτόν. Κλειστές οἱ ψυχές, κλειστά τά σπίτια, κλειστά τά καταλύματα.

«Καί ἔτεκε τόν υἱόν αὐτῆς τόν πρωτότοκον, καί ἐσπαργάνωσεν αὐτόν καί ἀνέκλινεν αὐτόν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λουκ. β΄ 7). Μέγα τό Μυστήριον τῆς Οἰκονομίας Σου, Κύριε! Δοξασμένο τό Ὅνομά Σου, Κύριε τοῦ Ἐλέους!

Ὁ Χριστός γεννᾶται. Ὁ Θεός φανερώνεται ἐν σαρκί. Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται. ὁ ἀναφής ψηλαφᾶται, σπαργανοῦται καί ἀνακλίνεται ἐν τῇ Φάτνῃ. Ἡ ἀγάπη σαρκώνεται. Οἱ Ἄγγελοι ὑμνοῦσιν, ἀκαταπαύστως ἐκεῖ. Ποιμένες ἀγραυλοῦσιν, ὠδήν ἐπάξιον. Δόξα ἐν ὑψίστοις λέγοντες, τῷ σήμερον ἐν Σπηλαίῳ τεχθέντι». Ἡ ἡμιθανής ἀνθρωπότης  στήν πλειονοψηφία της κωφεύει. Τυφλωμένη ἀπό τά πάθη, δέν Τόν δέχεται. Ἀρνεῖται τόν ἀληθινόν Μεσσίαν καί συνεχίζει τήν πορεία της κατά τοῦ κρημνοῦ εἰς τήν λίμνην πρός ἀποπνιγμόν. Μακρυά Του ὁδεύει πρός τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας Ὀδύνης.

Ὄχι μόνον δέν Τόν δοξάζει, ὅσο καί ὅπως θά ἔπρεπε, ἀλλά δέν τόν δέχεται, Τόν βλασφημεῖ, τόν ὑβρίζει, λόγῳ καί ἔργῳ, καί παραμένει θεληματικά στή χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου.

Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἀναφέρει ὅτι ὁ Χριστός «εἰς τά ἴδια ἦλθε καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον», οἱ δικοί Του δέν Τόν δέχτηκαν. Καί μέ τή κακή τους θέλησι, ἔπαυσαν νά εἶναι παιδιά τοῦ Θεοῦ. Καί συνεχίζει ὁ Εὐαγγελιστής καί λέγει: «Ὅσοι δέ ἔλαβον αὐτόν (ὅσοι τόν δέχτηκαν) ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τάκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ» (Ἰωάν. α΄ 11-12).

Ὁ ἱερός ὑμνῳδός διαπιστώνει τήν ἀναλγησίαν τῶν ἀνθρώπων καί, θέλοντας νά μᾶς ἀφυπνίσῃ τονίζει τό ΓΕΓΟΝΟΣ, τό ξένον καί παράδοξον μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. ΤΟΝΙΖΕΙ  τό 

ΧΡΕΟΣ ὅλων μας πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν. Μᾶς καλεῖ νά δοξάσουμε τό Θεό. Νά ὑψωθοῦμε πάνω ἀπό τά ἐγκόσμια καί νά χαροῦμε τά ἐπουράνια. Νά προϋπαντήσουμε τόν Ἐρχόμενον ἐξ οὐρανῶν καί νά ἀνέβουμε ἄνω, πάνω ἀπό τίς μικρότητες τοῦ κόσμου, καί πᾶσα ἡ γῆ, ὁλόκληρη ἡ κτίσις, νά ὑμνοῦμε τόν Ἰησοῦν, Τόν Ἔρχόμενον Σωτῆρα καί Λυτρωτήν τοῦ κόσμου. Νά ψάλλουμε ὕμνους εὐχαριστίας.  Νά ὑμνοῦμε ἀδιαλείπτως  τόν Κύριο καί, μέ μεγάλη χαρά καί ἀγαλλίασι, ὅλοι οἱ λαοί τῆς γῆς, νά Τόν δοξάζουμε, διότι Αὐτός ἐπετέλεσε τό ἔργον τῆς σωτηρίας μας. Ὅτι δεδόξασται. Μᾶς ἔσωσε καί μᾶς σώζει. Καί Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

«Χριστός γεννᾶται· δοξάσατε. Χριστός ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε. Χριστός ἐπί γῆς· ὑψώθητε. Ἄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ καί ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί, ὅτι δεδόξασται».

ΔΕΥΤΕ ΙΔΩΜΕΝ ΠΙΣΤΟΙ

Ποῦ  ἐγεννήθη ὁ Χριστός ;

«Μή φοβεῖσθε· Ἰδού γάρ ευαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός

Κύριος, ἐν πόλει Δαυῒδ» (Λουκ. β΄ 10-11).

Ὀκτακόσια χρόνια πρίν ἀπό τόν ἐρχομό τοῦ Κυρίου στόν κόσμο, ὁ Εὐαγγελιστής – Προφήτης Ἡσαῒας, μέ τή Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπροφήτευσε τήν ἐνανθρώπησι τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τή Γέννησί Του ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί εἶπε: «Ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξει, καί τέξεται υἱόν, καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ» (Ἡσ. ζ΄ 14).

Στό νεογέννητο παιδίον δίδεται τό ὄνομα Ἐμμανουήλ ( imanu’ el ), πού σημαίνει: μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, καί  φανερώνει τήν ἐνσάρκωσιν τῆς θείας βοηθείας. Ἐμμανουήλ εἶναι ὁ ἀπό τοῦ Δαβίδ καταγόμενος Μεσσίας. Εἷναι ὁ προεπηγγελμένος Σωτῆρας καί Λυτρωτής τοῦ Κόσμου. Εἶναι Ἐκεῖνος περί τοῦ ὁποίου ὁ Ἡσαΐας λέγει: «ὅτι παιδίον  ἐγενήθη ἡμῖν, υἱός  καί ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχή ἐγενήθη ἐπί τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καί καλεῖται τό ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς  ἄγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων  εἰρήνης, πατήρ

τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ... Μεγάλη ἡ ἀρχή αὐτοῦ, καί τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅριον. Ἐπί τόν θρόνον Δαυῒδ καί τήν βασιλείαν αὐτοῦ κατορθῶσαι αὐτήν καί ἀντιλαβέσθαι αὐτῆς ἐν κρίματι καί ἐν δικαιοσύνῃ ἀπό τοῦ νῦν καί εἰς τόν αἰῶνα· ὁ ζῆλος Κυρίου σαβαώθ ποιήσει ταῦτα» (Ἡσ. θ΄  6-7).

Ὁ Θεοδώρητος λέγει:« Ἐμμανουήλ τό βρέφος ὠνόμασε· δηλοῖ δέ τό ὄνομα τόν μεθ’ ἡμῶν Θεόν, τόν ἐναθρωπήσαντα Θεόν, τόν τήν ἀνθρωπίνην φύσιν ἀνειληφότα Θεόν, τόν ἑνωθέντα ταύτῃ Θεόν, τήν τοῦ Θεοῦ μορφήν καί τήν τοῦ δούλου μορφήν ἐν ἑνί υἱῷ γνωριζομένην».

Ἡ προφητεία γίνεται Ἱστορία. Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ τίκτεται ἐκ τῆς Παρθένου καί ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Ὁ ἁόρατος ὁρᾶται. Ὁ ἀναφής ψηλαφᾶται, σπαργανοῦται καί ἀνακλίνεται εἰς τήν Φάτνην, σέ ἕνα πτωχικό Σπήλαιον στή Βηθλεέμ τῆς Ἱουδαίας. Τό χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον μυστήριον, τό μυστήριον τό κεκρυμμένον ἀπό τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ, ἀποκαλύπτεται σήμερον. Ὁ Θεός ἔρχεται κοντά μας καί μᾶς καλεῖ νά ἐπιστρέψουμε κοντά. Ἔρχεται γιά νά διώξῃ μεσ’ ἀπό τήν ψυχή  καί τή ζωή μας τό φόβο, γιά νά φωτίσῃ τά σκοτάδια μας ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης καί νά μᾶς ὀδηγήσῃ ἀπό τό θάνατο στή ζωή.

Ὁ Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ ἀναγγέλλει τό χαρμόσυνο γεγονός καί λέγει: «Μή φοβεῖσθε· ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστί Χριστός Κύριος ἐν πόλει Δαυΐδ».

Ἀναγγέλλει τήν ἔλευσι τοῦ σωτῆρος, τοῦ Λυτρωτοῦ, τήν ἔλευσι τοῦ ἀληθινοῦ Μεσσία.

Πιθανόν νά εἶναι ὁ ἴδιος Ἄγγελος, πού κατ’ Ἐντολήν τοῦ οὐρανίου Πατρός ἀπεκάλυψε στόν σώφρονα Ἰωσήφ τό μυστήριον τῆς Οἰκονομίας Του, τοῦ θύμισε τήν προφητεία τοῦ Ἡσαῒου, καί τοῦ εἶπε: «Ἰωσήφ, υἱέ τοῦ Δαυΐδ, μή φοβηθῇς νά παραλάβῃς Μαριάμ τήν γυναῖκα σου· τό γάρ ἐν αὐτῇ γεννηθέν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἁγίου· τέξεται δέ υἱόν καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰ η σ ο ῦ ν· αὐτός γάρ σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» (Ματθ.  α΄ 20-21).

Καί πραγματικά ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ στή Βηθλεέμ, στήν Πόλι τοῦ Δαυΐδ. Καί ὁ Οὐρανός συναγάλλεται τῇ γῇ. Μέγα εἶναι τό Μυστήριον τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ. Δέν τό χωράει ὀ νοῦς μας.

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέγει: Ταλαίπωρε ἄνθρωπε,

ἄνθρωπος ὤν, Θεόν πολυπραγμονεῖς;». Καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει:
«Παραπληκτήσωμεν (θά τρελλαθοῦμε) μυστήρια Θεοῦ ἐρευνῶντες».

Ὁ ἱερός ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς καλεῖ νά  φέρουμε σταθερά τά βήματά μας στή Βηθλεέμ καί λέγει:

«Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός·

ἀκολουθήσωμεν λοιπόν, ἔνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ, μετά τῶν Μάγων Ἀνατολῆς τῶν βασιλέων. Ἄγγελοι ὑμνοῦσιν, ἀκαταπαύστως ἐκεῖ. Ποιμένες ἀγραυλοῦσιν, ᾠδήν ἐπάξιον. Δόξα ἐν ὑψίστοις λέγοντες, τῷ ἐν Σπηλαίῳ τεχθέντι, ἐκ τῆς Παρθένου, καί Θεοτόκου, ἐν Βηθλεέμ τῆς Ἱουδαίας».

Μᾶς προτρέπει νά ἀκολουθήσουμε τόν ἀστέρα καί, μαζί μέ τούς Ποιμένες καί τούς σοφούς Βασιλεῖς τῆς Ἀνατολῆς, νά προσέλθουμε,  νά εἰσέλθουμε στό Σπήλαιον καί, ταπεινά καί εὐλαβικά, νά γονατίσουμε μπροστά στό Θεῖον Βρέφος καί νά Τό προσκυνήσουμε. Νά ἐγκολπωθοῦμε τό Θεῖον Βρέφος καί  ἀντί δώρων, νά Τοῦ προσφέρουμε τήν ψυχή μας. Ἐκεῖ  μπροστά στήν φτωχική Φάτνη, νά ἀπεκδυθοῦμε τόν παλαιόν ἄνθρωπον, τόν φθειρόμενον κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης, καί νά ἐνδυθοῦμε τόν νέον, τόν καινόν ἄνθρωπον, τόν κατά Θεόν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καί ὁσιότητι τῆς ἀληθείας, νά ἐνδυθοῦμε τόν νεογέννητο Βασιλιᾶ μας τόν  Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν (Ἐφεσ. δ΄ 22-24. Ρωμ. ιγ΄ 14). Καί νά ἐξέλθουμε ἀπό τό Σπήλαιον νέοι ἄνθρωποι, πιστοί στό Θεό, «ἐν Χριστῷ καινή κτίσις» (Β΄Κορινθ.  ε΄ 17).

Βαριόμοιροι συνοδοιπόροι, καιρός εἶναι
τή μεγάλη Χαρά νά χαροῦμε. Καί σ’ αὐτήν
ἐδῶ τήν ἄθλια παροικία πού ζοῦμε, καθαρή
νά ἀνοίξουμε  τήν καρδιά μας στόν νεογέννητο
Βασιλιά. Νά ἐγκολπωθοῦμε τό Θεῖον Βρέφος.
Νά ἐπιτρέψουμε ὁ Χριστός νά γεννηθῇ ἐντός μας
Νά βασιλεύσῃ στήν ψυχή καί τή ζωή μας ἡ ἀγάπη.
Πυώδεις ἰχῶρες τυφλώνουν τούς ὀφθαλμούς τῆς
ἄθλιας ψυχῆς μας καί δέν βλέπουμε τό Φῶς, πού
ἀνατέλλει ἀπό τή Φάτνη καί διαλύει τό σκότος.
Δέν ἔχει ὅρια ἡ ἀνθρώπινη κακία, πού φέρει τόση
Πνευματική καί ψυχική ἐξαχρείωσι, φρικτή, πού
Βυθίζει τόν ἄνθρωπο στό ἔρεβος, τά βαθύτατο σκοτάδι, καί  τόν ἐμποδίζει νά δῇ Θεοῦ πρόσωπον.
Καιρός νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Χριστό.
Καιρός νά κάνουμε πρᾶξι τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης Του. Καιρός νά βασιλεύση στόν κόσμο μας ἡ Ἀγάπη, ἡ Εἰρήνη καί ἠ Δικαιοσύνη Του.
Καιρός νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τόν Ἡρώδη, ἀπό
τόν πυρρό Δράκοντα καί νά ζοῦμε εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ
Ἰησοῦ, τῷ τεχθέντι Βασιλεῖ, ὑμνοῦντες Αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

«ΘΕΟΣ ΕΦΑΝΕΡΩΘΗ ΕΝ ΣΑΡΚΙ»

«Ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη» (Βαρούχ γ΄38).

Ἄπειρη Ἀγάπη εἶναι ὁ Θεός. Ἀγάπη ἀναλοίωτη. Εὐσπλαγχνίζεται τά πλάσματά Του καί «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμόθ. β΄ 4).

Γνωρίζει ὁ Πανάγαθος, ὅτι ὅσο ἀπομακρύνεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό κοντά Του, τόσο ἀμαυρώνεται τό «κατ’ εἰκόνα», τόσο ἐξασθενεῖ ἡ θέλησίς του πρός τό Ἀγαθόν. Κάνει κακή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας του. Δέν συνειδητοποιεῖ τήν ὑψίστην τιμήν, πού τοῦ ἀπένειμε ὁ Πανάγαθος Δημιουργός καί γίνεται ὅμοιος μέ τά ἄλογα κτήνη καί «ἐμπήγεται εἰς ἰλύν βυθοῦ». Θεοποιεῖ τήν Ὕλη καί ἀρνεῖται τόν Δημιουργόν του, τόν Εὐεργέτην του καί βαίνει ὁλοταχῶς πρός τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας Ὀδύνης.

Ἡ ἀνθρωπότης ἡμιθανής  ὁδεύει κατά τοῦ κρημνοῦ εἰς τήν θάλασσαν πρός ἀποπνιγμόν.  Δαιμονίζεται καί ἀποπνίγεται ( παρβλ. Ματθ. η΄ 32).

Ὁ Πανάγαθος «ἐκκύπτει (προβάλλει. ἐξέρχεται) ἐξ ὕψους  ἁγίου αὐτοῦ, ἐπίβλέπει ἐπί τήν γῆν τοῦ ἀκοῦσαι τοῦ στεναγμοῦ τῶν πεπεδημένων, τοῦ λῦσαι τούς υἱούς τῶν τεθανατωμένων...» (Ψαλμ. 101,20-22), καί σπεύδει, ὡς ἄπειρη Ἀγάπη καί Ἔλεος, νά σώσῃ τά πλάσματά Του ἀπό τόν αἰώνιον θάνατο. Σπεύδει, γίνεται ὁ πλησίον.

Γίνεται ὁ Ἴδιος ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή (Ἰωάν. ιδ΄6). Προλέγει, ὑπόσχεται καί πραγματοποιεῖ τήν προαιώνιον Βουλήν Του, διά τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ Του, «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. γ΄ 15-16).
«Πιστός γάρ ὁ ἐπαγγειλάμενος» (Ἑβρ, ι΄ 23). Ὑπόσχεται καί πραγματοποιεῖ τίς ὑποσχέσεις Του. 
Γνωρίζει ὁ Εὔσπλαγχνος ὅτι ὁ ἄνθρωπος θέλει νά ἐπιστρέψῃ, ἀναζητεῖ τόν Πλάστη του, τόν Θεόν του, ἀναζητεῖ μέ λαχτάρα τή σωτηρία του, ἀλλά μόνος του δέν μπορεῖ νά σωθῇ.
Στήν ἀγωνιώδη προσπάθειά του νά βρῆ τόν Θεόν, μέ σκοτισμένον τόν νοῦν του ἀπό τήν ἁμαρτίαν καταβαίνει ἀπό πτώσεως εἰς πτῶσιν. Οἱ ἄνθρωποι στήν ἀναζήτησί τους «ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καί ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία· ... Ἐσεβάσθησαν καί ἐλάτρευσαν τῇ  κτίσει παρά τόν Κτίσαντα» (Ρωμ. α΄ 21-23).
Ὅμως, ὁ ἀναλλοίωτος εἰς τήν Ἀγάπην Του, ὁ μόνος Εὐλογητός εἰς τούς αἰῶνας ἔρχεται κοντά μας, πλησιάζει τήν ἡμιθανῆ ἀνθρωπότητα καί τήν ὁδηγεῖ εἰς τό Πανδοχεῖον, εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του, εἰς τό ἰατρεῖον ψυχικῶν καί σωματικῶν νοσημάτων ἄμισθον θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ, ὡς πανακής Ἰατρός.

Πλησιάζει ὅλους τούς ἀνθρώπους καί τόν καθένα 

χωριστά, καί ρίχνει λάδι στήν τρεμοσβύνουσαν λυχνίαν καί στηρίζει τόν σειόμενον ὑπό του ἀνέμου κάλαμον. Σπογγίζει τά δάκρυά μας, ἀπαλύνει τόν πόνο μας, θεραπεύει τά τραύματά μας καί γίνεται ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον».
Γίνεται ταπεινός ἄνθρωπος, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, γεννᾶται ἐκ Παρθένου καί ἐκ Πνεύματος ἁγίου. Φανερώνεται ἐν σαρκί ὁ ἀόρατος, ὁ ἀναφής ψηλαφᾶται. Ὁ ἀπρόσιτος γίνεται προσιτός.
«Ράκει σπαργανοῦται, ὁ ἀναφής ὡς βρέφος».

Τοῦτο τό ὁμολογουμένως μέγα μυστήριον δέν τό χωράει ὁ νοῦς μας. ᾿ Ο «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί. Ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη» (Α΄Τιμόθ. γ΄ 16. Βαρούχ γ΄38). Τό γεγονός τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ εἶναι μυστήριον ξένον καί παράδοξον, εἶναι ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν, ξεπερνάει τήν νοητικήν ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου, τό Πῶς ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος, γιά νά ἀνοίξῃ τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς τῶν ἀνθρώπων πρός τόν Θεόν. Σαρκώνεται ἡ Ἀγάπη, ἀνταλλάσσει ἀσπασμόν μέ τήν Ταπείνωσι, γιά νά μᾶς ὑψώσῃ, μέ τήν ἄκρα Ταπείνωσί Του, μέχρι τό Θρόνο τοῦ Θεοῦ Πατρός, καί γιά νά μᾶς κρατήσῃ στό ὕψος αὐτό μέ τήν Ἀγάπη Του, ὑπολιμπάνων τόν ἑαυτόν Του ἡμῖν ὑπογραμμόν, ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ. 

Μέ ἄλλα λόγια· Ἐταπεινώθη καί ἔπαθε γιά μᾶς, «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον».

Προσθήκη λεζάντας

Τώρα ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας καί κρούει τήν θύραν τῆς ψυχῆς μας θέλει τή σωτηρία μας καί μᾶς καλεῖ κοντά Του, γιά νά μᾶς χαρίσῃ  τήν ἀνάπαυσι καί νά μᾶς ὁδηγήσῃ «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων», ὅπου θά ἐξαλείψῃ ὁ Θεός πᾶν δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν» (Ἀποκ. ζ΄ 17).

Εἶναι καιρός νά γονατίσουμε καί γονυκλινεῖς νά εἰσέλθουμε στό Σπήλαιον τῆς Βηθλεέμ καί σιωπηλά, εὐλαβικά νά προσκυνήσουμε τό Θεῖον Βρέφος. Νά ἐναποθέσουμε στά πόδια Του τίς ἁμαρτίες μας ,καί, μέ τή Χάρι Του νά ἀκολουθήσουμε τά Χνάρια Του. νά βιώσουμε τήν ταπείνωσι καί τήν ἀγάπη του καί τόν ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς μας νά ζήσωμεν εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὑμνοῦντες Αὐτόν, τόν Λυτρωτήν καί Σωτῆρα μας, σύν τῷ Πατρί καί τῷ Αγίῳ Πνεύματι, ἀπό τοῦ τώρα καί πάντοτε καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Διότι Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα, ἡ τιμή καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

«Σήμερον ὁ Χριστός, ἐν Βηθλεέμ γεννᾶται ἐκ Παρθένου.

Σήμερον ὁ ἄναρχος  ἄρχεται, καί ὁ Λόγος σαρκοῦται.

Αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν ἀγάλλονται, καί ἡ γῆ σύν τοῖς ἀνθρώποις εὐφραίνεται. Οἱ Μάγοι τά δῶρα προσφέρουσιν· οἱ Ποιμένες τό θαῦμα κηρύττουσιν· ἡμεῖς δέ ἀκαταπαύστως βοῶμεν·

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ

Ὁ  Θαυματουργός

Πρότυπον ἁγίας ζωῆς.

«Ὁ θαυματουργός κἄν τέθνηκε Σπυρίδων,

Τοῦ θαυματουργεῖν οὐκ ἔληξεν εἰσέτι».

Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, ἀρχιεπίσκοπος Τριμυθοῦντος, ὁ θαυματουργός γεννήθηκε στήν Κύπρο περί τό 270. Ἦτο ἁπλός, «πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ», γνήσιος μιμητής τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μέ προτροπή τῶν γονέων του ἐνυμφεύθη ἐνάρετον σύζυγον, ἐξ ἧς ἀπέκτησε κόρην καί τήν ὠνόμασε Εἰρήνην. Ἀγαποῦσε τήν ἐργασίαν καί ἠσχολεῖτο μέ τό ἔργον τοῦ Ποιμένος. Εἶχε δικό του ποίμνιον, τό ὁποῖον ἐποίμενε καί μετά τήν ἀνάδειξίν τους εἰς ποιμένα λογικῶν προβάτων.

Ὁ Ἅγιος διεκρίνετο διά τάς ἀρετάς καί τήν ὀρθόδοξη, θερμήν του Πίστιν, τήν «δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένην». Δι’ αὐτό καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τόν ἐξέλεξε Ἐπίσκοπον Τριμυθοῦντος.

Κατά τόν Σωκράτην, ἦτο τόσον ταπεινός, ὥστε καί ὡς Ἐπίσκοπος, ἐποίμενε καί τά πρόβατα. Ἀπέφευγε τίς φλυαρίες. Ἦτο προσεκτικός στά λόγια του καί στίς συναναστροφές του. «Ὁ λόγος του ἦτο πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος» (Κολοσ. δ΄ 6). Πρόσεχε ὁ λόγος του νά εἶναι εὐχάριστος, ὄχι βρωμερός. Ἤξερε πώς πρέπει νά ἀποκρίνεται στόν καθένα. Ὑπῆρξε πράγματι πρότυπον ἁγίας ζωῆς, τύπος τῶν πιστῶν ἐν πᾶσιν. Mυρίπνοον ἄνθος τοῦ Παραδείσου.

«Τύπος τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ. ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ» (Α΄ Τιμόθ. δ΄ 12). Διά τοῦτο καί ὁ πανάγιος Θεός τόν τίμησε μέ τό χάρισμα τοῦ θαυματουργεῖν.

Ἀναρίθμητα εἶναι τά θαύματα τοῦ Ἀγίου ὄχι μόνον ἐν ζωῇ, ἀλλά καί μετά τήν κοίμησίν του δέν  ἔπαυσε νά θαυματουργῇ ὁ Θεοφόρος Ἅγιος. Ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ γύρω στά 350. Ἑξ αἰτίας τῶν βαρβαρικῶν ἐπιδρομῶν τό λείψανόν του μετεκομίσθη ἀπό τήν Κύπρο, στά μέσα τοῦ Ζ΄ αἰῶνος, στήν Κωνσταντινούπολιν. Πρίν ἀπό  τήν ἅλωσι, πού ἔγινε τήν 29^ην  Μαῒου 1453,  μετεφέρθη ἀπό τόν ἐφημέριο τοῦ Ναοῦ, πού φυλαγόταν τό Λείψανον, τόν π. Γεώργιον Καλοχαιρέτην, εἰς τήν Κέρκυραν, γύρω στά 1460. Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων δέν εἶναι μόνον μέγας προστάτης τῶν Κερκυραίων, ἀλλά καί ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. Ἀνεδείχθη πράγματι παρηγοριά τῶν πιστῶν καί πηγή ἰαμάτων ἄμισθος.

Πρότυπον ἁγίας ζωῆς, γιά κάθε ἄνθρωπον.

Δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπαριθμήσουμε ἀπό τή θέσι αὐτή τά πολυπληθῆ θαύματα τοῦ Ἁγίου. Ἐνδεικτικά θά ἀναφέρω μόνον δύο-τρία θαύματα.

Στήν Α΄ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενική Σύνοδο (325), προσεκλήθη καί ὀ Ἅγιος Σπυρίδων. Οἱ ἄλλοι Πατέρες θεωροῦσαν ὅτι «δέν εἶχε θέσι σ’ αὐτήν ὁ Ἅγιος Σπυρίδων». Θέλοντας νά τόν ἐμποδίσουν, ἕνα βράδυ, ἐνῶ κοιμόταν ὁ Ἅγιος, ἔκοψαν τό κεφάλι τοῦ ἀλόγου του καί ἔφυγαν πρωῒ. Ὅταν ξύπνησε ὁ Ἅγιος κατάλαβε τί εἶχε συμβῇ. Σήκωσε τό κεφάλι τοῦ ἀλόγου του καί στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος τό ἔβαλε στή θέσι του καί συνέχισε τήν πορεία πρός τήν Νίκαια. Βρῆκε δέ τούς ἄλλους Πατέρες μπροστά σέ ἕνα πλημμυρισμένο Ποτάμι καί δέν μποροῦσαν νά διαβοῦν. Τότε σιωπηλά ὁ Ἅγιος μέ τήν προσευχή του ἄνοιξε δρόμο καί πέρασαν Καί ἔφθασαν ἐγκαίρως στή Σύνοδο. Ἐκεῖ οἱ σοφώτατοι(;) Πατέρες δέν μποροῦσαν νά νικήσουν τόν διαπρεπῆ τότε Αἱρεσιάρχην, τόν Ἅρειον, τόν ὁποῖον κατήσχυνε μόνον ὁ ταπεινός καί πρᾷος Σπυρίδων.

Μέ τό γνωστό Θαύμα του, τῆς κεράμου, ἀπέδειξε τήν τριαδικήν Θεότητα. Πῆρε τό κεραμίδι στό Χέρι του καί εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀνέβηκε πάνω ἡ φωτιά, στό χέρι ἔμεινε ἡ λάσπη καί κάτω ἔπεσε τό νερό.

Μετά τήν κοίμησι  τῆς κόρης του Εἰρήνης, μία φίλη της τοῦ ζήτησε νά τῆς ἐπιστρέψῃ κάποια χρυσαφικά, πού εἶχε ἐμπιστευθῆ στήν κόρη του. Ὁ Ἅγιος δέν γνώριζε ποῦ τά εἶχε φυλαγμένα. Πῆγε, λοιπόν, στό μνῆμα της καί τή ρώτησε: Εἰρήνη, παιδί μου, ποῦ ἔχεις φυλάξη ὅ,τι σοῦ ἔδωσε ἡ φίλη σου; Τότε ἡ νεκρά τοῦ μίλησε καί τοῦ εἶπε, ποῦ τά εἶχε κρύψει.

Ὅταν πάλιν τόν ἐπεσκέφθη ἕνας πτωχός καί τοῦ ζήτησε νά τόν βοηθήση, νά ἐξοφλήσῃ τό Χρέος του, ὁ Ἅγιος ἐπειδή δέν εἶχε τίποτε νά τοῦ δώσῃ, διότι, ὡς ἐλεήμων, τά ἔδιδε ὅλα στούς πτωχούς καί δέν κρατοῦσε τίποτε γιά τόν ἑαυτόν του, βγῆκε ἔξω ἀπό τό σπίτι του μαζί μέ τόν πτωχόν καί τόν πρῶτον ὄφιν, πού εἶδε στό ὄνομα τοῦ Κυρίου, εἰς χρυσοῦν μετέβαλεν. Καί τόν παρεδωσε στόν πτωχόν καί τοῦ εἶπε νά τόν βάλῃ ἐνέχυρον καί ὅταν ξωφλήσῃ τό Χρέος του, νά τοῦ ἐπιστρέψῃ τόν ὄφιν. Καί πράγματι ὅταν ξώφλησε τό Χρέος τοῦ παρέδωσε στόν Ἅγιον τόν Ὄφιν καί ὁ θαυματοργός δόξασε τόν Θεόν καί πάλιν ἔδωσε τήν ζωή στό φίδι, πού ἐπέστρεψε στή φωλιά του.

Ὅταν λειτουργοῦσε ὁ Ἅγιος, πολλές φορές δέν εἶχε Ψάλτη καί τότε συλλειτουργοῦσαν μαζί του οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι. Οἱ πιστοί ἄς ὁμολογήσουν τά θαύματα τοῦ Ἁγίου. Θαυμαστός εἶναι ὀ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος (Ψαλμ. ξζ΄ 36). Κανείς δέν ἀμφισβητεῖ ὅτι καί μετά τήν Κοίμησί του ὁ Ἅγιος καί θαυματουργός Σπυρίδων συνεχίζει νά θαυματουργῇ πρός δόξαν Θεοῦ.

 «Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος,
καί θαυματουργός θεοφόρε, Σπυρίδων Πατήρ ἡμῶν·
Διό νεκρᾷ σύ ἐν τάφῳ προσφωνείς, καί ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες· καί ἐν τῷ μέλπειν τάς
ἁγίας σου εὐχάς, Αγγέλους ἔσχες συλλειτουργοῦντας σοι Ἱερώτατε. Δόξα τῷ σέ
δοξάσαντι· δόξα τῷ σέ  στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ πᾶσιν ἰάματα».

Ταῖς ἁγίαις αὐτοῦ πρεσβείαις ὁ Θεός ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς . Ἀμήν.